Mostrando entradas con la etiqueta economía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta economía. Mostrar todas las entradas

miércoles, noviembre 09, 2011

20N

Aceptémolo, é o que temos e difícilmente melloraremos con todos estes elementos. A emigrar toca XD






martes, septiembre 27, 2011

A incompetencia inusitada dos medios de comunicación

Hai pouco vín en todos os telediarios esto:



Sempre desconfiei da labor dos periodistas, suelen ser unhas personas que acaban a carreira e como cando empezan a traballar tocan un pouco de todos os temas importantes, acaban pensando que saben sobre política, economía, son críticos culturales, etc. cando o certo é que saben un pouco de todo pero tan mínimamente que moitas veces quedan en evidencia cando se profundiza. Bueno, unha vez dito esto, e por suposto, supoño que non todos serán así, quero comentar casos coma éste, do "especulador sincero", que se colou na BBC, e a partir dahí, en todas as televisións nacionales, e supoño que doutros países, se teñen profesionales tan cualificados coma os nosos... porque dícese por ahí que é un tongo, e bastoume con 5 minutos de internet para buscar quén era e qué pretendía este grupo que xa enganara á BBC tempo atrás segundo parece. Rápido se deixa (non solo sería eu, senón calquera de vós que estades acostumbrados a andar por internet e ler comentarios de xente para posteriormente refutalos) por terra o traballo dos "profesionales" que cada día nos traen a información (eso recórdame a cando Antena 3 puxera nas noticias un video que resultaba estar sacado de Youtube hai 1 ou 2 anos e anunciárao coma "novedad").

Para fiarnos do que nos contan....
"Andy Bichlbaum y Mike Bonanno son los Yes Men, un dúo de activistas que practican lo que ellos llaman 'corrección de identidad'. Haciéndose pasar por portavoces de importantes empresas, dando conferencias y apareciendo en los medios con declaraciones explosivas, ponen en evidencia a las grandes corporaciones. Su misión, alarmar sobre el peligro que supone que las grandes corporaciones dirijan el mundo; sus armas, inteligencia, ingenio, idealismo y, sobre todo, un gran sentido del humor; su objetivo, crear un sistema mejor que el que nos ha tocado vivir."

lunes, junio 06, 2011

Propostas 15M

Por fín souben cales eran as propostas que debatiron en tantísimas asambleas os do 15M.
En algunhas estou de acordo, e noutras a verdade é que non, en absoluto ademáis (debo ser un cerdo capitalista XD pero por exemplo o de restaurar os 426 euros indefinidamente a todos os parados non creo que sexa boa idea, ademáis que é unha porrada de diñeiro que non existe ahora mismo en España despois da xestión bastante mala que experimentamos nestes anos). Pero bueno, moitas cousas sí... outras non tanto... entón qué teño que facer? non sei se estou de acordo co 15M ou non XD Aparte, vexo pouca concreción en algunhas cousas e... demasiada noutras, por exemplo, 30% de recorte no que o Estado transfiere a organizacións to tipo de Sindicatos, partidos, agrupacións relixiosas... porqué 30 e non 40? ou 70? ou incluso, porqué non o mínimo posible? xa que estas organizacións teñen os seus afiliados, que o paguen eles, non?

Logo, creo que hai cousas que faltan, bastante importantes, non se dice nada sobre combatir o fraude fiscal, non nos paraísos, senon dentro da propia España, ahí sí que hai chicha. Dícese que a economía sumergida en España ronda o 20% do PIB e eso é unha animalada. O fraude á Hacienda Pública... porqué non se saca ese tema no 15M? Non se dice nada de controlar a duplicidade de funcións na administración pública e supervisión sobre o traballo dos funcionarios nese campo... tal vez unha parte variable do sueldo en función da eficiencia axudaría a que moitos fixeran algo máis que tomar cafés dentro dos concellos e facer fotocopias. Control sobre profesorado (eso é algo que me chirría moito porque o levo vendo de cerca desde hai anos) universitario. ¿porqué ninguén no 15M dí nada do pobrísimo nivel universitario español? Recordo que nunha lista das 100 mellores universidades do mundo había unha ou 2 españolas... penso que hai temas máis profundos que deberían ser revisados...
Porqué ninguén protesta contra a fonte de desechos e auténtico furado económico propiciado polo cine español, que se leva case 100 millóns de €, e que xenera únicamente pérdidas??? Porqué non invertir eso en fomento de políticas activas de paro e I+D??? qué coñe xenera o cine aparte de gafapastas que fan películas que sólo van ver eles??? eu non quererería que os meus impuestos os levasen eses chupócteros...

Eu añadiría algo máis: multa cuantiosa e posterior cánon especial á SGAE polo roubo ilegal que nos está facendo a toda a población española desde fai anos. Xa que andamos con cifras, poñámoslle un 90% de cánon ó seu cánon a productos electrónicos e material de copyright XD. Non aportaría moito ó Estado, pero penso que toda a ciudadanía estamos ata a coronilla desa panda de ladróns e sinvergüenzas... e o a gusto que nos íbamos quedar!! XD

Estas son algunas de las medidas que, en cuanto ciudadanos, consideramos esenciales para la regeneración de nuestro sistema político y económico. ¡Opina sobre las mismas y propón las tuyas en el foro!


1. ELIMINACIÓN DE LOS PRIVILEGIOS DE LA CLASE POLÍTICA:

o Control estricto del absentismo de los cargos electos en sus respectivos puestos. Sanciones específicas por dejación de funciones.

o Supresión de los privilegios en el pago de impuestos, los años de cotización y el monto de las pensiones. Equiparación del salario de los representantes electos al salario medio español más las dietas necesarias indispensables para el ejercicio de sus funciones.

o Eliminación de la inmunidad asociada al cargo. Imprescriptibilidad de los delitos de corrupción.

o Publicación obligatoria del patrimonio de todos los cargos públicos.

o Reducción de los cargos de libre designación.


2. CONTRA EL DESEMPLEO:

o Reparto del trabajo fomentando las reducciones de jornada y la conciliación laboral hasta acabar con el desempleo estructural (es decir, hasta que el desempleo descienda por debajo del 5%).

o Jubilación a los 65 y ningún aumento de la edad de jubilación hasta acabar con el desempleo juvenil.

o Bonificaciones para aquellas empresas con menos de un 10% de contratación temporal.

o Seguridad en el empleo: imposibilidad de despidos colectivos o por causas objetivas en las grandes empresas mientras haya beneficios, fiscalización a las grandes empresas para asegurar que no cubren con trabajadores temporales empleos que podrían ser fijos.

o Restablecimiento del subsidio de 426€ para todos los parados de larga duración.


3. DERECHO A LA VIVIENDA:

o Expropiación por el Estado de las viviendas construidas en stock que no se han vendido para colocarlas en el mercado en régimen de alquiler protegido.

o Ayudas al alquiler para jóvenes y todas aquellas personas de bajos recursos.

o Que se permita la dación en pago de las viviendas para cancelar las hipotecas.


4. SERVICIOS PÚBLICOS DE CALIDAD:

o Supresión de gastos inútiles en las Administraciones Públicas y establecimiento de un control independiente de presupuestos y gastos.

o Contratación de personal sanitario hasta acabar con las listas de espera.

o Contratación de profesorado para garantizar la ratio de alumnos por aula, los grupos de desdoble y los grupos de apoyo.

o Reducción del coste de matrícula en toda la educación universitaria, equiparando el precio de los posgrados al de los grados.

o Financiación pública de la investigación para garantizar su independencia.

o Transporte público barato, de calidad y ecológicamente sostenible: restablecimiento de los trenes que se están sustituyendo por el AVE con los precios originarios, abaratamiento de los abonos de transporte, restricción del tráfico rodado privado en el centro de las ciudades, construcción de carriles bici.

o Recursos sociales locales: aplicación efectiva de la Ley de Dependencia, redes de cuidadores locales municipales, servicios locales de mediación y tutelaje.


5. CONTROL DE LAS ENTIDADES BANCARIAS:

o Prohibición de cualquier tipo de rescate o inyección de capital a entidades bancarias: aquellas entidades en dificultades deben quebrar o ser nacionalizadas para constituir una banca pública bajo control social.

o Elevación de los impuestos a la banca de manera directamente proporcional al gasto social ocasionado por la crisis generada por su mala gestión.

o Devolución a las arcas públicas por parte de los bancos de todo capital público aportado.

o Prohibición de inversión de bancos españoles en paraísos fiscales.

o Regulación de sanciones a los movimientos especulativos y a la mala praxis bancaria.


6. FISCALIDAD:

o Aumento del tipo impositivo a las grandes fortunas y entidades bancarias.

o Eliminación de las SICAV.

o Recuperación del Impuesto sobre el Patrimonio.

o Control real y efectivo del fraude fiscal y de la fuga de capitales a paraísos fiscales.

o Promoción a nivel internacional de la adopción de una tasa a las transacciones internacionales (tasa Tobin).


7. LIBERTADES CIUDADANAS Y DEMOCRACIA PARTICIPATIVA:

o No al control de Internet. Abolición de la Ley Sinde.

o Protección de la libertad de información y del periodismo de investigación.

o Referéndums obligatorios y vinculantes para las cuestiones de gran calado que modifican las condiciones de vida de los ciudadanos.

o Referéndums obligatorios para toda introducción de medidas dictadas desde la Unión Europea.

o Modificación de la Ley Electoral para garantizar un sistema auténticamente representativo y proporcional que no discrimine a ninguna fuerza política ni voluntad social, donde el voto en blanco y el voto nulo también tengan su representación en el legislativo.

o Independencia del Poder Judicial: reforma de la figura del Ministerio Fiscal para garantizar su independencia, no al nombramiento de miembros del Tribunal Constitucional y del Consejo General del Poder Judicial por parte del Poder Ejecutivo.

o Establecimiento de mecanismos efectivos que garanticen la democracia interna en los partidos políticos.


8. REDUCCIÓN DEL GASTO MILITAR

ELIMINAR EL SENADO.

NORUEGA, SUECIA, DINAMARCA, NO TIENEN SENADO, ALEMANIA SOLO 100 SENADORES y EE.UU. UN SENADOR POR CADA ESTADO.

LOS GRANDES TEÓRICOS DEL DERECHO INTERNACIONAL Y CONSTITUCIONAL OPINAN QUE ES UNA CÁMARA INNECESARIA, PRESCINDIBLE Y QUE ESTÁ EN EXTINCIÓN, ¿ENTONCES POR QUÉ TENEMOS QUE MANTENER A 260 SENADORES?

DE ESTA FORMA AHORRAREMOS 3.500 MILLONES DE EUROS CADA AÑO.

ELIMINAR LA PENSIÓN VITALICIA DE TODOS LOS DIPUTADOS, SENADORES Y DEMÁS

"PADRES DE LA PATRIA".

ELIMINAR A TODOS los diplomáticos excepto un embajador y un cónsul en cada país. No es posible que gastemos en esto más que Alemania y el Reino Unido).

Con eso, y con rebajar un 30% las partidas 4, 6 y 7 de los PRESUPUESTOS GENERALES DEL
ESTADO (transferencias a sindicatos, partidos políticos, fundaciones opacas y varios), se ahorrarían más de 45.000 millones de Euros y no haría falta tocar las pensiones ni los sueldos de los funcionarios, como tampoco haría falta recortar 6.000 millones de Euros en inversión pública.

CON LA MITAD DEL DINERO QUE EL ESTADO SE AHORRARÍA CON ESTAS MEDIDAS,

SE ACABARÍA LA CRISIS EN ESPAÑA

Por el cambio de la ley electoral, y por una democracia participativa de verdad, donde nuestra opinión, la de los ciudadanos, sea lo que gobierne, no una papeleta cada cuatro años y que hagan con ella lo que quieran sin dar cuentas ni explicaciones.

Por el cambio de la ley electoral, y por una democracia participativa de verdad ¡Espabilemos de una vez! ¡No sigamos dormidos y aletargados!

Non sei..
Está ben, pero todo este movemento me sembrou bastantes dudas desde o comenzo. Primeiro... os que levades léndome desde hai 3 anos, saberedes que en máis dun post ataquei toda esta parsimonia, deixadez, falta de preocupación de toda a población española en canto a todo o que estaba pasando. Pareceume indignante que os 2 partidos políticos principales non se puideran poñer de acordo en cuestións básicas para o bienestar general. Pero máis me pareceu que os sindicatos estiveran calados coma vermes con todo o que nos estaba caendo, pasando do 12 ou 13% ó 21 que chegamos no desempleo, aparte de non chegar acordos cos da patronal -outros máis-, imposible que vaiamos ben así... e eso, que a xente estivera coma "possi... eh? qué se lle vai facer?". Pero de todo esto hai 3 anos. 3! non 3 semanas. Úleme raro que empezara xusto a poucos días das eleccións.
Despois, a heteroxeneidade das protestas, dentro das manifas e campings hai xente con carteles de "pagar menos fisco" a outros que "pagar máis e máis protección para os que non teñen medios", outros que son independistas, outros son anti-zp, outros anti-pp, outros anti-bancos, outros antisistema -que por certo, xa que son antisistema, que digan qué sistema quéren, fijo que hai un diferente por persona-, outros que van facer promoción dos seus partidos pequenos, como houbo xente do BNG, IU e UPyD que intentaron meterse e facelo seu... había xente con pancartas de "en galego" pero falando portugués, outros con pancartas de "salvemos a los animales" e outros con euqueseiqué. Logo miles de asambleas, nas que parece que discuten horas cómo mellorar o país, tal cual o video de La Vida de Brian que puxen o outro día... e medidas concretas concretas.. non vexo moitas, a verdade, aparte que o de atacar á clase política con reducirlles os dereitos parece máis, desde un punto de vista externo e apartidista coma o meu (non voto, non me gusta ningún), parece máis unha vinganza ou algo así XD en parte sí estou de acordo con reducir privilexios esaxerados... pero... de verdade con eso queren arreglar o país? van finos. Hai moito máis, e cousas que ainda empezando a cambiar hoxe levarían anos de superar, xa que o problema de España en moitas materias é estructural.
O outro día rinme cando dixeron que o paro descendeu... en 80.000 personas nun mes, 9/10 traballos son temporales, e un 40% no sector servicios (ou sexa, camareros, bedeles de hotel e pouco máis..).. sí señor, así se amaña o paro, facendo que os ingenieros e licenciados se metan na hostelería... de todos xeitos con todo o desempleo que nos causa Alemania co dos pepinos xa se volverá a aumentar para Junio o ratio (¿porqué pola resposta tibia, coas orellas baixas e 5 días despois do goberno non protestaron os do 15M?).
Non sei, a mín ségueme xenerando dudas este movimiento, o outro día oín outra tontería brutal por parte deles, que parece ser que discutían cómo se podería mellorar o pobre nivel de educación en España e parece ser que o que falaban era que non podía ser que nos colexios se puxera ningún tipo de símbolo relixioso e que a clase de relixión se debería de abolir. Sí señor, en cousas coma esa demóstrame que a esta movilización non ma poido tomar en serio. Alomenos non ó 100% ainda que logo esteña a favor de moitas cousas que promulgan, dito sexa, sendo moitas delas de perogrullo (castigar ós corruptos, non ó control de internet, asistencia obligatoria a plenos por parte dos políticos...)-.

Ademáis hai un tema que sei que me vai traer cola si o comento, pero, deixareino no aire. Eles falan de Democracia Real, acaso non a hai? é decir, unha manifestación de 2000 personas, unha acampada de 50 en Vigo ou 200 en Madrid, incluso poñámonos burros e digamos que 100.000 personas acampan en Madrid. Realmente se creen en posesión da "democracia real"? 10 millóns de personas votaron ó PSOE, e 12 ó PP acaso eso non é democracia? se a xente estivera tan descontenta non votaría, ou alomenos non irían o 80% dos votos a eses 2 partidos, non? Realmente eses 50 de Vigo, e eses centos en Madrid se creen representando ós 40 millóns de españoles? Pode ser certo que compartan indignación, pero... máis... non estaría tan seguro, e máis vendo que todo ese movimiento influeu CERO nas eleccións... eu déixoo ahí, foi unha reflexión que tiven co meu irmán XD

Por último añadir que me parece extraño eso de #spanishrevolution... realmente me dá a sensación de ser unha seña de auténtica dominación externa anglosajona XD porqué non "revoluciónespañola"? tan vendidos e preocupados de cara ó exterior estamos todos??
Ah e outra cousa máis, tamén houbo pancartas de “no somos mercancía de…” pero “sí lo somos de las compañías de comunicación”... para estarse queixando deso, ben que se sirven delas si se pasan todo o día en facebook e similares XD A BERROS é como se había que comunicar se tanto se queixan de Telefónicas e Vodafones. Nós somos os que lles damos valor e cartos ás marcas e compañías, que convenzan ós demáis de que non compren en determinadas tendas, que non faigan contratos con determinadas compañías e que non metan cartos en determinados bancos. O día que pase que haxa un 5% da población que cambie o seu hábito e se comporte desa maneira, empezarei a tomarme coma algo serio un movemento así.

viernes, marzo 04, 2011

A economía española bate récords



Hoxe vin un link que posteou un amigo en facebook sobre un artículo dunha web chamada "escolar.net" que me pareceu interesante e pego aquí

Fuente

La economía española acaba de batir cuatro récords. El primero, el de parados: a pesar de la exitosa reforma laboral, ya son 4,3 millones, el mayor número de desempleados de la historia de España.

El segundo récord, el de beneficios de las grandes empresas: los 35 gigantes del Ibex han ganado 49.881 millones de euros, un 24,5% más que el año anterior. Los beneficios del terrible 2010 superan así la plusmarca previa a la crisis: los 49.246 millones de euros que ganaron las empresas del Ibex 35 en 2007. Durante la crisis, los beneficios bajaron, pero nunca han dejado de ganar.

El tercero, el de los sueldos de los altos directivos. En 2010, los salarios de los consejeros delegados y principales ejecutivos de las grandes empresas del Ibex 35 subieron un 20% de media. Algunos argumentarán que esto se explica porque también crecen los beneficios. Lástima que la estadística histórica demuestre que no es así. En el año 2009, los beneficios bajaron el 21,5%, pero los sueldos de estos ejecutivos crecieron otro 15%. Cobran de media 3,2 millones de euros por barba, sin contar planes de pensiones y otro tipo de sobresueldos. La cifra es también plusmarca histórica.

El cuarto récord lo bate Telefónica. La antigua empresa pública ganó un 30,8% más: 10.167 millones. Con ellos se convierte en la compañía española con los mayores beneficios anuales de la historia. Y es bueno que las empresas ganen dinero; la alternativa es peor. Pero si alguien cree que este aumento en los beneficios sirve para generar empleo, se equivoca: no siempre es así. Telefónica, por ejemplo, ha reservado para 2011 un presupuesto de 658 millones de euros para reducir su plantilla. De esa partida, 202 millones se gastarán en despidos y prejubilaciones en España.

O dos récords tivo a súa gracia, pero cando se lle bota a culpa da situación española ás multinacionales españolas ou ós altos directivos de empresas privadas, eso é un apaga e vámonos.
Un dos comentarios, que estaba oculto polos seus numerosos votos negativos (o que dá certa idea do subxectivo caríz político da web), dá absolutamente no clavo tal e como concibo eu a situación.
Interesante desde logo, e incrible que haxa xente que lle bote a culpa a Bush, á crisis mundial -coma se o resto de países da Zona Euro non estiveran salindo desde fai tempo-, ahora tamén será culpa do petróleo, dos neumáticos antiguos e do límite de 120 (nótese que Gran Bretaña aumentou o límite de velocidade en autopistas ó contrario que España, para aumentar a productividade).
Eu cada vez estou máis seguro de que a culpa é de todos, do sistema que forxamos ano tras ano, da inmovilidade estructural en certas materias, nula visión a largo plazo, dos 2 partidos grandes e a súa falta de acordos en temas clave, especialmente o que está no goberno desde fai 7 anos e que segue sin rumbo sobre qué facer, incluso da cultura española... gracias a que os demáis países tiran un pouco de nosoutros estando nunha Unión Económica e, a un menor nivel, con lazos internacionales (o que chaman globalización, para ben e para mal), que se non poderíamos estar moito peor (incluso) cun sistema de autoconsumo interno coma o tiña España en época de Franco.

cortito dice:

Bueno, es fácil de explicar. .- Los 4.3 millones de parados (:shock: en realidad, más de 5 millones según la EPA) se crean a partir de los déficits estructurales de la economía española y de la nefasta gestión económica de la crisis, ambas responsabilidades directas (y por escrito)del gobierno. Si la patética excusa es echarle la culpa a Bush o a Aznar o a la globalización, que luego no se extrañen si los corren a gorrazos en las elecciones los afectados por miles, centenares de miles de pimes que tienen que cerrar y que no encuentran solución ni ayuda ni futuro ni plan en este gobierno. - Los 35 del IBEX lo són porque prácticamente son multinacionales y obtienen recursos y beneficios fuera de España, no cuentan con la ayuda pero tampoco están sujetas directamente a la economía ni al Gobierno de España. En realidad, la marca "España" o estar radicadas aquí más que nada es un lastre: aún así, contribuyen a sostener la economía española y que no se hunda más. Debería ud. dar las gracias por su ayuda y no enredar ni encizañar. -Los sueldos de los empleados de las empresas privadas son su problema y no estamos en una economía estatalista que ordene la dirección ni la administración de las empresas privadas. Mire por ejemplo lo pasado en las "cajas de ahorros" en tales apuros económicos creados por los "políticos" en un porcentaje tal que les dificulta ahora mismo hasta su saneamiento o consolidación.

miércoles, enero 12, 2011

Comentando Nocitias Yahoo - Crisis ata o 2013?


Fuente

España podría recuperarse de la crisis económica en dos años, pero necesita una urgente reforma laboral para combatir el desempleo, dijeron expertos reunidos en un foro en Miami.

Santiago Carbó Valverde, asesor del Banco de la Reserva Federal en Chicago, afirmó que el gobierno de España lleva a cabo los "saneamientos necesarios" para salir de la crisis económica.

"Creo que para el 2013 podremos superar la crisis y pienso que podremos llegar a tener un crecimiento por encima del 3 por ciento", pronosticó el economista que es también catedrático de la Universidad de Granada.

El académico participó en el foro "La reestructuración de la banca española y la reforma en el actual contexto europeo", organizado por la Asociación de Bancos Internacionales de Florida (FIBA, por su sigla en inglés) que se celebró en Miami.

Carbó Valverde, en una entrevista con Efe al finalizar el foro, dijo que España debe recuperar la confianza y la competitividad perdida por la caída de los salarios y absorber los efectos de la crisis inmobiliaria, motivos por los que el crédito aún no fluye con facilidad.

Consideró que la elevada tasa de desempleo es "el principal problema de la economía española" y advirtió de que aún cuando varios países europeos sufren la misma situación, el índice no es tan alto como en España.

El economista también aseguró que las reformas estructurales del gobierno permitirán un cambio en el mercado de trabajo para facilitar las contrataciones y disminuir la tasa de desocupados.

"Nuestro desempleo es el más alto del mundo occidental, por encima del 20 por ciento. Lo que necesitamos es tener un pronto crecimiento, pero que genere empleos y ayude a bajar ese número", dijo.

Afirmó que es necesario una reforma laboral "urgentemente" para tratar de disminuir el desempleo y que la clave es una negociación colectiva entre las partes que permita que los salarios se fijen a nivel empresarial y no a nivel nacional como se viene haciendo.

"Así las empresas podrán reducir los sueldos si hace falta o aumentar los salarios si lo consideran viable. Este tema ahora es un problema que no permite generar la confianza necesaria para crear más trabajos y para recuperar el poder crediticio. Son retos a corto plazo que se deben cumplir", enfatizó.

En cuanto al sector financiero, dijo que la generación de confianza del país "pasa en parte por la credibilidad en los bancos españoles dedicados al ahorro"'.

La cajas de ahorro comenzaron el 2011 con una importante reestructuración al fusionarse 28 entidades y pasar de 45 a 17 que operarán en propiedad a partir de este año, señaló Carbó Valverde.

"Ha sido una reestructuración muy intensa, que incluso creo no terminará allí", manifestó.

Como consecuencia de los cambios en el sector, la totalidad de los bancos españoles en Estados Unidos y especialmente en el sur de Florida también se vieron afectados, aseguró por su parte Darío Fuentes, presidente de FIBA.

"La totalidad se ha visto involucrada en estos procesos de fusión. Aquí en Florida tenemos nueve entidades: cinco cajas de ahorro y cuatro bancos comerciales", precisó el directivo.

Fuentes agregó que el crecimiento futuro de la banca española se sustentará con "la parte internacional".

FIBA organiza para mayo próximo una reunión en España con reguladores, banqueros, empresarios y asociaciones de ese país y de EEUU para tratar asuntos de interés común y conocer lo que sucede en el sector.

"Creo que las noticias no son tan negativas como se han mostrado y ésa es una de las tareas de FIBA, mostrar la realidad del sector y educar a la gente al respecto", agregó Fuentes.

Para un servidor sempre foi alarmante cando éste gobierno ó principio negaba a crisis (moi obvia xa daquela segundo recordo, no banco no que estaba traballando o ratio de morosidad aumentara ata o triple en cousa de meses) e máis aínda que cando xa se deu por feita, se culpara ós economistas de non prevela, aos mercados de mantela, ó goberno anterior da herdanza malísima que deixou, etc.
Parece que todo valera para continuar no poder, e facer a mínima autocrítica posible. No, tal vez o máis alarmante sexa que haxa un % moi amplio de poboación que se crea e incluso xustifique todo o que lle dice un PSOE coa cabeza nos aires que propón e despón e que saca leis sin recapacitalas seriamente. No, o máis alarmante é que a xente que se queixa que non se dea manifestado seriamente por todo o que nos están dando por detrás desde fai moito (está claro que si houbera un goberno de dereitas, estaríamos nunha situación de manifestacións e folgas ben diferente). Ou tal vez o máis alarmante sexa que os 2 partidos maioritarios non se dean posto de acordo para facer NADA. Neste país tan futbolero e de charanga, parece que ser do PSOE implica decir que no a todo o que ula a PP e viceversa, parece que sexa un derbi de Madridistas contra Barcelonistas, e mentres que pensemos así mal nos vai ir. Xa mal nos foi ata o de agora.

Dice neste artículo que o problema é o desempleo. Tal vez nos números, na perspectiva económica, o sexa. Pero penso que habería que focalizar máis profundamente, o problema non está nos números de parados, senón no que leva intrínsecamente, e mire por onde o mire, sempre acabo topando cun fondo: a formación, educación e investimento en I+D+i. Ata que non haxa acordos en subsanar a nosa mediocre educación, acordos reales e que polo menos non sexan perecederos a corto plazo, non saliremos correctamente da crisis. Porque cando salgamos, que vamos a salir, antes ou despois, eso está claro, non ha de ser gracias aos parches cortoplacistas de quen esteña no goberno, senón que ha de ser polo efecto de arrastre das economías en contacto coa nosa nun % grande. E é máis, poido apostar que cando salgamos dentro de 2, 3, 4 anos, sairemos con lama encima que nos ha permitir andar, pero que ha de pesar a cada paso e que se topamos con outro bache, probablemente caigamos outra vez.

Ata que non haxa consenso en temas clave e de cariz estructural, é decir pensando a medio-largo plazo, non hemos de salir de ningunha crise, alomenos dun xeito que supere o superficial.

Por certo, sempre convén botar a vista atrás para ver qué se fixo e cómo, hoxe atopeime cun blog que detalla o comportamento do goberno español durante os anos 2007 e 2008 con perspectiva de titulares de periódico. Interesante cando menos...

15 de enero de 2007
“Estamos seguros de que vamos a superar a Alemania y a Italia en renta per cápita de aquí a dos, tres años. Les vamos a coger.”
“Vamos a seguir creciendo en el sector de la construcción. El precio de la vivienda se está moderando, como dijimos que se iba a moderar.”
“El tiempo mayor que he dedicado a la acción de gobierno como presidente es a los aspectos económicos y sociales, porque es la parte más importante de nuestro programa de gobierno”.

El 3 de julio de 2007
“En la próxima legislatura se alcanzará el "pleno empleo", de forma "definitiva" y "no a cualquier precio" (debate sobre el estado de la Nación)

22 de agosto de 2007
Zapatero garantiza que España está a salvo de la crisis financiera (portada de El País)

1 de septiembre de 2007
"No hay ninguna repercusión directa en el mercado inmobiliario y en el sistema financiero español. Nuestro sistema financiero, nuestras instituciones colectivas de crédito son de las más solventes del mundo. El mensaje es de tranquilidad y de confianza. Mi opinión es que los tipos de interés y el Euribor deben haber tocado techo."

7 de septiembre de 2007
Zapatero aseguró (...) que la economía española "está muy preparada para hacer frente a una coyuntura como la que se ha vivido en las últimas semanas, con las turbulencias del sector financiero". Destacó que "al ser las entidades financieras españolas modelos internacionales de solvencia se encuentran mucho menos expuestas a riesgos como los afrontados por el mercado hipotecario de Estados Unidos". (con Emilio Botín)

El 11 de septiembre de 2007
“En esta Champions League de las economías mundiales, España es la que más partidos gana, la que más goles marca y la menos goleada.”

16 de octubre de 2007
“No hay atisbo de recesión económica. La economía española tiene muy buenos fundamentos”
“El mejor patriota es el que lo demuestra con su trabajo y su responsabilidad”.

9 de enero de 2008
"Crear alarmismo injustificado puede dañar las expectativas y es lo menos patriótico que conozco."

14 de enero de 2008
"Acaban de darse las cifras de renta per cápita de 2006 y ya estamos por encima de la media europea. Y superamos a Italia (...) y en el 2013 igual hemos superado en renta per cápita a Francia"

27 de febrero de 2008
"El Euribor lo fija el BCE."

29 de junio de 2008
Como todo, es opinable (la crisis), y depende de lo que entendamos por crisis. (...) Por un concepto como el de crisis habría que preguntar a los economistas, y seguramente no se pondrían de acuerdo. Más allá de baches como el de ahora, España tiene condiciones para ambicionar llegar a los niveles de empleo de la media europea y de pleno empleo técnico. Vamos a trabajar por ello. El Gobierno ha sido el que más ha acertado en sus previsiones.

4 de julio de 2008
"A trabajar... y también conviene que consumáis."

11 de julio de 2008
"España destinará una ayuda de 1.500 millones de dólares (cerca de 950 millones de euros) para la cooperación en África.

16 de julio de 2008

"Yo jamás me subiría a un barco cuyo capitán no tenga confianza en cómo van a salir las cosas. (...) La economía podrá ir peor o podrá ir mejor, pero el Gobierno no va a dar un paso atrás en derechos sociales, y vamos a demostrar que se puede hacer. Lo único que hace falta tener es voluntad política".

10 de septiembre de 2008
"No esperen nuevos anuncios de propuestas en el día de hoy, no tiene sentido improvisar y aprobar todos los días nuevas medidas."

24 de septiembre de 2008
"Hemos superado la media europea y a Italia, cosa que deprime mucho al primer ministro Berlusconi; pero nuestro objetivo es superar a Francia en tres o cuatro años, y esto no lo quiere ni oír nuestro amigo Sarkozy"
"Tenemos un sector inmobiliario fuerte que ha sufrido un frenazo, y, sin embargo, no tenemos hipotecas subprime."
"Tenemos los sindicatos más comprometidos con las reformas de todos los países europeos."
"Mi gobierno es uno de los pocos del mundo con más mujeres que hombres y les puedo asegurar que funciona mucho mejor."

9 de octubre de 2008
Zapatero mantiene en Moncloa en plena crisis a 644 asesores, con un coste de 28,3 millones

Fuente

miércoles, septiembre 29, 2010

Así No: 29S

Así non, merecemos outros SINDICATOS

Así nos vai...

jueves, abril 29, 2010

4.612.700

Creo que a xente que me conoce sabe que a política é unha merda da que non me gusta falar. Poido decir que antes de entrar na facultade de Economía era un tema que nin me iba nin me viña, no medio da carreira e casi por forza empecei a ver algo sobre os tejemanejes do asunto, e finalmente empezoume a interesar en certo grado. A conclusión á que fun chegando é que canto máis sabía, menos entendía sobre a nosa realidade e máis noxo me daba.
A opinión personal sobre a xente que está vinculada a partidos políticos é que tampouco me ofrece moita confianza, e conozco a algún, de diferentes bandos. E a conclusión á que fun chegando pouco a pouco sobre esa xente é que non ten nin puñetera idea de nada. O único requisito para chegar a ser político é ter boa imaxe, bon márketing, saber vender ideas das que nin alcanzan a comprender o seu significado presente nin futuro. Todo se basa en pose, pose sen contido, e dentro da pose a mentira enmascarada de certa base lonxana (tamén chamada tergiversación da realidade).
Así cando antes alguén me preguntaba ou intentaba sacarme "de qué bando vas" coma se fose un partido do Real Madrid contra o Barcelona, eu solía responder "eu non voto e non me queixo". Por suposto había cousas que me gustaban e outras non de cada un dos bandos, pero tampouco me importaba demasiado a decir verdade, e obviaba ese tema, únicamente para contexto familiar.

Agora estamos nun caso completamente diferente, no que me vexo con dereito a queixarme desde fai uns anos, e especialmente neste último ¡todos deberíamos de estar a queixarnos!
Tal vez si un o vé desde unha perspectiva influída por estudios de cariz económico relativamente avanzados, e observa que desde que se iniciou esta crise, o goberno estivo a dar paos de cego ou incluso peor: a facer xusto o contrario do que os expertos da economía mundial aconsellan e o que se aconsella nos nosos libros de texto dos grandes coma Keynes ou Smith sobre macro-microeconomía e tamén o que foi a historia -lección- "aprendida" sobre outros casos de outros países, un sólo pode desquiciarse e botarse as máns á cabeza coa cruz de incompetentes que temos gobernándonos neste país.
Era obvio que necesitabamos un gran Pacto de Estado -axudado por reducción de GPúblico-, era a única forma de sacarnos adiante, pero debe ser que a oposición é igual de incompetente. Ningún dos dous da o brazo a torcer desde que empezou todo, non sei con qué argumento -supoño que será algo dos pilares da política do partido, ou simplemente porque son inútiles ignorantes, con todas as letras-, e esto estanos a costar moito a todos os españoles. O curioso é que haxa xente que non o vexa -queira ver- así.. outros talcuales. Coma acérrimos do Madrid contra acérrimos do Barcelona. Tal vez iría sendo hora de facer ver que esto non é un partido de fútbol nin unha batalla de moros contra cristianos. Todos vamos no mesmo barco, e se hai que botar ó capitan porque a cuberta lévase enchendo de auga desde fai días, hai que tiralo pola borda. Motín! Igual é tarde, pero mellor tarde ca nunca.
Desde que fai como 3 ou 4 anos mo dixera un profesor, non me dera cuenta tampouco, pero os políticos que están agora no alto, non teñen carisma nin clase ningunha. Con razón a xente os vé coma un dos principales problemas. Parece que ó seu lado os que tiveramos antes foran grandes expertos e intelectuales.

Eu non sei, últimamente casi me sinto avergonzado, desencantado ou indignado de vivir neste país. Parece que sexan máis importantes os velos, os accidentes de tráfico, unha muller que se queixa do profesor, un juez que é xuzgado, revivir a transición, o aborto, etc. que o paro, a economía, a formación e a educación.
Que a xente parece que se vaia antes a unha folga para que o seu equipo de fútbol non descenda (recordando o bochornoso caso do Celta, no que todo Vigo -iba meter un adxectivo despectivo contra a xente que se manifestou, pero vou pasar, non sexa que haxa moito forofo fanático- se foi á calle á protestar para que non baixase de categoría pola deuda millonaria do club lexítima) pero non para que as cousas que realmente importan cambien. Hai tantas polas que protestar... empezando polo recorte das libertades da ley Sinde ou a subida do IVA, cousa que sólo un zoquete podía plantear en época de crisis (si queredes saber máis técnicamente porqué, igual me animo cun post sobre ese tema). Por certo polo que oín parece que o goberno actual xusto despois de propoñer a subida do IVA, pensou en retirar a medida -supoño que porque é unha imbecilidade que sólo pode retrasarnos máis na salida da crise-, pero parece que seguiron adiante con ela porque senón "sería unha mostra de debilidade ante a sociedade e oposición de non ter as cousas claras e non ter un plan de actuación". Falando de planes... ¿qué tal co Plan de Sostenibilidade económica? Ben, non? non sei cantos centos de medidas anticrisis buenísimas todas, non? Xa o levamos notando desde fai uns meses...
E por outro lado o rasero dos sindicatos xa é máis que alarmante. ¿Donde están, por certo? nalgún viaxe de "negocios" por Brasil? nalgunha cena-reunión no Hotel Rich? coma decía o nombre daquel grupo .. omenomejodas...
Bochornoso. Todo.

4.612.700 parados.
3.000 parados por día.
Tasa de paro de 20'1%
El paro juvenil en España se mantendrá por encima del 40% al menos durante 2011

Zapatero (28 Abril 2010): Empezamos a dejar atrás la recesión"

miércoles, diciembre 02, 2009

España, hermano pobre

http://www.farodevigo.es/economia/2009/11/27/espana-nuevo-hermano-pobre-the-economist/390100.html

Los problemas económicos de España, como el paro y el déficit, son "insostenibles" y el país se ha convertido en el "nuevo hermano pobre de Europa", según pone de manifiesto la publicación inglesa 'The Economist' en un artículo publicado esta misma semana.

'The Economist' explica que, mientras que muchos otros países de la Unión Europea han comenzado a reflotar de la recesión en el tercer trimestre, España siguió en descenso por sexto trimestre consecutivo, aunque la caída haya sido menor que la media de la UE.

Subraya que España ha sido el país que más ha sufrido la crisis, ya que la tasa de desempleo ha alcanzado el 19%, la segunda más alta de la UE después de Letonia, lo que refleja, a su parecer, una "resaca estructural" de un país "que se emborrachó" a base de ladrillos y cemento.

Esto é o que "The Economist" saca logo das asombrosas medidas que o gobierno quixo implantar fai uns días como "proyecto de reactivación de economía" entre as cales está controlar a temperatura dos locales para evitar unha pérdida (enoooorme!) de energía entre outras cousas, que dan vergüenza a calquera economista como posibles axudas para salir da crisis da que estamos inmersos, e recordemos que moitos países de Europa xa pasaron, incluso fai moito tempo xa. Ainda que claro, estou de acordo que non todos partimos desde a misma situación de partida, pero de todos modos, a crisis xa se viña forxando desde facía tempo, incluso desde principios de 2007 xa se temía e que as consecuencias nun país non moi preparado coma España poderían ser "aterradoras":

http://www.lavozdegalicia.es/dinero/2009/03/17/0003_7595679.htm

Incluso recordo que aquel ano xa se nos decía a nós na universidade que a cousa estaba demasiado inflada e se houbera algún revés, España estaría bastante mal para afrontar malos tempos por fallos económicos estructurales. Pero coma sempre, aquí estamos ou nun bando ou noutro, ninguén quere torcer a cabeza un pouco, por eso me dá vergüenza ter a clase política que temos. E non falo de ningún grupo en particular (ainda que indudablemente os que están agora no mando son os que levan máis parte de responsabilidade). Sólamente pactos entre os grandes partícipes na economía, patronal, sindicatos e partidos políticos a nivel macroeconómico serían os que nos axudarían a estar entre os que pasaron a mala época dunha forma rápida e case superficial. Neso envidio ós países do Norte. Mentres non haxa esto, nunca vamos a saír do noso estancamento, posto que os poucos avances positivos nestes últimos meses xustamente foron efectos de arrastre das economías exteriores que melloraron.

Se ademáis unimos a esa falta de acordos polo ben do país, unhas medidas cobardes nese plan de reactivación e economía sostenible que oímos fai uns días, intuímos (ou intúo, este texto é un punto de vista personal apoiado por prensa e datos estadísticos) poucos cambios e pouco avance nos vindeiros meses, e incluso anos (ainda que sempre hai esperanza de que non chegue a tanto e alguén se poña as pilas dunha vez para ter ideas decentes e pactos importantes polo noso bienestar). Pero desde logo se se quere impulsar un cambio, é a hora de intentar medidas máis arriesgadas e atrevidas e deixarse de pamplinas.

"'The Economist' arremete una vez más contra el presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, por seguir mostrando "aversión al pesimismo", tal y como demuestran sus declaraciones en el Foro organizado por la propia publicación el pasado lunes en Madrid, donde dijo que la recuperación ya ha comenzado. También hace referencia a la nueva Ley de Economía Sostenible y asegura que se basará, en gran medida, en "buenas intenciones a falta de medidas duras". En este sentido, señala que las energías renovables, liberalización modesta y otros temas estarán presentes en la ley, mientras que las reformas del mercado laboral quedarán fuera "para agradar a los amigos sindicalistas".


...e por se fora pouco..

En canto ó mercado laboral, The Economist tamén mete o dedo na llaga, apuntando que o mercado laboral de España non é o mellor (no cal, sempre pensei que por exemplo os funcionarios e a imposibilidade do seu despido cando son ineficientes, é unha lacra para o avance de España):

En este sentido, recuerda que la dualidad laboral convierte al mercado español en "ineficaz e injusto", ya que la mitad de los trabajadores tienen contratos indefinidos y resultan caros a la hora de despedir, mientras que el resto de la fuerza laboral pasa entre contratos por obra y servicio, subsidios por desempleo y el mercado negro. "Los trabajadores ineficientes con contrato indefinido están protegidos", señala la revista, que considera "posible" que se produzca un nuevo aumento del desempleo por parte de empresas más pequeñas por las leyes laborales y falta de crédito, que hacen que las compañías sufran el riesgo de quiebra debido al proteccionismo de empleados indefinidos y la flexibilidad limitada para nominas.

Mentres tanto, a afundirse toca, con 3 millóns de desempleados, e subindo, dunha forma bastante equitativa por toda España, e cuns sindicatos máis calados ca nunca.

miércoles, abril 15, 2009

De crise, oportunidades e Suomi


Sorprendente pero certo. Temos oficialmente o primeiro país que saleu da crise: Finlandia ou Suomi. Fai pouco estaba a rebatir nunha web sobre Finlandia e sobre que eles dan un % moi elevado do seu soldo para o goberno en forma de impostos. E ademáis fano conscientemente e de boa gana. A miña teoría é que esto non pasará nunca aquí pola forma de ser e da cultura da picaresca e racanear nos impostos tradicional do individuo hispano. Non solo eso senón que ademáis non está mal visto pola sociedade e así nunca teríamos unha universidade gratuíta neste país coma teñen eles -principal tema desa discusión naquela web-.
Hoxe atopeime cun artículo que me vén de perlas en El Economista: Finlandia parou a recesión e fixo fronte á crise. Claro, a xente dirá: "é que eles teñen unha economía moito máis forte! teñen máis medios para parar unha crise". E eu digo: sí e no.
A crise financieira é algo global, afectou a todo o mundo por igual e máis ou menos co mesmo grado de antelación a todos os países. Pero estou de acordo co artículo -de feito colleu tal cual o meu pensamento- de que o mellor motor para revolucionar unha rexión é sufrir unha gran crise, no medio da cal os gobiernos, como as empresas e os propios cidadáns poden estar preparados para asumir tal situación desfavorable, posibles recortes e axustes verdadeiramente necesarios.

Vou comentar o caso finlandés, sin duda un caso curioso de cómo se deben facer as cousas e se precisan de políticas firmes e comúns, e acordos macroeconómicos que deberían de estar asentados de antemán entre as principales forzas políticas, como comentaba naquel post de crises e capitalismos.

Finlandia en 1989 choca cunha crise de proporcións enormes, tras o colapso comunista e da Unión Soviética, os cales eran os principales clientes comerciales. Prodúcese unha caída do PIB do 13% en sólo 3 anos, o paro aumenta nun 17%, hai crise financieira, descenso dun 50% da bolsa, devolucións de préstamos, aumento da deuda pública ata o 60% do PIB e oposición dos sindicatos a calquera reforma para aliviar a crise. Certo parecido coa situación que vivimos agora, non? eu diría que case peor.
Ademáis temos que contar que Finlandia ten unha extensión de 338.127 km cuadrados -recordemos que España ten 492.000- sendo un dos países máis grandes de Europa en canto a territorio e ten 5'3 millóns de habitantes -densidad poblacional de 16 hab. por km cuadrado; en España temos 80 hab/km2-.
Postos en situación, non parece un país moi propicio nin na mellor situación para pasar unha tesitura tal, non?
Pois ben, a clase política finlandesa, vendo o que se lles aveciñaba púxose rápidamente a pensar e actuar. Alcanzan un acordo improbable en España "gobernase quen gobernase non se cambiaría o programa económico para salvar ó país". Adoptáronse medidas macroeconómicas rápidamente e a situación comeza a dar un chimpo en 1994, baixando os tipos a un 6% e lográndose a paridad estable coa Unión Europea en 1996.
Non fai tanto, non? Finlandia non foi sempre o país superdesarrollado que é hoxe.

As claves
Durante a década dos 90, os cambios en política científica e tecnolóxica aceleráronse.
Recortanse os presupuestos en diversas partidas, pero non a inversión en tecnoloxía. Unha das maiores aportacións do goberno de Finlandia ó futuro do país foi a creación dun sistema público de apoio á innovación, simple e fácil para as empresas, que operan dunha forma estructurada, centralizada e efectiva, na que hai un completo respeto polos contratos e leis establecidas e goberno.
En canto ás universidades e aquí foi o que me levou a escribir este post, recordando a conversación na outra web sobre Bolonia, son as responsables de producir novo conocemento. As 20 universidades públicas, as 29 politécnicas e os institutos de investigación. O 53% das empresas de Finlandia teñen acordos de colaboración con universidades, frente a media europea do 7'5 %. Ben, agora pensade sobre as chorradas que dicen sobre o plan Bolonia en canto a que as empresas se van apoderar das universidades e facer canteiras de estudiantes. Ojalá nos dén unha mínima noción do que é a vida laboral!! da que non temos nin pajolera idea cando salimos de cursar os nosos 6, 7, 8 ou 9 anos de universidade pública. Estamos nunha situación tal de desventaxa frente a Europa que quen diga que non se necesita un cambio estaría tolo. Bolonia pode que non sexa o mellor porque ten puntos oscuros e efectos de arrastre pouco visibles, pero que un acercamento ós sistemas europeos e á vida laboral por parte das nosas podres e carcomidas universidades é algo de perogrullo. É un plan, que en principio non está mal pensado. O malo é a forma de levar a cabo tal plan e que a universidade necesita algo máis que un cambio superficial. O sistema interno e relacións internas é algo que se debería controlar moito máis -e así non ter, como temos na universidade de Vigo un sistema de empresa familiar, na que os apelidos se repiten entre profesores, os amantes, as ex-parellas e os fillos e netos e relacións entre eles se perpetúan en pro dun conformismo degradante e denigrante para a nosa formación e sentido común-.


Volvendo ó tema de Nokia, recordo telo estudiado nalgún caso práctico cómo foi o principio de tal empresa. Todo surxira debido a que a xeografía e clima de Finlandia non son nada propicios para facer instalacións de telefonía e cables. Sería costosísimo, debido á grande dispersión xeografica dos seus escasos habitantes tamén. O que fixeron foi invertir moitísimo en I+D en canto ó que telefonía móvil se refire para non depender de cableados e facer un gasto gigantesco.
Gracias a Nokia, Finlandia desarrollou un crecimiento económico incrible, tanto pola súa capacidade productora como exportadora, como pola súa capacidade de movilizar o conglomerado finlandés das telecomunicacións. Nokia chegou a ser o producto dunha nación, e é o exemplo de cómo as empresas privadas tomaron todo o coñecemento xerado nas universidades e grupos privados de investigación para transformalos en productos competitivos en todo o mundo.

Seguindo co tema finlandés, a participación do sector privado no gasto en I+D foi do 72,3 % en 2007, superando con creces ó sector público (9%) e ás universidades (18,7 %). Os resultados deste sistema son espectaculares. O gasto en I+D en Finlandia foi en 2007 de 6446 millóns de €, situando ó país coma o 2º país en términos de porcentaxe sobre PIB, cun 3,47 % seguido de Suecia cun 3,63 %. Recordemos que a irrisorea media española está en 1,22 %.

A prosperidade económica finlandesa débese á existencia de múltiples empresas de primeiro nivel competitivo internacional -a todos nos vén á cabeza Nokia cando pensamos en empresa finlandesa-. Este nivel de competitividade é debido á alta productividade das empresas, que depende da súa enorme capacidade de innnovación, nun sistema compartido polo sistema público e o empresarial.
Todos os cidadáns comparten un elevado nivel de educación e formación que se basa nun sistema educativo de primeiro nivel mundial. Tanto educación primaria como secundaria e universitaria.

O sistema educativo que deu o éxito a Finlandia básase nun conxunto de valores compartidos por xestores públicos, pais, profesores e alumnos, que persigue o coñecemento, premia o mérito e o esforzo, valora o traballo e a responsabilidade e favorece a orientación hacia o futuro e a tecnoloxía. E ese é desde logo a base da pirámide que levou a Finlandia á prosperidade: os valores da sociedade.
A miña pregunta ó aire sería: ¿sería difícil instaurar valores na sociedade española?¿se sí, canto se tardaría?
Logo aparte: ¿estaría conforme na bipartita sociedade española que se tomasen como intocables certos acordos macroeconómicos polo ben da nación ainda que eso perxudicase intereses partidistas ou implicase certas incomodidades -momentáneas, coma certa subida de impostos, etc- para a poboación?

O que está claro e pendiente de conseguir para gobiernos do sur de Europa, especialmente España, posuidora dun dos peores sistemas educativos -creo que Grecia estaba sensiblemente peor por algunha noticia que lín non fai moito-, deben considerar como prioritaria a creación dun sistema educativo de elevada calidade -que non temos, nin nunca tivemos- que prepare ós cidadáns para afrontar o futuro con algunha garantía -cousa que vexo moi moi negra-.

Igual vos acordades do que é o informe PISA, o informe sobre calidad educativa dos países que fai un tempo poñía a España con notable... suspenso. Ben, mirando os resultados dese informe vese cómo será o futuro do mundo: aqueles países que están quedando nos primeiros lugares -nestes momentos Finlandia, Canadá, Hong Kong, Nova Zelanda e Australia- son irremisiblemente os que teñan as empresas con mellores profesionales, gobernos con mellores dirixentes, mellor actividade social e empresarial.... e crearán un sistema educativo de primeiro orden sobre o que o seguirán baseando o seu futuro.


Un saludo para Luisérgiko. Dá gusto debatir sen que ninguén che diga que o que pensas é unha merda ou o outro non vale nada sen ningún tipo de argumento coma fan outros por ahí...

Recursos: -El Economista: entrevista a Juan Martínez Barea (director da cátedra Sánchez-Ramade de Iniciativa e Innovación do Instituto Internacional de San Telmo de Sevilla) -Casos prácticos da asignatura Estratexias de Márketing de 5º ADE