Anette marcha de Nightwish

Podíamo esperar, pero tan pronto?

E ollo que o seu reemplazo temporal é Floor Jansen!

Press statement

Another chapter of the Nightwish story has ended today. Nightwish and Anette Olzon have decided to part company, in mutual understanding, for the good of all parties involved.

In recent times it has become increasingly obvious that the direction and the needs of the band were in conflict, and this has led to a division from which we cannot recover.

Nightwish has no intention of

cancelling any upcoming shows, and as a result we have decided to bring in a substitute vocalist starting in Seattle 1.10.2012. Her name is Floor Jansen from The Netherlands (ex-After Forever, ReVamp), and she has graciously stepped in to help us complete the Imaginaerum world tour.

We are all strongly committed to this journey, this vehicle of spirit, and we are sure that this will lead to a brighter future for everyone.

We forever remain excited about the adventures to come, and we are extremely proud of the two beautiful albums and the wonderful shows we shared together.

- NIGHTWISH & Anette Olzon

Fuente

Os Grandes Grandes Grandes videos metaleros: Fortis Natura - Ethereal

Volvo a coller esta sección para falar neste caso dunha banda procedente de Chequia que pretende ser algo así coma Black Metal cantado con voz limpia, liderado por unha señorita que se encarga de todo: guitarra, voz, pose, márketing, portada, pechuga... e... todo o que se preste para a ocasión!

Cando vín por primeira vez a grabación, nun principio pensei que se trataba dalgo así coma unha parodia do Black Metal coma o fan os The Black Satans, pero a medida que transcurrían os segundos dinme de conta da seriedade do asunto... unha seriedade que me fixo recordar á dos mesmos Immortal cando grabaron aquel Call of the Wintermoon e pensaron "uf qué pedazo video malévolo nos quedou!" XD

Imos aló, non hai desperdicio. 

Nota: hei dar boa mostra do vocabulario culto e basto que a lengua española contén para describir con gallardía e finura unha das principales cousas que nos quere mostrar Fortis Natura: Tetas (ainda que a medias, igual hai por ahí un "uncensored")

O video empeza potente, coa líder absoluta de Fortis Natura dándose un baño en pelotas nun pantanal, pero eso sí, tendo ben conta das manolas, non se lle vaia ver un pezoncillo. Desde ese momento souben que este grupo iba valer a pena. Así temos o... 

Momento épico 1: modelismo no fangal

A cantante de Fortis Natura sabe que está buena, ainda que teña unhas ojeras que parece que, ou non durmira en 3 días ou que sexa unha pastillera. Para eso move o pelo coma se estivera posando para unha sesión fotográfica dun Playboy vido a menos, facendo guiños á camara, reviravoltas moi graciosas e quedándose estática en momentos clave (?). Eso sí, as domingas tenas a bon recaudo. 

En breves momentos conoceredes a voz da muller, toda unha soprano moderna que dá gala da súa garganta, acompañando perfectamente ó nivel do vídeo coa calidade da súa música. 
Seguro que cando ela dixo: "chicos, deixade o grupo nas miñas mans" ninguén se imaxinou esto... 

Momento épico 2: modelismo épico 

Pero facer todo o vídeo no pantano non é suficientemente grandioso, está claro, por eso os Fortis Natura decidiron que o photobook seguira noutros lugares e con outros aparellos que permitiran á jefa lucirse sen ter que estar sempre cubrindo as súas brevas. Para eso escollen unhas "ruinas" nas que aparece posando cunha espada e cun arco e flecha en posicións inverosímiles, facendo movimientos sesis e sin parar de mirar ó obxetivo:

Tamén sale nun bosque no que nos enseña de cerca a espada, que costou os seus cartos e de lonxe pode parecer de pega. Aparte ahí tamén nos deleita coa súa habilidade guitarrística, demostrada pola súa forma de posar e de tocar sen dificultade, apenas mirando a muñeca.

Óllo á seguinte imaxe, porque é un milisegundo, pero ahí alguén tirou unha pedra ó río!!

...a rapaza non canta moito allá, pero tampouco é para tanto..

Un ambiente lóbrego e blacker no que se vé a súa sombra, ainda que como non vale moi ben para o book, pois danlle pouco uso a esas tomas.

E un xardín no que posa a modo de "home, non vai ser todo black e garrulería, que temos o noso tono fantasioso e tal, salir en plan ninfa tamén mola". Entón ahí a rapaza anda revireteándose tirada polo chan con corona -ou máis ben pucho- de flores incluída.

Momento épico 3: o outro membro da banda existe. 

...ainda que con cara de circunstancias, probablemente pensando "vaia chafallada de video e de canción, menos mal que a jefa de vez en cando nos enseña algo de pechambre". 

Momento épico 4: Black Metal ist Krieg

Desde logo, ainda que ver á cantante-guitarra-showgirl-modelo de Fortis Natura nos mola a todo o sector masculino, o momento épico 4 foi o que máis me gustou, o máis auténtico. Un momento de escasos 3 segundos, pero que lle dá sentido a todo o video. Ese momento absolutamente "Black Metal Ist Krieeeg... aaaaaaaaarrrrgh" que me recordou a horrores a Immortal correndo hacia a cámara, pero neste caso é... UN CAN!!! ...por suposto negro e seguramente con moi moi malas pulgas... Epic Win.

E nada, ahí vos queda Fortis Natura, unha banda que sabe explotar as súas potencias, e qué potencias!
"Mucho busto, Fortis Natura" XD

Microreviews Septiembre'12 - III

 

Lyriel - Leverage (2012)

Symphonic Folk Power Metal

Oficial

A pesar do bo feeling que me transmiten Lyriel, sendo serios, son moi pouco condescendiente con bandas que plaxian o estilo de facer música doutras dunha forma descarada. E eso é o que ocorre con Leverage, un disco que probablemente nunca existiría se Nightwish non tomaran o rumbo que tomaron a partir de Dark Passion Play. Sí, oístes ben, os últimos Nightwish, non os primeiros, como solía ser habitual ata o dagora, o cal me deixou coma un pampo mentres oía a Lyriel pensando: "peroperopero... esto é unha cover de Nightwish con Anette??"

En canto á música, creo que pouca falta fai decir de qué van: Power Metal sinfónico, con moito aderezo folky-celta aportado por cello e violín, guitarras que sirven de únicamente de background pesado, e melodías vocales que moitas veces tenden ó folk de carácter poppy e alegre, tal e como Nightwish o enfoca en temas coma "I Want my Tears Back" ou "Last Ride of the Day". De feito, Leverage a canción por exemplo, ten un estribillo que me sona moitísimo a algunha dos últimos de Holopainen.

Pero por outra banda, non poido decir que o que fan o faigan mal, incluso teñen temas que non se parecen tanto a Nightwish e están relativamente ben... pero...

50%cara-50% espalda. 5/10

 

Amon - Liar In Wait (2012)

Death Metal

Oficial

Tema: Among Us

Inicialmente éste era o proxecto de Glen Benton co dúo de irmáns Hoffman que despois pasaría a ser chamado Deicide. Agora os Amon rexurden con eles dous á cabeza logo de que o señor Benton os botara do seu grupo. Os Hoffman así tomanse a súa particular revancha contra él, non solo recollendo o que fora un día o seu proxecto conxunto, senón que sacando un disco de puro Death Metal, con máis brutalidade, máis técnica e máis garra que os últimos de Deicide. Certo é que a estas alturas un disco de Death clásico con moito aire ós Deicide noventeros non resultará novedoso, pero os irmáns sacaron de sí mesmos toda a agresividade para decir "aqui estamos", pode que tanto a Glen coma á escena extrema, con temas ben feitos, riffs complicados e interpretacións sobresalientes nuns cortos pero suficientemente intensos 36 minutos. A a producción é bastante boa en canto a guitarras, pesadas e brutales, pero non tanto para un prácticamente inexistente baixo e unha batería que podería estar algo máis alta e definida. Penso que ahí se nota quénes son os jefes XD

É un disco que corta a respiración, tal e como o facían os primeiros de Deicide, pero que no lado negativo da balanza, hei de dicir que non aporta nada novo a día de hoxe.

Puñetazo na mesa de Benton. 7/10

 

Open Grave - Fear (2012)

Black Metal

Oficial

Tema: Mourn

Os que conocedes o meu gusto, probablemente saibades que non son un gran fan do Black que se xesta en terras estadounidenses. Igual é porque é un país moi grande e eso tamén implica editar gran cantidade de morralla, pero eu creo que vai máis aló deso; a súa forma de entender o Black Metal está como desvirtuada, non sei cómo explicalo, pero é algo así coma a súa forma de entender o Melodeath metalcorizado. É dicir, non me gusta en moitas ocasións a súa forma de facer as cousas e captar influencias para sí. Por eso cando vín que Open Grave era unha banda estadounidense de Black, oína coas miñas reservas, pero finalmente non me causou mala impresión. 

O Black Metal creado en Fear, a súa ópera prima, é suficientemente heteroxéneo, traballado, malvado, e incluso delicado como para darlle unha oportunidade. Albergando partes máis heavies, sinfónicas, ou incluso doomies, Fear está dividido en 10 temas de duración corta, xeralmente de Black Metal a medio/baixo tempo con xiros interesantes nos que se entremezclan elementos dos xéneros citados e breaks instrumentales de piano que me recordaron irremediablemente a aqueles de Dissection do tipo de "No Dreams Breed in Breathless Sleep". Ainda que o máis interesante é cando o piano se mezcla con esas atmósferas opresivas e os rasgados (para un servidor).  

Grupo a seguir. 7/10

Blodhemn - Holmengraa (2012)
Black Metal
Oficial
Tema: Thingvellir

O proxecto unipersonal provinte de Noruega chamado Blodhemn é desde logo unha das propostas máis interesantes que me atopei neste 2012 en canto a Black Metal. O estilo non é algo novo, e as influencias provintes da súa terra natal son claras, pero Invisus, que así se chama a mente detrás da banda, consegue facer un álbum dinámico, con mala leche e con suficientes bos riffs que tanto poden beber de correntes máis Rock/Punk Black do estilo de Darkthrone coma máis Black-Death sueco de Watain ou Dissection, sempre dentro do marco escandinavo cuios pais directos do sonido de Blodhemn son sen duda Gorgoroth, Taake e Immortal.

A cuestión é que o señor Invisus consigueu compoñer un álbum que realmente sona a dispares bandas, pero con riffs diferentes e diferenciables, sen propoñerse ser unha banda máis que simplemente modifica un riff e o une con aqueloutro que é dun grupo distinto.

O único punto negativo que lle poido atopar é a escasa duración de Holmengraa, xa que se lle quitamos a cover de Dissection de "Black Horizons", a cousa quédase en pouco máis de media hora.

Un dos descubrimentos de 2012, sendo ademáis disco debut. Menos mal, porque este ano estoume atopando con bastantes poucas cousas... 8/10

Primal Fear - Unbreakable (2012)

Heavy Metal

Oficial

Tema: Bad Guys Wear Black

Este foi un dos primeiros álbumes salidos en 2012, pero realmente non lle tiña moita gana e por eso pasei de poñermo ata fai pouco XD O único puntillo de curiosidade que me podería ter sería se os alemanes se inclinarían pola vía de discos coma Seven Seals e New Religion ou seguirían o camiño de Heavy tradicional sen concesión basado nos Judas de sempre. Que por certo, acábome de enterar que me perdín un no medio, xusto o predecesor deste, un tal 16.6 (Before The Devil Knows You Are Dead).

Bueno, o resultado é que hai algún xiro máis melódico e detalle rockero coma o daqueles 2 álbumes, pero Unbreakable segue sendo un disco clásico de Primal Fear, cheo de riffs potentes entre os que de vez en cando asoman partes máis calmadas e punteos que derivan en cambios de ritmo eficaces (ollo a "Where Angels Die"), e un sempre fenomenal Halfordcheepers que desborda nos épicos estribillos marca da casa. 

O malo é que hai temas que parecen repeticións de sí mesmos e por tanto predecibles (ou no caso de "Marching Again", repetición predecible de Gamma Ray!), pero supoño que neso se basa un pouco o mundo de Primal Fear coas salvedades dos últimos anos. De todos xeitos, os fans seguro han de estar contentos. 6/10

Microreviews Septembro'12 - II

Black Light Discipline - Against Each Other (2012)

Industrial Gothic Metal
Oficial

Curiosa a portada deste segundo álbum dos electrónicos finlandeses Black Light Discipline, na que aparecen uns cantos espermatozoides robóticos intentando fecundar un óvulo mecánico XD ademáis chamándose o disco "Uns contra outros"... 

Ben, no tocante á música, Black Light Discipline demostra unha vez máis o gusto que hai en Finlandia  polo Metal industrial con certo deje extremo. Así podemos unilos ó saco de Turmion Kätilöt, 2 Times Terror, Fear of Domination, Diablerie, Ruoska... e demáis grupos que parecen ter boa acollida polo país. As influencias son suficientemente heteroxéneas como para facer un álbum ameno de Industrial, indo desde o Gothic Metal, o Melodeath, o Suomi Metal e incluso o dance ochentero-noventero. Os que vivistes a época entenderedes porqué añado esas décadas á descripción obviando os últimos anos, e os que no, comparade esto co house, techno house, dance, minimal e demáis morralla actual; é unha obra de arte comparado coa música "bailable" que fai agora, xa non falemos de reggaeton XD Certo é que aqueles videos se vén hoxe ridículos, pero cómo pensades que se verán a maioría dos de hoxe en día dentro duns anos? (e non fai falta irse a anos futuros, que hoxe en día xa hai uns cuantos que producen vergüenza ajena).

Volvendo con Black Light Discipline, dependendo da canción atoparémonos con voces femeninas ou rasgados, predominando sempre a voz masculina en limpio, e ainda que non se parezca á de Kärsty, sí me veu moitas veces á cabeza os intentos máis electrónicos dos seus compatriotas Waltari (e tamén me viñeron To/Die/For). É decir, música electrónica sí, pero coidando os detalles dos temas e a parte guitarrística.

Ademáis hai versión escondida, "Self Control" de Laura Branigan, que nunca me dín conta do moito que se parece a "Maria Magdalena" de Sandra, as cales confundín ó oír este CD.

Pegadizo e ameno. 7/10

 

Maryann Cotton - Free Falling Angels (2012)
Rock / Hard Rock
Oficial
Tema: Die in Britain

Vaia sorpresa que me deu ó ver á plantilla de King Diamond case ó completo tendo un proxecto paralelo de Hard Rock! A curiosiade era demasiado grande e non deixei escapar a ocasión de oir a Andy LaRocque, Snowy Shaw, Pete Blakk e Hal Patino na súa vena rockera. Era algo case bizarro cando o pensei XD pero máis bizarro foi cando finalmente reproducín o disco: "qué é esto? Alice Cooper? Rock setentero?"

Tiven que buscar máis información do proxecto, porque non podía crer que esta xente estivera metida aquí -ainda que bueno, no seu día Snowy Shaw tamén creara unha superbanda delirante do estilo de Illwill-, e hei de dicir que todo tén a súa explicación: resulta que Hal Patino convenceu a todos os seus colegas para que tocaran no disco debut do seu vástago, Jack Patino.

O resultado é un tipo de música que difiere bastante do que un poida esperar da mente de Snowy Shaw e Andy LaRocque; é un Rock moi influenciado polos setenta e ochenta, pero sobre todo moi inspirado en Alice Cooper, do que Jack Patino parece ter unha fascinación fóra do normal, basta con ver as súas pintas e xestos no libreto e videoclip. Ata elixeu un seudónimo de muller para a súa banda, tal como Vincent Furnier fixera. En canto á música, penso que os fans de Alice Cooper descubrirán un valor seguro no rapaz, pero a mín non me acabou de convencer. Tal vez necesite algún disco máis e descubrir o seu propio camiño sen seguir o doutros. Eso sí, hai algúns temas decentes en Free Falling Angels, pero creo que en xeral será un disco que pasará desapercibido.  

Unha pena non saber aproveitar os valores que tén nas súas filas, seguro que lle podían aportar bastante para facer un tipo de Hard máis personal. 5/10

Dauden i Mørke - Nephilim (2012)

Black Metal

Facebook

Tema: Slaying Ravana

Sóname de ter revisionado o anterior disco -e debut- desta banda estadounidense de Black, e tamén me sona que non me deixara boa impresión, como suele ser habitual nos casos dese país. 

Nephilim é o segundo CD desta extraña formación de, ollo: únicamente 2 guitarristas e 2 vocalistas (e un dos guitarras parece que tamén fai voces, ou sexa, 3 cantantes?). Os rasgados (penso que hai unha voz de muller e outra de home) non son especialmente do meu agrado, pero as limpias teñen delito... Como sexa, o estilo de Dauden i Mørke é un Black Metal bastante mediocre con teclados presentes, normalmente de background, eso no referente á metade do álbum, xa que algúns temas parecen provir coma doutro grupo ou dunha dimensión paralela de Dauden: por exemplo "Spawn of Subversive Desires" deriva nalgo industrial e extraño, "Slaying Ravana" ou "Remnants of an Arcane War" teñen certo aire mesopotámico ó estilo de Melechesh ou Absu, "Nephilim" recorda ós grupos de Black-gótico vampirico dos 90...

Por se fora pouco os temas ademáis teñen distinto sonido entre sí, polo que nos poderemos atopar tanto uns que sonan a cú coma outros que manteñen máis ou menos o dunha producción decente para un grupo underground. Ambas cuestións, tanto a do sonido coma a da extrema heteroxeneidade que case fai que parezca que esteñas oíndo un Split de varias bandas, penso que claman ó ceo se pretenden sacar un disco "serio". 

Por favor, decídanse. 2/10

 

Blut Aus Nord - 777 Cosmosophy (2012)

Atmospheric Dark Metal

Facebook

Tema: Epitome XVII

Vín por ahí numerosas clasificacións para este extraño grupo de culto francés, tales coma Atmospheric Black Metal -supoño que máis na súa primeira etapa-, Industrial Ambient Black, Avantgarde Black... pero eu decidinme por "Dark Metal atmosférico" porque dentro da etiqueta "Dark" Metal se acolle un abanico máis amplio, que é o que nos poderemos encontrar en Cosmosophy, a terceira entrega da serie "777" de Blut Aus Nord. Eu xa non consideraría Black Metal ó que fan os franceses, que rara vez usan agora voces rasgadas en pos de cantos máis "rituales" e líricos. Como moito podería aceptar a acepción de Post-Black, xa que é coma un paso máis aló do estilo, do que ainda conservan certas características, sobre todo en sonido de guitarras e ambiente opresivo. 

En fin, é un lío decir qué é o que fan agora mesmo Blut Aus Nord, porque é bastante personal, cousa que é de agradecer nestes tempos. O malo é que ainda que os levo observando desde hai anos, a mín nunca chegaron a tocarme a fibra de todo. E o mesmo pasa con Cosmosophy, un álbum comtemplativamente escuro e esotérico, con elementos de diferentes estilos, no que sempre hai de fondo un aire industrial dado sobre todo polas baterías que empezaron a usar desde hai algúns discos atrás. Logo, temas largos, case hipnóticos, pesados e repetitivos ainda que non se fan cansinos, porque en cada esquina hai un detalle novo que supoño que ganará con sucesivas escoitas -ainda que a mín á terceira xa o deixei, segue sen convencerme en certos sentidos este grupo-. 

Cosmosophy é un traballo suxestivo e sustancioso, pero diría que para determinados momentos e para determinados gustos. 6/10

Xenocide - Galactic Oppresion (2012)

Technical Death Metal

Oficial

Tema: Space Rot

Xa case suele parecer habitual que os grupos de Death Técnico se tiren a falar do cosmos e filosofía universal. É curioso, ainda que a mín o tema letrístico me importa en xeral pouco. Máis ben me suelo fixar na música e logo, como si falan de Fu Manchú (qué grandes aquelas pelis de Christopher Lee XD). Neste caso, temos unha nova banda deste estilo (e xa van...), os canadienses Xenocide, que debutan con Galactic Oppresion, un disco que me pillou de sorpresa, porque polo nome pensaba que sería de Metal Progresivo, e que realmente me gustou a pesar das certas reservas que teño hacia o "Technical Death Metal"... ¿Que porqué as teño? Pois por unha razón similar a que tamén as teño co Brutal Death, co Power Metal e co Female Fronted SPM: que hai unha cantidade de clones inmensa que sonan case igual, tendo os mesmos clichés, as mesma forma de copiar a outros e se me apuras, incluso un sonido similar. 

Con Xenocide, a producción e certas características sí son comunes a moitas outras bandas que levo oído do estilo; gran capacidade técnica dos músicos, cambios de ritmo imprevisibles, shredding puntual, hipervelocidade de pedal, progresións complicadas e tempos imposibles, etc. pero teñen esa chispa que fai que cando poñas un álbum acabes dándolle á cabeza ainda que xa sepas de qué vai. Ó final todo se reduce á composición, supoño. Se a esto lle añadimos que non lles importa introducir algunha guitarra en limpio (que xa sei, tampouco é novo) e algún piano (esto igual sí que é máis, deberían de facelo máis, xa que en "Space Rot" queda bastante ben), Galactic Oppresion convírtese nun disco que merece a pena oír, tanto para amantes do estilo, coma para proggies abertos de mente en xeral. 

Interesante debut. 8/10

Interrogantes de Metal - O misterio de Children of Bodom

Ésta máis ben que unha pregunta é unha suposición/teoría que trata sobre un dos grupos que solía ser dos meus favoritos haberá como 10 anos: Children of Bodom. 

Penso que está bastante aceptado por todos aqueles que gustan/gustaron algún día da banda finlandesa, que o seu período de maior esplendor remóntase aos seus primeiros discos. Tanto Something Wild (1997), Hatebreeder (1999), Follow The Reaper (2000) e Hate Crew Deathroll (2003) son considerados por unha maioría de fans e aficionados ó Metal (así coma por mín) a súa etapa gloriosa, desde a que a rastras viñeron sobrevivindo ata os nosos días creando discos mediocres, que como moito tiñan algún momento interesante, que normalmente solía ser un guiño a algún riff ou punteo pasado e pouco máis.

Nunca o pensara ata que lín unha opinión nun foro... pero... ¿pasaría algo despois de Hate Crew Deathroll para que a banda de Laiho tivese unha caída tan abismal na mediocridade? Pois...

Resulta que o guitarrista que tiveron no período 1997-2003, Alexander Kuoppala se vai xusto despois de sacar HCD, e parece ser que, a pesar de que moita xente considera a Children coma "a banda de" Laiho e secundariamente Warman na que son os xefes e compositores, o señor Kuoppala era un activo creador naqueles discos. Así que a pregunta está clara:

¿Realmente o baixón compositivo de Children of Bodom está causado pola marcha do "tapado" Kuoppala?
e

¿Tal vez Alexi Laiho tomou excesivo protagonismo e todo o mundo deu por suposto que él é o xenio e responsable de todo o que chegou a ser Children?

A ónde marchou o home e porqué non seguiría na música? se foi capaz de co-escribir aqueles discazos, que obviamente a banda non soubo darlle unha continuación digna e ningún momento posterior en canto a calidade sen a súa axuda... é unha pena que non siga no mundillo.

Microreviews Setembro'12 - I

Desaster - The Arts of Destruction (2012)
Black Thrash Metal
Oficial

Desaster son unha banda xermana da que non tiña conocimiento ata este ano a pesar de que xa levan nesto da música uns 20 anos, sendo The Arts of Destruction o seu séptimo LP. 

O estilo destes alemanes é un Black Metal feito con maldade, cheo de típicos tremolos, ó que unen a enerxía propia do Thrash Metal, no que tema tras tema demostran o seu bo facer nunha mezcla cohesionada destes dous estilos. Desde logo a mín conseguíronme convencer e repetín en numerosas ocasións experiencia, a pesar de non ser algo realmente novedoso ou que as influencias de Sodom, Destruction, Slayer, Destroyer 666 e do Black-Death sueco noventero a veces sexan máis que palpables. Eso sí, están firmemente agarrados ó pao do Black thrashero satánico, pero de vez en cando teñen momentos máis pausados coma un dos temas que máis me gustou, o épico "Possessed And Defiled", de máis de 8 minutos e que transcurre por diversos niveles rifferos máis ca interesantes e que contén unha atmósfera oscura case vikinga que chega por aló do minuto 4 cun punteo difícil de sacar dos miolos. 

A producción é clara pero con ese toque sucio e blacker, ademáis cun sutil eco moi noventero, supoño que ese detalle lle dá un aire máis old school que mola.

O único punto malo que lle encontrei é un par de temas que non me dixeron moito, pero a maioría do disco ralla a un gran nivel.

Sen grandes pretensións pero con boas ideas. 8/10

PD: en "Beyond Your Grace" hai un certo aire a "Poseso" de Gigatrón, ou é cousa miña? XD

Valfreya - Path to Eternity (2012)
Symphonic Viking-Folk Metal
Oficial
Tema: Inferno

Valfreya é unha banda canadiense comandada pola súa cantante e principal compositora, unha tal Crook. Path to Eternity é o seu disco debut en canto a larga duración, logo de ter lanzado un EP no 2010 que me dá que pasou bastante desapercibido entre os fans do sinfónico...

Musicalmente, Valfreya é un grupo que se me antoxa moi pretencioso, intentando sonar ó mesmo tempo ampuloso, folky, blacker, power, a BSO... algo que en principio a mín non me sona mal, se non fose porque a composición é un desastre, ou alomenos a mín non me gustou nada. Se tivera que dicir algún grupo diría que pola mezcla entre Folk e Black Metal con elementos sinfónicos e cantante ambivalente entre voz limpia moi lírica e rasgada cercana a Dani Filth, podería pensar en Arkona, ainda que o folk que manexa Valfreya é máis "Viking" do estilo duns Turisas, Ensiferum ou os seus compatriotas Blackguard, cos que gardan bastantes similitudes.

Eso sí, xa digo que se eu leo esas influencias, probablemente sentiría curiosidade pola banda, -coma xa a sentín- pero non me esperaría un disco tan caóticamente construído, no que os teclados omnipresentes nas varias formas que manexan Valfreya acaban saturando, as estructuras xa non sei se son tan complicadas porque o queren así ou simplemente non saben cómo crear temas, e logo está a cousa de que te quedas con moi pouco dun disco que se fai largo e que das 4 veces que lle dín oportunidade, as 4 acabei coa cabeza noutro lado de cada poucos minutos.

Creo que hai potencial, pero non o saben aproveitar. 3/10 

Leukemia - Love (2012)
Progressive Death Metal
Myspace
Tema: Emotionally Dead

Cando empecei a oír este disco da ata o dagora descoñecida banda para mín Leukemia, tiven que volver a mirar ben para asegurarme que estaba oíndo un álbum feito no 2012. E era certo, non había dúbidas, era un disco deste ano. Foi cando me interesei un pouco máis pola historia desta banda, que sonaba a todas luces coma un disco con producción "tan coidadamente noventera", que esclarecín o misterio: resulta que Leukemia era un grupo nado a principios dos 90, que sacou un par de discos e deixou un terceiro en repouso que nunca máis se tocou ata o día de hoxe.

Sen duda, o compoñente máis coñecido de Leukemia é Lord K. Philipson, que fundou posteriormente The Project Hate MCMXCIX. Xunto co seu par de compañeiros dá unha boa mostra de cómo se facía Death Metal en suecia a mediados da década pasada:

"It's not anything we will make any cash on or anything, we just want it to be released some 13 years after it being recorded. This album is very, very special to Leukemia and having Dan Swanö master it and Vic release it feels really great. I have some fucken work to do now to listen thru it and write down all the damn lyrics. Hopefully Statik can find the time to throw together a very simple, but fitting, cover for it. We won't spend countless of man-hours on this package - the important thing is just to get it out to the guys who liked this unreleased piece back in the day. There are alot of things we could do better with it today as far as production goes, but we wanna leave it as it is."

Para os que non entendades moi ben inglés, o home dice que sacaron o disco agora un pouco porque lles veu en gana, mantendo o sonido antigo porque así é como creen que se debería escoitar e porque son uns vagos. Sonido do cal se encargou o mítico Dan Swanö, por certo.

E o certo é que coma xa dixen, este Love sona clavado a como sonan o Symphony Masses ou Leppaka Kliffoth de Therion ou o The Spectral Sorrows ou Purgatory Afterglow de Edge of Sanity. Grupo este último que se nota de especial referencia en canto á composición neste disco póstumo de Leukemia, xa que aqueles míticos arreglos progresivos son materia común, intentando expandir o que era o clásico Death Metal a terrenos máis melódicos, complicados e incluso a veces industriales.

Un álbum que sen duda gustará ós fans do Death sueco melódico antes de volverse un estilo tan masificado e que iba percorrendo o seu propio camiño de experimentación hai 20 anos. Ademáis co propio sonido añejo que penso que lle dá ese aire nostálxico que rememoro cando oigo aqueles de Therion, Edge of Sanity e demáis. ¿Ou é que alguén se pode resistir a decir que non pon os pelos coma escarpias ainda hoxe en día poñerse The Gallery, Clouds, Wolverine Blues, Abducted, Lunar Strain, Heartwork (ainda que Carcass sexan británicos -remendado RMS XD-)...?Cánto bon se fixo nese país na pasada década buf!
Pode ser que non brille ó nivel dos mencionados, pero Love é unha bocanada de tanto aire vello coma fresco XD 7/10

Before the Dawn - Rise of the Phoenix (2012)
Melodeath
Oficial
Tema: Phoenix Rising

Outra vez máis o imparable Tuomas Saukkonen saca novo disco, cando aínda fai poucos meses que oín o seu anterior en Before The Dawn -xa hai que especificar a banda con este home-. 

A cabeza non para, da outra vez que revisionara Deathstar Rising recordo que contara os discos nos que participara nos últimos anos e dábame coma dez, e ainda encima sendo él o compositor de moitos deles...

Con Rise of the Phoenix, Tuomas sacouse da manga en 1 ano 10 temas máis unha versión actualizada doutro, ós cales añadeu coma bonus unha versión demo de "Reflection", feito orixinalmente en 1999. E realmente, os cambios de sonido son máis ben insustanciales con respecto ós seus traballos pasados, polo que no que me centro é no aspecto compositivo e non tanto na orixinalidade. Eso sí, hai certas cousas que un non pode pasar por alto vendo a senda que estaban marcando os últimos traballos de Before The Dawn; unha é que Rise of the Phoenix se me antoxa coma un disco máis centrado no riff, e está enfocado coma aqueles primeiros álbumes, nos que, habendo espacio para guitarras acústicas e punteos melancólicos típicos do país, o primordial é o traballo nas guitarras, seguido de únicamente voces guturales. Así é, a outra é que non hai voces limpias nos estribillos desta vez, unha volta de tuerca para o enfoque que iba tendo co transcurrir dos anos esta banda, e tampouco hai prácticamente teclados, polo que o que nos entrega Saukkonen é un puro traballo de Death Melódico ó estilo finlandés. En canto ás cancións, hei de dicir que sen ser gran novidade, están bastante ben en xeral, coma a producción -todo no que está metido este tío é fiable de ter un gran sonido-, polo que, aprobado sen problema para o novo de Before The Dawn. 7/10

Sonata Arctica - Stones Grow Her Name (2012)

Melodic Power Metal

Oficial

Tema: I Have a Right

Vexo ben que un grupo teña que progresar na súa forma de entendera a música, e neso non lle hai nada que reprochar a Sonata Arctica, que disco a disco foron buscando o seu propio camiño. Pode que o aspecto máis recoñecible neste cambio é que a velocidade dos primeiros traballos foi deixando paso a temas con máis arreglos, máis progresivos, melódicos e incluso con ramalazos Hard e Heavy. A pena é que a mín Sonata deixoume de facer gracia logo de sacar Reckoning Night. Nin a Unia nin a The Days of Grays lles encontrei un revulsivo que me chamara. E non retomarei o interés na banda con Stones Grow Her Name, un disco que profundiza tal vez máis no lado Hard Rock/Prog Rock, e incluso Pop de guitarras eléctricas, cousa que tampouco me molesta per se, pero hai algo que non me cadra... O que me fai ter certa desafección con Sonata en especial neste disco é a pouca conexión co meu gusto na maioría de cortes, é decir, non me dicen moito, ademáis de parecerme bastante simplóns e que buscan o demasiado o estribillo en certas ocasións; basta con oír o  "Losing my Insanity", regulera, "Alone in Heaven", bastante mala, ou o horrible single "I Have a Right", onde hai un 80% de estribillo dentro da canción! esto xa casi parece Manowar XD Unhas das poucas cousas interesantes son a canción tonta e hillbilly "Cinderclox" e a ratos as partes II e III de Wildfire, un pouco máis proggies que o resto do disco, ainda que posúen ese aura "melodramática e arcoiriseña sonatarcticana" que case empecei a odiar desde hai uns anos XD

Sonata Arctica perderon a maxia do que foron un día e non dan atopado un camiño seguro para expresarse. 4/10
PD: ou eso, ou é que todo forma parte dun ciclo para volver ó sonido dos seus inicios Pop-Rock de Tricky Beans?

O gusano de King Diamond

... non, non lle estou chamando nada a King Diamond, senón que ésta é a nova bizarra de hoxe en canto a Metal. 

Parece ser que un científico sueco, Dr. Mats E. Eriksson -Associate Professor of Paleontology - Department of Geology at Lund University in Lund, toma ya!- descrubriu un gusano fosilizado de hai 420 millóns de anos en rocas suecas e estonias. Semella que son os restos dun gusano marino con mandíbulas, e decideu chamarlle Kingnites diamondi, en honor a King Diamond.

Parece que xa en 2006 o doctor metalero xa bautizara outro gusano fosilizado co nome de Lemmy Kilmister, ou o seu equivalente científico Kalloprion Kilmisteri.

Fuente

E eu digo, se o científico fora un jevispano, cómo chamaría ós seus descubrimentos? falaríamos do gusano Rosendo? ou tal vez do peixe Manzano? XD