Houbo algúns de vós que me pedíades un testimonio visual do que foi aquel aciago día do primeiro miniconcerto de Mileth. Ben, pois adiantáronseme os de Vigosónico, que subiron pola súa cuenta o tema que lles pareceu a eles a Youtube, sin comentar, sin avisar, sin preguntar... qué ben!
Antes de velo, recordemos un pouco do sucedido:
1 - Faltou o baixo a última hora.
2 - Tanto arriba coma abaixo oíamos prácticamente sólo a miña guitarra, incluso por encima da batería no meu caso.
3 - Marcos non se oía cantar.
4 - Case ó principio a Marcos rómpeselle unha corda. Pide unha guitarra, e resulta que estaba desquintada, segundo lle dixo o dueño (que tocaban xusto despois) ó acabar -qué ben nos quixeron, non? XD menudo reghalo envenenao-. Nótase un webo (mirade ese último acorde que tiña que sonar igual nas dúas). Pero incluso creo que a miña na 6ª corda tamén está desafinada por algún motivo que descoñezo, xa que sonara ben no anterior tema. Algo así pasa co violín, que tamén me sona desafinado, pero se apenas se oía a sí mesmo... e nun instrumento do estilo eso é un pouco matador...
5 - O meu pedal non era co que ensaio, había que darlle un señor pisotón, e no cambio non me respondeu porque lle dín coa forza habitual. No segundo cambio estaba moi rayado dese fallo e pasouseme cambiar argh!
6 - Aparte de non facernos sonar ben nin arriba nin abaixo, o técnico moveu os volumenes e controles coma un neno pequeno dándolle a unha gameboy... polo medio das cancións!!! como poderedes observar a mezcla é horrible (en TODOS os temas). Menos mal que o tipo é un profesional e daba clase de sonido. Alomenos fai que en partes se note que había un teclado e violín (ainda que noutras xa no). E eso que esta era o 3º tema! que digo eu que tivo tempo de probar antes (se incluso fixemos unha proba de 2 minutos antes de empezar cun tema que non tocamos... pa qué?)
7 - Stress por todo XDDD e moitos fallos, pero o seguinte irá mellor, porque é difícil peor XD
Esto en teoría non valía pa enseñar, pero... outros decidiron por nós XD
http://youtu.be/MY1ZhuMhX7M
Por certo, o seguinte será nos castroconcertos, 22 de Xunio, teloneando ó grupo de Txomi, Strangled With Guts. Quen se queira vir por Vigo que me avise e se queda na miña casa, falo por Simón ou Carlos sobre todo, que creo que lles podería apetecer virse ata o sur, se alguén máis que lea esto se anima, que me avise por privado.
lunes, mayo 07, 2012
miércoles, mayo 02, 2012
Microreviews Abril'12 - I
NOTA: Tiven un erro coa anterior selección de microreviews e foime borrada :/ por eso tardei un pouco con esta nova :P
Trillium - Alloy (2011)
Symphonic Gothic-Rock/Metal
Official
Amanda Somerville, que se fixo popular últimamente no panorama rock-metalero europeo por participar en numerosos proxectos de Rock sinfónico, Hard Rock e Power Metal, lanza o seu primeiro disco "en solitario" rodeada de músicos con certa experiencia, case todos eles sacados das bandas nas que ela colaborou, coma Avantasia, Luca Turilli, Aina ou After Forever.
Ignoro se as composicións xa estaban nas mentes de Sasha Paeth e Sander Gommans antes de poñerlle comezo a Trillium, pero se non foi así, ambos traballaron a un ritmo trepidante para ter listo en poucos meses os 11 temas+bonus track de Alloy, porque a banda naceu nalgún momento deste pasado 2011 e a composición estaba finiquitada no verán...
En canto á música de Trillium, a mín non se me ocorre mellor símil que unha especie de After Forever alternativo e blandurrio. A voz de Amanda está liderando absolutamente todos os temas, imprimíndolle como pode certo grado da personalidade do que as creacións carecen. Nótase o esforzo dela por mellorar o que hai, cun carácter artístico vocal que recorda a Floor Jansen, pero é imposible que con tal selección de temas, a cada cal máis olvidable e máis desganao, a cousa tire para arriba.
Alloy pretende fusionar elementos do Rock e Heavy Metal, cun trasfondo de emotividade con certo toque sombrío e arreglos orquestales/sinfónicos que aparecen dependendo da canción. Non me extrañaría que Trillium sexa un proxecto que se quedara neste intento ou como moito un máis antes de disolverse.
Disco realmente difícil de acabar e que aburre ó terceiro tema. 3/10
Warbringer - Worlds Torn Asunder (2011)
Thrash Metal
Myspace
Terceiro álbum destes americanos que basan o seu repertorio no sonido "Bay Area" 80's Thrash e que se unen á moda da nova ola do Thrash, conseguindo certa repercusión entre os fans deste xénero que está sendo "retrorenovado" nos últimos anos. De feito, supoño que pode ser un caso parecido a Angelus Apatrida, xa que creceron en popularidade o suficiente como para ser fichados pola Century Media -coma os españoles-, facendo un revival sen excesiva orixinalidade dos grandes do xénero en USA hai 20 ou 25 anos -coma os españoles-.
Penso que non hai moito máis que decir sobre este grupo, as influencias son obvias cando se dí Bay Area: Exodus, Death Angel, Testament, Forbidden, Slayer, primeiros Megadeth e Metallica... temática sobada de guerra, violencia e demáis, riffs pouco innovadores, temas pouco sobresalientes, e en xeral, un disco bastante típico, no que teremos alomenos bon sonido e unha pequena sorpresa instrumental como penúltimo tema.
Warbringer creo que sólo convencerá a aqueles fans "cérrimos" do estilo, ós que non viviron/oíron todos aqueles discos e os miles de clones que surxían a mediados/finales dos 80 con este tipo de Thrash, e probablemente a todos aqueles que consideran a Angelus Apatrida coma un grupo creativo e puntero.
Xenérico. 6/10
Valborg - Barbarian (2011)
Doom Metal
Myspace
Menuda sorpresa me levei ó escoitar ós alemanes Valborg! Tanto polo nome do grupo coma polo do disco, esperábame algo máis "vikingo" ou "melodeath", pero nada máis lonxe. O que me encontrei foi cun CD de Doom opresivo coma facía tempo non oía. A música de Valborg, mantendo unha línea certamente cruda e primitiva, de riffs cadentes, atmósfera escura e nihilista, consegue transmitir unha negatividade e desesperanza que me puido recordar ó proxecto de Tom G. Warrior, Triptykon. Aparte do orixinario Doom, Valborg aderezan o seu cócktail con Rock psicodélico e progresivo, insertando partes (in)tranquilas, acústicas, lentas e bizarras.
En canto ó sonido, estes alemanes conseguen emitir unha personalidade propia, mezclando partes de guitarras en limpio con outras de sonido máis "Death", así como diferentes tonalidades vocales que varían entre o gutural e a voz limpia con certo toque rasgado. Na grabación hai algún teclado, pero meramente ambiental, dominando principalmente o trío batería-baixo-guitarra.
Barbarian é un disco en principio difícil de asimilar, pero unha vez que te metes no seu mundo, é absolutamente envolvente.
Locura. 8/10
The Wounded Kings - In the Chapel of the Black Hand (2011)
Doom Metal
Myspace
Fai pouco estiven pensando... qué estilos serán os que revisiono fugazmente por aquí que se ganarán as miñas alabanzas xenerales, e cáles serán os que me meto máis con eles e puntúo unha media máis baixa? Pensei que tal vez me meta máis cos grupos de power e gothic malillos, que son bastante fáciles de catar baixo a miña humilde opinión. Logo de ter oído milleiros de discos deses estilos... un xa pilla de primeiras certas cousas...
Na outra parte, penso que, non sólamente eu, senón que en xeral hai bastante boas impresións de discos Doom. Tamén oín a súa parte deste estilo, tal vez non tanto coma a dos dous mencionados, pero é certo que como que hai algo... que cando non convence un disco de Doom... un non se plantea claramente que sexa un mal disco. No meu caso, simplemente o deixo de lado, e dígome.. "realmente... tampouco se pode decir que esteña mal, alguén haberá que lle guste, e que incluso o adore.. seguro".
Todo esto vén a conto do terceiro disco de The Wounded Kings, que contaron cunha plantilla totalmente renovada desde os anteriores álbumes para sacar In the Chapel of the Black Hand, un disco de Doom clásico, moi atmosférico, no que teclados imperecederos a modo de "coro" e riffs lentos e repetitivos pero épicos, acompañados por un baixo case en primeiro plano, recrean unha ambientación lúgubre e ritual. A voz feminina clara é a única tras The Wounded Kings, dun estilo bastante peculiar, dando a sensación de estar proclamando cánticos ceremoniales dunha misa satánica. Todo esto en principio está moi ben, pero a excesiva repetición e o pouco gancho que lle encontrei ás composicións destes ingleses non me deixou a mellor sensación. Pareceume un disco destinado a coller polvo entre os aficionados ó Doom, a pesar de que pensen...
..."non está mal, alguén haberá que lle guste, e incluso o adore". 4/10
Victory - Don't Talk Science (2011)
Hard Rock
Official
Outra das bandas que tiña por desaparecidas e que se refixeron durante os 2000 logo de verse no ostracismo durante os 90 foron os alemanes Victory. Recordo esta banda desde pequeno especialmente porque durante un bo tempo tiveran de cantante a Fernando García, un home de orixe hispana ainda que de nacionalidade suiza. Polo resto, o único salientable era que Herman Frank, dos Accept forma parte das súas filas, porque en canto á música non é que sobresaliran demasiado entre o conxunto de hardrockeros dos 80.
Para este novo Don't Talk Science, Victory decideu apostar sobre seguro, ceñíndose a un Hard Rock bastante típico e directo pero resultón, que rememora os ochenta e sale airoso dunha maneira máis ou menos boa. Segundo o tema, Victory poderanos traer á cabeza a Accept (a inicial "Restless" ten un aire dos primeiros Accept que me molou), a Skid Row (con "Speak Up" recordoume ó autotitulado dos de Bach), a Whitesnake/Hanoi Rocks ("Rockstar", "Burn Down The City"...), Ratt ("Right Between the Eyes")... e logo un pouco de todo o que significou a movida Hard ochentera con gotas de Heavy alemán clásico nalgún riff.
A parte boa dos Victory do 2011 é que sonan absolutamente coma un grupo experimentado que sabe o que quere e conta con bos instrumentistas -por certo, teñen coma cantante ó antigo de Human Fortress, un máquina-.
Na parte mala eu diría que compositivamente esto está moi oído, non deixan de facer o que outros fixeron hai tempo ata a saciedade, e ainda que vaian sobre un Hard Rock seguro, como dixen, esa seguridade fíxolles caer en composicións un pouco típicas de máis.
PS: versión de I'm So Excited fulerilla.
Portada horrible e case a metade dos 13 temas están repetidos na miña memoria ochentosa, polo resto, non está mal. 6/10
Merging Flare - Reverence (2011)
Heavy/Power Metal
Myspace
Hoxe foi un día aciago para o Metal na miña casa. Disco tras disco íbame empapando de diferentes xéneros para acabar co arsenal que tiña de escoitas pertencentes a álbumes salidos no 2011. Máis dunha docena caeron, tal vez unha quincena en todo o día, sen remedio no saco de olvidables -e xa olvidados-... nalgúns casos mostrándome unha evolución ínfima durante os 3 ou 4 primeiros temas e que daba a intuír que pouco podía mellorar a cousa. RIP.
Agora xa son as doce da noite pasadas, e hai como 1 hora pensei que era hora de poñer algo de Thy Catafalque para quitarme o mal sabor que me deixaron todos os 1, 2 e 3 que por pena máis que nada deixei no limbo das micronotas (buff é que hai moitos discos e moitos moi fuleros XD).
Eso, ata que me puxen co último, algo dun grupo de Power Metal... xusto o estilo que me facía falta para cambiar a tendencia do día...
Merging Flare?? qué é esto? Miro no Archives... formados hai máis de 10 anos, finlandeses e un deles é o guitarra de Amberian Dawn.. vamos bien ¬¬
Empeza o primeiro tema, "non empeza mal, con bastante dinamismo, pero... aih ese cantante... espero que mellore ó largo do CD... oh! chega o estribillo, Kai Hansen?? pouco a pouco esto foise transformando nos GammaRay bos e rápidos de antaño... e o estribillo ainda se pega bastante... veremos en qué dá"
Acabo a inicial "At Draggers Dawn" e ainda co estribillo metido nos miolos, e cun cambio de ritmo bastante chulo antes do final, sigo coas miñas dudas... "pode que sexa o típico tema para enganchar de primeiras e logo se vaia todo ó garete" (xa se vé que non son moi positivo no referente a encontrarme discos que me gusten XD). Pero non, tanto "Faker", coma "Carved in Stone", coma as seguintes, raian a un nivel do mellor Speed-Power Metal que oíra últimamente. E o cantante vaise soltando a medida que se suceden os temas, alcanzando rexistros que poden recordar a un cruce Halford-Scheepers con Deris. Se ademáis Kai Hansen fai coros en 4 temas, o deje de Helloween-GammaRay e o Metal alemán en xeral faise máis palpable, e se Dan Swäno anda nos controles, o sonido está asegurado. Polo que no único no que poderían fallar Merging Flare sería no que suelen fallar a maioría de grupos: o aspecto compositivo. E non o fan.
Nunha época na que os grandes dese xénero tan saturado que é o Power Metal están dando tumbos na maior parte dos casos, e que a maioría dos novos non teñen creatividade suficiente como para, xa non renovar, senón sacar boas cancións, ou alomenos que non se oíran antes, escoitar por fín un bon disco de Power fíxome rememorar cando desfrutaba da parte europea do xénero con discazos coma os primeiros de Hammerfall, Freedom Call, Stratovarius, Rhapsody, Iron Saviour, Primal Fear, ou os de final dos 90 de Gamma Ray.
PD: a parte central de "Under the Fire" é un guiño ó videoxogo Castlevania? ou moito se me pareceu a mín XD
Alegroume reencontrarme co quinceañero que hai en mín. 8/10
Skeletonwitch - Forever Abomination (2011)
Blackened Thrash Metal
Myspace
Cuarto álbum destes thrashers norteamericanos, que permanecen fieles ás súas raíces e nos dán un gran e traballado disco de Thrash con voz rasgada e temática ocultista.
Ainda que non se parezcan excesivamente, sobre todo nos últimos traballos, o primeiro grupo que me veu á cabeza foi 3 Inches of Blood. Pensei que un pouco máis de "skeletonwitch" é realmente o que lles facía falta ós canadienses nos últimos traballos: máis mala leche, máis velocidade e intensidade.
Porque a pesar de contar con moita base de Heavy e Speed Metal, que se nota sobre todo en punteos e solos, Skeletonwitch añaden as doses xustas otorgadas polas influencias do Black e Thrash old school para conseguir un sonido malvado, pegadizo e de "riff after riff" que fará as delicias de calquera seguidor da NWOBHM e do Speed Metal que guste tamén do Black Metal.
Directo, de cancións cortas pero con chicha, Forever Abomination probablemente sexa un dos Discos de Thrash do 2011 a recordar xunto co de Harm.
Non terá a producción de Angelus Apatrida, pero cómenos con papas -seino, outra vez AA XD-. 8/10
Haertefall - Suendenbock (2011)
Industrial Melodeath
Myspace
Haertefall son un reciente grupo alemán que debutan no 2011 con este Suendenbock. Entre as súas filas contan co actual teclista de Adorned Brood, ainda que para nada se acercan ó Folk Metal destes. O que practican é un Metal Industrial con guitarras duras e potentes e unha voz que cambia de rexistros entre o limpio e a de calquera banda Black-Melodeath. Entre as súas influencias poderemos encontrar momentos máis góticos, que recordan á vasta escola alemana de Gothic electrónico/industrial, outros máis sinfónicos que me levaron a pensar en Samael, e outros típicos da escola de melodeath moderno sueco. Haertefall mezclan bastante ben estes elementos, conseguindo temas memorables, no que clasificaría coma unha mezcla entre Samsas Traum, Crematory e Rammstein.
Nada mal para un primeiro disco.
Industrial alemán 99%. 7/10
Fleshgod Apocalypse - Agony (2011)
Symphonic Death Metal
Myspace
Primeira vez que teño contacto con estes italianos, que teño que decir que me sorprenderon, xa que me esperaba algo que usara moito máis co Metalcore ou Deathcore. Pero non, tiran hacia un Death Metal bastante extremo con excelsa carga orquestal.
Agony é o segundo disco de Fleshgod Apocalypse, que logo de sacar Oracles en 2009, consigueu atraer a un número cuantioso de fans e tamén ós directivos da Nuclear Blast, que decidiron arrebatarlle o grupo á Candlelight Records. Todo un pulo que Fleshgod Apocalypse quixo recompensar cun disco que parece estar facendo as delicias de todo fan do sinfónico extremo...
Todo? Non, sempre hai un recuncho onde os inadaptados nos refuxiamos neste gran océano de internet...
Imos ver... é innegable a forza inicial que inspira Agony na súa intro e primeiro tema, un sonido realmente machacacráneos con arreglos orquestales de primeira, onde as guitarras sonan crujientes e a batería atronadora... pero que deriva nunha parte máis negativa, coma é a de que resulta por veces caótico e extremadamente artificial. A batería está absolutamente deshumanizada, triggeada, e, mira que me gustan as baterías rápidas e imposibles, pero é que sona tan informática coma a do Schism Tracker! XD
En canto ás orquestacións, tamén, mira que me gustan as orquestacións ben feitas, e Fleshgod parece ter unha filarmónica enteira detrás... pero é que non cesa de sonar en todo o disco! con arreglos moi parecidos de canción a canción. Nesto recordoume un pouco a uns Anorexia Nervosa máis perdidos en composición.
En canto ós riffs... ah! é que hai riffs de guitarra? Entre o amasijo sónico realmente se poden diferenciar bastantes poucos, o único salvable e diferenciable é cando fan solos, que tampouco son unha maravilla, dito sexa.
No apartado vocal, a voz gutural manda, ainda que esteña tan entremezclada no desvarío que resulta máis monótona do que realmente xa parece por sí mesma. Ademáis, o baixista aporta voces claras de vez en cando, no que parece un intento por emular a uns Dimmu Borgir da época ICS Vortex, pero que case queda máis cerca de Jape de To/Die/For.
É obvio o gusto destes italianos por querer facer uns SepticFlesh, Dimmu Borgir ou Anorexa Nervosa máis extremos, pero eu sígome quedando con estes primeiros ata que sepan controlar a artificialidade e saturación do seu sonido e manexen mellor a composición clásica.
Para xente fácilmente impresionable. 4/10
Heavy-Power Metal
Myspace
Ah que desperdicio de banda... qué grandes foron nos 90 e cómo decaeron nos 2000...
Entre a despedida de Barlow e a benvida do Ripper Owens, que prácticamente non fixo un disco bon na súa vida en calquera grupo no que estivera (bueno, Jugulator tiña algunha cousa boa, ainda que se lle tratara mal), a volta outra vez de Barlow que prometía grandes cousas pero que demostrou que Iced Earth estaba en decadencia compositiva non importando quén cantara... eu xa os dín por bastante olvidados.
Hai tempo viña a noticia de que fichaban a Stu Block, o versátil cantante de Into Eternity, cousa que alegraba á parroquia de fans porque fixera unhas demos cantando temas antigos de Iced Earth case clavando a Barlow. Ah! infelices! Qué máis dará se o cantante é un hacha... se a espiral de caída se encontra na composición? Por eso con Dystopia non me esperaba moito, e non me encontrei moito.
De certo que o tema que abre o disco me deu esperanzas de atoparme con algo mellor que o feito nos últimos 10 anos, pero foi continuar co segundo, terceiro... e volver ó pensamento de que os Iced Earth de hoxe son unha sombra do que foron. ¿De verdade que facerse maiores implica compoñer máis en medios tempos?? Pasa con Maiden, Blind Guardian, Rage,... pero eso non é malo de por sí, o malo é non facer nunca máis temas coma "Desert Rain", "Diary" ou "Burning Times"...
Do pouco destacable é "Dark City" e "Dystopia", que non deixarían de ser das mediocres dentro de The Dark Saga ou Something Wicked... o resto, pretenden deixarse levar polo espíritu da época grande dos americanos, pero non deixa de ser unha pretensión que se manifesta en recursos parecidos e riffs do estilo.. pero peores.
Gran cantante. 5/10
Symphonic Gothic-Rock/Metal
Official
Amanda Somerville, que se fixo popular últimamente no panorama rock-metalero europeo por participar en numerosos proxectos de Rock sinfónico, Hard Rock e Power Metal, lanza o seu primeiro disco "en solitario" rodeada de músicos con certa experiencia, case todos eles sacados das bandas nas que ela colaborou, coma Avantasia, Luca Turilli, Aina ou After Forever.
Ignoro se as composicións xa estaban nas mentes de Sasha Paeth e Sander Gommans antes de poñerlle comezo a Trillium, pero se non foi así, ambos traballaron a un ritmo trepidante para ter listo en poucos meses os 11 temas+bonus track de Alloy, porque a banda naceu nalgún momento deste pasado 2011 e a composición estaba finiquitada no verán...
En canto á música de Trillium, a mín non se me ocorre mellor símil que unha especie de After Forever alternativo e blandurrio. A voz de Amanda está liderando absolutamente todos os temas, imprimíndolle como pode certo grado da personalidade do que as creacións carecen. Nótase o esforzo dela por mellorar o que hai, cun carácter artístico vocal que recorda a Floor Jansen, pero é imposible que con tal selección de temas, a cada cal máis olvidable e máis desganao, a cousa tire para arriba.
Alloy pretende fusionar elementos do Rock e Heavy Metal, cun trasfondo de emotividade con certo toque sombrío e arreglos orquestales/sinfónicos que aparecen dependendo da canción. Non me extrañaría que Trillium sexa un proxecto que se quedara neste intento ou como moito un máis antes de disolverse.
Disco realmente difícil de acabar e que aburre ó terceiro tema. 3/10
Thrash Metal
Myspace
Terceiro álbum destes americanos que basan o seu repertorio no sonido "Bay Area" 80's Thrash e que se unen á moda da nova ola do Thrash, conseguindo certa repercusión entre os fans deste xénero que está sendo "retrorenovado" nos últimos anos. De feito, supoño que pode ser un caso parecido a Angelus Apatrida, xa que creceron en popularidade o suficiente como para ser fichados pola Century Media -coma os españoles-, facendo un revival sen excesiva orixinalidade dos grandes do xénero en USA hai 20 ou 25 anos -coma os españoles-.
Penso que non hai moito máis que decir sobre este grupo, as influencias son obvias cando se dí Bay Area: Exodus, Death Angel, Testament, Forbidden, Slayer, primeiros Megadeth e Metallica... temática sobada de guerra, violencia e demáis, riffs pouco innovadores, temas pouco sobresalientes, e en xeral, un disco bastante típico, no que teremos alomenos bon sonido e unha pequena sorpresa instrumental como penúltimo tema.
Warbringer creo que sólo convencerá a aqueles fans "cérrimos" do estilo, ós que non viviron/oíron todos aqueles discos e os miles de clones que surxían a mediados/finales dos 80 con este tipo de Thrash, e probablemente a todos aqueles que consideran a Angelus Apatrida coma un grupo creativo e puntero.
Xenérico. 6/10
Doom Metal
Myspace
Menuda sorpresa me levei ó escoitar ós alemanes Valborg! Tanto polo nome do grupo coma polo do disco, esperábame algo máis "vikingo" ou "melodeath", pero nada máis lonxe. O que me encontrei foi cun CD de Doom opresivo coma facía tempo non oía. A música de Valborg, mantendo unha línea certamente cruda e primitiva, de riffs cadentes, atmósfera escura e nihilista, consegue transmitir unha negatividade e desesperanza que me puido recordar ó proxecto de Tom G. Warrior, Triptykon. Aparte do orixinario Doom, Valborg aderezan o seu cócktail con Rock psicodélico e progresivo, insertando partes (in)tranquilas, acústicas, lentas e bizarras.
En canto ó sonido, estes alemanes conseguen emitir unha personalidade propia, mezclando partes de guitarras en limpio con outras de sonido máis "Death", así como diferentes tonalidades vocales que varían entre o gutural e a voz limpia con certo toque rasgado. Na grabación hai algún teclado, pero meramente ambiental, dominando principalmente o trío batería-baixo-guitarra.
Barbarian é un disco en principio difícil de asimilar, pero unha vez que te metes no seu mundo, é absolutamente envolvente.
Locura. 8/10
Doom Metal
Myspace
Fai pouco estiven pensando... qué estilos serán os que revisiono fugazmente por aquí que se ganarán as miñas alabanzas xenerales, e cáles serán os que me meto máis con eles e puntúo unha media máis baixa? Pensei que tal vez me meta máis cos grupos de power e gothic malillos, que son bastante fáciles de catar baixo a miña humilde opinión. Logo de ter oído milleiros de discos deses estilos... un xa pilla de primeiras certas cousas...
Na outra parte, penso que, non sólamente eu, senón que en xeral hai bastante boas impresións de discos Doom. Tamén oín a súa parte deste estilo, tal vez non tanto coma a dos dous mencionados, pero é certo que como que hai algo... que cando non convence un disco de Doom... un non se plantea claramente que sexa un mal disco. No meu caso, simplemente o deixo de lado, e dígome.. "realmente... tampouco se pode decir que esteña mal, alguén haberá que lle guste, e que incluso o adore.. seguro".
Todo esto vén a conto do terceiro disco de The Wounded Kings, que contaron cunha plantilla totalmente renovada desde os anteriores álbumes para sacar In the Chapel of the Black Hand, un disco de Doom clásico, moi atmosférico, no que teclados imperecederos a modo de "coro" e riffs lentos e repetitivos pero épicos, acompañados por un baixo case en primeiro plano, recrean unha ambientación lúgubre e ritual. A voz feminina clara é a única tras The Wounded Kings, dun estilo bastante peculiar, dando a sensación de estar proclamando cánticos ceremoniales dunha misa satánica. Todo esto en principio está moi ben, pero a excesiva repetición e o pouco gancho que lle encontrei ás composicións destes ingleses non me deixou a mellor sensación. Pareceume un disco destinado a coller polvo entre os aficionados ó Doom, a pesar de que pensen...
..."non está mal, alguén haberá que lle guste, e incluso o adore". 4/10
Hard Rock
Official
Outra das bandas que tiña por desaparecidas e que se refixeron durante os 2000 logo de verse no ostracismo durante os 90 foron os alemanes Victory. Recordo esta banda desde pequeno especialmente porque durante un bo tempo tiveran de cantante a Fernando García, un home de orixe hispana ainda que de nacionalidade suiza. Polo resto, o único salientable era que Herman Frank, dos Accept forma parte das súas filas, porque en canto á música non é que sobresaliran demasiado entre o conxunto de hardrockeros dos 80.
Para este novo Don't Talk Science, Victory decideu apostar sobre seguro, ceñíndose a un Hard Rock bastante típico e directo pero resultón, que rememora os ochenta e sale airoso dunha maneira máis ou menos boa. Segundo o tema, Victory poderanos traer á cabeza a Accept (a inicial "Restless" ten un aire dos primeiros Accept que me molou), a Skid Row (con "Speak Up" recordoume ó autotitulado dos de Bach), a Whitesnake/Hanoi Rocks ("Rockstar", "Burn Down The City"...), Ratt ("Right Between the Eyes")... e logo un pouco de todo o que significou a movida Hard ochentera con gotas de Heavy alemán clásico nalgún riff.
A parte boa dos Victory do 2011 é que sonan absolutamente coma un grupo experimentado que sabe o que quere e conta con bos instrumentistas -por certo, teñen coma cantante ó antigo de Human Fortress, un máquina-.
Na parte mala eu diría que compositivamente esto está moi oído, non deixan de facer o que outros fixeron hai tempo ata a saciedade, e ainda que vaian sobre un Hard Rock seguro, como dixen, esa seguridade fíxolles caer en composicións un pouco típicas de máis.
PS: versión de I'm So Excited fulerilla.
Portada horrible e case a metade dos 13 temas están repetidos na miña memoria ochentosa, polo resto, non está mal. 6/10
Heavy/Power Metal
Myspace
Hoxe foi un día aciago para o Metal na miña casa. Disco tras disco íbame empapando de diferentes xéneros para acabar co arsenal que tiña de escoitas pertencentes a álbumes salidos no 2011. Máis dunha docena caeron, tal vez unha quincena en todo o día, sen remedio no saco de olvidables -e xa olvidados-... nalgúns casos mostrándome unha evolución ínfima durante os 3 ou 4 primeiros temas e que daba a intuír que pouco podía mellorar a cousa. RIP.
Agora xa son as doce da noite pasadas, e hai como 1 hora pensei que era hora de poñer algo de Thy Catafalque para quitarme o mal sabor que me deixaron todos os 1, 2 e 3 que por pena máis que nada deixei no limbo das micronotas (buff é que hai moitos discos e moitos moi fuleros XD).
Eso, ata que me puxen co último, algo dun grupo de Power Metal... xusto o estilo que me facía falta para cambiar a tendencia do día...
Merging Flare?? qué é esto? Miro no Archives... formados hai máis de 10 anos, finlandeses e un deles é o guitarra de Amberian Dawn.. vamos bien ¬¬
Empeza o primeiro tema, "non empeza mal, con bastante dinamismo, pero... aih ese cantante... espero que mellore ó largo do CD... oh! chega o estribillo, Kai Hansen?? pouco a pouco esto foise transformando nos GammaRay bos e rápidos de antaño... e o estribillo ainda se pega bastante... veremos en qué dá"
Acabo a inicial "At Draggers Dawn" e ainda co estribillo metido nos miolos, e cun cambio de ritmo bastante chulo antes do final, sigo coas miñas dudas... "pode que sexa o típico tema para enganchar de primeiras e logo se vaia todo ó garete" (xa se vé que non son moi positivo no referente a encontrarme discos que me gusten XD). Pero non, tanto "Faker", coma "Carved in Stone", coma as seguintes, raian a un nivel do mellor Speed-Power Metal que oíra últimamente. E o cantante vaise soltando a medida que se suceden os temas, alcanzando rexistros que poden recordar a un cruce Halford-Scheepers con Deris. Se ademáis Kai Hansen fai coros en 4 temas, o deje de Helloween-GammaRay e o Metal alemán en xeral faise máis palpable, e se Dan Swäno anda nos controles, o sonido está asegurado. Polo que no único no que poderían fallar Merging Flare sería no que suelen fallar a maioría de grupos: o aspecto compositivo. E non o fan.
Nunha época na que os grandes dese xénero tan saturado que é o Power Metal están dando tumbos na maior parte dos casos, e que a maioría dos novos non teñen creatividade suficiente como para, xa non renovar, senón sacar boas cancións, ou alomenos que non se oíran antes, escoitar por fín un bon disco de Power fíxome rememorar cando desfrutaba da parte europea do xénero con discazos coma os primeiros de Hammerfall, Freedom Call, Stratovarius, Rhapsody, Iron Saviour, Primal Fear, ou os de final dos 90 de Gamma Ray.
PD: a parte central de "Under the Fire" é un guiño ó videoxogo Castlevania? ou moito se me pareceu a mín XD
Alegroume reencontrarme co quinceañero que hai en mín. 8/10
Blackened Thrash Metal
Myspace
Cuarto álbum destes thrashers norteamericanos, que permanecen fieles ás súas raíces e nos dán un gran e traballado disco de Thrash con voz rasgada e temática ocultista.
Ainda que non se parezcan excesivamente, sobre todo nos últimos traballos, o primeiro grupo que me veu á cabeza foi 3 Inches of Blood. Pensei que un pouco máis de "skeletonwitch" é realmente o que lles facía falta ós canadienses nos últimos traballos: máis mala leche, máis velocidade e intensidade.
Porque a pesar de contar con moita base de Heavy e Speed Metal, que se nota sobre todo en punteos e solos, Skeletonwitch añaden as doses xustas otorgadas polas influencias do Black e Thrash old school para conseguir un sonido malvado, pegadizo e de "riff after riff" que fará as delicias de calquera seguidor da NWOBHM e do Speed Metal que guste tamén do Black Metal.
Directo, de cancións cortas pero con chicha, Forever Abomination probablemente sexa un dos Discos de Thrash do 2011 a recordar xunto co de Harm.
Non terá a producción de Angelus Apatrida, pero cómenos con papas -seino, outra vez AA XD-. 8/10
Industrial Melodeath
Myspace
Haertefall son un reciente grupo alemán que debutan no 2011 con este Suendenbock. Entre as súas filas contan co actual teclista de Adorned Brood, ainda que para nada se acercan ó Folk Metal destes. O que practican é un Metal Industrial con guitarras duras e potentes e unha voz que cambia de rexistros entre o limpio e a de calquera banda Black-Melodeath. Entre as súas influencias poderemos encontrar momentos máis góticos, que recordan á vasta escola alemana de Gothic electrónico/industrial, outros máis sinfónicos que me levaron a pensar en Samael, e outros típicos da escola de melodeath moderno sueco. Haertefall mezclan bastante ben estes elementos, conseguindo temas memorables, no que clasificaría coma unha mezcla entre Samsas Traum, Crematory e Rammstein.
Nada mal para un primeiro disco.
Industrial alemán 99%. 7/10
Symphonic Death Metal
Myspace
Primeira vez que teño contacto con estes italianos, que teño que decir que me sorprenderon, xa que me esperaba algo que usara moito máis co Metalcore ou Deathcore. Pero non, tiran hacia un Death Metal bastante extremo con excelsa carga orquestal.
Agony é o segundo disco de Fleshgod Apocalypse, que logo de sacar Oracles en 2009, consigueu atraer a un número cuantioso de fans e tamén ós directivos da Nuclear Blast, que decidiron arrebatarlle o grupo á Candlelight Records. Todo un pulo que Fleshgod Apocalypse quixo recompensar cun disco que parece estar facendo as delicias de todo fan do sinfónico extremo...
Todo? Non, sempre hai un recuncho onde os inadaptados nos refuxiamos neste gran océano de internet...
Imos ver... é innegable a forza inicial que inspira Agony na súa intro e primeiro tema, un sonido realmente machacacráneos con arreglos orquestales de primeira, onde as guitarras sonan crujientes e a batería atronadora... pero que deriva nunha parte máis negativa, coma é a de que resulta por veces caótico e extremadamente artificial. A batería está absolutamente deshumanizada, triggeada, e, mira que me gustan as baterías rápidas e imposibles, pero é que sona tan informática coma a do Schism Tracker! XD
En canto ás orquestacións, tamén, mira que me gustan as orquestacións ben feitas, e Fleshgod parece ter unha filarmónica enteira detrás... pero é que non cesa de sonar en todo o disco! con arreglos moi parecidos de canción a canción. Nesto recordoume un pouco a uns Anorexia Nervosa máis perdidos en composición.
En canto ós riffs... ah! é que hai riffs de guitarra? Entre o amasijo sónico realmente se poden diferenciar bastantes poucos, o único salvable e diferenciable é cando fan solos, que tampouco son unha maravilla, dito sexa.
No apartado vocal, a voz gutural manda, ainda que esteña tan entremezclada no desvarío que resulta máis monótona do que realmente xa parece por sí mesma. Ademáis, o baixista aporta voces claras de vez en cando, no que parece un intento por emular a uns Dimmu Borgir da época ICS Vortex, pero que case queda máis cerca de Jape de To/Die/For.
É obvio o gusto destes italianos por querer facer uns SepticFlesh, Dimmu Borgir ou Anorexa Nervosa máis extremos, pero eu sígome quedando con estes primeiros ata que sepan controlar a artificialidade e saturación do seu sonido e manexen mellor a composición clásica.
Para xente fácilmente impresionable. 4/10
Iced Earth - Dystopia (2011)
Myspace
Ah que desperdicio de banda... qué grandes foron nos 90 e cómo decaeron nos 2000...
Entre a despedida de Barlow e a benvida do Ripper Owens, que prácticamente non fixo un disco bon na súa vida en calquera grupo no que estivera (bueno, Jugulator tiña algunha cousa boa, ainda que se lle tratara mal), a volta outra vez de Barlow que prometía grandes cousas pero que demostrou que Iced Earth estaba en decadencia compositiva non importando quén cantara... eu xa os dín por bastante olvidados.
Hai tempo viña a noticia de que fichaban a Stu Block, o versátil cantante de Into Eternity, cousa que alegraba á parroquia de fans porque fixera unhas demos cantando temas antigos de Iced Earth case clavando a Barlow. Ah! infelices! Qué máis dará se o cantante é un hacha... se a espiral de caída se encontra na composición? Por eso con Dystopia non me esperaba moito, e non me encontrei moito.
De certo que o tema que abre o disco me deu esperanzas de atoparme con algo mellor que o feito nos últimos 10 anos, pero foi continuar co segundo, terceiro... e volver ó pensamento de que os Iced Earth de hoxe son unha sombra do que foron. ¿De verdade que facerse maiores implica compoñer máis en medios tempos?? Pasa con Maiden, Blind Guardian, Rage,... pero eso non é malo de por sí, o malo é non facer nunca máis temas coma "Desert Rain", "Diary" ou "Burning Times"...
Do pouco destacable é "Dark City" e "Dystopia", que non deixarían de ser das mediocres dentro de The Dark Saga ou Something Wicked... o resto, pretenden deixarse levar polo espíritu da época grande dos americanos, pero non deixa de ser unha pretensión que se manifesta en recursos parecidos e riffs do estilo.. pero peores.
Gran cantante. 5/10
jueves, abril 19, 2012
Novas de Gigatrón!
Cando pensaba que xa se desfixeran, volven cunha nova esperanzadora.. un videoclip?
¡Horda de Ñus! ¡Es la hora de apoyar el regreso de los Dioses del Metal!
Acude a la llamada del Consejo de la Barbarie y forma parte de la Horda que aparecerá en el videoclip oficial de Gigatron: “Apocalipsis Molón”.
- - Pásatelo dabuten con los colegas.
- - Ponte a privar de buena mañana.
- - Comparte chustas, chascarrillos y chupitos con tus ídolos.
- - Siembra el terror.
¡Tendremos de todo!
- - Catering de calimotxo, papas, gusanitos y fuagrás.
- - Aerobic heavy
- - Cacería de pijos
- - Concurso de mugidos.
- - Y si aguantas hasta el final llévate una invitación para una actuación brutal clandestina de Gigatron esa misma tarde ¡Solo para miembros de la Horda!
¡ATENCIÓN! DRESS CODE
- - Los miembros de la Horda son heavys. Solo podrás salir en el video y acudir al concierto si eres un Hijo del Trueno. No importa tu rollo: Vikingo, yonqui, bárbaro, tártaro, valkiria, gótico, cólico, amazona, sádico, infernal, ultrazorra, primitivo, powerful, leather, cabronazo, aplastapijos, cowboy from hell, diosa, macarra, glam, hijo de Satán, gañán, mostrenco, gilisexy, hell angel, authentic…
- - Queremos melenas, crines, chupas, cuernos, tetoishons, capas, cascos, porros, cascoporros, cachiporras, botarras, butifarras, guitarras, mejilions, mallas, cazallas, cuero, tralla, tachas, mostachos, bragueros, paquetones, huchas, ouijas, rajas, gaitas, flautas. ¡Ponte guap@ para tu audiencia con los Dioses!
- - También se necesitan pijos para atormentar y masacrar. Eso sí, solo por esta vez, sin sangre y de buen rollo.
EL BOLO
- - Las invitaciones al bolo son solo 150. Se reservaran por orden de llegada y se entregaran al final de la grabación, a las 14,30.
- - El bolo será a las 19’30 a puerta cerrada en un local que se comunicará en las invitaciones. Solo los miembros de la Horda y los falsos pijos previamente ajusticiados podrán pasar. Sin excepciones. Si quieres entrar, hay que cazar pijos o ser atormentado como tal.
¡Ojo trones! El mapa que pone el facebook no vale. Ni caso. Os esperamos en:
LOCALIZACIÓN:
- Tasca el Racó
- C/ Bernat Descoll esquina C/ Bernardo Morales Sanmartin. 46026 Valencia Cerca de Carrera Malilla nº 50
¡Gracias trones! ¡Nenaaas! ¡Vallekas! ¡Esa peña! ¡Arriba esos puños! ¡Pillaje! ¡Saqueo! ¡Vicio!
¡El Apocalipsis es nuestra oportunidad para aberrar! ¡Os esperamos en el Infierno de Malilla!
Charly, Mike, Mazinger, Dave, Marx-Karl, Odin, Satán, Conan, Tarzan, Godzilla, King Kong, Chewbacca, Atila y Sansón.
lunes, abril 16, 2012
Diario dun viking XIV: Mileth no Vigosónico
Empezarei pola parte positiva; subirse a un escenario por primeira vez non resultou tan traumático, foi unha experiencia nova e diferente, e de seguro enriquecedora para futuros concertos. Ademáis xuntamos a unha boa recua de xente, a pesar de tocar sólo media hora e nun lugar bastante afastado de Vigo, como é Valladares.
E sigo pola parte menos positiva, na cal podería explayarme XD; o primeiro, ter a baixa dun instrumento coma o baixo -valga a rebundancia- a absolutamente última hora (falleceulle un familiar) foi un golpe. Se este infortunio que tivo pasara 1 semana antes, probablemente non tocaríamos.
De todos xeitos, pensamos que era mellor tirar para diante e asistir. Para elo estivemos 2 horas e pico o día anterior probando sonido e ecualizando co home da paciencia e sabiduría infinita :D, Gustavo. Chegamos a pulir prácticamente todos os detalles para que tanto arriba coma abaixo se oíse o mellor posible. Foi exageradamente minucioso, nunca imos ter ese trato en futuros concertos e é algo que lle agradecemos moito a Gus.
Chegado o día, salimos de segundos, todo listo e con confianza de que o traballo do día anterior tería un bo resultado, alomenos en canto a sonido... logo nós xa nos podemos equivocar no noso, pero bueno, eso xa dependería de nós mesmos. O caso é que cando estamos nos momentos previos, Gustavo, tal vez pola confianza de xa ter todo atado anteriormente, vaise, e deixa a outro ó cargo. Este outro, que estivo por alí o día anterior vendo o que estabamos facendo e incluso axudando nalgunha cousa, tivo unha actitude durante o pre-concerto mentres probábamos bastante lamentable. Quero decir: "olvidouse" -eu diría "pasou"- de que xa o tíñamos todo preparado, e cando facemos unha proba para ver si estabamos equilibrados, resulta que salimos co sonido dos anteriores, ante o cal, houbo que volver a empezar a calibrar todo, e o home parecía incluso molesto con que lle dixéramos cousas. Por exemplo: Marcos díxolle "pódes baixarlle á guitarra e subirlle á miña voz?" por varias veces e o tío non fixo nin caso... foi un comportamento que non nos esperábamos; eu non oía a batería con propiedade, de feito sólo me oía a mín. Pensei que se correxiría co paso das cancións e incluso algunha vez me acheguei a Juanjo, pero non sei qué me daba decirlle algo ó técnico vendo cómo se puxo xa con Marcos. Tiña toda a cara de estar pensando: "a ver se empezan dunha puñetera vez estes cansinos". O peor é que todo o traballo do día anterior foi absolutamente en vano... comentarémosllo a Gustavo a próxima vez.
Así, se xa estábamos cos nervios normales, puxémonos algo peor. Pode que fruto deso e tamén de ser a primeira vez en público, Juanjo acelerara as mans e nos fixera tocar bastante máis rápido do normal (ainda que diga que no XD pero algo sí que o fixo). Eu noteino moito, non son un gran guitarrista, pero se o que levo ensaiando na casa, que para mín xa tende a complicado nalgunhas partes, mo aceleran, acábanseme atropellando os dedos. E con eso... máis estrés. Ah! e as luces nos ollos.. máis estrés XD acabei vendo colorines dunha vez que mirei ó frente XD
Para acabar de rematala, no segundo tema, unha canción na que as guitarras xogan doblándose moito, a Marcos rómpeselle unha corda, e deixa a guitarra de lado. Logo dese tema, absolutamente desangelado pola falta de baixo e guitarra rítmica, tivo que pedirlle unha guitarra a outro dos grupos que tocaban...
A medida que iba salindo todo, eu, a pesar de non salir nervioso, funme estresando un pouco por esto do sonido, de tocar máis rápido, de non salir á vez nun blastbeat, de gambazos... pero en fin, ahí son eu o máximo responsable XD
Ah! en canto a sonido, é que nin fóra se oeu ben! que xa é o colmo. Segundo estiveran posicionados oían cousas diferentes polo que nos dixeron un par de amigos. Na parte esquerda parece ser que a batería oíase máis, na dereita a miña guitarra oíase máis. O teclado non se oía (eu xa nin o percibía) salvo no último tema, xa me diredes o complicado que tén darlle co dedo para arriba ó boton de volumen de teclado desde a mesa. O violín por cachos tamén... en fin...
Supoño que estas cousas pasan a mares, pero fastidia moito ter todo finiquitado o día anterior para non usalo e acabar tirando para diante de forma cutreira con descontrol de volúmenes...
Por suposto, non vou decir que a culpa é toda do técnico "pasodevuestroculo", pero desde logo axudou a que falláramos moito máis e meter moitos máis gambazos por estresarnos a medida que ibamos tocando (alomenos a mín pasoume).
Eso sí, foi unha experiencia que tiñamos que pasar, e que seguramente pasaremos máis veces, supoño que todo curte, e eso está ben, pero a mín quedoume ganas de volver ó ruedo canto antes para a revancha.
Logo á noite tiramos de licor café para "celebrar", pero ningún de nós saleu contento do primeiro show.
Déixovos con algunhas fotos, e esperemos que o próximo vaia mellor.
Durante o tema no que se lle rompeu a corda:
domingo, abril 15, 2012
Metal stereotypes
Gracias a Grilo do Demo, descubrín este post dun blog que á súa vez colleu "prestado" doutra páxina os seguintes debuxos de esterotipos do Metal. Fíxome a súa gracia, e á súa vez vin identificados a algúns amigos, a veces dunha forma tal calcada que case dá medo XD
http://lusoskav.deviantart.com/
http://lusoskav.deviantart.com/
viernes, abril 13, 2012
Interrogantes de Metal - Black VS Death?
Nova sección, na que lanzarei preguntas ó aire sobre este estilo de música que nos fai mover o pescozo ata ter contracturas e deixar a voz e capacidade auditiva concerto tras concerto XD Non pretendo que ninguén as conteste -ainda que se vos atrevedes, ahí tedes a posibilidade de facer un comentario, a pesar de que desde que apareceu facebook, a xente xa sólo se interesa no que se postea ahí ¬¬... por algo o fun deixando de lado últimamente XD-, sólamente deixalas nalgún espacio de internet, para que as futuras xeracións vexan que alguén noutra era xa se planteou este tipo de desconcertantes cuestións.
A primeira desta lista vai ser:01 - ¿Porqué, gustándolles un xénero de Metal Extremo, as tías prefiren o Black Metal ó Death Metal?
Estíveno pensando, e, realmente a maioría de amigas que gustan do Metal Extremo... pero cerca do 100%!!, se me van pola rama Black (Melódico, Primitivo, Gótico, Sinfónico, Pagano... calquera deles) antes que polo Death, tamén en calquera forma. Non sei se tamén vos pasa o mesmo.. pero é curioso XD
jueves, abril 12, 2012
Cuando Larsy conoció a Hulky
Pois a noticia é que Hulk Hogan, o artista do Pressing Catch fixo audicións para entrar en Metallica durante os primeiros anos da banda, segundo afirmou o musculitos hai un tempo. Parece ser que antes de dedicarse ó teatro ese lle iba dando ó baixo no instituto e tocou nalgunhas bandas amateur, ata que oeu falar dunha nova banda que despuntaba e se decideu a probar para eles, resultando que Ulrich e Hetfield eran os jefillos daquel grupo.
Nunha reciente entrevista a Lars, o batera dixo que o sentía, pero que non se acordaba de nada, que podía ser que lle fallara a memoria, ou que Hulk fixera a proba co seu nome real que nin a súa familia xa se debe acordar.
Xa Trujillo pinta raro en Metallica, pero ter a un baixista musculado sería demasiado bizarro para Ulrich e Cia. XD
METALLICA drummer Lars Ulrich has shot down professional wrestling legend and reality TV star Hulk Hogan's recent claim that Lars once asked him if he wanted to join METALLICA as the band's bass player.
Speaking to The Sun in January, Hulk Hogan said, "I used to be a session musician before I was a wrestler. I played bass guitar. I was big pals with Lars Ulrich and he asked me if I wanted to play bass with METALLICA in their early days but it didn't work out."
During yesterday's (Tuesday, April 10) appearance on "The Howard Stern Show", Ulrich was asked if there was any truth to Hogan's claim that he almost joined METALLICA.
"You know what?! I'm blessed or cursed, depending on how you look at it, with having more or less a photographic memory for pretty much anything that I've been a part of," Lars replied. "That one, when that showed up two or three months ago, I was scratching my head over that one. Unless he went by… I don't know Hulk Hogan, I don't know enough about him… I'm not a huge wrestling [fan]… Unless he went by, like, his Christian name or something, and I don't know if anybody knows what his Christian name was — Dave Smith or something — if there was a whole thing that we had with him under a different name, but I certainly have no recollection of doing anything with quote Hulk Hogan endquote. That one, I was scratching my head on that one, too."
Hulk Hogan told the Chicago Tribune's "About Last Night" column in 2009 that he always wanted to make it big in music and even yearned to play bass in METALLICA at one point. The WWE Hall of Famer said, "When METALLICA was looking for a bass player, I called and never heard a word back from them . . . I would have quit wrestling in a heartbeat to be a bass player for METALLICA." Hogan added that he also tried to join another legendary act, revealing, "I was in England presenting an award with Jerry Hall, Mick Jagger's ex, and she told me THE ROLLING STONES were looking for a bass player. I sent her a ton of merchandise that she asked for and said 'Tell Mick I'm a great bass player.' I never heard a word back."
METALLICA changed bass players twice in their recording history: first in 1986 when Cliff Burton died and was replaced by Jason Newsted, then in 2001 when Newsted quit and Robert Trujillo took over two years later.
Hogan took up the bass when he was younger and played high schools and frat parties in various bands.
Fuente
Nunha reciente entrevista a Lars, o batera dixo que o sentía, pero que non se acordaba de nada, que podía ser que lle fallara a memoria, ou que Hulk fixera a proba co seu nome real que nin a súa familia xa se debe acordar.
Xa Trujillo pinta raro en Metallica, pero ter a un baixista musculado sería demasiado bizarro para Ulrich e Cia. XD
METALLICA drummer Lars Ulrich has shot down professional wrestling legend and reality TV star Hulk Hogan's recent claim that Lars once asked him if he wanted to join METALLICA as the band's bass player.
Speaking to The Sun in January, Hulk Hogan said, "I used to be a session musician before I was a wrestler. I played bass guitar. I was big pals with Lars Ulrich and he asked me if I wanted to play bass with METALLICA in their early days but it didn't work out."
During yesterday's (Tuesday, April 10) appearance on "The Howard Stern Show", Ulrich was asked if there was any truth to Hogan's claim that he almost joined METALLICA.
"You know what?! I'm blessed or cursed, depending on how you look at it, with having more or less a photographic memory for pretty much anything that I've been a part of," Lars replied. "That one, when that showed up two or three months ago, I was scratching my head over that one. Unless he went by… I don't know Hulk Hogan, I don't know enough about him… I'm not a huge wrestling [fan]… Unless he went by, like, his Christian name or something, and I don't know if anybody knows what his Christian name was — Dave Smith or something — if there was a whole thing that we had with him under a different name, but I certainly have no recollection of doing anything with quote Hulk Hogan endquote. That one, I was scratching my head on that one, too."
Hulk Hogan told the Chicago Tribune's "About Last Night" column in 2009 that he always wanted to make it big in music and even yearned to play bass in METALLICA at one point. The WWE Hall of Famer said, "When METALLICA was looking for a bass player, I called and never heard a word back from them . . . I would have quit wrestling in a heartbeat to be a bass player for METALLICA." Hogan added that he also tried to join another legendary act, revealing, "I was in England presenting an award with Jerry Hall, Mick Jagger's ex, and she told me THE ROLLING STONES were looking for a bass player. I sent her a ton of merchandise that she asked for and said 'Tell Mick I'm a great bass player.' I never heard a word back."
METALLICA changed bass players twice in their recording history: first in 1986 when Cliff Burton died and was replaced by Jason Newsted, then in 2001 when Newsted quit and Robert Trujillo took over two years later.
Hogan took up the bass when he was younger and played high schools and frat parties in various bands.
Fuente
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)