Diario dun Viking: reloaded epilogue (Pt I)

Pode que deixara dunha forma abrupta aquela colección de posts, así que me vou resarcir con algúns vídeos do concerto meu de despedida.

O primeiro post deste par que sacarei, será sobre o concerto Herexía, que se oe fatal, pero que na escasa media hora que tivemos, sudamos do lindo, con gambazos e diversas cousas (era o primeiro, e ademáis foi precipitado) pero paseimo moi ben tocando.

Herexía: grupo de Black/Death metal nado en Vigo no 2010. Os compoñentes no concerto:

Victor: Batería

Enuma Elis: Guitarra

Elías: Guitarra

Txema: Baixo e voz

Miguel: Voz no interludio e en "Dominio de Corvos"

Marcos: Voz na canción "Veredicto 666"

1. O Renacer dos Mártires / Interludio 


3. Gdzieś w Lesie


5. Veredicto 666 
 

Crystal Viper - Crimen Excepta (2012)

Crystal Viper - Crimen Excepta (2012)
Heavy Metal
Oficial

Todo un tributo ó Metal clásico é o que levan a facer os Crystal Viper desde hai 5 anos. Cunha frontwoman de altura e un estilo tradicional pero efectivo, estes polacos coláronse no apretado mundo do Heavy-Power europeo de forma bastante satisfactoria. 

Crimen Excepta é o seu cuarto álbum, e non hai moita diferencia en canto ó que nos levan ofrecido en anteriores entregas. Esto é; Heavy ochentero, influenciado por bandas da NWOBHM coma Saxon, Maiden ou Judas Priest (ainda que creo que a éstes non os meten ahí por ser anteriores) e con partes máis cercanas ó metal alemán de Running Wild ou Grave Digger. Se me preguntasen por unha definición rápida para Crystal Viper, diría que son Pegazus facendo boa música con más empuxe. 

Penso que Crimen Excepta é un álbum bastante sólido -ainda que o feito de poñerlle intros de 6 segundos a cada tema é un pouco tontería-. Xa sabemos da capacidade vocal da cantante e do bo facer técnico dos músicos polo seu traballo pasado, pero non me poido quitar da cabeza que o que fan Crystal Viper foi intentado unha e outra vez nos 80, e parece que tamén agora coa nova hornada de bandas que están revivindo o Metal daquela época tocando algo extremadamente parecido e incluso en moitos casos, peor, pero eso sí, con mellores medios de producción. O caso da producción é un pouco engañabobos para mín, xa que hai grupos moi mediocres hoxe en día, sobre todo en estilos coma o Thrash e o Melodeath que se refuxian en produccións caras para adornar a súa vulgaridad... en fin... 

Non quero decir que éste sexa o caso de Crystal Viper, pero mentres oín este disco repetidas veces, viñéronme á mente a cantidade de bandas que se quedaron no anonimato durante a época dorada do Heavy Metal, probablemente facendo algo similar a éstes. E tamén me veu á cabeza o revival de Heavy-Power Metal últimamente... non sei, Crimen Excepta está ben, pero tampouco é a xenialidade que nos queren vender. 7/10

De músico de Black a Rock Star... a actor

Sabedes xa de quén estou a falar? Non iba ser outro que o meu (mal)querido Nergal de Behemoth. Non sei qué facerlle, pero este tío cada vez me cae peor, qué lle vou facer XD cada historia que leo sobre a súa vida, a súa prepotencia nos concertos, o seu patrocinio dunha bebida enerxética, o seu libro autobiográfico e a súa actitude de estrella de rock... Mira que o tiña en alta estima hai 10 anos, pero hoxe en día... 

Pois ben, resulta que o home agora saleunos actor! e peazo actor como veredes. O cantante-guitarra de Behemoth participa nunha telecomedia sobre a Alemania nazi, facendo de Ministro de exteriores de Hitler, chamada AmbaSSada.
O tempo dirá se o próximo paso de Nergal acaba sendo diseñador de moda e sacando a súa línea de roupa... tal e como lle move a fama a este home...

Para o voso deleite, aquí tedes unha secuencia:

Katatonia - Dead End Kings (2012)

Katatonia - Dead End Kings (2012)
Depressive Rock
Oficial

Dudei moito en poñer este disco dentro das microreviews que faigo, pero como na maioría de discos que dou máis de 3 oportunidades, decidín plasmar as miñas impresións dunha forma concisa por aquí. A razón das miñas dudas? pois algo parecido a cando sacaron o seu anterior Night is the New Day: en 4 escoitas Katatonia non me dice absolutamente nada novo. Puxen, despuxen, empecei a pensar nas miñas cousas, de vez en cando levantaba a cabeza para ver si o álbum rematara ou no... Pareceume un coñazo. Tan grande coma o anterior.

E non sei se o motivo é que este novo sonido dos suecos non é o meu.. eu creo que non, porque con The Great Cold Distance pasárao xenial, e ainda de vez en cando o oígo. Pero é que nestes dous últimos discos creo que Katatonia quedouse absolutamente estancado e sen ideas, ou dito doutra forma, continuou na conformidade e no fácil de repetir esquemas de éxito pasado. Líneas vocales idénticas, con voces dobladas en determinados puntos estratéxicos xa vistos, estructuras parecidas, igual sonido... a miña impresión é que Night... e Dead End Kings son versións de sí mesmos de principios-mediados do 2000, pero máis tediosas e que teñen que ofrecer cada vez menos.

Por ahí lín: é o que os fans de Katatonia esperan, non? Non sei, non debo de ser logo moi fan para case durmirme cun disco que me resultou demasiado previsible e por ratos incluso monótono... Eu xuraría que o cambio anticipado en Tonight's Decision, que foron madurando con Last Fair Deal Gone, Viva Emptiness e The Great Cold Distance chegou ó punto no que xa non dá máis de sí. Pero a veces dudo da miña percepción cando observo as boísimas críticas e comentarios que están a recibir os últimos Katatonia, Dead End Kings, incluído. Serei un bicho raro, pero nin me emociona nin me dice nada novo. 3/10

Un día de ensaio con Herexía

Cos seus fallos e cousas, pero esto é o que vos encontraredes en Herexía, máis ou menos XD

Attic - The Invocation (2012)

Attic - The Invocation (2012)
Heavy Metal
Facebook
King Diamond massive worship. 5/10

Die Vorboten - Existenz (2012)

Die Vorboten - Existenz (2012)
Industrial Heavy Thrash Metal
Oficial

Joé, na páxina que encontrei o disco destes estrafalarios alemanes clasificábanos coma "Death/Folk Metal", definición que comparte a Metal Archives... bueno, supoño que a collerían de ahí. A verdade é que non sei se o estilo era moi diferente no seu anterior álbum, pero eu non lle chamaría nin Death nin Folk ó que fan Die Vorboten en Existenz. Tamén é certo que un dos primeiros grupos que me veu á cabeza ó oílos foi Die Apocalyptischen Reiter e eles tamén gozan da mesma clasificación... En fin... hai certas bandas ás que resulta moi difícil incluír en estilos concretos, e estes alemanes son outros que están fóra de etiquetas. 

No caso de Die Vorboten, eu diría que practican unha especie de Metal moderno moi germano, con cambios extraños e vocalista un pouco teatral a veces, que vai de susurros a semirasgados, usando polo medio voz clara, moi do estilo do vocalista de Die Apocalyptischen Reiter. A base rítmica é moi potente e groovie, e está habitualmente rodeada de arreglos electrónicos, cando non son teclados-sinte-atmosféricos. Así, obtemos unha extraña mezcla de elementos de Industrial Metal, con Heavy, Thrash e incluso podería aceptar Melodeath. Con Death Metal como clasificación pasáronse un chisco, e o que tampouco aceptaría dentro da definición sería Folk, xa que se tocan algunha melodía medianamente folky é dunha forma case anecdótica e tanxencial. 

En resumen, aquí temos unha banda moi moi germana, filla de sonidos coma os dos mencionados Die Apocalyptischen Reiter, Knorkator ou JBO; un pouco tola a veces, a veces moi cañera, e outras veces olvidable. Recomendaríalla sólo a moi fans de sonidos industriales germanos. 5/10