Había algo raro no portal de Queens of Steel... e non o digo pola colaboración de Sergio Fernández, que demostrou non ser un crítico demasiado profesional en reviews coma as de Metsatöll e Moonsorrow (ésta sobre todo é de pedir a cuenta...). Por certo, desde esa tiven varias visitas de xente da páxina desde Barcelona e Burgos, un saludo! ;D unha pena que non quixerades rebatir conmigo sobre as miñas "críticas a críticos", sería moi interesante falar de tú a tú o porqué de que "esto" está ben... ou mal... ou é sólo unha opinión... non temades, son ácido e directo, pero non son un maleducado e eu tamén acepto as críticas se están ben argumentadas.
Pero a raíz do meu último descubrimento, case me gustaría unha conversa sobre as críticas de tú a tú, sen axudas de internet nin wikipedias do Metal. Supoño que ahí é cando un demostra ser un auténtico fan, que oeu o disco/xénero/grupo en cuestión e pode rebatir as cousas sen necesidade de poñer nun buscador a ver qué opina outra xente sobre este grupo ou aqueloutro e logo formarse unha opinión. Supoño que se algún da páxina me está lendo (que seguro que se quedaron con este blog, porque non haberá moitos que teñan seccións tan... curiosas XD) saberá por onde vou... -conste que tamén me parecía un portal "raro" porque a cantidade de críticas por día é abismal.. (e logo eu pensaba que oía demasiado XD)... pero agora entendín mellor o porqué-.
Dito esto... vou decir que o outro día vín a miña lista de audibles por descargar do 2011 e atopeime con máis de 300 links ainda. Polo que a decisión foi rápida: zambullirme de cheo nos myspaces e youtubes e baixarme o disco se a canción ou o par delas que oín me pareceron interesantes. Ó final... case que fun baixando todo igualmente, ainda que fun borrando prácticamente o 99% a medida que baixaba. E é que hai moita morralla, sínto decilo.. pero canta máis música, máis do mesmo e máis clones.. con contadas excepcións, claro. A principal diferencia entre agora e hai uns anos é que case todos os grupos sonan ben ou moi ben, pero a mín ese é un tema que cada vez lle dou menos valor. Prefiro a calidade artística e compositiva e a creatividade, algo que non se pode comprar con diñeiro...
Para uns cuantos discos que tiña especial curiosidade, o que fixen foi antes lerme qué se decía deles por ahí, e así me pasou con Enid, grupo do que non sabía nada desde hai anos e que me deixara entusiasmado con Grandwanderer e Seelenspiegel. Foi toda unha sorpresa saber que volvían a facer música, ainda que sólo quedara o que parece fundador principal.
Creo que foi casualidade que mirara hai un tempo o portal de Queens of Steel e víralles a crítica, pero non lle fixen moito caso. Parecía estar ben escrita mirada por encima e pouco máis... qué se lle quere, non é que sexa un portal que me ofreza moita confianza XD
Ah pero foi hai un pouco que me atopei con Sea of Tranquillity e leveime unha pequena sorpresa... algo me dá que esto non é pouco habitual entre moitos portales "de fans" de Metal, pero tardábame encontrarme cun caso por mín mesmo. Intuístes ben: a semellanza entre unha e outra é palpable.... e por suposto a de Sea of Tranquillity está fechada meses antes que a de Queens of Steel...
Vexamos a fondo o caso (e por primeira vez, eu non vou comentar nada, senón que copiarei-pegarei dun lado e doutro e vós xulgaredes a similitude).
En verde, Queensofsteel, en azul claro, Seaoftranquillity:
Crítica Queensofsteel
Crítica Seaoftranquillity
Cada escena parece tener su propio sonido, ese es también el caso de Alemania con el Black Metal, donde la mayoría de bandas del género se suelen apropiar del término “War Metal”. Afortunadamente, no todo está todavía inventado y hay grupos que lo dejan bien claro. Ese es el caso de ENID puesto que la propuesta que nos ofrecen es bastante personal, o al menos para tratarse de la escena extrema germana. La formación vuelve a dejar claro cuál es su estilo con su nuevo “Munsalvaesche”, un álbum, como siempre, de Black Metal sinfónico con ciertos toques Viking y Folk.
De feito sólo comentarei aquí:
escena extrema alemana? Enid?
formación? Enid? se para este disco estaba sólo o jefe, Martin Wiese...
El Black Metal teutón se caracteriza por tener un ritmo veloz incesante, por tener unas guitarras afiladas que te perforan los tímpanos y por tener unas letras basadas en temas bélicos, pero los chicos de ENID no cumplen ninguno de esos requisitos, o quizás debería decir tópicos.
Although German black metal is often characterized by razor-thin guitar tones, war-themed lyrics, and an overall violent atmosphere, the music on Munsalvaesche is anything but that. Gentle symphonic passages, viking-styled clean vocals, and a strong traditional folk influence characterize Enid's sound on this album, and calling it "black metal" would be rather misleading to the unsuspecting listener.
Esta formación opta por hacer suyo un estilo ya muy usado, y lo logran con unas interesantes composiciones que se acercan mucho más al Folk que al Metal. Ante todo, es un disco variado, bien pensado, con las dosis justas de brutalidad para captar la atención del oyente, creando siempre unas atmósferas intrigantes. Temas como “Red Knight” son puramente orquestales, mientras que pistas más metaleros como podrían ser “Belrapeire” no dejan de lado los muchos elementos sinfónicos que tiene el combo, incluso juegan con unos sintetizadores que le dan un toque moderno y te hacen esperar escuchar un tema electrónico con aroma ochentero (pero, señores, las apariencias engañan). Esa última canción es una gran muestra de la diversidad del álbum y de que ENID no tienen fronteras, ya que llevan a su música influencias de muchos géneros distintos, algo que hace que cada corte tenga su propio sabor y su propia personalidad.
I've mentioned earlier that Munsalvaesche has a lot in common with classical and folk music, and that is especially apparent in the opening number "Red Knight" - a pure orchestral track that is epic beyond comparison. Most of the more metal oriented tracks also feature lots of symphonic and folky overtones, but there are also songs like "Belrapeire" that feature a much more modern and synth-driven approach. Munsalvaesche feels a tad inconsistent due to its excessive influences from different genres and styles, yet every individual song is enjoyable and well-composed. I guess slight inconsistency might be a drawback to making music as original as Enid have done here - make no mistake, Munsalvaesche is an incredibly unique and often enjoyable journey.
La variedad de este compacto hace ver esta obra como un viaje en el que cada parada está perfectamente estudiada para darte los respiros necesarios y también aportarte las emociones necesarias para que “Munsalvaesche” cree el efecto planeado en el oyente. Un sonido apacible, elaborado pero, sobretodo, bien compuesto y con mucho carácter propio.
The tranquility found in the gentle folk passages is stunning, and the metal sections come across as a bit generic by comparison. That's not to say that the heavy sections are bad, but more just to highlight how wonderful some of those symphonic passages are. I wouldn't call Munsalvaesche a flawless album, but it's a well-composed, original, and professional observation that fully deserves 3.5 stars.
Puntuación: 8,5/10
jueves, febrero 02, 2012
miércoles, febrero 01, 2012
Microreviews Xaneiro'12 - I
Volvo outra vez con Microreviews. Non pensedes que neste mes de Xaneiro oín poucos discos, senón máis ben todo o contrario XD Resulta que se foron amontonando demasiados, e fixen un auténtico maratón para ir eliminando as cousas que non me gustaban e facer espacio no disco do ordenador. Ainda me queda moito por oír, polo que o de escribir Microreviews tomareino con máis calma.
One Man Army and the Undead Quartet - The Dark Epic... (2011)
Melodeath
Myspace
Cuarto álbum destes suecos, que se formaran baixo a tutela de Johan Lindstrand cando deixara The Crown no 2004. The Dark Epic... non é un álbum que supoña unha ruptura no xénero tan explotado do Melodeath sueco, nin tan sequera se diferencia excesivamente dos anteriores discos da banda, que podemos comparar estilísticamente con The Crown, Carnal Forge, Darkane, os primeiros Soilwork...
En efecto, pode que neste sentido a banda non sexa excesivamente innovadora, pero hai pequenos detalles que sí que permiten decir que este álbum pode merecer unha escoita. O punto máis importante relacionaríao coa intención de ampliar conceptos e estructuras musicales, cousa que se vé reflexada sobre todo en dous temas coma son "Sandman Apocalypse" e "The Dark Epic". Ambos cunha duración de case 8 e 9 minutos correspondientemente, proporcionan unha cantidade de riffs e ideas por minuto harto interesantes, sendo sobre todo novedoso o planteamento da canción "The Dark Epic", no que logo duns 5 primeiros minutos instrumentales, meten a parte vocal para o medio-final (!?). Por certo, sen dúbida o mellor tema do disco e probablemente o mellor que lle escoitara a OMAATUQ.
Na parte menos positiva, vemos coma o resto do álbum se deixa levar nun melodeath-thrash bastante xenérico... ben executado, pero que non sorprende. Tamén añadiría a inclusión dunha última pista totalmente innecesaria de 2 minutos; penso que o álbum houbera gañado máis se acabara por todo o alto con "The Dark Epic".
Sólo polo tema The Dark Epic, merece unha escoita. 7/10
Sacrilegious Impalement - II - Exalted Spectres (2011)
Black Metal
Myspace
Segundo disco destes finlandeses, que tal e coma pasou co primeiro, "Cultus Nex" en 2009, pasará desapercibido para a maioría do público blacker. Non poido decir outra cousa que non sexa que o seu Black Metal é bastante estándar e cheo de clichés, eso sí, adecuadamente executado e incluso temos algúns momentos interesantes, pero na súa maioría permanece na mediocridade dos miles de álbumes do estilo que salen por ano.
Para ser máis precisos coa música de Sacrilegious Impalement, pódese decir que fan un Black inspirado de escola noruega e sueca que colle un pouco de varias bandas coma Marduk, Setherial, Lord Belial, Watain, Tsjuder,... co habitual tremolo-picking liderando e variacións basicotas de batería que vai alternativamente de medio tempo a blast.
Prácticamente non sobresale ningunha canción sobre o resto, así como tampouco sobresale a técnica de ningún dos seus componentes nin a predictibilidade dos temas, facendo un álbum xenérico que dá a sensación de telo xa oído moitas veces noutros grupos.
Predictable Spectres. 5/10
Vendetta - Feed the Extermination (2011)
Thrash Metal
Myspace
Os veteranos alemanes Vendetta, con máis de 20 anos de historia pretenden conseguir un puesto entre os grandes do seu país nesta nova ola de Thrash que estamos a vivir. Alemania conta cunha larga tradición thrashera e de Speed Metal, entre a que se encontran algúns dos máis influyentes e populares grupos non sólo a nivel europeo, senón mundial. Era obvio logo, pensar que trala sombra de bandas coma Sodom, Kreator, Destruction, os primeiros Helloween, Running Wild ou Blind Guardian nacerían multitude de bandas que pretenderían seguir os seus pasos. No caso de Vendetta, a banda consigueu certa fama underground a finales dos ochenta, cando o Speed-Thrash estaba en boga, pero posteriormente quedouse no ostracismo durante os noventa. Foi hai catro anos cando, vendo un interés renovado no Thrash ochentero, se decidiron a volver, e este 2011 sacarían o segundo álbum trala reunión.
Non escoitei o anterior, pero se ofrece o mesmo que Feed the Extermination, témome que Vendetta non tardarán en volver ó ostracismo, xa que o Thrash moi influenciado polos máis groovies Anthrax, Pantera ou Death Angel, quédase soso, trasnoitado e con falta de vida. Prácticamente todos os temas seguen unha línea parecida e predecible; penso que a calquera lle sería difícil destacar algún. Ademáis, a producción non axuda; as guitarras sonan pouco potentes, as líneas vocales con pouca forza, os estribillos desganados e ainda por encima os poucos inspirados riffs, oídos xa ata a saciedade, pero en peor, rematan a faena.
Thrash for the Trash. 2/10
Amoral - Beneath (2011)
Heavy Metal/Hard Rock
Myspace
Despois das pésimas críticas do seu anterior disco Show Your Colors no que os finlandeses se decidiran por "evolucionar" cara un Heavy Metal con trazas de Hard e algún deje ó seu anterior Melodeath, Amoral continúan o seu camiño por derroteiros máis melódicos en Beneath.
Que unha banda faiga caso omiso a tódalas críticas que lles choven e faigan o que lles gusta é algo digno de respeto (ainda que se volveran a facer Melodeath serían a vista dos fans uns chaqueteros XD), e como tal, ata ahí eu alabo o seu empeño. Pero hai un problema: habería moitos fans que criticarían Show Your Colours "pola vendida" dun teóricamente bon grupo de Melodic Death, pero penso que a maioría realmente pensou que ese era un álbum por debaixo das expectativas de calquera de Hard'n Heavy, e algo parecido pasa con Beneath, que comparte a mesma falta de forza, de pegada e de memorabilidade no oínte que o seu predecesor. A elo axuda unha composición mediocre, ainda que non é do peor que oíra no estilo; por exemplo, a canción de 8 minutos que abre o disco, tenta tocar varios paos e faino dunha forma convincente e case "Progre", característica que se repite algunha outra vez no disco, coma en "Of Silent Stares & Fire Lost". Pero o problema vén no resto dos temas, cada un máis olvidable que o anterior, e cun OT coma Ari Koivunen que pasa a ser incluso molesto, xa non sei se polo seu tono de voz, polas líneas vocales -algunhas horribles- ou ambas cousas.
Polo resto, hai referencias tanto ó Heavy clásico da NWOBHM, ó Hard Rock tanto antigo coma moderno, e incluso algún momento máis "cañero", pero que a duras penas chega a ser cercano á súa etapa anterior, falando a todos os niveles.
Beneath non pasará á historia da música, e Amoral cavan un pouco máis a súa tumba.
Beneath... already behind... 3/10
The Rotted - Ad Nauseam (2011)
Death Metal
Myspace
Desde a mítica Candlelight Records, chegan os ata o dagora desconocidos para mín, The Rotted, grupo que surxiu das cenizas de Gorerotted. Estes británicos tocan un Death Metal con moita influencia Old School, e reminiscencias do Grind e do Punk-Rock/Death'n Roll que resulta bastante adictivo. O acerto de Ad Nauseam baséase nunha simpleza musical que realmente dá no punto, derivando nun CD fácil de dixerir para os fans do Death.
Con The Rotted atoparemos poucos detalles técnicos nos riffs (ata pasaron tamén dos solos!) e un sonido lixeiramente sucio, pero que lle vai perfecto ó seu estilo directo e básico, destacando especialmente o sentido rítmico dun batera polivalente e un baixo poderoso.
Sen ser un gran amante do Death-Grind, mín pasouseme nun suspiro e pareceume un disco bastante pegadizo e que te leva a onde quere cunha gran facilidade sen obviar a brutalidade.
Ad Notablem. 7/10
Elizium - Relief by the Sun (2011)
Symphonic Doom-Gothic
Myspace
Mira que levo oído música últimamente, xa digo que perfectamente uns centos de discos en días. A maioría eran grupos que sacaban o seu primeiro traballo e como as miñas impresións non foron demasiado positivas, directamente pasei de metelos en ningunha microreview. Non me mola eso de decir malas cousas de grupos primeirizos. Pero ó que iba, foi poñer "War in Heaven", a primeira canción de Relief by the Sun, e decir: "fijo que este grupo leva máis dunha década". A razón, pois non o sabería explicar; foi coma un feeling, pero o feito de que me sonara á época medio-noventera de grupazos daquela coma Tiamat, Cemetary e Lake of Tears tivo que ver. Un xa non se encontra hoxe en día bandas que recollan influencia de todo o que foi aquel movemento de expansión do Doom a terrenos novos mezclando esa vena "extrema" con dejes máis góticos, setenteros ou sinfónicos.
En definitiva, pois sí, Elizium (non confundir cos millares de Elysium) son uns holandeses que levan na música máis de 20 anos, ainda que Relief by the Sun sexa o seu segundo CD logo do debut oficial hai 5 anos. Con eles a teletransportación ó 95 é inmediata, cunha música lenta, melancólica á par que sinfónica, e cun tono de voz que fácilmente recorda a aquel Edlund carraspeante pero limpio. Os teclados están habitualmente presentes dalgunha ou outra forma, sempre aportando unha dosis ambiental rica, a batería suele seguir tempos lentos e nin as guitarras nin baixo se prodigan técnicamente, ainda que neste estilo non lles fai falta tampouco demasiado.
Unha grata sorpresa que non me esperaba a estas alturas e logo de moita broza XD
Relief by the 90's. 8/10
Deviser - Seasons of Darkness (2011)
Black-Gothic Metal
Myspace
Deviser son un grupo griego que a mediados dos noventa alcanzaron certa popularidade underground despois do seu disco debut Unspeakable Cults, ainda que nunca chegaron a competir cos grupos grandes de Metal Extremo que saían do país. Cómo non, falo de Rotting Christ, Nightfall ou Septic Flesh.
Pode que debido a este motivo, Deviser quedara prácticamente inactivo durante a última década, ainda que tamén pode que as malas críticas do seu último disco Running Sore (2002) axudaran.
Así que este é o regreso de Deviser, e non se pode decir que o que traigan baixo os brazos sexa algo que os axude a remontar entre a clientela extrema. Para empezar, esperábame algo moito máis Black, non sei por qué. Non é que esto supoña algo negativo, pero o que hai en Seasons of Darkness non se corresponde co que eu recordaba da música de Deviser. O estilo deles converteuse nalgo moito máis heteroxéneo, no que fusionan Gothic con trazas sinfónicas, certa experimentación electrónica e Black Metal bastante melódico. Combinan voces rasgadas con claras, meten diversos teclados e en xeral todo transcurre nun ritmo bastante mid-low-tempo, facendo un disco bastante atmosférico. Para focalizar mellor, creo que decir que é coma unha fusión dos Nightfall con Rotting Christ de finales dos 90 non estaría desencamiñado -non sei qué teñen por ese país, pero teñen un estilo bastante reconocible e propio-.
O malo é que hai melodías e punteos que a mín non me convencen, e, a pesar de que a apertura de miras o vexo coma algo positivo, Deviser resultan bastante sosos por tramos... por suposto do que se trata é do de sempre e máis difícil de tratar: composición.
Influencias interesantes, recreación mellorable. 6/10
Eldritch - Gaia's Legacy (2011)
Prog-Power Metal
Myspace
Os veteranos italianos lanzan o seu octavo disco nunha onda moi similar ó que levan facendo toda a vida: Power Metal con influencias do Power-Thrash americano e un toque de Progresivo que se deixa ver, non por estructuras excesivamente complicadas, pero por certos riffs e teclados.
Había moito que non me atopaba con algo deles, a pesar de que os coñezo desde hai máis dunha década con "El Niño", un disco bastante decente, coas súas flaquezas, pero que se facía ameno.
Con Gaia's Legacy, non noto unha excesiva diferencia con aqueles discos seus de finales dos 90 e principios dos 2000 na parte musical, tendo máis ou menos o mesmo feeling de composición sólida ainda que pouco orixinal, con algún altibaixo segundo o tema. Tal vez neste álbum o que poida chamar máis a atención sexa a parte temática e letrística, e non para ben; todo o álbum está dedicado a advertirnos sobre o calentamiento global, a escaseza da auga, que hai que coidar o planeta, e que blabla..., pero dunha forma tan pouco sutil e tan ñoña, que parece un panfleto ecoloxista escrito por un neno de 7 anos. E cando digo "todo o disco", digo "TODO". Seguro que estades pensando "vaia exagerao este tío"... vós o quixestes, non atopei as letras por ahí, pero máis ou menos me entendo co que dicen. Esto é un extracto da letra de "Thirst in our hands":
"... sometimes we let the water run
for hours and hours to keep our bodies clean
with the water waste we'd brush our teeth..."
Ainda que as intencións que poida ter Gaia's Legacy sexan as mellores, realmente con letras tan... insulsas, Eldritch non poden pretender cautivar ó oínte. Nun grupo de tanta traxectoria xa, esperabame algo máis de esmero...
Mentres que non lle fixen caso ó que cantaban non me pareceu un mal álbum, pero na segunda e terceira escoita e valorandoo todo, de vez en cando ata se me escapaba algunha risa...
Save the world, save the children. 5/10
Melodeath
Myspace
Cuarto álbum destes suecos, que se formaran baixo a tutela de Johan Lindstrand cando deixara The Crown no 2004. The Dark Epic... non é un álbum que supoña unha ruptura no xénero tan explotado do Melodeath sueco, nin tan sequera se diferencia excesivamente dos anteriores discos da banda, que podemos comparar estilísticamente con The Crown, Carnal Forge, Darkane, os primeiros Soilwork...
En efecto, pode que neste sentido a banda non sexa excesivamente innovadora, pero hai pequenos detalles que sí que permiten decir que este álbum pode merecer unha escoita. O punto máis importante relacionaríao coa intención de ampliar conceptos e estructuras musicales, cousa que se vé reflexada sobre todo en dous temas coma son "Sandman Apocalypse" e "The Dark Epic". Ambos cunha duración de case 8 e 9 minutos correspondientemente, proporcionan unha cantidade de riffs e ideas por minuto harto interesantes, sendo sobre todo novedoso o planteamento da canción "The Dark Epic", no que logo duns 5 primeiros minutos instrumentales, meten a parte vocal para o medio-final (!?). Por certo, sen dúbida o mellor tema do disco e probablemente o mellor que lle escoitara a OMAATUQ.
Na parte menos positiva, vemos coma o resto do álbum se deixa levar nun melodeath-thrash bastante xenérico... ben executado, pero que non sorprende. Tamén añadiría a inclusión dunha última pista totalmente innecesaria de 2 minutos; penso que o álbum houbera gañado máis se acabara por todo o alto con "The Dark Epic".
Sólo polo tema The Dark Epic, merece unha escoita. 7/10
Black Metal
Myspace
Segundo disco destes finlandeses, que tal e coma pasou co primeiro, "Cultus Nex" en 2009, pasará desapercibido para a maioría do público blacker. Non poido decir outra cousa que non sexa que o seu Black Metal é bastante estándar e cheo de clichés, eso sí, adecuadamente executado e incluso temos algúns momentos interesantes, pero na súa maioría permanece na mediocridade dos miles de álbumes do estilo que salen por ano.
Para ser máis precisos coa música de Sacrilegious Impalement, pódese decir que fan un Black inspirado de escola noruega e sueca que colle un pouco de varias bandas coma Marduk, Setherial, Lord Belial, Watain, Tsjuder,... co habitual tremolo-picking liderando e variacións basicotas de batería que vai alternativamente de medio tempo a blast.
Prácticamente non sobresale ningunha canción sobre o resto, así como tampouco sobresale a técnica de ningún dos seus componentes nin a predictibilidade dos temas, facendo un álbum xenérico que dá a sensación de telo xa oído moitas veces noutros grupos.
Predictable Spectres. 5/10
Thrash Metal
Myspace
Os veteranos alemanes Vendetta, con máis de 20 anos de historia pretenden conseguir un puesto entre os grandes do seu país nesta nova ola de Thrash que estamos a vivir. Alemania conta cunha larga tradición thrashera e de Speed Metal, entre a que se encontran algúns dos máis influyentes e populares grupos non sólo a nivel europeo, senón mundial. Era obvio logo, pensar que trala sombra de bandas coma Sodom, Kreator, Destruction, os primeiros Helloween, Running Wild ou Blind Guardian nacerían multitude de bandas que pretenderían seguir os seus pasos. No caso de Vendetta, a banda consigueu certa fama underground a finales dos ochenta, cando o Speed-Thrash estaba en boga, pero posteriormente quedouse no ostracismo durante os noventa. Foi hai catro anos cando, vendo un interés renovado no Thrash ochentero, se decidiron a volver, e este 2011 sacarían o segundo álbum trala reunión.
Non escoitei o anterior, pero se ofrece o mesmo que Feed the Extermination, témome que Vendetta non tardarán en volver ó ostracismo, xa que o Thrash moi influenciado polos máis groovies Anthrax, Pantera ou Death Angel, quédase soso, trasnoitado e con falta de vida. Prácticamente todos os temas seguen unha línea parecida e predecible; penso que a calquera lle sería difícil destacar algún. Ademáis, a producción non axuda; as guitarras sonan pouco potentes, as líneas vocales con pouca forza, os estribillos desganados e ainda por encima os poucos inspirados riffs, oídos xa ata a saciedade, pero en peor, rematan a faena.
Thrash for the Trash. 2/10
Heavy Metal/Hard Rock
Myspace
Despois das pésimas críticas do seu anterior disco Show Your Colors no que os finlandeses se decidiran por "evolucionar" cara un Heavy Metal con trazas de Hard e algún deje ó seu anterior Melodeath, Amoral continúan o seu camiño por derroteiros máis melódicos en Beneath.
Que unha banda faiga caso omiso a tódalas críticas que lles choven e faigan o que lles gusta é algo digno de respeto (ainda que se volveran a facer Melodeath serían a vista dos fans uns chaqueteros XD), e como tal, ata ahí eu alabo o seu empeño. Pero hai un problema: habería moitos fans que criticarían Show Your Colours "pola vendida" dun teóricamente bon grupo de Melodic Death, pero penso que a maioría realmente pensou que ese era un álbum por debaixo das expectativas de calquera de Hard'n Heavy, e algo parecido pasa con Beneath, que comparte a mesma falta de forza, de pegada e de memorabilidade no oínte que o seu predecesor. A elo axuda unha composición mediocre, ainda que non é do peor que oíra no estilo; por exemplo, a canción de 8 minutos que abre o disco, tenta tocar varios paos e faino dunha forma convincente e case "Progre", característica que se repite algunha outra vez no disco, coma en "Of Silent Stares & Fire Lost". Pero o problema vén no resto dos temas, cada un máis olvidable que o anterior, e cun OT coma Ari Koivunen que pasa a ser incluso molesto, xa non sei se polo seu tono de voz, polas líneas vocales -algunhas horribles- ou ambas cousas.
Polo resto, hai referencias tanto ó Heavy clásico da NWOBHM, ó Hard Rock tanto antigo coma moderno, e incluso algún momento máis "cañero", pero que a duras penas chega a ser cercano á súa etapa anterior, falando a todos os niveles.
Beneath non pasará á historia da música, e Amoral cavan un pouco máis a súa tumba.
Beneath... already behind... 3/10
Death Metal
Myspace
Desde a mítica Candlelight Records, chegan os ata o dagora desconocidos para mín, The Rotted, grupo que surxiu das cenizas de Gorerotted. Estes británicos tocan un Death Metal con moita influencia Old School, e reminiscencias do Grind e do Punk-Rock/Death'n Roll que resulta bastante adictivo. O acerto de Ad Nauseam baséase nunha simpleza musical que realmente dá no punto, derivando nun CD fácil de dixerir para os fans do Death.
Con The Rotted atoparemos poucos detalles técnicos nos riffs (ata pasaron tamén dos solos!) e un sonido lixeiramente sucio, pero que lle vai perfecto ó seu estilo directo e básico, destacando especialmente o sentido rítmico dun batera polivalente e un baixo poderoso.
Sen ser un gran amante do Death-Grind, mín pasouseme nun suspiro e pareceume un disco bastante pegadizo e que te leva a onde quere cunha gran facilidade sen obviar a brutalidade.
Ad Notablem. 7/10
Symphonic Doom-Gothic
Myspace
Mira que levo oído música últimamente, xa digo que perfectamente uns centos de discos en días. A maioría eran grupos que sacaban o seu primeiro traballo e como as miñas impresións non foron demasiado positivas, directamente pasei de metelos en ningunha microreview. Non me mola eso de decir malas cousas de grupos primeirizos. Pero ó que iba, foi poñer "War in Heaven", a primeira canción de Relief by the Sun, e decir: "fijo que este grupo leva máis dunha década". A razón, pois non o sabería explicar; foi coma un feeling, pero o feito de que me sonara á época medio-noventera de grupazos daquela coma Tiamat, Cemetary e Lake of Tears tivo que ver. Un xa non se encontra hoxe en día bandas que recollan influencia de todo o que foi aquel movemento de expansión do Doom a terrenos novos mezclando esa vena "extrema" con dejes máis góticos, setenteros ou sinfónicos.
En definitiva, pois sí, Elizium (non confundir cos millares de Elysium) son uns holandeses que levan na música máis de 20 anos, ainda que Relief by the Sun sexa o seu segundo CD logo do debut oficial hai 5 anos. Con eles a teletransportación ó 95 é inmediata, cunha música lenta, melancólica á par que sinfónica, e cun tono de voz que fácilmente recorda a aquel Edlund carraspeante pero limpio. Os teclados están habitualmente presentes dalgunha ou outra forma, sempre aportando unha dosis ambiental rica, a batería suele seguir tempos lentos e nin as guitarras nin baixo se prodigan técnicamente, ainda que neste estilo non lles fai falta tampouco demasiado.
Unha grata sorpresa que non me esperaba a estas alturas e logo de moita broza XD
Relief by the 90's. 8/10
Black-Gothic Metal
Myspace
Deviser son un grupo griego que a mediados dos noventa alcanzaron certa popularidade underground despois do seu disco debut Unspeakable Cults, ainda que nunca chegaron a competir cos grupos grandes de Metal Extremo que saían do país. Cómo non, falo de Rotting Christ, Nightfall ou Septic Flesh.
Pode que debido a este motivo, Deviser quedara prácticamente inactivo durante a última década, ainda que tamén pode que as malas críticas do seu último disco Running Sore (2002) axudaran.
Así que este é o regreso de Deviser, e non se pode decir que o que traigan baixo os brazos sexa algo que os axude a remontar entre a clientela extrema. Para empezar, esperábame algo moito máis Black, non sei por qué. Non é que esto supoña algo negativo, pero o que hai en Seasons of Darkness non se corresponde co que eu recordaba da música de Deviser. O estilo deles converteuse nalgo moito máis heteroxéneo, no que fusionan Gothic con trazas sinfónicas, certa experimentación electrónica e Black Metal bastante melódico. Combinan voces rasgadas con claras, meten diversos teclados e en xeral todo transcurre nun ritmo bastante mid-low-tempo, facendo un disco bastante atmosférico. Para focalizar mellor, creo que decir que é coma unha fusión dos Nightfall con Rotting Christ de finales dos 90 non estaría desencamiñado -non sei qué teñen por ese país, pero teñen un estilo bastante reconocible e propio-.
O malo é que hai melodías e punteos que a mín non me convencen, e, a pesar de que a apertura de miras o vexo coma algo positivo, Deviser resultan bastante sosos por tramos... por suposto do que se trata é do de sempre e máis difícil de tratar: composición.
Influencias interesantes, recreación mellorable. 6/10
Prog-Power Metal
Myspace
Os veteranos italianos lanzan o seu octavo disco nunha onda moi similar ó que levan facendo toda a vida: Power Metal con influencias do Power-Thrash americano e un toque de Progresivo que se deixa ver, non por estructuras excesivamente complicadas, pero por certos riffs e teclados.
Había moito que non me atopaba con algo deles, a pesar de que os coñezo desde hai máis dunha década con "El Niño", un disco bastante decente, coas súas flaquezas, pero que se facía ameno.
Con Gaia's Legacy, non noto unha excesiva diferencia con aqueles discos seus de finales dos 90 e principios dos 2000 na parte musical, tendo máis ou menos o mesmo feeling de composición sólida ainda que pouco orixinal, con algún altibaixo segundo o tema. Tal vez neste álbum o que poida chamar máis a atención sexa a parte temática e letrística, e non para ben; todo o álbum está dedicado a advertirnos sobre o calentamiento global, a escaseza da auga, que hai que coidar o planeta, e que blabla..., pero dunha forma tan pouco sutil e tan ñoña, que parece un panfleto ecoloxista escrito por un neno de 7 anos. E cando digo "todo o disco", digo "TODO". Seguro que estades pensando "vaia exagerao este tío"... vós o quixestes, non atopei as letras por ahí, pero máis ou menos me entendo co que dicen. Esto é un extracto da letra de "Thirst in our hands":
"... sometimes we let the water run
for hours and hours to keep our bodies clean
with the water waste we'd brush our teeth..."
Ainda que as intencións que poida ter Gaia's Legacy sexan as mellores, realmente con letras tan... insulsas, Eldritch non poden pretender cautivar ó oínte. Nun grupo de tanta traxectoria xa, esperabame algo máis de esmero...
Mentres que non lle fixen caso ó que cantaban non me pareceu un mal álbum, pero na segunda e terceira escoita e valorandoo todo, de vez en cando ata se me escapaba algunha risa...
Save the world, save the children. 5/10
Royal Hunt - Show Me How To Live (2011)
Melodic Prog-Power Metal
Myspace
Os anos de maior gloria destes daneses déronse sen duda durante os 90 con discos coma Paradox, un dos que máis alabanzas recibeu por parte dos fans. O seu creador, o teclista André Andersen resultou ser co paso do tempo o único membro fixo da banda, e tantos cambios de instrumentistas non creo que fora positivo para Royal Hunt, que, a pesar de ter bastantes traballos e moitos deles dunha calidade que sobrepasaba a media do que foi o Power nas últimas dúas décadas, quedouse nun plano totalmente secundario. Supoño que a falta de concertos e xiras tampouco xogou a favor da súa popularidade.
Con Show Me How To Live, a banda recupera a un dos seus antigos vocalistas logo de 13 anos, DC Cooper, un cantante americano con experiencia e gran voz, que precisamente cantou por última vez con Royal Hunt en Paradox.
En canto ó apartado musical, o que temos é Royal Hunt coma eu sempre o recordei: mezclando Rock Progresivo con Power Metal e con moito teclado que se queda a medio camiño entre neoclásico, épico e "proggy"; boa composición, ainda que teñan algunhas partes un pouco "melosas" que nin fu nin fa, e que tampouco sexan uns grandes innovadores; gran sonido, e un cantante que cumple de sobras. Bon lanzamento.
Equilibrando sobre a línea, pero sen caer. 7/10
Melodic Prog-Power Metal
Myspace
Os anos de maior gloria destes daneses déronse sen duda durante os 90 con discos coma Paradox, un dos que máis alabanzas recibeu por parte dos fans. O seu creador, o teclista André Andersen resultou ser co paso do tempo o único membro fixo da banda, e tantos cambios de instrumentistas non creo que fora positivo para Royal Hunt, que, a pesar de ter bastantes traballos e moitos deles dunha calidade que sobrepasaba a media do que foi o Power nas últimas dúas décadas, quedouse nun plano totalmente secundario. Supoño que a falta de concertos e xiras tampouco xogou a favor da súa popularidade.
Con Show Me How To Live, a banda recupera a un dos seus antigos vocalistas logo de 13 anos, DC Cooper, un cantante americano con experiencia e gran voz, que precisamente cantou por última vez con Royal Hunt en Paradox.
En canto ó apartado musical, o que temos é Royal Hunt coma eu sempre o recordei: mezclando Rock Progresivo con Power Metal e con moito teclado que se queda a medio camiño entre neoclásico, épico e "proggy"; boa composición, ainda que teñan algunhas partes un pouco "melosas" que nin fu nin fa, e que tampouco sexan uns grandes innovadores; gran sonido, e un cantante que cumple de sobras. Bon lanzamento.
Equilibrando sobre a línea, pero sen caer. 7/10
Dreamtale - Epsilon (2011)
Power Metal
Myspace
Dreamtale é unha banda finlandesa que naceu con todo aquel boom happy-flower-power a finales dos 90, e que tivo o honor de contar nas súas filas con varios nombres do Metal nórdico coma Jarkko Ahola (Terasbetoni), Rolf Pilve (Solution.45) ou Esa Orjatsalo (Amaran).
Fiel ós seus principios, parece que Dreamtale non cambiou un ápice desde os seus comenzos, ofrecendo un Power Metal con moito aire happy e sinfónico. Acórdome que moitas daquelas bandas colleran como referente a unhas poucas que imitaban ata a saciedade, e con Dreamtale pasa algo parecido, tendo éstes como referentes esenciales a Stratovarius e Helloween. Dito esto penso que xa se dice todo, porque Epsilon é unha recopilación de melodías, riffs, estribillos e líneas vocales que xa se saturaron per se no 2003, se non antes.
Realmente non hai moito máis que añadir, se vos gusta a happypowerexploitation, disfrutaredes coma enanos con Dreamtale. Se credes, coma mín, que seguir con este xénero que foi extra-explotado hai anos pouco pode aportar, alonxádevos xa!
O que é máis curioso é que polo que estiven mirando por ahí, Dreamtale realmente gustan entre os seguidores do Power... home non o fan mal, pero eu canseime de oír referencias ós de Timo Tolkki e ós de Weikath, que xa os teño suficientemente oídos (se case se podería acusar de plaxio de "Future World" ó estribillo de "Each Time I Die"...).
Pasados. Pesados. 3/10
Power Metal
Myspace
Dreamtale é unha banda finlandesa que naceu con todo aquel boom happy-flower-power a finales dos 90, e que tivo o honor de contar nas súas filas con varios nombres do Metal nórdico coma Jarkko Ahola (Terasbetoni), Rolf Pilve (Solution.45) ou Esa Orjatsalo (Amaran).
Fiel ós seus principios, parece que Dreamtale non cambiou un ápice desde os seus comenzos, ofrecendo un Power Metal con moito aire happy e sinfónico. Acórdome que moitas daquelas bandas colleran como referente a unhas poucas que imitaban ata a saciedade, e con Dreamtale pasa algo parecido, tendo éstes como referentes esenciales a Stratovarius e Helloween. Dito esto penso que xa se dice todo, porque Epsilon é unha recopilación de melodías, riffs, estribillos e líneas vocales que xa se saturaron per se no 2003, se non antes.
Realmente non hai moito máis que añadir, se vos gusta a happypowerexploitation, disfrutaredes coma enanos con Dreamtale. Se credes, coma mín, que seguir con este xénero que foi extra-explotado hai anos pouco pode aportar, alonxádevos xa!
O que é máis curioso é que polo que estiven mirando por ahí, Dreamtale realmente gustan entre os seguidores do Power... home non o fan mal, pero eu canseime de oír referencias ós de Timo Tolkki e ós de Weikath, que xa os teño suficientemente oídos (se case se podería acusar de plaxio de "Future World" ó estribillo de "Each Time I Die"...).
Pasados. Pesados. 3/10
domingo, enero 29, 2012
Enlil piratea a Enuma Elis
Vaia cómo se están poñendo as cousas logo do cerre de Megaupload. Todos os servidores están coas orellas agachadas e mexando por sí para que ningún FBI lles meta mao. Algúns xa cerraron e outros están cambiando normativas profundamente, pero o que non esperaba era o mensaxe que me chegou desde Mediafire, un servidor co que estaba a gusto a pesar de que levaba tendo problemas para subir cousas desde hai tempo. Alomenos as que tiña subidas de antes mantíñanse sin problemas de caducidade nin nada semellante.
Pois resulta que me chegou este mail á miña cuenta:
Ou sexa que eu me estou pirateando a mín mesmo? se nin sequera metín a música en copyleft nin está rexistrada en ningún lado!
E eso de que a infracción de copyright ven da palabra "Epica", vai resultar que lle vou ter que pedir permiso a quen a inventou, omevaitetirarórío!
Xa lles mandei un mail de réplica hai como 10 días e non houbo nin resposta nin me repuxeron o enlace... vai ser que esto está chegando un pouco lonxe, ou non?
Pois resulta que me chegou este mail á miña cuenta:
 |  |
The file "Enuma Elis - (2006) Obscura Epica.rar" has been suspended
MediaFire User: MediaFire has received a notification per the Digital Millennium Copyright Act (“DMCA”) that the following file is claimed to be infringing material. The file Enuma Elis - (2006) Obscura Epica.rar identified by the key (egxi2mzm4gh) As a result of this notice and pursuant to Section 512(c)(1)(C) of the DMCA, we have suspended access to the file.
The reason for suspension was:
Copyrighted media relating to 'Epica'
Information about the party that filed the report:
Company Name: Muso
Contact Address:
Contact Name: legal@muso.com
Contact Phone:
Contact Email: legal@muso.com
If you feel this suspension was in error please submit a counter-claim by following the process below.
Step 1, Click on the following link to open the counter-claim webpage.
http://www.mediafire.com/myaccount/suspension_claim.php?u=1cfbeb74abf2d04132f012514ce955f5b6b521b8123171aa
Step 2, Use this PIN on the counter-claim webpage to begin the process:
7e54
Step 3, Fill in the fields on the counter-claim form with as much detail as possible.
This is a post-only mailing. Replies to this message are not monitored or answered.
E eso de que a infracción de copyright ven da palabra "Epica", vai resultar que lle vou ter que pedir permiso a quen a inventou, omevaitetirarórío!
Xa lles mandei un mail de réplica hai como 10 días e non houbo nin resposta nin me repuxeron o enlace... vai ser que esto está chegando un pouco lonxe, ou non?
jueves, enero 26, 2012
Críticas a Críticos: Enslaved - Axioma Ethica Odini por Ponderer
E aquí vamos con outro post para a colección de "críticas dudosas". Desta vez toca unha do último de Enslaved sacada do portal estoniano Metalstorm. Non puiden nada máis que pensar "con un par!!" cando vín unha crítica a Enslaved extremadamente negativa, e de primeiras, ainda que me gustara o disco, penso que se a crítica se fai dunha maneira constructiva, pode ter a súa chicha sendo interesante de ler, e, sabendo que neste mundo da arte ninguén ten a palabra absoluta, penso que calquera criticismo ben argumentado é válido, ainda que, coma neste caso o tema a tratar sexa un sobradamente enaltecido pola gran maioría de público ó que vai dirixido.
O malo é cando os argumentos distan de ser fiables e sólidos, facendo que toda a posible crítica se vaia ó garete pola falta de información, e por unha sobradez que deriva na simple falta de mínimo criterio. Vexamos:
Fuente: Metalstorm
Enslaved - Axioma Ethica Odini; Rating: 2.9/10
Here we are again. I say that because Enslaved are beating the proverbial "Nordic Black Metal" horse to death. It seems like this is becoming a standard out of the Northern European Black Metal scene these days. Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics. Like anyone will ever go as far as Mercyful Fate did in the 80's lyrically? Doubtful, and I haven't seen anyone do it yet.
Paramos; a ver... "Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics." ??? Como todos sabemos, Enslaved non levan nin maquillaje "blackero", nin teñen letras "malvadas", nin creo que teñan unha falta de dirección musical. Eso, na parte máis obxectiva e irrefutable. Logo... o do standard de Black Metal nórdico... obviamente este tipo non ten nin pajolera idea. O norte de Europa non creo que peque de quedarse estancado nos estándares noventeros, de feito últimamente estanse a mover moitos grupos co Black'n Roll, rollos máis progresivos ou máis "Death", etc... e non creo que Enslaved pertenezcan nin moito menos a eses "standard Black" nos que os incluye o señor Ponderer... non credes?
The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion, other than that it sounds like the rest of an already clichéd mess of metal coming out of northern Europe. It's basically a carbon copy of Immortal or Gorgoroth + (insert any band using the same gimmicks and sound from that region). The guitars drone away with the same simplistic rhythms using a grand total of 3 or 4 bar chords maximum for pretty much the length of any given track. Exhausting? More like headache inducing. The drums are nothing out of the ordinary providing a monotonous driving beat with little or no change, which when compounded with the lack of time changes or anything really interesting at all from the guitars, leaves the listener wondering, where's the beef? Where are the balls this music is supposed to retain which all the fanboys blather about?
"The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion".... qué fuertequefuertequefuerte XD e está claro, non? Immortal + Gorgoroth + calquera outro = Enslaved do Axioma Ethica Odini. Clarísimo! En canto ó que comenta da repetición de 3 ou 4 acordes máximo, baterías monótonas, ausencia de cambios de ritmo... esto raya entre o subxectivo e obxectivo... eu simplemente comentarei que aposto a que na súa vida oeu máis de 10 discos de Black Metal (que sería unha definición un pouco inexacta para o que eu concibo en Enslaved), e que por supuesto non lle gusta... cuestións ambas que me fan preguntar...
...poqué este home se puxo a tirar por terra un disco dun estilo que non escoita nin lle gusta?
Heavy? This couldn't be further from heavy. There's little or no chunk and grind which you'll find in bands like Nevermore or Exhumed. Heavy means driving, deep, rhythmic bass, and double bass drum blast beats with chunky, low, 7 and 8 string guitars. Heavy is music that has bite and gets right up in your face. Enslaved seem to be more about long, drawn out almost symphonic rhythms that never really go anywhere. Where are the time changes? Where are the melodic, blistering solos? Also, what's with all the growling and screaming all the time? Is everyone in Norway really so pissed off that there isn't any time to thoughtfully plan a cd and put some effort into the music?
Esa última frase é para enmarcar, que non? XDDD... e seguimos co show... penso que pouco máis queda por decir, o home expláyase en prácticamente insultar a Enslaved e a todo o movemento de Black nórdico...
Unha cousa que chama a atención é que non menciona case que a música do disco en sí. O que fai é lanzar verbas en contra do grupo, co cal dudo que acabase de escoitar o álbum antes de empezar a escribir, e o pouco que oiría sería pasando a "seguinte" ó chegar o minuto 4 vendo que lle quedaba o doble para acabar as cancións... pobriño.. se no fondo vese que sufreu poñendo Enslaved XDDD
When did people give up singing for growling, screaming, and grunting as if the vocalist is suffering from a bout of violent diarrhea throughout the entire cd? I like a good growl here and there like Opeth, but after an entire cd of it I want to take an ibuprofen. Enslaved made an attempt at mixing clean vocals with a growl on this cd, but it fell flat like the rest of their music.
The only thing I can fathom about the complete blind-devotion of the fans is that they don't know any better or haven't heard anything better. Enslaved left this listener wanting a hell of a lot more musically and lot less of the exact same tired, angry Nordic "scene," cd after cd. Giving this offering anything over a 3 is being generous.
This cd was a monotonous journey into boredom which would eventually spawn a headache. I actually enjoy bands like Amon Amarth, Ensiferum, and Wintersun because they all offer something musically. Their music actually goes somewhere, and some of the musicianship in these bands is god-like. Enslaved just aren't the caliber of musicians their fans make them out to be. You'll find so much more in bands like Symphony X, Fates Warning, Nevermore, Opeth, Death, Slayer, etc...
I don't hate Enslaved, I just think their music is severely lacking on just about every front. At least it's not Lady Gaga and the guitars are distorted
Performance: 3
Songwriting: 3
Originality: 2
Production: 2
Pois con un par!! XDDD a mín fíxome bastante gracia esta crítica, pero penso que a maioría de lectores de Metalstorm se lle botaron encima dunha maneira bestial XD
Moloume ese detalle final de poñer os grupos que se vé que máis lle gustan -e que pouco teñen que ver co disco revisado- como decindo: "escoitade esto que é o bon e deixade toda esa mangantada de grupos nordicos que berrean e (me) dan dolor de cabeza" XD
En fin... outra "contrareview" de mans de "EE dpto. de investigación".
O malo é cando os argumentos distan de ser fiables e sólidos, facendo que toda a posible crítica se vaia ó garete pola falta de información, e por unha sobradez que deriva na simple falta de mínimo criterio. Vexamos:
Fuente: Metalstorm
Enslaved - Axioma Ethica Odini; Rating: 2.9/10
Here we are again. I say that because Enslaved are beating the proverbial "Nordic Black Metal" horse to death. It seems like this is becoming a standard out of the Northern European Black Metal scene these days. Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics. Like anyone will ever go as far as Mercyful Fate did in the 80's lyrically? Doubtful, and I haven't seen anyone do it yet.
Paramos; a ver... "Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics." ??? Como todos sabemos, Enslaved non levan nin maquillaje "blackero", nin teñen letras "malvadas", nin creo que teñan unha falta de dirección musical. Eso, na parte máis obxectiva e irrefutable. Logo... o do standard de Black Metal nórdico... obviamente este tipo non ten nin pajolera idea. O norte de Europa non creo que peque de quedarse estancado nos estándares noventeros, de feito últimamente estanse a mover moitos grupos co Black'n Roll, rollos máis progresivos ou máis "Death", etc... e non creo que Enslaved pertenezcan nin moito menos a eses "standard Black" nos que os incluye o señor Ponderer... non credes?
The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion, other than that it sounds like the rest of an already clichéd mess of metal coming out of northern Europe. It's basically a carbon copy of Immortal or Gorgoroth + (insert any band using the same gimmicks and sound from that region). The guitars drone away with the same simplistic rhythms using a grand total of 3 or 4 bar chords maximum for pretty much the length of any given track. Exhausting? More like headache inducing. The drums are nothing out of the ordinary providing a monotonous driving beat with little or no change, which when compounded with the lack of time changes or anything really interesting at all from the guitars, leaves the listener wondering, where's the beef? Where are the balls this music is supposed to retain which all the fanboys blather about?
"The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion".... qué fuertequefuertequefuerte XD e está claro, non? Immortal + Gorgoroth + calquera outro = Enslaved do Axioma Ethica Odini. Clarísimo! En canto ó que comenta da repetición de 3 ou 4 acordes máximo, baterías monótonas, ausencia de cambios de ritmo... esto raya entre o subxectivo e obxectivo... eu simplemente comentarei que aposto a que na súa vida oeu máis de 10 discos de Black Metal (que sería unha definición un pouco inexacta para o que eu concibo en Enslaved), e que por supuesto non lle gusta... cuestións ambas que me fan preguntar...
...poqué este home se puxo a tirar por terra un disco dun estilo que non escoita nin lle gusta?
Heavy? This couldn't be further from heavy. There's little or no chunk and grind which you'll find in bands like Nevermore or Exhumed. Heavy means driving, deep, rhythmic bass, and double bass drum blast beats with chunky, low, 7 and 8 string guitars. Heavy is music that has bite and gets right up in your face. Enslaved seem to be more about long, drawn out almost symphonic rhythms that never really go anywhere. Where are the time changes? Where are the melodic, blistering solos? Also, what's with all the growling and screaming all the time? Is everyone in Norway really so pissed off that there isn't any time to thoughtfully plan a cd and put some effort into the music?
Esa última frase é para enmarcar, que non? XDDD... e seguimos co show... penso que pouco máis queda por decir, o home expláyase en prácticamente insultar a Enslaved e a todo o movemento de Black nórdico...
Unha cousa que chama a atención é que non menciona case que a música do disco en sí. O que fai é lanzar verbas en contra do grupo, co cal dudo que acabase de escoitar o álbum antes de empezar a escribir, e o pouco que oiría sería pasando a "seguinte" ó chegar o minuto 4 vendo que lle quedaba o doble para acabar as cancións... pobriño.. se no fondo vese que sufreu poñendo Enslaved XDDD
When did people give up singing for growling, screaming, and grunting as if the vocalist is suffering from a bout of violent diarrhea throughout the entire cd? I like a good growl here and there like Opeth, but after an entire cd of it I want to take an ibuprofen. Enslaved made an attempt at mixing clean vocals with a growl on this cd, but it fell flat like the rest of their music.
The only thing I can fathom about the complete blind-devotion of the fans is that they don't know any better or haven't heard anything better. Enslaved left this listener wanting a hell of a lot more musically and lot less of the exact same tired, angry Nordic "scene," cd after cd. Giving this offering anything over a 3 is being generous.
This cd was a monotonous journey into boredom which would eventually spawn a headache. I actually enjoy bands like Amon Amarth, Ensiferum, and Wintersun because they all offer something musically. Their music actually goes somewhere, and some of the musicianship in these bands is god-like. Enslaved just aren't the caliber of musicians their fans make them out to be. You'll find so much more in bands like Symphony X, Fates Warning, Nevermore, Opeth, Death, Slayer, etc...
I don't hate Enslaved, I just think their music is severely lacking on just about every front. At least it's not Lady Gaga and the guitars are distorted
Performance: 3
Songwriting: 3
Originality: 2
Production: 2
Pois con un par!! XDDD a mín fíxome bastante gracia esta crítica, pero penso que a maioría de lectores de Metalstorm se lle botaron encima dunha maneira bestial XD
Moloume ese detalle final de poñer os grupos que se vé que máis lle gustan -e que pouco teñen que ver co disco revisado- como decindo: "escoitade esto que é o bon e deixade toda esa mangantada de grupos nordicos que berrean e (me) dan dolor de cabeza" XD
En fin... outra "contrareview" de mans de "EE dpto. de investigación".
jueves, enero 19, 2012
Jim Carrey, o jevimetalero
Despois de Harrison Ford, Tom Cruise, e Miss USA, chega ahora.... Jim Carrey, o jevimetalero!
Parece que o humorista está preparando a nova peli, que, non, non será sobre a vida de Varg Vikernes.... -alomenos non desta vez XD- senón que fará de mago... eso sí, un mago con pintas bastante jevirulas XD
Era sabido que a Jim Carrey lle fan tilín os grupos extremos, de feito xa colaborara en Ace Ventura con Cannibal Corpse, grupo do que se proclamaba fan... así que a ver se fan algunha colaboración máis no futuro :D
Buenísimo cando se sube ó escenario XD
Era sabido que a Jim Carrey lle fan tilín os grupos extremos, de feito xa colaborara en Ace Ventura con Cannibal Corpse, grupo do que se proclamaba fan... así que a ver se fan algunha colaboración máis no futuro :D
miércoles, enero 18, 2012
Os Grandes Grandes Grandes nomes do core II
Cada cual mellor có anterior, e non o digo sólo polos nomes, senón polas pintiñas...
Raise These Sails
Levanta estas velas
Ése deulle tanto ó peine pó lado que ata se agarrotou o pescozo.
The Handshake Affair
A aventura amorosa de chocar as mans (??? XD)
É un fastidio ter o pelo rizo cando se fai emo ou core, a que sí?
Daniel & Ghosts
Daniel e fantasmas
Indispensable levar camisetas con eslóganes ben grandes para entrar no grupo. De feito, o da esquerda xa está revirado para que en calquera momento lle dén a patada no cú.
Raise These Sails
Levanta estas velas
Ése deulle tanto ó peine pó lado que ata se agarrotou o pescozo.
The Handshake Affair
A aventura amorosa de chocar as mans (??? XD)
É un fastidio ter o pelo rizo cando se fai emo ou core, a que sí?
Daniel & Ghosts
Daniel e fantasmas
Indispensable levar camisetas con eslóganes ben grandes para entrar no grupo. De feito, o da esquerda xa está revirado para que en calquera momento lle dén a patada no cú.
Vampires Everywhere!
Vampiros en todos lados!
Ben Stiller-Emo, por que yo lo valgo.
Paris Hilton Chainsaw Party
A festa da motoserra de Paris Hilton (?)
Hombre! desde pequeno non vía eu os chandales que me compraba miña nai! Habería que preguntarlles ónde se fixeron con eles!
Vampiros en todos lados!
Ben Stiller-Emo, por que yo lo valgo.
Paris Hilton Chainsaw Party
A festa da motoserra de Paris Hilton (?)
Hombre! desde pequeno non vía eu os chandales que me compraba miña nai! Habería que preguntarlles ónde se fixeron con eles!
domingo, enero 15, 2012
Udo, de actor
Será curioso velo actuando, coa cara difícil que ten eu veríao perfectamente no papel de Bilbo Bolsón XD
O que está claro é que a peli será sin duda, un corto.
Siii xa paro XD
Fuente
Suscribirse a:
Entradas (Atom)