lunes, enero 28, 2013

Diario dun Viking: reloaded epilogue (Pt I)

Pode que deixara dunha forma abrupta aquela colección de posts, así que me vou resarcir con algúns vídeos do concerto meu de despedida.

O primeiro post deste par que sacarei, será sobre o concerto Herexía, que se oe fatal, pero que na escasa media hora que tivemos, sudamos do lindo, con gambazos e diversas cousas (era o primeiro, e ademáis foi precipitado) pero paseimo moi ben tocando.

Herexía: grupo de Black/Death metal nado en Vigo no 2010. Os compoñentes no concerto:
Victor: Batería
Enuma Elis: Guitarra
Elías: Guitarra
Txema: Baixo e voz
Miguel: Voz no interludio e en "Dominio de Corvos"
Marcos: Voz na canción "Veredicto 666"

1. O Renacer dos Mártires / Interludio 


3. Gdzieś w Lesie


5. Veredicto 666 
 

viernes, enero 25, 2013

Crystal Viper - Crimen Excepta (2012)

Crystal Viper - Crimen Excepta (2012)
Heavy Metal
Oficial
Todo un tributo ó Metal clásico é o que levan a facer os Crystal Viper desde hai 5 anos. Cunha frontwoman de altura e un estilo tradicional pero efectivo, estes polacos coláronse no apretado mundo do Heavy-Power europeo de forma bastante satisfactoria. 
Crimen Excepta é o seu cuarto álbum, e non hai moita diferencia en canto ó que nos levan ofrecido en anteriores entregas. Esto é; Heavy ochentero, influenciado por bandas da NWOBHM coma Saxon, Maiden ou Judas Priest (ainda que creo que a éstes non os meten ahí por ser anteriores) e con partes máis cercanas ó metal alemán de Running Wild ou Grave Digger. Se me preguntasen por unha definición rápida para Crystal Viper, diría que son Pegazus facendo boa música con más empuxe. 
Penso que Crimen Excepta é un álbum bastante sólido -ainda que o feito de poñerlle intros de 6 segundos a cada tema é un pouco tontería-. Xa sabemos da capacidade vocal da cantante e do bo facer técnico dos músicos polo seu traballo pasado, pero non me poido quitar da cabeza que o que fan Crystal Viper foi intentado unha e outra vez nos 80, e parece que tamén agora coa nova hornada de bandas que están revivindo o Metal daquela época tocando algo extremadamente parecido e incluso en moitos casos, peor, pero eso sí, con mellores medios de producción. O caso da producción é un pouco engañabobos para mín, xa que hai grupos moi mediocres hoxe en día, sobre todo en estilos coma o Thrash e o Melodeath que se refuxian en produccións caras para adornar a súa vulgaridad... en fin... 
Non quero decir que éste sexa o caso de Crystal Viper, pero mentres oín este disco repetidas veces, viñéronme á mente a cantidade de bandas que se quedaron no anonimato durante a época dorada do Heavy Metal, probablemente facendo algo similar a éstes. E tamén me veu á cabeza o revival de Heavy-Power Metal últimamente... non sei, Crimen Excepta está ben, pero tampouco é a xenialidade que nos queren vender. 7/10


jueves, enero 24, 2013

De músico de Black a Rock Star... a actor

Sabedes xa de quén estou a falar? Non iba ser outro que o meu (mal)querido Nergal de Behemoth. Non sei qué facerlle, pero este tío cada vez me cae peor, qué lle vou facer XD cada historia que leo sobre a súa vida, a súa prepotencia nos concertos, o seu patrocinio dunha bebida enerxética, o seu libro autobiográfico e a súa actitude de estrella de rock... Mira que o tiña en alta estima hai 10 anos, pero hoxe en día... 
Pois ben, resulta que o home agora saleunos actor! e peazo actor como veredes. O cantante-guitarra de Behemoth participa nunha telecomedia sobre a Alemania nazi, facendo de Ministro de exteriores de Hitler, chamada AmbaSSada.
O tempo dirá se o próximo paso de Nergal acaba sendo diseñador de moda e sacando a súa línea de roupa... tal e como lle move a fama a este home...

Para o voso deleite, aquí tedes unha secuencia:

miércoles, enero 23, 2013

Katatonia - Dead End Kings (2012)

Katatonia - Dead End Kings (2012)
Depressive Rock
Oficial
Dudei moito en poñer este disco dentro das microreviews que faigo, pero como na maioría de discos que dou máis de 3 oportunidades, decidín plasmar as miñas impresións dunha forma concisa por aquí. A razón das miñas dudas? pois algo parecido a cando sacaron o seu anterior Night is the New Day: en 4 escoitas Katatonia non me dice absolutamente nada novo. Puxen, despuxen, empecei a pensar nas miñas cousas, de vez en cando levantaba a cabeza para ver si o álbum rematara ou no... Pareceume un coñazo. Tan grande coma o anterior.
E non sei se o motivo é que este novo sonido dos suecos non é o meu.. eu creo que non, porque con The Great Cold Distance pasárao xenial, e ainda de vez en cando o oígo. Pero é que nestes dous últimos discos creo que Katatonia quedouse absolutamente estancado e sen ideas, ou dito doutra forma, continuou na conformidade e no fácil de repetir esquemas de éxito pasado. Líneas vocales idénticas, con voces dobladas en determinados puntos estratéxicos xa vistos, estructuras parecidas, igual sonido... a miña impresión é que Night... e Dead End Kings son versións de sí mesmos de principios-mediados do 2000, pero máis tediosas e que teñen que ofrecer cada vez menos.
Por ahí lín: é o que os fans de Katatonia esperan, non? Non sei, non debo de ser logo moi fan para case durmirme cun disco que me resultou demasiado previsible e por ratos incluso monótono... Eu xuraría que o cambio anticipado en Tonight's Decision, que foron madurando con Last Fair Deal Gone, Viva Emptiness e The Great Cold Distance chegou ó punto no que xa non dá máis de sí. Pero a veces dudo da miña percepción cando observo as boísimas críticas e comentarios que están a recibir os últimos Katatonia, Dead End Kings, incluído. Serei un bicho raro, pero nin me emociona nin me dice nada novo. 3/10

lunes, enero 21, 2013

Un día de ensaio con Herexía

Cos seus fallos e cousas, pero esto é o que vos encontraredes en Herexía, máis ou menos XD video

viernes, enero 18, 2013

Attic - The Invocation (2012)

Attic - The Invocation (2012)
Heavy Metal
Facebook
King Diamond massive worship. 5/10

Die Vorboten - Existenz (2012)

Die Vorboten - Existenz (2012)
Industrial Heavy Thrash Metal
Oficial
Joé, na páxina que encontrei o disco destes estrafalarios alemanes clasificábanos coma "Death/Folk Metal", definición que comparte a Metal Archives... bueno, supoño que a collerían de ahí. A verdade é que non sei se o estilo era moi diferente no seu anterior álbum, pero eu non lle chamaría nin Death nin Folk ó que fan Die Vorboten en Existenz. Tamén é certo que un dos primeiros grupos que me veu á cabeza ó oílos foi Die Apocalyptischen Reiter e eles tamén gozan da mesma clasificación... En fin... hai certas bandas ás que resulta moi difícil incluír en estilos concretos, e estes alemanes son outros que están fóra de etiquetas. 
No caso de Die Vorboten, eu diría que practican unha especie de Metal moderno moi germano, con cambios extraños e vocalista un pouco teatral a veces, que vai de susurros a semirasgados, usando polo medio voz clara, moi do estilo do vocalista de Die Apocalyptischen Reiter. A base rítmica é moi potente e groovie, e está habitualmente rodeada de arreglos electrónicos, cando non son teclados-sinte-atmosféricos. Así, obtemos unha extraña mezcla de elementos de Industrial Metal, con Heavy, Thrash e incluso podería aceptar Melodeath. Con Death Metal como clasificación pasáronse un chisco, e o que tampouco aceptaría dentro da definición sería Folk, xa que se tocan algunha melodía medianamente folky é dunha forma case anecdótica e tanxencial. 
En resumen, aquí temos unha banda moi moi germana, filla de sonidos coma os dos mencionados Die Apocalyptischen Reiter, Knorkator ou JBO; un pouco tola a veces, a veces moi cañera, e outras veces olvidable. Recomendaríalla sólo a moi fans de sonidos industriales germanos. 5/10


jueves, enero 17, 2013

Alternavigo 2013

O proxecto para revivir o Alternavigo neste 2013 está en proceso desde hoxe Xoves 17 de Xaneiro. Como parece que o motivo polo cal se deixara de celebrar era básicamente económico, os organizadores montaron un sistema de donacións para ver cómo resulta.

Fuente

¿Cuánto quieres aportar?

Echa un vistazo a las recompensas y elige la que prefieras.
  • Camiseta Alternavigo 2013
  • QUEDAN SÓLO 36 RECOMPENSAS MÁS
    Promoción de apertura para los más rápidos Entrada para el festival. Valorada en 30€ anticipada o 35€ en taquilla.
  • Entrada para el festival. Valorada en 30€ anticipada o 35€ en taquilla.
  • Entrada para el festival + Poster.
  • Entrada para el festival + Camiseta Alternavigo 2013 + Poster.
  • Entrada + Camiseta Alternavigo 2013 + Poster firmado
  • Entrada + Acceso a zona reservada con barra libre en cerveza/refrescos.
  • Entrada + Acceso a zona reservada con barra libre en cerveza + Camiseta Alternavigo 2013
  • Entrada + Acceso a zona reservada con barra libre en cerveza + Camiseta + Habitación doble en hotel 4*
  • QUEDAN SÓLO 30 RECOMPENSAS MÁS
    Entrada + Camiseta Alternavigo 2013 + Logo en cartel.
  • QUEDAN SÓLO 20 RECOMPENSAS MÁS
    Entrada + Acceso a backstage + Camiseta + Poster firmado + Acceso a zona reservada con barra libre en cerveza.

Ripe - The Eloquence of Silence (2012)

Ripe - The Eloquence of Silence (2012)
Heavy Metal
Oficial
Terceiro disco desta banda ata agora descoñecida para mín. Estes daneses parecen ter sufrido diferentes cambios de formación durante os últimos 12 anos, causa pola cal supoño que non andaron moi productivos desde o 2000.
O primeiro que me chamou a atención de Ripe é a calidade do cantante, que resultou ser nin máis nin menos que o recente fichaxe de Artillery, Michael Bastholm Dahl. O home ten unha voz impresionante, e con pinta de bastante polivalente, dos que tanto pegan nunha banda de AOR coma nunha de Thrash, e dentro do particular Heavy-Power de Ripe, Michael móvese á perfección.
O segundo desde logo é unha producción potente e profunda, que fai que o CD sone moderno ainda sendo un grupo de Metal de corte tradicional e clásico. De feito, Ripe recordoume a varias bandas de diferente procedencia segundo o tema; desde Pretty Maids ou Fate, a Running Wild ou Accept, e incluso ata Dio ou os Black Sabbath noventeros. En xeral, parecen tocar unha mezcla entre Metal alemán e Power americano ó que lle añaden un feeling de Hard Rock... é algo difícil de decir, e eso sempre está ben baixo a miña opinión. Se ademáis podemos constatar que non hai un momento de descanso nin baladas ñoñas -a única é "Song for a Shadow" case ó final e non é para nada pastelosa- e que nin sequera hai teclados, obtemos un disco de Heavy directo á vena, de temas cortos pero contundentes que sonan con moita garra gracias a unha gran labor de producción.
Se tivera que escribir algo negativo, sería que o álbum ten poucos momentos estelares deses que cho fan recordar por aquel detalle, aquel estribillo ou aquel riff que non o puideches sacar da cabeza, e quédase finalmente algo lineal nunha visión global. Polo tanto, diría que é un bo álbum, que non creo que pase á historia, pero que cumple. 7/10

miércoles, enero 16, 2013

Fracaso absoluto de Imaginaerum -the movie-

A gran proposta de Nightwish, de facer un disco, unha banda sonora, unha peli, aparecer de actores e non sei cántas cousas máis, afúndese despois de que a película Imaginaerum fose un rotundo fracaso nas salas finlandesas. Esto causou que a película cancelase a súa proxección en outras salas previstas.

Desde hai máis de un mes desde o seu estreno, sólamente 7.518 personas asistiron ós cines, recaudando cerca de 67.000 €, cifra ridícula se a comparamos cos 3.7 millóns de euros que costou confeccionala. Consecuentemente, a súa estrea en numerosos países foi rápidamente cancelada ante as pobres previsións comerciales.
Non sei, pero parece que quen moito abarca... creo que hai moita xente que xa se ulía un tremendo fiasco con esta cousa rara que Tuomas se sacou da chistera. Eso sí, quén sabe, haberá que darlle un visionado... e ata igual nun futuro se convirte nunha cinta de culto se se distribuyen moi poucas copias, coma a de Kiss Meets the Phantom of the Park XD

Fuente

lunes, enero 14, 2013

Mileth + Herexía + Vargtimmen

Este concerto está pensado como despedida de un servidor, xa que deixo Vigo e por tanto os proxectos nos que participaba ata o dagora. Non foi idea miña a deste show, nin creo que fora necesario, pero os demáis pensaron que sería unha boa proposta.
Será o primeiro concerto de Herexía e será bastante precipitado, xa que probablemente o ideal sería esperar a ter máis repertorio, pero eles quixeron igualmente facer algo antes de que me fora. Ademáis tivemos problemas coa parte vocal desde hai tempo e non sei cómo será... Rogamos comprensión se algo sale mal jajaj A idea é facer un show de unha media hora, pero procuraremos que sexa intensa.
Vargtimmen presentan nova formación, con guitarra e voz novas.
E Mileth faremos un show parecido ó anterior, pode que cun tema novo ó cal ainda lle estivemos retocando cousas hai escasos días.
O valor da entrada é prácticamente simbólica, xa que non pretendemos ganar diñeiro con este show, era algo que tiñamos claro. Simplemente será para cubrir gastos de técnico e sala.
A duración é de 3 horas, á 1:00 debería estar todo acabado por problemas de ruído e veciños, polo que tentaremos empezar ás 22:00.

viernes, enero 11, 2013

Steelwing - Zone of Alienation (2012)

Steelwing - Zone of Alienation  (2012)
Heavy Metal
Facebook
Segundo disco desta banda sueca que se fixo certamente popular entre os seguidores do Metal máis clásico co seu debut Lord of the Wasteland e que segue a onda retro iniciada por compatriotas seus coma Wolf ou Enforcer. O estilo desde logo é exactamente o mesmo: Heavy Metal ochentero e tradicional, basado na NWOBHM e o Speed-Power- Metal alemán. Neste caso vou ir un pouco contracorriente, sólo un pouco XD e decir que de toda a nova hornada de bandas que reviven o Metal ochentero, realmente me quedaría con moi poucas (Wolf, Portrait e poucos máis). Non creo que Steelwing o faigan mal, incluso hai temas resultóns tanto neste coma no anterior disco, pero por máis que lles dou oportunidades a moitos destes grupos, non crecen en mín, e acáboos pousando para non volver a oílos. Ó final acabo pensando: "realmente, se naceran nos 80 serían unha banda máis das miles que salían facendo esto, os discos clásicos nos que basan e incluso a veces modifican levemente riffs ou estructuras, están mellor". Nin Enforcer, nin White Wizzard, nin Skull Fist, nin Holy Grail, nin Cauldron chegan á altura das bandas nas que se basan, nin de lonxe. Steelwing, coma a maioría dos mencionados, están ben, sen máis. 6/10

Be'lakor - Of Breath and Bone (2012)

Be'lakor - Of Breath and Bone (2012)
Melodeath
Cun grandísimo debut como era Stone's Reach, os australianos Be'lakor fixéronse un hueco no apretado mundo do Death Metal melódico de forma insólita. Por eso, este novo Of Breath and Bone era altamente esperado e finalmente aupado pola crítica coma un dos mellores discos do ano de Melodeath, senón o mellor.
Con razón?
Baixo a miña opinión é un disco moi consistente, no que a banda demostra que pode seguir unha línea de alto nivel perfectamente, pero que tampouco é a panacea do mundillo nin resulta tan grandilocuente coma moita xente se atreveu a afirmar. De feito lín cousas como que é o mellor disco de Melodeath dos últimos anos ou que é unha "obra maestra" do xénero. Para mín, é un disco que simplemente está ben, contén moi bos momentos e está certamente logrado. A súa forma de compoñer, doblando punteos, alternando acústicas con eléctricas e pianos e ofrecendo esas atmósferas entre épicas e melancólicas tan finlandesas ás que se lle unen uns guturales chulos, está moi ben, pero non é nada novo. Grupos coma Insomnium, Noumena, Before the Dawn e os primeiros Sentenced xa o fixeron antes, e, guste ou non, Of Breath and Bone non superan os seus mellores traballos. Eso sí, non quita que este novo traballos sexa moi disfrutable, ainda que creo que a duración de algúns dos temas é excesiva. Tendo unha media de 8-9 minutos a maioría, atopámonos tanto con xenialidades coma con pasaxes que non dicen moito.
De todos xeitos, os amantes do Death finés moi melódico a medio tempo teñen un "must-listen" en Be'lakor. 7/10

jueves, enero 10, 2013

Microreviews Decembro'12 - Os demáis

Katana -  Storms of War (2012)
Heavy Metal
Facebook
Tema: KubilaKhan
Se os Whispered fan Melodeath de temática asiática, Nile están coa cousa exipcia, hai bandas españolas e italianas que falan sobre vikingos e ata por sudamérica hainas de Black Metal NS, porqué non uns suecos que escriben sobre samurais?
Neste caso, Storms of War é o segundo disco de Katana, unha banda moi influenciada polo Metal ochentero da NWOBHM, que mezclan de forma efectiva con toques de Hard Rock e con aqueles comezos do Power Metal. 
Cada un dos temas de Storms of War ten o seu punto distinguible sobre o resto, o cal deriva nunha escoita altamente agradable e variada. Por exemplo a inicial e rápida "The Reaper" pode recordar perfectamente a uns Judas Priest, "Wrath of the Emeral Witch" e "KubilaKhan" parecen unha mezcla entre Iron Maiden e Stryper, sensación que se me repite nos cortes máis largos, especialmente en "In The Land of The Sun", logo temos algo máis épico do estilo Hammerfall en "No Surrender", ou cousas cercanas ó Speed Metal británico/NWOBHM do tipo de Raven, Angel Witch ou Grim Reaper con "The Gambit"...
O conxunto completo é unha colección bastante sólida de temas, que ademáis conta coa producción de Andy LaRoque e que de seguro gustará a todos os amantes do Metal tradicional e británico dos 80. 7/10

Aborted - Global Flatline (2012)
Death Metal
Oficial
Tema: The Origin of Disease
Os Aborted ganáronse por sí mesmos un status dentro do Death Metal europeo na última década. Tal vez os seus fans non esperaban que a banda enseñara certos toques metalcore e industriales no seu último e criticado Strychnine.213, así que os belgas tomaron boa nota para volver a facer o que os seus fans queren deles: Death Metal con toques Grind. 
Neste Global Flatline, Aborted mostra que os experimentos os deixaron en apariencia de lado (ou para o outro proxecto máis Metalcore de Sven, System Divide), ainda que conservaron a producción moderna, certas licencias máis propias do Deathcore e voces que siguen tirando hacia un rasgado tamén bastante "core" que van ganando terreno ós guturales, cousa que non é do meu gusto particular. Polo resto, creo que é un album bastante decente, que aglutina contundencia, brutalidade e toques melódicos. Unha boa demostración de cómo se pode conxuntar o old school coa modernidade sonora. 6/10

Maimer - Enûma Eliš (2012)
Oriental Death Metal
Last FM
Tema: Вихрь
Seguro que para estes rusos dos que puiden encontrar moi pouca información será unha sorpresa se encontran un blog en lengua galega que fale do seu primeiro disco, e que ademáis o blog se chame igual que éste!
Foi un pouco de casualidade que me topara con Maimer, e é un dos típicos discos-demo que non me tiñan moita pinta, ata que vín o nome do traballo. Por curiosidade baixeimo -ah, maravillas de internet- e atopeime cun CD bastante decente de Death Metal moi influenciado por sonoridades orientales-mesopotámicas, cuestión a cal fai que un pense inmediatamente en Nile ou Behemoth, ainda que Maimer non chegan a ser tan brutales nin rápidos. Ademáis contan fan un uso habitual de teclados, ainda que sexan básicamente de background. Outro dos puntos que marcan diferencia entre aqueles dous e os rusos é que éstes tampouco chegan a ter unha producción tan boa nin clara, pero a mín non me importa cando o contido ten calidade creativa suficiente, e Enûma Eliš contena na escasa media hora que dura. 
Curioso, é a segunda banda -a primeira fora Kartikeya- de Deah Metal oriental que coñezo de Rusia, e ambas en cousa de un par de anos. 7/10

Desultor - Masters of Hate (2012)
Technical Death/Thrash Metal
Facebook
Tema: The Luxury of God
Cando oín o primeiro tema de Masters of Hate, realmente pensei que estaba a punto de presenciar un clon de Behemoth, xa que ese riff é clavado! pero non, os suecos Desultor desenvolvense nun Death Metal con pinceladas Thrash moi contundente e intenso. O feito de non contar cun cantante gutural failles entrar no saco de bandas do estilo de Into Eternity, Biomechanical, Mercenary ou Nevermore, recordando especialmente a estes últimos na forma de cantar do vocalista.... pero eu creo que Desultor son máis brutos que calquera deles.
Masters of Hate é un disco debut, algo reseñable, xa que non é a típica producción primeiriza. Tamén é certo que é un proxecto de dous ex-Machinery, banda con moitísima calidade que inexplicablemente se desfixo hai un par de anos. Estes dous ex-membros decidiron expandir a brutalidade intrínseca en Machinery ó máximo, así poderemos encontrar moitas referencias a distintas facetas do Metal extremo, que van desde guiños thrashers aos últimos Kreator, coma ao Death Metal sueco ou incluso ó Brutal Death, sempre cunha intensidade -palabra clave neste CD- digna de resaltar. Se ademáis unimos unha producción moi pro, éste é un dos álbumes a gardar no 2012 dentro do panorama Death, sen duda. 8/10

Marauder - Elegy of Blood (2012)
Heavy Metal
Oficial
Tema: The Great War
Marauder é unha banda grega con máis de 20 anos de historia, pero nunca chegou a sobrepasar o circuíto nacional, e dudo que o faigan co seu quinto álbum Elegy of Blood. A principal razón é que o seu Heavy con trazas de Power Metal americano sona pouco novedoso e incluso soso e cansino a veces. Basta con oír temas tan fulerillos coma "Warrior", "World War II" ou "Roman Empire", nos cales a banda téntao, pero resultan demasiado fáciles de olvidar. Análogamente podemos falar do cantante, que sen posuír unha mala voz, moitas veces parece como se estivera aparte da música, coma se a acompañara dunha forma forzada, quedando nun plano paralelo moitas veces.
Musicalmente ten os seus puntos, pero Marauder non me consigueu chamar a atención, nin tan sequera con esa peza instrumental tan Iced Earth chamda "Hiroshima". Será un dos centos de álbumes que salen hoxe en día que se quedarán no olvido. 3/10

Cannibal Corpse - Torture (2012)
Death Metal 
Oficial
Tema: Demented Agression
Non me é fácil expoñer unha opinión sobre o último de Cannibal Corpse. Polo que levo visto por ahí, a maioría de xente está completamente dividida entre "é o mesmo de sempre" e "é un rompecuellos!". Ben, eu creo que ambas opcións poden ser correctas XD
Nunca fun moi seguidor dos americanos, cando empezaron a sacar música eu non estaba moi dentro do Death Metal tan brutote, eso foi algo que fun ganando cos anos, así que me perdín clásicos seus coma Tomb of the Mutilated e The Bleeding (e que por algunha razón, nunca me chamou demasiado retomalos). Creo que o primeiro que lles oíra fora Vile e non me chamara a atención.
Co tempo, escoitei algo máis deles, pero nada coma o Kill no 2006 me fixera pararme a decir "cuidao!" Disco éste co que me sorprendín a mín mesmo, degustando prácticamente cada un dos seus riffs e vivíndoo intensamente. O seguinte, Evisceration Plague, xa non me chamou en exceso a atención, e algo parecido ocorre con Torture, que sí, é un rompecuellos coma o resto de discos de Cannibal Corpse, pero que non me enganchou, e de feito acaboume cansando logo de un par de oídas. Non hai prácticamente cambios de estilo, quizáis o único sexa unha utilización do baixo máis técnica ou virtuosa do que lles recordaba. Polo resto, seguimos cun Death brutal, sen concesións e sen experimentacións, eso sí, con riffs que tanto poden sonar como repetidos, coma convincentes, pero que no resultado final non me impresionou.
Supoño que ós fieles da banda non os decepcionará. 5/10

Árstíðir Lífsins - Vápna Lækjar Eldr (2012)
Pagan Metal
Oficial
Tema: Ék sé framtíð í ísa broti
Segundo álbum deste proxecto procedente de Islandia, que xa tivera moi boa acollida co primeiro, e que segue senda ascendente con este impronunciable Vápna Lækjar Eldr.
O estilo non cambia demasiado daquel primeiro traballo: Pagan Metal con moita influencia blacker e folk. A forma de combinalo de Árstíðir Lífsins é mái ca sobresaliente, e, a pesar dos case 80 minutos de música contidos neste segundo LP, conseguen cautivar ó oínte dunha forma entre contemplativa, hipnótica e trascendental, tanto cando se atreven con blastings e muros de guitarra coma cando se deciden por explotar a rica parte folk que lle imprimen á súa forma de concebir o Pagan Metal. Así, pasaremos de momentos de intensidade e furia, a épicas partes de coros vikingos e tamén a traballadas seccións de Folk tradicional apoiadas por violín, bodhram, guitarras acústicas e teclados. Sen duda, o mellor vén cando nos fan pasar dun estado a outro sen case percatarnos, ou incluso se entremezclan, quedando todo incríblemente cohesionado no que sen duda é un dos mellores e máis completos discos de Pagan Metal dos últimos anos. 9/10

Kells - Anachromie (2012)
Symphonic Gothic Metal / Metalcore
Oficial
Tema: Se Taire
Anachromie é o terceiro disco dunha banda que se fixo bastante famosa no país veciño. Estes franceses fan unha mezcla que levo vendo máis habitualmente desde que grupos coma Deadlock e The Agonist se empezaron a facer famosillos. Por un lado temos a parte "bonita" de voz clara femenina, que recorda a Scabbia ou Amy Lee, cun chorro potente e definido, arreglos de teclados e piano e ambientación oscura pero romántica, e polo outro temos riffs de guitarras profundas que se meten en terrenos de Metalcore, Metal moderno e ocasionalmente Dark Rock e que se vé acompañado de rasgados femininos. Está claro que Anachromie pretende acoller un amplo espectro de fans; desde os do Pop-Gothic-Metal ata os do Metalcore, dúas correntes de moda hoxe en día entre os rockeros máis adolescentes. Eu son da opinión que dentro de cada un destes estilos hai pouquísimo para elexir, incluso cos que os misturan, e con Kells non é diferente.
A parte máis positiva podémola encontrar na versatilidade da súa cantante,Virginie, e tamén nalgún extracto de canción no que mezclan moi ben a contundencia coa sinfonía, pero eso pouco importa cando nos encontramos ante disco que se fai largo e que dice moi pouco novo, ata incluso dentro do propio álbum; hai temas que se parecen demasiado entre sí, tal vez por culpa dunhas líneas vocales pouco atractivas e similares ou pola pouca trascendencia da parte rítmica do grupo. 3/10

Loudness - 2・0・1・2 (2012)
Heavy Metal
Superando os 30 anos de historia, os xaponeses Loudness seguen a dar caña sen baixar o pé do acelerador. De feito, creo que hoxe en día aínda sonan máis potentes que nalgunha das cousas que lles tiña oído, combinando Heavy con Speed/Thrash Metal; medios tempos con tempos rápidos nos que o batería non vacila en utlizar dobles bombos se se tercia, e os guitarristas tampouco desestiman meter o número de riffs que sexan necesarios por tema, creando certa variedade que se agradece. O malo é que o conxunto falla, xa que hai temas que se parecen demasiado entre sí e crean certa linealidade que a mín personalmente me saturou... ainda que en realidade me fastidie admitilo, porque non creo que sexan individualmente malas cancións. 
Así que sinto decir que 2-0-1-2 será outro álbum máis de Loudness que outra vez se quedará a portas do umbral de popularidade que a banda sempre tentou romper. Recordo que nos 80 ata contrataran a un cantante americano -Michael Vescera- para entrar no mercado estadounidense.
Agora penso que simplemente se deixan levar facendo o que lles gusta e conservando a súa base de fans, e con este novo disco as cousas non cambiarán. 6/10

Oddland - The Treachery of Senses (2012)
Progressive Metal
Cando Oddland ganaron o concurso finlandés do "Suomi Metal Star" con final na Finnish Metal Expo do 2011, tamén ganaron un contrato coa gran Century Media para o seu primeiro traballo The Treachery of Senses. Como era de preveer, unha vez dentro da compañía, Oddland conseguiron fondos suficientes como para sacar un álbum que sona moi profesional, nótase que invertiron en producción, xa que poucos debuts sonan tan cristalinos coma éste. 
En canto á música, estes finlandeses parecen estar cómodamente instalados entre uns Opeth pre-Heritage sen guturales e os traballos máis metálicos de Pain of Salvation. Nada novo por tanto, pero tampouco nada falto de calidade. Teño que dicir que nas primeiras oídas me gustou bastante máis que nas últimas, polo que o disco se me fixo "vello" en pouco tempo, ainda que non se pode negar que hai un traballo técnico e artístico salientable dentro del. Espero que para o próximo, Oddland desarrolle un estilo máis propio e que se deixen levar pola súa propia experimentación para facer temas que non "acaben sonando a..." nin resulten a veces reincidentes en esquemas parecidos. 6/10

Marduk - Serpent Sermon (2012)
Black Metal
Disco número 12 da historia de Marduk, e un case que a estas alturas pode adivinar qué é o que se vai atopar sen temor a sorpresas nun traballo dos suecos: blastings feroces que se combinan con tempos lentos e malévolos, growlings infernales, atmósfera satánica... E desto non falta, pero sí que notei certa diferencia con anteriores traballos hacia experimentacións na disonancia e na creación de unha atmósfera máis caótica e nihilista. Pode que a incorporación do novo vocalista, vido de Funeral Mist, axudara a fortalecer esta impresión. Sen embargo, a pesar do gran traballo vocal e maior presencia dun baixo que se move máis fluídamente do que eu recordaba, Serpent Sermon resultoume difícil de oír sobre todo da metade hacia o final. Non é que os 50 minutos de duración sexan excesivos, pero sí que se fan costa arriba (creo que co tempo estou valorando cada vez máis os traballos cortos -sempre coas súas excepcións-), e penso que o disco ganaría sen temas que realmente se quedan como bastante mediocres, coma "Gospel of the Worm" ou "World of the Blades" ou sen finales tan desanxelados coma o que fixeron para "Into Second Death". Ademáis o feito de acabar o CD con 2 cancións de 7 e 8 minutos maiormente a medio tempo tampouco creo que sexa unha boa idea. 5/10

Svyatogor - Doctor Veritas (2012)
Avantgarde Melodic Black Metal
Reverbnation
Tema: Spit and Forget
Non será a primeira nin a última vez que me deixe levar por unha portada curiosa e unha definición estilística rechamante, e logo me encontre con álbumes anárquicos e malos coma éste dos ucraínos Svyatogor. Concretamente, á súa música está clasificada como Black/Death con influencias folk, pero eu ainda non llas atopei, alomenos neste terceiro traballo seu, Doctor Veritas. O que sí encontro é unha intención de tomar o Metal extremo desde un punto de vista diferente, con riffs extraños, arreglos bizarros e estructuras tamén inusuales. Así temos unha base de Black Metal progresivo e/ou experimental ó que añaden un pouco de todo: desde riffs máis heavies a outros máis blackers, a un saxo que parece que vaia á súa bola, e complexos cambios de ritmo que máis de unha vez te collen desprevenido. Sobre o lienzo, esto pode sonar interesante, pero á hora da verdade, Svyvatogor móstrase coma unha banda que non sabe facer temas, que parece que lance sin xeito cambios que son difícilmente asimilables, facendo un collage de cousas entre as que atoparemos desde extractos convincentes a outros bastante menos inspirados. Lamentablemente éstes últimos forman a maior parte de Doctor Veritas, e causan que o inicial caos se torne a veces insufrible por unha composición deficiente. 2/10

Wolfen - Chapter IV (2012)
Heavy Power Metal
Oficial
Tema: I Am I
Título pouco orixinal para este cuarto traballo dos alemanes Wolfen, un grupo descoñecido ata este traballo para un servidor. E pouco orixinal proposta tamén, ainda que se desenvolven ben dentro do que fan.
O seu é un Heavy/Power Metal potente, que a veces bordea co Thrash teutón de bandas coma Kreator ou Paradox, pero que se mantén nun contundente Heavy que me fixo recordar máis dunha vez a Brainstorm ou Powerwolf. Difícil escoller algún tema en Chapter IV, xa que todos están nun nivel bastante parecido e hai poucos que chamen a atención. Polo tanto, disco correcto, do que non se pode decir nada exactamente negativo, pero que vexo pouco probable que faiga dar un salto dentro do xénero a Wolfen. 5/10

martes, enero 08, 2013

Microreviews Decembro'12 - IV

Dokken - Broken Bones (2012)
Hard Rock / Heavy Metal
Oficial
Non poido decir que o novo disco do veterano Don Dokken me fixera rememorar os seus mellores tempos. Nin 4 nin parece que máis anos dedicados á composición poden volver ó americano pola senda de éxitos coma Back For The Attack ou Breaking the Chains, discos que parecen xa sacados hai demasiado tempo para alguén que nunca parou a actividade. E o certo é que o pouco que lle oín ós Dokken noventeros e do novo milenio non creo que merezca demasiado a pena, unha sensación parecida á deste Broken Bones.
O disco empeza realmente ben, o single "Empire" é un bo tema que fai que collas o disco con ganas, pero a sucesión de cancións vai rebaixando o listón a pasos axigantados a partir da tamén boa "Best of Me". Moitas veces vexo eso de que os vellos rockeiros se van suavizando co tempo, e é algo que nunca entendín; ¿porqué con 40 ou 50 anos che ten que gustar máis facer power-ballads que un riff agresivo? Saxon son unha das poucas bandas añejas que conservan esa dureza e incluso a incrementaron co tempo, e non entendo porqué a maioría se decanta por deixar a "potencia/rabia/forza" coma se fora "cousa de juventú". ¿Acaso non se decatan que aqueles temas máis agresivos son os que realmente fixeron famosos a moitos deles, os que a xente espera con ansiedade nos seus concertos? ¿Porqué deixar de lado ese estilo de compoñer? ¿Neso consiste facerse "vello"?
Ben, como decía, o disco empeza ben, pero a progresión de Broken Bones tende hacia un Hard Rock de medios tempos e moitas partes acústicas que entremezclan con incursións eléctricas, algo do que sempre foi do gusto de Dokken, e que na súa xusta medida e sendo boas creacións non me queixaría, pero aquí simplemente quedan coma uns temas máis de Hard Rock, que causan indiferencia e que non recordarás unha vez acabado o CD, un dos peores defectos que pode ter un disco. A voz de Dokken tampouco é a mesma que nos seus tempos mozos, pero esto non tería importancia se Broken Bones estivera composto de temas que non pareceran de "relleno" de algunha época pasada.
Vai vello. 3/10

Speaking to Stones - Elements (2012)
Progressive Metal
Last FM
Tema: Wind
Seis anos pasaron desde o debut destes americanos, entre os que se atopa un ex-Fates Warning, Mark Zonder.... o que me fai pensar de que hai unha boa recua de proxectos nos que participan/participaron xente que algún día estivo nesa banda!
Elements é un disco conceptual de Metal Progresivo e variado, de 5 longas cancións nas que a banda mostra a súa heteroxeneidade dependendo do pao que queiran tocar. Así temos unha composición máis calmada e menos pesada en "Water", progresividade absoluta en "Wind", un tono moito máis heavy para a inicial "Fire" ou un tema enfocado á guitarra e con certos toques orientales que me fixeron recordar a Myrath en "Earth". O epílogo "Quinta Essentia" aúna todos os matices liberados no resto de temas, e cerra un álbum que creo que os máis fans do Metal Progresivo disfrutarán.
O sonido é moi bo, como suele ser neste tipo de bandas, nos que os aspectos técnicos, tanto de virtuosismo coma de producción/masterización non suelen fallar. Bueno, sempre temos casos entre os centos de bandas italianas de Prog-Power, pero non ven sendo o normal entre o que levo oído.
En xeral poido decir que me pareceu un álbum moi traballado e ben feito, o único negativo é que a veces composicións tan largas -todas entre os 9 e 15 minutos- e con tantos cambios me fan perderme un pouco no medio de todo e me "noquean", co cal necesítanse varias escoitas para disfrutalo completamente.
É un deses discos que ganan coas escoitas. 7/10

Cradle of Filth - The Manticore and Other Horrors (2012)
Extreme Gothic Metal
Oficial
Tema: Frost On Her Pillow
Ben, tocou falar do novo de Cradle, unha banda que me gustou moito no seu día, pero que xa co From The Cradle to Enslave e Midian vín un pequeno paso que me ulía moi mal, e que posteriormente se me confirmou con discos demasiado mediocres para as miñas expectativas. De feito, creo que non lle dera no seu día máis de unha escoita a discos coma Damnation and a Day, Nymphetamine ou Thornography. Este último creo que nin o oín XD alomenos non me acordo de nada del XD
Foi con Godspeed of the Devil's Thunder cando, animado polas críticas, lles dín unha oportunidade logo de moitos anos, e éste incluso me gustara. Tiña un sonido máis, crudo.. máis Cradle coma eu os conocera nos 90. Pero cos dous seguintes volveron as sombras sobre a banda. Foron outros que penso que nin cheguei a acabar de oír. Dalgunha maneira, acabeime tragando este último intento, The Manticore and Other Horrors, e a mellor descripción que poido facer é que outra vez os ingleses dán unha de cal e outra de area, ainda que máis de cal, coma viña sendo o habitual últimamente.
Non sei moi ben qué comentar do álbum, salvo que comparte algunhas partes, non me atrevería a decir temas, que están máis ou menos ben con outras máis mediocres. En ningunha das 3 ou 4 veces que lle dín oportunidade a The Manticore... cheguei a oírme o disco enteiro, porque sempre chegaba a algún punto de non interés no que acababa sacándoo. Logo poñíao de metade ata final outro día, pero incluso así xa me chegaba... 
Para mín Cradle seguen repetindo os mesmos erros de sempre. Primeiro, Dani Filth resulta cansinamente pesado, vale que posúa un rexistro variado, pero canta demasiado. Recordo que nos 90 tamén o facía, pero non o recordaba tan cargante. Pode que se sexa polo segundo a comentar: uns temas que non resultan atraíntes na súa maioría e que están lonxe do que un día chegaron a facer. Supoño que este segundo punto é o máis importante, porque Godspeed non creo que fora un mal álbum (a pesar de que nunca máis o volvín a oír desde o 2008 XD), que se oía ben a pesar das parrafadas do cativo. 
Extreme(ly Tiringly Spoken) Gothik Metal. 3/10

Adler - Back From The Dead (2012)
Hard Rock
Facebook
Tema: The One That You Hated
Despois de problemas coa droja e de intentar montar o seu propio grupo varias veces, coma prácticamente todo kinki que estivo en Guns n' Roses, Steven Adler finalmente lanza o seu "debut" baixo o nome de simplemente "Adler" neste 2012. Por algunha razón deixou de lado o antigo e pouco orixinal Adler's Appetite e cambiou formación para sacar este Back From The Dead.
O CD está composto por 11 cortes que mostran unha base de maneiras rockeras clásicas, moi influenciadas polo Hard Rock americano dos seus malqueridos Guns n' Roses, Skid Row, Cinderella ou L.A. Guns, que envolven cun sonido máis actual e moderno, o cal, posiblemente nos traerá á cabeza a Velvet Revolver ou Alter Bridge tamén. O certo é que non é nada novo, pero penso que Back From The Dead é un disco bastante sólido para o que se pretende con él. O punto máis frouxo, eso sí, diría que son certos dejes e certos temas absolutamente enfocados ó público máis teenager americano, eses típicos cortes nos que un se imaxina que serían a típica banda sonora dun vídeo cun puñado de adolescentes moi molones facendo unha festa nunha mansión con piscina. Temas coma "Another Version of the Truth" ou especialmente a hiperñoña "Waterfall", que me recordou a aquel sketch the "La Hora Chanante", son boa proba delo. A participación de John 5 nun tema con certos toques ó seu traballo en Rob Zombie e Marilyn Manson, e de Slash nunha semibalada tampouco son demasiado chamativas, deixando a gracia do álbum ós temas directos ó grano, de estribillos pegadizos, sen moita complicación pero efectivos. Tanto a inicial "Back From The Dead", coma "Own Worst Enemy" ou "The One That You Hated" son altamente adictivos, ainda que me temo que de rápida deglución. Pero Adler tampouco pretende moito máis. 6/10

Jess And The Ancient Ones - Jess And The Ancient Ones (2012)
Occult Rock
Oficial
Tema: Sulfur Giants
É sorprendente o ir e vir das modas. Non me imaxinaría que a finales do 2010 varias bandas se decidiran por recrear o sonido do Hard Rock ocultista, psicodélico e doomy de grupos setenteros que parecía estar enterrado durante décadas. Realmente, hei de ser sincero e decir que non teño oído moitas bandas de Rock escuro dos 60's e 70's. Eu crecín nos e cos 80, e tanto nesa década coma nos 90 e 2000 parecía que non existiran outras bandas vidas de antes que non fosen Deep Purple, Led Zeppelin, Rainbow, Judas Priest, Scorpions, Kiss e Black Sabbath -que me veñan así rápido-. Forzando un pouco no oínte medio metalero, podería unir a Mercyful Fate, Cirith Ungol, Death SS... Alomenos a prensa daba a impresión de ter coma anticuadas e non dignas de mención a todas as bandas nadas antes dos 80 que non foran as conocidas masivamente.
A cuestión é que chegamos ó ano 2010, e ahí vexo que salen agrupacións coma Ghost ou The Devil's Blood, irmáns de sangue de Jess And The Ancient Ones -sobre todo os últimos mencionados-, cun sonido absolutamente setentero, extrañamente "vello" pero fresco, cun halo de aire retro que non vira en moitas bandas de creación recente ata esta nova tendencia de finales dos 2000. Tal vez porque sona a caduco, e cando salen novas modas a seguinte intenta evitar a toda costa as características da anterior, ademáis de que hoxe en día hai unha preocupación excesiva, incluso de bandas noveles, por sonar o máis pro, contudente e moderno que ninguén -e curiosamente moitas acaban sonando exactamente igual-. Pero o caso é que Ghost ou The Devil's Blood demostraron que unha banda pode triunfar non sólo a nivel de calidade, senón tamén a nivel comercial cun sonido tan "pasado". E ahí Jess And The Ancient Ones é onde viron a súa inspiración.
Indo co álbum, o certo é que sona como debería sonar un disco de Rock escuro e psicodélico salido nos 70. Distorsión añeja nos elementos eléctricos, teclados hammond que se combinan con piano, base rítmica ácida e polvorienta e unha cantante con moita presencia forman este septeto finlandés (sí, sete!) que optaron por un tipo de música que está a ganar fans (entre os que me inclúo, para a miña propia sorpresa) e que varía entre o Rock ocultista e progresivo e os comezos máis primixenios do Doom. Un disco moi disfrutable e atmosférico.
A nova era do retro-rock. 8/10

lunes, enero 07, 2013

De volta

Ano novo post-apocalíptico e novas no blog: añadín unha sección que veredes na dereita: As grandes grandes grandes promopics, ou fotos promocionales de grupos metaleros. E tamén hai novedades nas microreviews, a partir de agora irei unha a unha, así, haberá posts máis frecuentes en lugar de esperar a ter 5 ou 10 discos revisionados para postear a entrada. Polo demáis penso que no 2013 poderei traballar nalgo máis en canto a música de Enuma Elis, cousa que xa botaba en falta!
Sorte neste novo ano a todos, que falta ha facer.