A vista de Tallinn a 7 de febreiro de 2013

Volta ó blog tipo personal

Pois ben, como me é moito máis fácil esto que enviar centos de mails respondendo un a un, vou retomar o camiño inicial do blog, que foi dar a conocer pequenas cousas do que me vai pasando na miña vida fóra de España, pero sen deixar de lado a última etapa máis musical (que se vai ver recortada de todos xeitos, porque aquí xa non disporei do mesmo tempo libre). 

Vou empezar pola viaxe de ida do 1 de febreiro; A verdade é que resultou unha viaxe bastante cansada, eu por mín xa me quedaba en Barcelona XD pero quedábanme nada menos que 4'5 ou 5'5 horas de avión, el jet lag me confunde (ademáis de que en Estonia é 1 hora máis). Coma sempre pasa conmigo, atraigo anécdotas extrañas, coma que dous guardias civiles me perseguiran pola terminal ata que me sentei nun sitio. Entón achegáronseme e logo de preguntarme: "eghpic ingris?" "ah eh ehpañol! (cun acentazo andalú) pedíronme documentación e tarjeta de embarque. Miraron que non tivera antecedentes e preguntáronme a onde iba e porqué... cando lles contei a miña historia xa parece que me tomaron como amiguete e ainda tivemos falando un bo rato. Dixeronme que me pararan polas botas! xa que pensaron que sería (ollo) ou militar foráneo ou músico XDDD eu díxenlles que unha das cousas casi podía ser, e preguntáronme qué música facía (pasei de decirlles Herexía, síntoo rapaces, pero un guardia civil andaluz igual non se tomaría a ben que tocara nunha banda "profana" XD), e cando lles dixen.. "ehm.. folk metal, algo parecido a Mago de Oz pero con más guitarra", un deles díxome "hombre! si a mí me gusta eso!", e o outro miroume raro e díxome "pero para tí, qué tipo de música hace "La fuga"?" (???). Logo desexáronme sorte e fóronse amablemente. 

Xa me iba achegando para a porta de embarque, e o ambiente xa se iba convertendo en bastante máis báltico ca hispano: Rubias supermodelos serias coma paos e un tipo bebendo unha botella de viño antes de entrar no avión atestiguábano.

Unha vez no avión, tocoume ó lado dun tipo ucraniano que me recordou moito a Viktor "o ucraniano" (os que salides en Vigo por Churruca ou Beer and Bones igual o conocistes). Unha máquina de falar e sacar temas de conversación, unhas 5 horas case ininterrumpidas durante as que me comentou cánto lle gustaba España, da independencia de Cataluña, enseñoume fotos de Lloret del Mar, da súa consulta (era médico-naturista), faloume de cousas saludables que tiña que facer para vivir máis e mellor, deume de comer mitad dunha naranxa (e eso que a mín en crudo non me gustan moito, pero parecía que se non lle sentaba mal), etc. Incluso me dixo que intentaría ver qué posibilidades tiña entre os seus clientes de atoparme algo, xa que moitos tiñan influencias, eran millonarios ou incluso ministros! Tamén me dixo que do meu iba ser difícil, xa que o que está en boga por aquí son as novas tecnoloxías, informática, ingenieros, etc. Un tipo moi dicharachero e amable, que falaba perfectamente español sólo estando 3 anos ahí! pero que non calou ata que botou unha soneca de 20 minutos XD Teño que decir que logo de repetirme nonseicantas veces que a carne tiña componentes cancerígenos, que me fixera vegano, que o alcohol tiña 44 toxinas que me farían envellecer antes e que podía ser incluso peor que a heroína, que ata a pasta e calquera cousa industrial podía ser mala... durante un momento fíxome dudar... unha pena que cando vín que me estaban esperando cunha fonte de salchichas e patacas e un par de cervezas locales xa non me acordara máis delo XD

Ainda así o seu era algo extremo de máis, cando lle dixen que o meu avó durara 100 anos bebendo tódolos días un vaso de viño ó comer, él quedouse como contrariado, e logo de un pouco dixo.. "pero é que o ser humano está feito para durar entre 140 e 150 anos" XD Logo él díxome que para durar eso o secreto eran 3 cousas: fruta, verduras crudas e aceite de oliva, o cal él bebía directamente da botella, a razón de unha por mes! En fin, finalmente deume a súa tarxeta e cando chegou a Tallinn foise con 2 fermosas maduritas ás cales él chamou "os meus ángeles" :D

Polo demáis, logo dun fin de semana instalando cousas e todo eso, o lunes tiven unha entrevista de traballo, de 2 horas! 1 das cales foi dedicada a un examen de inglés. Se o sei, estudiaba algo antes! Ainda así o resultado deume como "apto para labores habituales, responder teléfono e redactar cartas formales con supervisión posterior". O resultado non o terei ata dentro de 1 mes, así que a rapaza xa me dixo que fora mirando outras cousas, porque tamén había moita xente optando a ese tipo de puesto. 

Dinme unha volta pola cidade, que non está tan fría como suele estar (entre-1 e -7º) neste tempo, e dentro de pouco atopareime cun amigo que non vexo desde hai 5 anos, Viggo, que pode tamén ter unha oferta para mín no sitio no que traballa (igualito que España, cada un con algo posible onde traballar XD).

Polo demáis xa me vou facer o carnet de estoniano, co cal poderei viaxar GRATIS en calquera medio público por Tallinn, para elo necesito SÓLO un par de días, xa que a burocracia está moito máis informatizada do que un se pode pensar. De feito, voume facer unha foto para o DNI e no sitio onde vou non salirá un papel, senón que vai automáticamente ata a administración vía internet. 

Por outro lado xa estiven mirando opcións de ocio, e xa lle teño a pista a un concerto: Finntroll + Metsatöll + 2 bandas locales, por 10 €! Tamén igual que España..  (e eso que os precios nas outras cousas son hoxe en día case idénticos). Vín outro de Stone, a banda de onde salira o Roope Latvala, pero ese xa se vai a máis de 20 €, e logo Sabaton+Eluveitie+Wisdom (18€), Messhugah (25€, pero xa me chegou con velos unha vez), Overkill, Agalloch... pero bueno, de momento estou ó que teño que estar XD

Diario dun Viking: reloaded epilogue (Pt I)

Pode que deixara dunha forma abrupta aquela colección de posts, así que me vou resarcir con algúns vídeos do concerto meu de despedida.

O primeiro post deste par que sacarei, será sobre o concerto Herexía, que se oe fatal, pero que na escasa media hora que tivemos, sudamos do lindo, con gambazos e diversas cousas (era o primeiro, e ademáis foi precipitado) pero paseimo moi ben tocando.

Herexía: grupo de Black/Death metal nado en Vigo no 2010. Os compoñentes no concerto:

Victor: Batería

Enuma Elis: Guitarra

Elías: Guitarra

Txema: Baixo e voz

Miguel: Voz no interludio e en "Dominio de Corvos"

Marcos: Voz na canción "Veredicto 666"

1. O Renacer dos Mártires / Interludio 


3. Gdzieś w Lesie


5. Veredicto 666 
 

Crystal Viper - Crimen Excepta (2012)

Crystal Viper - Crimen Excepta (2012)
Heavy Metal
Oficial

Todo un tributo ó Metal clásico é o que levan a facer os Crystal Viper desde hai 5 anos. Cunha frontwoman de altura e un estilo tradicional pero efectivo, estes polacos coláronse no apretado mundo do Heavy-Power europeo de forma bastante satisfactoria. 

Crimen Excepta é o seu cuarto álbum, e non hai moita diferencia en canto ó que nos levan ofrecido en anteriores entregas. Esto é; Heavy ochentero, influenciado por bandas da NWOBHM coma Saxon, Maiden ou Judas Priest (ainda que creo que a éstes non os meten ahí por ser anteriores) e con partes máis cercanas ó metal alemán de Running Wild ou Grave Digger. Se me preguntasen por unha definición rápida para Crystal Viper, diría que son Pegazus facendo boa música con más empuxe. 

Penso que Crimen Excepta é un álbum bastante sólido -ainda que o feito de poñerlle intros de 6 segundos a cada tema é un pouco tontería-. Xa sabemos da capacidade vocal da cantante e do bo facer técnico dos músicos polo seu traballo pasado, pero non me poido quitar da cabeza que o que fan Crystal Viper foi intentado unha e outra vez nos 80, e parece que tamén agora coa nova hornada de bandas que están revivindo o Metal daquela época tocando algo extremadamente parecido e incluso en moitos casos, peor, pero eso sí, con mellores medios de producción. O caso da producción é un pouco engañabobos para mín, xa que hai grupos moi mediocres hoxe en día, sobre todo en estilos coma o Thrash e o Melodeath que se refuxian en produccións caras para adornar a súa vulgaridad... en fin... 

Non quero decir que éste sexa o caso de Crystal Viper, pero mentres oín este disco repetidas veces, viñéronme á mente a cantidade de bandas que se quedaron no anonimato durante a época dorada do Heavy Metal, probablemente facendo algo similar a éstes. E tamén me veu á cabeza o revival de Heavy-Power Metal últimamente... non sei, Crimen Excepta está ben, pero tampouco é a xenialidade que nos queren vender. 7/10

De músico de Black a Rock Star... a actor

Sabedes xa de quén estou a falar? Non iba ser outro que o meu (mal)querido Nergal de Behemoth. Non sei qué facerlle, pero este tío cada vez me cae peor, qué lle vou facer XD cada historia que leo sobre a súa vida, a súa prepotencia nos concertos, o seu patrocinio dunha bebida enerxética, o seu libro autobiográfico e a súa actitude de estrella de rock... Mira que o tiña en alta estima hai 10 anos, pero hoxe en día... 

Pois ben, resulta que o home agora saleunos actor! e peazo actor como veredes. O cantante-guitarra de Behemoth participa nunha telecomedia sobre a Alemania nazi, facendo de Ministro de exteriores de Hitler, chamada AmbaSSada.
O tempo dirá se o próximo paso de Nergal acaba sendo diseñador de moda e sacando a súa línea de roupa... tal e como lle move a fama a este home...

Para o voso deleite, aquí tedes unha secuencia:

Katatonia - Dead End Kings (2012)

Katatonia - Dead End Kings (2012)
Depressive Rock
Oficial

Dudei moito en poñer este disco dentro das microreviews que faigo, pero como na maioría de discos que dou máis de 3 oportunidades, decidín plasmar as miñas impresións dunha forma concisa por aquí. A razón das miñas dudas? pois algo parecido a cando sacaron o seu anterior Night is the New Day: en 4 escoitas Katatonia non me dice absolutamente nada novo. Puxen, despuxen, empecei a pensar nas miñas cousas, de vez en cando levantaba a cabeza para ver si o álbum rematara ou no... Pareceume un coñazo. Tan grande coma o anterior.

E non sei se o motivo é que este novo sonido dos suecos non é o meu.. eu creo que non, porque con The Great Cold Distance pasárao xenial, e ainda de vez en cando o oígo. Pero é que nestes dous últimos discos creo que Katatonia quedouse absolutamente estancado e sen ideas, ou dito doutra forma, continuou na conformidade e no fácil de repetir esquemas de éxito pasado. Líneas vocales idénticas, con voces dobladas en determinados puntos estratéxicos xa vistos, estructuras parecidas, igual sonido... a miña impresión é que Night... e Dead End Kings son versións de sí mesmos de principios-mediados do 2000, pero máis tediosas e que teñen que ofrecer cada vez menos.

Por ahí lín: é o que os fans de Katatonia esperan, non? Non sei, non debo de ser logo moi fan para case durmirme cun disco que me resultou demasiado previsible e por ratos incluso monótono... Eu xuraría que o cambio anticipado en Tonight's Decision, que foron madurando con Last Fair Deal Gone, Viva Emptiness e The Great Cold Distance chegou ó punto no que xa non dá máis de sí. Pero a veces dudo da miña percepción cando observo as boísimas críticas e comentarios que están a recibir os últimos Katatonia, Dead End Kings, incluído. Serei un bicho raro, pero nin me emociona nin me dice nada novo. 3/10

Un día de ensaio con Herexía

Cos seus fallos e cousas, pero esto é o que vos encontraredes en Herexía, máis ou menos XD