Mostrando entradas con la etiqueta criticas a criticos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta criticas a criticos. Mostrar todas las entradas

viernes, octubre 26, 2012

Críticas a críticos: Manowar - The Lord of Steel por David Rodrigo (Coon)

Hai numerosas webs .com que se fixeron cargo dunha crítica polémica coma é a do último de Manowar. Porqué polémica? pois porque penso que a gran maioría de xente que oeu o susodicho disco creu que é unha auténtica bazofia, pero nas webs comerciales necesitan manter o nivel de puntuacións altas de 8,9 e 10 sobre 10, intentando "perdonarlle os fallos" a discos malos coma éste, para logo decir cousas tipicoides coma que "los grandes reyes del metal han vuelto por lo grande".
Tal é o caso de Rafabasa, ou Metaltotal, por exemplo. Tanto a Alberto Bernardo coma a J. José Jiménez, lles facía ben unha boa limpeza de oído ou senón non esaxerar tanto para as súas respectivas webs o que clama ó ceo: é un dos peores álbumes en calquera nivel, técnico, creativo, sonoro ou compositivo de Manowar. Senón o peor. E non opino eu sólo eso, por unha vez non me sinto (tan) solo XD

Sen embargo atopeime cunha crítica no portal de Metaltrip que me chamou máis a atención que esas dúas. Ademáis é un portal que polo que vín adáptase perfectamente a esta sección, posto que a nota máis habitual que levo observado é un 8'5 nunhas 20 ou 30 críticas que lín, e despois TODO dahí para arriba. Vamos, auténticas ANTIcríticas. 
Ahí vai ésta:
"Creo que lo mejor es dejar las cosas claras desde el principio: nunca he sido fan de MANOWAR. Es más, siempre me ha parecido un grupo muy sobrevalorado, que goza de un estatus muy por encima de lo que se merece su trayectoria musical. Siempre he dicho, y mantengo, que con su discografía haría dos discos bastante majos (ni siquiera excelentes) y que no están mal para hacer el bandarra en el local de turno, cerveza en mano.
Pero me gusta ser justo y debo decir que con su anterior “Gods Of WarMANOWAR hicieron un disco que me pareció bastante bueno por si mismo (lo que, para mi, lo convirtió en su mejor disco hasta la fecha) y que con su flamante nuevo “Lord Of Steel”, los americanos se han superado a sí mismos y, por primera vez, puedo decir que MANOWAR han hecho un trabajo a la altura de su leyenda.
Y es que, quitando algún momento puntual y algún exceso de minutaje aquí y allí, “Lord Of Steel” nos ofrece una verdadera tormenta de puro Heavy Metal. El disco no tiene intención de hacer prisioneros y su comienzo con “Lord Of Steel”, “Manowarriors” y “Born In A Grave” es una evidente declaración de intenciones. Una interminable colección de riffs y solos, una potente batería y el mejor Adams de siempre (nunca me ha gustado, pero desde hace algunos años parece que al fin ha dejado el hobby de estrangular gatos y se ha puesto a cantar, con un éxito razonable) nos esperan en cada esquina de este disco, presentándonos cortes como “Touch The Sky”, “Righteous Glory” o el single “El Gringo”.
No todo es tan reseñable, sin embargo. Cortes como “Black List” o “Annihilation” no consiguen mantener el nivel del disco y me recuerdan a esos MANOWAR que tan poco me han gustado siempre. Por suerte, es algo anecdótico y “Lord Of Steel” acaba siendo un disco potente y con las ideas claras, para mi gusto, el mejor que han firmado."
Puntuación: 8'5

Na miña contracrítica vou empezar polo final, que é un comentario deixado polo autor logo de ser increpado por esta cagarruta de review que fixo.
Como podedes ver no link, dí:
"Entiendo que la mayoría tendréis una opinión contraria a la mía con respecto a este disco, ya que probablemente la mayoría de los que lo escucheis seréis fans de Manowar, cosa que yo NO soy. Para mi, discos como The Triumph Of Steel, Warriors Of The World, etc. son caricaturas que me dan más pena que otra cosa. Soy consciente de que es una opinión personal y de que mi punto de vista está lejos de ser el mayoritario, e intento dejarlo claro en la review en todo momento.
Si por algo nos hemos caracterizado siempre en Metalcry es por dar nuestra opinión de forma sincera sobre cualquier disco y, aunque es posible que me haya precipitado un poco con la nota de este trabajo, creo que si he reflejado mi opinión sobre él de forma fidedigna. Por favor, no lo toméis como otra cosa más que una opinión personal."

XD Qué gran razonamiento: todos os equivocáis porque sois fans y yo NO. Pero a seguinte frase é de traca: que discos coma Triumph Of Steel son caricaturas que dán máis pena que outra cousa!!??? Mima. E decindo esto quédase tan ancho... desde logo, todo un "crítico" de discos de Metal... Por babor, se Metaltrip fora unha empresa miña, ese home estaría ó día seguinte na calle XD Vale que non todos temos os mesmos gustos, pero non aceptar que Manowar foron un pilar indiscutible no Heavy Metal, e incluso outros estilos cos seus discos ochenteros, e ainda que non sexa ochentero, inclúo ahí o Triumph of Steel, é de barbarians... Desde logo, de xente cun corto ou sesgado bagaxe neste mundo das guitarras eléctricas (hoxe síntome tamén ilustrado, debe de ser que fai pouco recordei ó que criticaba a Armiferum porque levaban un keytar). De feito, eu creo que tería que empezar a crítica decindo eso, nada liviano do estilo de  "me parece un grupo sobrevalorado" ou "estatus por encima de lo que se merecen"... que empece:
"La discografía de Manowar es una caricatura penosa en la que sólo sobresalen un par de discos pasables, Gods of War y éste genial The Lord of Steel" XD
Sería épico, e probablemente máis do 90% da xente que a leería pensaría que é un imberbe musical e pararían de ler (bueno eu seguiría, que no fondo ainda me río un cacho).

O da nota "que se lle escapou" tirando por arriba tamén tén delito... mellor non comento esto XD

Pero o máis curioso desde logo é que despois de deixar como ridícula a discografía manowariana, chega o The Lord of Steel é mólalle un montón!!....
...
jajajajajajajajajajajaj 
...
ehmm ...
jajajajajajajajajajajajaj

Non teño palabras...

Volvendo coa crítica, dí que tén un par de discos "bastante majos", ¿serán de verdade polo que dí ... "gods of war" e "the lord of steel"??? XD Flipante.

E logo temos a frase sin desperdicio:
"Una interminable colección de riffs y solos, una potente batería y el mejor Adams de siempre (nunca me ha gustado, pero desde hace algunos años parece que al fin ha dejado el hobby de estrangular gatos y se ha puesto a cantar, con un éxito razonable) nos esperan en cada esquina de este disco"
Para enmarcar, e que demostra que realmente non se oeu demasiado Manowar na súa vida. Penso que todos os que oímos The Lord of Steel e conocemos a Manowar (e non é necesario ser fans), coincidiremos en que este último é un dos máis pobres a nivel de riffs, con continuas repeticións e temas simplóns a máis non poder, abundando os refritos sen gracia, cunha batería dupah dudupah que causa tanta risa coma o crítico este, e un Eric Adams que xa se lle nota que non é o mesmo. Normal, tamén son máis de 30 anos no negocio. 
E polo resto, penso que non estarei sólo en que, aparte de ser unha crítica bastante mediocre, que pouco comenta do disco en sí, está escrita por alguén que non ten demasiada idea, e que probablemente se gane os seus pases vip, viaxes a festivales, entrevistas cos seus ídolos e promos con trapalladas coma ésta en Metaltrip... en fin... Indignante...
8'5!!! 

sábado, julio 28, 2012

Críticas a críticos: Sonisphere 2012 por Miguel Rivera/Álex Cotarelo


Bien, facía tempo que non actualizaba algunha das seccións da parte dereita, así que me decidín por unha crítica a crítico algo diferente desta vez. Digo esto porque me vou centrar nunha crónica dun festival, cousa que nunca fixera ata o dagora, pero penso que merece a pena vendo o desastre que vos mostro a continuación.

Outra vez me centro en Rocktotal.com, este artículo está firmado por un tal Miguel Rivera, que desde que leo esta web, haberá case 10 anos, xa o tiña medio enfilado por ser o típico que pon que todos os discos son de notable para arriba e maravillosos, o cal denota un espíritu crítico bastante mediocre... Cando vín que escribía sobre o Sonisphere español, decidínme a darlle unha ollada, sobre todo para ver cómo se desenvolveron bandas coma Ghost, Within Temptation ou Children e cómo foi a resposta do público, pero atopeime con este "articulaso"...

Póñovos en situación:

SONISPHERE 2012

VIERNES, 25 DE MAYO

Escenario 1

17.20h-18-00h SIX HOUR SUNDOWN
18.15h-19:05h CORROSION OF CONFORMITY
19.20h-20:15h SONATA ARCTICA
20.45h-21:50h LIMP BIZKIT
22.20h-23:40h THE OFFSPRING
0.10h-1:30h SOUNDGARDEN
2.00h-3:00h MACHINE HEAD

Escenario 2

17.30h-18:15h RISE TO REMAIN
18.35h-19:20h SKINDRED
20.00h-20:45h KOBRA & THE LOTUS
21.35h-22:20h KYUSS LIVES!
23.10h-0:10h PARADISE LOST
1.35h-2:35h ORANGE GOBLIN

SÁBADO, 26 DE MAYO

Escenario 1

17.20h-18:05h SISTER
18.20h-19:10h MASTODON
19.35h-20:30h WITHIN TEMPTATION
20.50h-21:50h SLAYER
22.20h-0:20h METALLICA
0.50h-1:50h EVANESCENCE
2.10h-3:05h FEAR FACTORY

Escenario 2

17.35h-18:20h VITA IMANA
18.50h-19:35h CHILDREN OF BODOM
20.05h-20:50h GHOST
21.20h-22:15h ENTER SHIKARI
0.25h-1:20h GOJIRA
1.50h-2.50h CLUTCH

Imos aló coa "crónica":

(...)

En cuanto al cartel, sin duda Metallica vale por todo y es la excusa perfecta para al menos, comprar la entrada de un día, más si cabe el conocido como disco “negro” iba a ser tocado en su totalidad. Además de estos pesos pesados como Slayer, Machine Head o un estandarte del grunge de los 90 como Soundgarden servían como platos fuertes entre mucho rock gótico, Evanescence y Within Temptation.

Viernes 25 de mayo

El viernes comenzábamos andadura en un concierto algo descafeinado de Limp Bizkit. Sus mejores tiempos considero han pasado dejando a un lado esa rabia para ofrecer una pose rapera algo deslucida y chulesca que se salva gracias a temas como “Rollin” o “Take a Look Around” clave musical de Misión Imposible que sirvió para que muchos se acordaran de la grandeza de la banda perdida con los años.

Plato fuerte aunque unas cuantas veces visto ya era el de Offspring que o no vienen en años o tiran de repertorio en unos cuantos meses por partida doble. La juventud y la veteranía se daban cita conjunta para corear esos estribillos facilones que marcaron época en muchos estudiantes en los noventa. “Come out and Play”, “All i Want” o “Self Steem” serán siempre temazos a pesar de no escucharse con el volume que debiera la voz de su líder.

Paradise Lost tiraba de clase y oscuridad azul en el segundo escenario dejando una buena esencia, esa que en su reciente “Tragic Idol” han querido recuperar mirando al pasado. Así llegábamos al punto álgido ese que suponía tras 15 años la vuelta a los escenarios de Soundgarden, y quizás por la expectación suscitada la misma se convirtió en densidad y pesadez al ver algo diferente a lo esperado.

Chris Cornell no llegó a conectar con su público y las canciones, antaño geniales sonaron densas y con algún acople, a pesar de grandes hitos como “Black Hole Sun” que no pudieron salvar los platos de quien era el cabeza de cartel del primer día y que no supo dar la nota que se esperaba de ellos. Y es que en líneas generales resultaron tediosos haciendo que más de uno se dispusiera a charlar y beber más que escuchar su propuesta, antaño grandiosa.

Al fondo Machine Head comenzaba a sonar mientras nos alejábamos del recinto en busca de transporte particular dejado de la mano de Dios en los lejanos polígonos colindantes.

Ok. Vexamos: polo que parece, o "cronista" chega ó festival perdéndose ós tres primeiros grupos de cada escenario, estando entre eles ni más ni menos que Sonata Arctica ou Corrosion of Conformity. Prefire tragarse a Limp Bizkit antes que Kyuss Lives! (cousa para mín inentendible, pero alá cada un cos seus gustos), mira a catro grupos e decide irse nun dos platos fuertes do festival! Machine Head!

Pero tal vez eso non sexa o peor, o peor é que dos concertos non fala! Eu mesmo sen asistir podería ter escrita parte desta crónica, facendo cousas como dedicarlle a Paradise Lost unha única línea: Paradise Lost tiraba de clase y oscuridad azul en el segundo escenario dejando una buena esencia. Si esto é unha crónica, que baje dios y lo vea...

Sábado 26

A sabiendas de las grandes distancias y el cúmulo de gente que se esperaba el segundo día, hicimos acto de presencia en los alrededores del festival bien pronto para alimentarnos y refrescar el gaznate si bien el calor, las horas tempranas y demás parafernalia extra festivalera hicieron que entráramos tarde con Children of Bodom y Within Temptation habiendo repartido lo suyo en conciertos dispares en cuanto a sonido.

Metallica era la gran estrella y da igual si vienen cada dos años o pasan cinco el caso es que Hetfield y compañía son los grandes monstruos de siempre y el “Black álbum” merecía la atención de más de 50000 personas que aclamaron de principio a fin el estruendo musical impecable que reservaban.

Pantallas gigantes, fuegos y espectacularidad calculada consiguieron el desenfreno y los cuernos de todo el respetable, “Hit The Lights”, “Master of Puppets”, “The Shortest Straw”, “From Whom the Bells Toll” daban buena muestra de sus clásicos más conocidos,. “Enter Sandman”, su imperecedero “The Unforgiven”, “Nothing Else Matters” el orgasmo musical era tal que la locura invadía las primeras y últimas filas. Todo el mundo acudía a una “película” de oscar, manual metálico aplicado a la perfección que despertaba comentarios como “impresionantes”, “lo mejor que he visto nunca” o “la hostia puta” rugían en el aire con los cuernos en alto.

Impecables y realmente entregados en una actuación pocas veces vista por una banda que nunca defrauda te guste más o menos en ese directo. Así pocas bandas quieren salir después, de hecho Evanescence tuvieron que retrasar media hora su actuación algo que no pareció importar a los miles de fans que esperaron a ver a Amy Lee tras muchos años de ausencia. Piano y baladas se mezclaron con grandes canciones de una banda que si tuvo un cierto retroceso en su segundo disco parece haber recuperado aire con su nueva y homónima obra. Y cambiando de escena Fear Factory se vio obligado a cambiar de escenario mientras nos despedíamos de la nueva edición de Sonisphere.

(...)

Miguel Rivera / Álex Cotarelo

Segundo día, crónica: vimos a Metallica. Pouco máis se pode sacar destas líneas, porque como dice chegaron tarde a Children e a Within Temptation!... pero tranquilos, parece ser que algo sí que os viron; o suficiente como para decir de ambos "habiendo repartido lo suyo en conciertos dispares en cuanto a sonido."...
Logo, polo que vemos, pasan de largo a Ghost e Slayer!!! e vanse directos a ver a Metallica, único grupo xunto con Offspring, Limp Bizkit e Soundgarden do que se dignan a falar "algo" e que realmente demostran conocer e incluso nombrar cancións.

A crónica do concerto de Evanescence é outra que podería ter feito eu desde a miña casa: "tuvieron que retrasar media hora su actuación algo que no pareció importar a los miles de fans que esperaron a ver a Amy Lee tras muchos años de ausencia. Piano y baladas se mezclaron con grandes canciones de una banda que si tuvo un cierto retroceso en su segundo disco parece haber recuperado aire con su nueva y homónima obra.".

De Fear Factory, sabemos que estiveron no festival gracias a esta crónica pola súa única frase dedicada a eles: "Fear Factory se vio obligado a cambiar de escenario mientras nos despedíamos de la nueva edición de Sonisphere."

Parece que do escenario 2 pasaron completamente, é obvio que un non pode estar nos dous sitios ó mesmo tempo, pero... non sei, vendo que son 2 "cronistas" os que firman, eu intentaría darlle o máximo de información ós meus lectores e poñer a cada un nun sitio, polo menos nos grupos grandes, digo eu.
Pero se queredes poidovos facer a crónica ó seu estilo do que pasou nese escenario, vou probar: "Ghost dieron un concierto muy curioso, todos iban caracterizados con túnicas a modo de monjes excepto su cantante, una especie de sacerdote satánico con una presencia magistralmente elaborada. Los británicos Enter Shikari dieron un buen concierto con su mezcla de Post Hardcore con sintetizadores, y Gojira demostró sus tablas y su técnica. Finalmente la noche se cerró con Clutch."

Paréceme unha vergonza publicar esto, en serio. Pero paréceme máis vergonzoso que este tipo de cronistas reciban pases gratuítos por facer... nada? por ser "prensa"!? e que ainda encima se poñan chulos se hai alguén que se queixe do seu "traballo", coma este Motorjavi, que comentou:


Motorjavi

Hombre, yo creo que escribir una crónica donde se despacha la actuación de Machine Head en dos lineas (por cierto, horrible su sonido) y en una y media la de Fear Factory (que sí, empezó a las 4 de la mañana, pero con buen sonido en general), obviando además el pésimo sonido también de los Children Of Bodom y el espectacular y victorioso paseo de unos Gojira pletóricos……dibuja una crónica bastante floja y con escasa ambición profesional, no?
Que sí, que todos disfrutamos con Metallica, que, con esos medios, se presupone que siempre van a destacar, pero el metal y el rock actual son algo más que esta mítica banda de San Francisco, digo yo. No os lo toméis a mal, o,k? Es una opinión crítica con espíritu constructivo. A ver si el próximo año os lo curráis un poco más, igual que con las críticas de discos, que últimamente veo carente de bombazos que eludís y no sé porqué razón (ej: ¿qué pasa ya con la escena extrema del metal?).Un saludo!!!

  • Buenas caballero

    pues se hizo lo que se pudo. no entramos ni estuvimos en todo el festival por varios motivos, ni dan los pases que deberían para cubrirse de forma correcta y mejorable, por lo que nos limitamos a una mini crónica (no había ni pase de foto).

    En cuanto a los discos, llegan muchos que se dan prioridad a todo lo que se hace por internet, nos centramos más en lo físico y cosas que llegan que en downloads, sencillamente por agilidad y facilidad a la hora de trabajarlos. Y en cuanto al extremo, black y death puro descartamos hace ya tiempo ese tipo de género. Gracias. saludos


Aigh pobriños, que a culpa vai ser de que "non lles dán os suficientes pases para cubrir dunha forma correcta o festival" nin sequera pases de fotos... qué mal...
Neste momento teño a indignación aumentando, así que mellor me vou calar... pero se non vos dán os vosos puñeteros pases de "prensa" gratuítos, pois a pagar coma todo o mundo! Aproveitados! Que hai xente que fai crónicas nos seus blogs e foros pagándose coma todo dios o seu ticket e sabe qué grupos están vendo e se escriben unha crónica fana bastante mellor. Alomenos mostran ese interés do que por moitas webs coma Rocktotal parecen carecer...

APROVEITADOS!

Fuente

miércoles, mayo 23, 2012

Críticas a Críticos: A Tempered Heart - An Eerie Sense of Calm por Sergio Fernández

Volvo cun habitual desta sección que polo visto traballa nos portales Queens of Steel e Rocktotal (algún máis que se ofrezca?). Todo un pluriempleado, que claro está, ten o tempo contado para organizarse, así que en vez de currarse unha crítica ben feita nun sólo sitio, mete varias por doquier, mal feitas, que prácticamente non falan do disco, e con incongruencias que fan sospechar que este home realmente non se oeu con moita profundidade o álbum sobre o que escribe (se o oeu, coma con Metsatöll ou Moonsorrow).

Neste caso, a mostra provén de RockTotal, criticando a unha banda española chamada A Tempered Heart:

Parece que a día de hoy y más que nunca nos gusta mirar al pasado y si no que se lo digan A TEMPERED HEART que con el exvocalista del grupo The Bleeding Sun al frente retoman o inician andadura con su debut discográfico “An Eerie Sense of Calm”.

Un trabajo bien producido por David Martínez que encuentran en la melancolía gótica al estilo clásico y nórdico su razón de ser, a medio camino entre Charon o Sentenced y mucho toque Paradise Lost. Sonoridad compacta y potente, voz profunda y triste, con contundencia metálica y el dolor o relaciones personales como tónica predominante.

Rollo oscuro y melancólico de buenos estribillos, teclados y fuerza si bien se quedan algo escasos a nivel de producción final, como un último toque de pegada que les hiciera posicionarse como una banda más grande dentro del género.

En cualquier caso un buen disco y prometedor debut, que con trabajo y mejor producción seguro se prestan como una clara referencia del gótico nacional con miras internacionales.

Sergio Fernández

Fuente (1 Mayo 2012)

E eso é todo? Vamos, se todas as críticas son así, case lle valería máis facer unha sección de microreviews coma a miña. E eso que creo que eu explico máis cousas XD, alomenos gústame incidir no que me gusta e non me gusta... pero ésta é.. digamos.. unha crítica de alguén que puxo de fondo o CD un día (¿e esta é a xente que consegue promos, entradas, promocións, etc. por estar "traballando" de "críticos" para unha web??? que me dén o carné tamén a mín, que para escribir deste xeito tamén valgo! XD)...

"Un trabajo bien producido por David Martínez..."
"...si bien se quedan algo escasos a nivel de producción final..."
"...con trabajo y mejor producción seguro se prestan como una clara referencia del gótico nacional..."

En qué quedamos? XD ben producido ... ou mal producido? menos mal que a crítica é superficial e pequena... que se non seguro que daba para lucimiento personal sobrado XD

Pero... o peor non é que demostre unha lamentable observación crítica, superficialidade analítica ou redundancia na contradicción... pode que o peor sexa que ésta crítica sexa coma un disco de Pegazus, é dicir, unha mala copia doutra cousa xa feita anteriormente:

7/10

A finales de la década pasada hubo una banda de doom metal barcelonesa llamada Poetry, que había sido fundada por los hermanos Julio y Ángel Madueño (guitarra y batería respectivamente). De las cenizas de aquel grupo y con la inclusión del bajista Josep Villacampa (ex Rain) y del ex vocalista de The Bleeding Sun, Jordi Lebrón (cuya voz, dicho sea de paso, me recuerda a la del cantante de la banda madrileña de rock gótico Charlotte’s Shadows), surge en 2009 este conjunto que ahora nos ofrece su primer plástico de larga duración, que ha sido grabado y producido por David Martínez (Saratoga, Medina Azahara, etc.). Se trata de diez temas impregnados por la melancolía del rock/metal escandinavo, muy en línea de bandas finlandesas como los desaparecidos Sentenced, Charon, Swallow the Sun o HIM, aunque la escena inglesa (Anathema y Paradise Lost) también se podría incluir entre sus influencias.

A nivel musical, todos los temas se caracterizan por un equilibrio entre las capas sonoras atmosféricas (auspiciadas por elementos electrónicos y arreglos con sintetizadores) y la contundencia metalera (partes puntuales con doble bombo inclusive). A nivel de letras, como cabía esperar, hay un cariz introspectivo que abarca temas como la pérdida de un ser querido (“The Blind”, “Black Heaven”), el dolor interior (“A Tempered Heart”) o las relaciones personales (“Timestream”, “The Garden of Doom”), aunque temas como la drogadicción (“City of the Dead”) y la muerte (“Go Shining”) también son tratados.

En resumidas cuentas, es una buena muestra del lado más oscuro y melancólico del metal hecho en nuestro país, aunque en mi opinión le falta más garra a nivel de producción a la batería, ya que no suena todo lo contundente que debería, y profundidad a las guitarras, algo que les resta algo del sentido atmosférico y épico necesario en este género. Aun así, los amantes del metal oriundo de la gélida Escandinavia y de los sentimientos condenados a ser desvirtuados, no deberían perder de vista a este cuarteto.

Yorgos Goumas

Fuente (21 Marzo 2012)

Recordando a aquela crítica de Enid dunha tal Tania... pouco máis que añadir...

jueves, febrero 02, 2012

Críticas a críticos: Enid - Munsalvaesche por Tania Giménez

Había algo raro no portal de Queens of Steel... e non o digo pola colaboración de Sergio Fernández, que demostrou non ser un crítico demasiado profesional en reviews coma as de Metsatöll e Moonsorrow (ésta sobre todo é de pedir a cuenta...). Por certo, desde esa tiven varias visitas de xente da páxina desde Barcelona e Burgos, un saludo! ;D unha pena que non quixerades rebatir conmigo sobre as miñas "críticas a críticos", sería moi interesante falar de tú a tú o porqué de que "esto" está ben... ou mal... ou é sólo unha opinión... non temades, son ácido e directo, pero non son un maleducado e eu tamén acepto as críticas se están ben argumentadas.

Pero a raíz do meu último descubrimento, case me gustaría unha conversa sobre as críticas de tú a tú, sen axudas de internet nin wikipedias do Metal. Supoño que ahí é cando un demostra ser un auténtico fan, que oeu o disco/xénero/grupo en cuestión e pode rebatir as cousas sen necesidade de poñer nun buscador a ver qué opina outra xente sobre este grupo ou aqueloutro e logo formarse unha opinión. Supoño que se algún da páxina me está lendo (que seguro que se quedaron con este blog, porque non haberá moitos que teñan seccións tan... curiosas XD) saberá por onde vou... -conste que tamén me parecía un portal "raro" porque a cantidade de críticas por día é abismal.. (e logo eu pensaba que oía demasiado XD)... pero agora entendín mellor o porqué-.

Dito esto... vou decir que o outro día vín a miña lista de audibles por descargar do 2011 e atopeime con máis de 300 links ainda. Polo que a decisión foi rápida: zambullirme de cheo nos myspaces e youtubes e baixarme o disco se a canción ou o par delas que oín me pareceron interesantes. Ó final... case que fun baixando todo igualmente, ainda que fun borrando prácticamente o 99% a medida que baixaba. E é que hai moita morralla, sínto decilo.. pero canta máis música, máis do mesmo e máis clones.. con contadas excepcións, claro. A principal diferencia entre agora e hai uns anos é que case todos os grupos sonan ben ou moi ben, pero a mín ese é un tema que cada vez lle dou menos valor. Prefiro a calidade artística e compositiva e a creatividade, algo que non se pode comprar con diñeiro...
Para uns cuantos discos que tiña especial curiosidade, o que fixen foi antes lerme qué se decía deles por ahí, e así me pasou con Enid, grupo do que non sabía nada desde hai anos e que me deixara entusiasmado con Grandwanderer e Seelenspiegel. Foi toda unha sorpresa saber que volvían a facer música, ainda que sólo quedara o que parece fundador principal.

Creo que foi casualidade que mirara hai un tempo o portal de Queens of Steel e víralles a crítica, pero non lle fixen moito caso. Parecía estar ben escrita mirada por encima e pouco máis... qué se lle quere, non é que sexa un portal que me ofreza moita confianza XD
Ah pero foi hai un pouco que me atopei con Sea of Tranquillity e leveime unha pequena sorpresa... algo me dá que esto non é pouco habitual entre moitos portales "de fans" de Metal, pero tardábame encontrarme cun caso por mín mesmo. Intuístes ben: a semellanza entre unha e outra é palpable.... e por suposto a de Sea of Tranquillity está fechada meses antes que a de Queens of Steel...
Vexamos a fondo o caso (e por primeira vez, eu non vou comentar nada, senón que copiarei-pegarei dun lado e doutro e vós xulgaredes a similitude).
En verde, Queensofsteel, en azul claro, Seaoftranquillity:

Crítica Queensofsteel

Crítica Seaoftranquillity

Cada escena parece tener su propio sonido, ese es también el caso de Alemania con el Black Metal, donde la mayoría de bandas del género se suelen apropiar del término “War Metal”. Afortunadamente, no todo está todavía inventado y hay grupos que lo dejan bien claro. Ese es el caso de ENID puesto que la propuesta que nos ofrecen es bastante personal, o al menos para tratarse de la escena extrema germana. La formación vuelve a dejar claro cuál es su estilo con su nuevo “Munsalvaesche”, un álbum, como siempre, de Black Metal sinfónico con ciertos toques Viking y Folk.
De feito sólo comentarei aquí:
escena extrema alemana? Enid?
formación? Enid? se para este disco estaba sólo o jefe, Martin Wiese...

El Black Metal teutón se caracteriza por tener un ritmo veloz incesante, por tener unas guitarras afiladas que te perforan los tímpanos y por tener unas letras basadas en temas bélicos, pero los chicos de ENID no cumplen ninguno de esos requisitos, o quizás debería decir tópicos.
Although German black metal is often characterized by razor-thin guitar tones, war-themed lyrics, and an overall violent atmosphere, the music on Munsalvaesche is anything but that. Gentle symphonic passages, viking-styled clean vocals, and a strong traditional folk influence characterize Enid's sound on this album, and calling it "black metal" would be rather misleading to the unsuspecting listener.

Esta formación opta por hacer suyo un estilo ya muy usado, y lo logran con unas interesantes composiciones que se acercan mucho más al Folk que al Metal. Ante todo, es un disco variado, bien pensado, con las dosis justas de brutalidad para captar la atención del oyente, creando siempre unas atmósferas intrigantes. Temas como “Red Knight” son puramente orquestales, mientras que pistas más metaleros como podrían ser “Belrapeire” no dejan de lado los muchos elementos sinfónicos que tiene el combo, incluso juegan con unos sintetizadores que le dan un toque moderno y te hacen esperar escuchar un tema electrónico con aroma ochentero (pero, señores, las apariencias engañan). Esa última canción es una gran muestra de la diversidad del álbum y de que ENID no tienen fronteras, ya que llevan a su música influencias de muchos géneros distintos, algo que hace que cada corte tenga su propio sabor y su propia personalidad.
I've mentioned earlier that Munsalvaesche has a lot in common with classical and folk music, and that is especially apparent in the opening number "Red Knight" - a pure orchestral track that is epic beyond comparison. Most of the more metal oriented tracks also feature lots of symphonic and folky overtones, but there are also songs like "Belrapeire" that feature a much more modern and synth-driven approach. Munsalvaesche feels a tad inconsistent due to its excessive influences from different genres and styles, yet every individual song is enjoyable and well-composed. I guess slight inconsistency might be a drawback to making music as original as Enid have done here - make no mistake, Munsalvaesche is an incredibly unique and often enjoyable journey.

La variedad de este compacto hace ver esta obra como un viaje en el que cada parada está perfectamente estudiada para darte los respiros necesarios y también aportarte las emociones necesarias para que “Munsalvaesche” cree el efecto planeado en el oyente. Un sonido apacible, elaborado pero, sobretodo, bien compuesto y con mucho carácter propio.
The tranquility found in the gentle folk passages is stunning, and the metal sections come across as a bit generic by comparison. That's not to say that the heavy sections are bad, but more just to highlight how wonderful some of those symphonic passages are. I wouldn't call Munsalvaesche a flawless album, but it's a well-composed, original, and professional observation that fully deserves 3.5 stars.

Puntuación: 8,5/10


jueves, enero 26, 2012

Críticas a Críticos: Enslaved - Axioma Ethica Odini por Ponderer

E aquí vamos con outro post para a colección de "críticas dudosas". Desta vez toca unha do último de Enslaved sacada do portal estoniano Metalstorm. Non puiden nada máis que pensar "con un par!!" cando vín unha crítica a Enslaved extremadamente negativa, e de primeiras, ainda que me gustara o disco, penso que se a crítica se fai dunha maneira constructiva, pode ter a súa chicha sendo interesante de ler, e, sabendo que neste mundo da arte ninguén ten a palabra absoluta, penso que calquera criticismo ben argumentado é válido, ainda que, coma neste caso o tema a tratar sexa un sobradamente enaltecido pola gran maioría de público ó que vai dirixido.
O malo é cando os argumentos distan de ser fiables e sólidos, facendo que toda a posible crítica se vaia ó garete pola falta de información, e por unha sobradez que deriva na simple falta de mínimo criterio. Vexamos:

Fuente: Metalstorm

Enslaved - Axioma Ethica Odini; Rating:
2.9/10

Here we are again. I say that because Enslaved are beating the proverbial "Nordic Black Metal" horse to death. It seems like this is becoming a standard out of the Northern European Black Metal scene these days. Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics. Like anyone will ever go as far as Mercyful Fate did in the 80's lyrically? Doubtful, and I haven't seen anyone do it yet.

Paramos; a ver... "Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics." ??? Como todos sabemos, Enslaved non levan nin maquillaje "blackero", nin teñen letras "malvadas", nin creo que teñan unha falta de dirección musical. Eso, na parte máis obxectiva e irrefutable. Logo... o do standard de Black Metal nórdico... obviamente este tipo non ten nin pajolera idea. O norte de Europa non creo que peque de quedarse estancado nos estándares noventeros, de feito últimamente estanse a mover moitos grupos co Black'n Roll, rollos máis progresivos ou máis "Death", etc... e non creo que Enslaved pertenezcan nin moito menos a eses "standard Black" nos que os incluye o señor Ponderer... non credes?

The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion, other than that it sounds like the rest of an already clichéd mess of metal coming out of northern Europe. It's basically a carbon copy of Immortal or Gorgoroth + (insert any band using the same gimmicks and sound from that region). The guitars drone away with the same simplistic rhythms using a grand total of 3 or 4 bar chords maximum for pretty much the length of any given track. Exhausting? More like headache inducing. The drums are nothing out of the ordinary providing a monotonous driving beat with little or no change, which when compounded with the lack of time changes or anything really interesting at all from the guitars, leaves the listener wondering, where's the beef? Where are the balls this music is supposed to retain which all the fanboys blather about?

"The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion".... qué fuertequefuertequefuerte XD e está claro, non? Immortal + Gorgoroth + calquera outro = Enslaved do Axioma Ethica Odini. Clarísimo! En canto ó que comenta da repetición de 3 ou 4 acordes máximo, baterías monótonas, ausencia de cambios de ritmo... esto raya entre o subxectivo e obxectivo... eu simplemente comentarei que aposto a que na súa vida oeu máis de 10 discos de Black Metal (que sería unha definición un pouco inexacta para o que eu concibo en Enslaved), e que por supuesto non lle gusta... cuestións ambas que me fan preguntar...
...poqué este home se puxo a tirar por terra un disco dun estilo que non escoita nin lle gusta?


Heavy? This couldn't be further from heavy. There's little or no chunk and grind which you'll find in bands like Nevermore or Exhumed. Heavy means driving, deep, rhythmic bass, and double bass drum blast beats with chunky, low, 7 and 8 string guitars. Heavy is music that has bite and gets right up in your face. Enslaved seem to be more about long, drawn out almost symphonic rhythms that never really go anywhere. Where are the time changes? Where are the melodic, blistering solos? Also, what's with all the growling and screaming all the time? Is everyone in Norway really so pissed off that there isn't any time to thoughtfully plan a cd and put some effort into the music?

Esa última frase é para enmarcar, que non? XDDD... e seguimos co show... penso que pouco máis queda por decir, o home expláyase en prácticamente insultar a Enslaved e a todo o movemento de Black nórdico...
Unha cousa que chama a atención é que non menciona case que a música do disco en sí. O que fai é lanzar verbas en contra do grupo, co cal dudo que acabase de escoitar o álbum antes de empezar a escribir, e o pouco que oiría sería pasando a "seguinte" ó chegar o minuto 4 vendo que lle quedaba o doble para acabar as cancións... pobriño.. se no fondo vese que sufreu poñendo Enslaved XDDD

When did people give up singing for growling, screaming, and grunting as if the vocalist is suffering from a bout of violent diarrhea throughout the entire cd? I like a good growl here and there like Opeth, but after an entire cd of it I want to take an ibuprofen. Enslaved made an attempt at mixing clean vocals with a growl on this cd, but it fell flat like the rest of their music.
The only thing I can fathom about the complete blind-devotion of the fans is that they don't know any better or haven't heard anything better. Enslaved left this listener wanting a hell of a lot more musically and lot less of the exact same tired, angry Nordic "scene," cd after cd. Giving this offering anything over a 3 is being generous.
This cd was a monotonous journey into boredom which would eventually spawn a headache. I actually enjoy bands like Amon Amarth, Ensiferum, and Wintersun because they all offer something musically. Their music actually goes somewhere, and some of the musicianship in these bands is god-like. Enslaved just aren't the caliber of musicians their fans make them out to be. You'll find so much more in bands like Symphony X, Fates Warning, Nevermore, Opeth, Death, Slayer, etc...
I don't hate Enslaved, I just think their music is severely lacking on just about every front. At least it's not Lady Gaga and the guitars are distorted

Performance: 3
Songwriting: 3
Originality: 2
Production: 2

Pois con un par!! XDDD a mín fíxome bastante gracia esta crítica, pero penso que a maioría de lectores de Metalstorm se lle botaron encima dunha maneira bestial XD
Moloume ese detalle final de poñer os grupos que se vé que máis lle gustan -e que pouco teñen que ver co disco revisado- como decindo: "escoitade esto que é o bon e deixade toda esa mangantada de grupos nordicos que berrean e (me) dan dolor de cabeza" XD

En fin... outra "contrareview" de mans de "EE dpto. de investigación".

jueves, diciembre 08, 2011

Críticas a críticos: Ozzy Osbourne - Scream/Black Rain por Sergi Ramos

Ah! que sorpresa máis agradable me atopei no portal The Metal Circus, outro máis dos innumerables nacionales que adornan a súa web con miles de banners de acceso e logo ó redor da información. Ademáis tamén cumplindo a regla de "todos os discos son maravillosos" e con puntuación a partir de 7'5 sobre 10....
...todos?
Non! hai casos raros coma os que nos atopamos hoxe, ese tipo de casos entre o 0'5% dos discos nos que hai unha "nota negativa" de "aprobado raspado" (coa implicada incoherencia implícita -toma ya dominio del lenguaje!-). O señor Sergi Ramos, que non é o lumbreras do madrís, obsequianos cunha doble crítica para a historia, sobre os últimos 2 discos de Ozzy Osbourne -que, pola súa dudosa calidade non me vou volver a oír para este post, obviamente XD-.

OZZY OSBOURNE: Black Rain { Sony BMG}
Puntuación: [ 9/10]
Puntuación de los lectores: [ 5.6 /10]

Hay cosas que, sencillamente, no tienen explicación. Hace poco más de tres años y medio, Ozzy Osbourne estaba en un estado casi vegetativo, lleno de tido tipo de metales que le ayudaban a seguir en pie y con una esposa que se encontraba abocada al abismo del cancer. Había pasado de conseguir uno de sus mayores triunfos (la serie de la MTV “The Osbournes”, que le catapultó como uno de los entertainers más famosos del principio de actual milenio) a caer en un pozo lleno de mugre del que no sería fácil salir. Pero no era la primera ocasión en la que Ozzy se veía en una situación,por así decirlo, complicada. En 1989 se encontraba destinado a pasar una buena temporada en la carcel tras intentar matar a su esposa tras una discusión doméstica alimentada por el alcohol, como siempre solía pasar con el madman. Salió de ello y pasó a hacer uno de sus discos más exitosos, “No More Tears”. Y de manera similar, más de tres lustros después, Ozzy vuelve a salir del agujero negro al que se ha visto abocado en distintos momentos de su vida. Y con un disco fantástico bajo el brazo, como mandan los cánones.

“Black Rain” es, por lo pronto, el primer disco de estudo de Ozzy desde el año 2001. Por entonces se editaba “Down To Earth”, un disco que no terminó de convencer a los seguidores habituales del artista y que pecó de demasiado moderno para algunas sectores más dados al revival continuo. Canciones como “Junkie” o el melódico single “Gets Me Through” se salvaron de la quema, pero fueron olvidadas rápidamente. Ozzy necesitaba un disco mucho más cercano a su sonido clásico, al de discos como “ The Ultimate Sin”, “No Rest For The Wicked” e incluso “Bark At The Moon”, aunque evidentemente sin ese componente tan ochentero que termina por hacer sonar cáduco a cualquier disco.

“Black Rain” es un disco producido por Kevin Churko, un tipo que tan pronto produce un disco de Melissa Auf Der Maur como que trabaja para Shania Twain o Britney Spears. Ya trabajó con Ozzy en la caja “Prince Of Darkness” editada hace un par de años y parece ser que el vocalista quedó lo suficientemente contento como para volver a utilizar sus servicios. Y es que, sinceramente, el trabajo realizado es excepcionalmente bueno. Probablemente, desde “Ozzmosis” (e incluso desde “No More Tears”) un disco de Ozzy no sonaba tan duro y pesado como este. El tratamiento que Churko ha dado a las baterías y las guitarras es suficiente como para lanzar abajo las paredes de tu casa con el volumen a medio gas. Si en “Down to Earth” faltaba ese “uummphhh” característico de cualquier disco de Ozzy, en “Black Rain” se ha conseguido sobradamente.

Es típico y comprensible que la escucha de un disco motive múltiples comparaciones con trabajos pasados del mismo artista. En éste caso, Ozzy tiene a su favor que pocas de las canciones aparecidas en el disco son reminiscentes de composiciones pasadas. Si que hay momentos como el single “I Don’t Wanna Stop” que recuerdan a sus mejores himnos de los ’80, o baladas como “Here For You”, que recuerda a clásicos como “Mama I’m Coming Home” o “Goodbye To Romance”, pero por lo general, “Civilize The Universe”, “The Almighty Dollar” o “Not Going Away” tienen más de BLACK LABEL SOCIETY que de cualquier disco pasado de Ozzy.

En otro orden de cosas, cabe remarcar que las letras de Ozzy (o de Churko, que ha compuesto junto con Osbourne la mayoría de canciones) se han vuelto mucho más autobiográficas si cabe, aunque en algunos momentos Osbourne se excede con las odas a su esposa y manager. Es lógico que el artista de salida a sus inquietudes en las letras, pero quizá Osbourne está siendo demasiado romantico para lo que la gente espera de él.

La mejor manera de resumir éste nuevo disco de Ozzy Osbourne es decir que no es un disco-excusa, el típico que se hace para renovar interés, subir caché y girar de nuevo. A día de hoy, Ozzy no necesita nuevas canciones para llenar recintos en todo el mundo. Asi que, sinceramente, “Black Rain” es una propina de uno de los artistas más grandes del rock. No debe nada a sus fans, pero aun sigue dandoles lo que quieren.

Por cierto, si “Countdown’s Begun” no es el mejor tema que ha editado Ozzy en los últimos diez años ¿qué demonios es?

Sergi Ramos

Fuente Ozzy Osbourne: Black Rain, de The Metal Circus

Ben, logo de expoñer a crítica coa súa fuente, diredes.. ¿cómo que hai unha nota negativa? ... esperade jóvenes padawans... todo a su tiempo.

O primeiro... decir que é unha absoluta exageración puntuar a este -recordo- mediocrísimo álbum de Ozzy case coma un dos mellores discos da pasada década. Coma sempre digo: se ésto é un 9/10, con cánto puntuamos "Diary of a Madman", "No Rest For The Wicked", "Bark At The Moon", "The Ultimate Sin"... ?

Segundo, algo típico nestas "críticas" de webs grandes. Impórtame un pimiento a historia da banda, e penso que á maioría da xente que lee a crítica dun disco, tamén. Con esto non quero decir que esteña mal poñer en antecedentes ó personal, pero... de verdade hai que alongalo durante 2 párrafos de máis de 10 líneas cada un? Vamos!!
Sin embargo gustaríame resaltar unha frase do 2º párrafo:
"Ozzy necesitaba un disco mucho más cercano a su sonido clásico, al de discos como “ The Ultimate Sin”, “No Rest For The Wicked” e incluso “Bark At The Moon”, aunque evidentemente sin ese componente tan ochentero que termina por hacer sonar cáduco a cualquier disco."
E quereranos metela con que "Black Rain", con "temazos-MTV" coma "I Don't Wanna Stop", é unha volta ó sonido clásico... espera que me ría un pouco XDDD
E eso de "componente ochentero que termina por hacer sonar "cáduco" a cualquier disco"??? eing?? pero sonar en qué sentido...? esto tería que explicalo un pouco mellor, posto que os grandes do Heavy Metal de hoxe en día, salvo contados casos, son os que sacaron o mellor material nos 80, e que difícilmente se veu superado por ningunha producción nin noventera nin deste milenio (Maiden, King Diamond, Metallica, Anthrax, Slayer, Helloween -se contamos os Keepers tamén nos 80-principios 90-...). Por suposto, o meu punto de vista.
Non creo que os álbumes ochenteros deles sonen caducos. Acaso o sonan os setenteros ou sesenteros tamén?

Por último, en canto ó resto da reseña, directamente paso de comentar máis, porque realmente toda en sí mesma é unha tontería. Se ata se atreve a comparar "I Dont Wanna Stop" cos seus himnos ochenteros... en fin... e moito blablabla autocomplaciente sin aportar demasiada información.
Bonito.
Típico.

E agora vén o turno de Scream, unha crítica tamén de Sergi Ramos, ainda máis larga si cabe que a déste "Black Rain" da que rescatarei un par de cousas, xa que se nón ocuparíame todo o espacio do blog XD

Fuente Ozzy Osbourne - Scream, de The Metal Circus

Todo está no primeiro párrafo, demoledor á par que hilarante XDDD Acomodádevos para rirvos un cacho:

OZZY OSBOURNE: Scream { Sony Music}
Puntuación: [ 5/10]
Puntuación de los lectores: [ 7.1 /10]
"¿Saben ustedes cuantas veces ha escuchado un servidor el penúltimo disco de estudio de OZZY OSBOURNE, aquel ya lejano “Black Rain” de 2007, desde que acabó la crítica del mismo? Cero. Ninguna. Ni una sola. Incluso los cuatro minutos que dedicó a tocar ese bodrio de single llamado “I Don’t Wanna Stop” en directo en la gira de aquel año me parecieron demasiados. Seamos sinceros: desde “Ozzmosis” y, agarrandolo con pinzas, “Down To Earth”, Ozzy Osbourne no ha hecho nada a nivel discográfico que merezca gastarse el dinero. Entre los jodidos pinch harmonics de Zakk Wylde repetidos hasta la saciedad y el rollo de la dualidad entre la música de BLACK LABEL SOCIETY y el Ozzman, no había nada realmente excitante en un nuevo trabajo del ya sexagenario y legendario vocalista. OZZY OSBOURNE se ganó el respeto del público en base a un estilo musical que bebía de los años 70 y que fue modernizado para adaptarse a los 80 y la generación de los guitarristas sobrenaturales, como Randy Rhoads, Jake E. Lee o en su día, el propio Zakk Wylde. Pero un buen día alguien le dijo a Ozzy que había que volverse actual y hacer música para la chavalería y así le ha ido con sus últimas entregas discográficas. Ozzy Osbourne es famoso por “Crazy Train”, “Bark At The Moon”, “Mr. Crowley”. Obviamente, ya han pasado treinta años desde que aquellos discos se grabaron, el panorama musical ha dado muchas vueltas y el propio Ozzy ha dado incluso más. Pero lo que es innegable es que cualquier banda clásica que trata de actualizar su sonido está condenada al fracaso discográfico. El nuevo disco de Osbourne ya ha debutado en Estados Unidos vendiendo la mitad de lo que vendió “Black Rain”, una muestra más que clara de la desaprobación del personal por el rumbo que ha tomado Osbourne desde el maldito día en que el productor Kevin Churko se cruzó en su vida."

Do resto da crítica paso, mireina por encima, e supoño que estou de acordo, ainda que eso non é o interesante como podedes comprobar nesta comparación patrocinada por "Enuma Elis contra el mundo, dpto. de investigación" XD
Penso que non hai moito máis que decir salvo que... qué grandes son os críticos destas webs populares!

sábado, noviembre 19, 2011

Críticas a críticos: Metsatöll - Ulg, por Sergio Fernández

Volvo con esta sección, unha de tantas que empezo e olvido durante un tempo XD, desta volta co portal de Queens of Steel, no que encontrei un filón de críticas dunha calidade máis que dudosa que me fixo rir durante un cacho. E o mellor é que me volvín a topar con Sergio Fernández, o rapaz que escribeu unha crítica sobre Moonsorrow en Rocktotal.com que demostraba claramente que (si o oeu) oíra o álbum por encima, e cunha idea bastante ínfima sobre a historia musical da banda.
A ver, non é nada personal, a mín tamén me pasa que teño mellores días para escribir que outros, pero homiño, se fás críticas de discos por facer, e publícalas en dominios comerciales (supoño que esto supón algún tipo de ingreso por publicidade ou "en especie" con pases de prensa para eventos...), cúrraas un pouco, ou alomenos dedícate a leer sobre o grupo en cuestión e escoitar (que non oír) o álbum. De verdade e sin acritude, as túas críticas son moi mediocres, macho. E digoo sen entrar no aspecto subxectivo da crítica, que todos sabemos que cada un ten o seu gusto...

Acabado con esto, imos aló co novo disco de Metsatöll:

Fuente

Tras lanzar dos discos en sus primeros ocho años de trayectoria, los estonios METSATOLL se han puesto las pilas y han lanzado tres en el último trienio. “Ulg” es el nuevo disco y como es normal, esta banda de Tallin sigue siendo fiel a si misma y a su sonido que les ha hecho ir ganándose poco un sitio dentro de la escena folkie europea.
Bueno, primeiro decir que Metsatöll non é que se puxeran as pilas, durante o período entre o 2005 e 2008 (que sólo son 3 anos, non me parece unha eternidade), estiveron moi activos facendo infinidade de concertos. De feito creo que vin poucos grupos máis activos, xa que en Estonia non paran. Non sei o número de shows que fan por ano, pero aposto que tiran a docenas. Aparte, nese período sacaron un EP, un split e dous DVDs, un deles ganou un premio nacional ó mellor DVD editado no 2006 e o outro foi grabado no monasterio de Pirita, coa participación do coro nacional de Estonia. Raua Needmine é algo impresionante e digno de ver, e algo que nunca pasará en países coma éste.

“Ulg” contiene once temas en estonio grabados en un bosque del sur de su país, completamente alejados del mundo urbano y con una total tranquilidad que se ha plasmado en dichas canciones.
Con su habitual Folk Metal y sus composiciones de carácter alegre con ritmos bailables, METSATOLL vuelven al camino de discos como “Iivakivi” por ejemplo y siendo a su vez bastante mejor que el compacto anterior “Aio”.
Uiuiui empezamos mal. Carácter alegre e ritmos bailables?? Pero qué disco oíches alma de dios, ou eso ou temos diferentes nocións das palabras "alegre" e "bailable".
Volven ó camiño de Iivakivi?? Bueno, ahí entro en materia de gusto tal vez, pero aquel disco non o vín nin alegre nin que sexa máis comparable con él que o Äio. De feito a mín aquel parecérame bastante malo, e Äio un paso adiante que melloran con Ulg, pero que non cambia demasiado realmente o estilo do grupo. Polo tanto "bastante mejor"... bueno, cuestión personal, eu diría "mellora".

Las partes folkies suenan más folkies ahora mientras que las metaleras tienen una personalidad más marcada, teniendo una importancia mayor en el sonido, haciendo que el disco suene más compacto a la vez que más épico y orgánico. Canciones como “Sõjasüda”, “Muhu õud”, “Isata” o “Kahjakaldad” son el mejor ejemplo de ello.
"Las partes folkies suenan más folkies"(???) si, e as metaleras más metaleras, eso co de que ten 11 cancións fan ter unha idea moito máis clara sobre o disco, non? faltou de decir a duración total e que ten unha intro para ser máis específico.

La producción es “de la casa”, realizada por ellos mismos dando como resultado un trabajo honesto con sensación de directo.
En resumen, podríamos decir que METSATOLL han recuperado su mejor nivel tras un redondo anterior bastante alejado de su línea más positiva, por lo que “Ulg” es una gran bala musical en la recámara de estos estonios que prometen seguir dando toda la guerra del mundo.
Spinefarm Records (2011)
Puntuación: 8/10
Sergio Fernández
"De la casa" (???) e cómo sona algo "de la casa" logo? Non sei, pero desde que ficharon pola Spinefarm a mín os seus discos sónanme mellor, simplemente, coincidindo coa axuda do ingeniero de renombre Mikko Karmilla, que tamén mezclou este novo disco, para información de Sergio. E dito sexa de paso, a mín non me sona máis "a directo"... pero en fin, visión miña...
Sólo me queda decir.. "e eso é todo o que se pode comentar??? aimamaiña... son amante de críticas cortas e concisas, pero non dice prácticamente nada e o pouco que dice está errado...

Vós diredes, a mín paréceme unha crítica do máis chapucera, sin xeito, e que pode levar a engaño ó lector pensando que Metsatöll son unha especie de Korpiklaani. Dame a impresión de que nin siquiera se oeu o disco e que pillou información de varios puntos de internet, algo máis en boga do que eu pensaba entre "críticos musicales" que levan páxinas de dominios "serios" .com

Este home promete boas cousas para o futuro desta sección XD

miércoles, mayo 18, 2011

Críticas a críticos: Agonica - Portraits of Suffering por Hágase el Rock!

Non me puiden resistir, así de simple XD
Desde fai un tempo desistín de cheo de facer críticas a grupos gallegos, gústenme ou no (e incluso moitos españoles) porque ainda que se faiga unha crítica constructiva, sempre han de ver o lado negativo de todo e estarás crucificado (e pode que a cousa desemboque en ataque personal, moita xente con vendas nos ollos e mentes cerradillas tenden a atacar ó que opine algo distinto, incluso nalgo tan banal coma é a música -ó lado doutras cuestións vitales máis importantes-).

Teño unha anécdota que creo que non contei por aquí, pero que me animou definitivamente a deixar de lado todo tipo de comentarios sobre a "escena galega".. precisamente a raíz dun escrito nun post meu dun concerto deste grupo do que vou falar. Pero bueno, penso que foi un malentendido (estaba en inglés) e non pasou a máis, pero aquela noite que me encontrei cunha fan de Agónica á que non conocía de nada e que dixo prácticamente que non debería de escribir nada negativo de ningún grupo porque pouco máis que estou tirando polo chan a unha banda moi boa e debería de gardarme os posts e palabras polo ben da escena gallega, quedouseme unha cara de bastante incredulidad e non souben qué dicir.
O gracioso é que eso foi o que ela entendeu porque eu escribira que era un grupo que estaba ben pero que necesitaban buscar máis personalidade porque me sonaban moito a outros grupos que xa oíra e dos que salen en abundancia nos últimos anos. Qué rajada brutal! queimádeme! XD Home eu espero que o lese outra vez e que entendese o meu inglés, que tampouco é perfecto, pero non había nada destructivo segundo o meu punto de vista. Peor sería a indiferencia total e non dixera nada de Agónica, que iban de teloneros de nonseiquén -xa fai deso-. Non creo que fora nada dañino e é máis, é a miña opinión e non ma teño por qué calar, non? (esto falando un día cun de Agónica deume toda a razón; é normal que non lle poidas gustar a toda a xente -que repito non é o meu caso-, e esa xente ten todo o dereito do mundo a escribir nun foro, nun blog ou nunha páxina: "non me gustou, e qué?")
O que sí, de todos xeitos, o que consigueu esta circunstancia foi alonxarme de falar de grupos da nosa terra. Imaxinade por un momento que entrades nun lugar e vos vén unha rapaza que non conocedes de nada decindo a outro: "es este el del blog en inglés que os criticó tanto?" "oye tú dedícate a otras cosas en lugar de hablar mal de los grupos de aquí, estás echando por tierra el trabajo de buena gente" (non me acordo das palabras exactas, pero foron prácticamente esas). Sen duda quedeime con tal cara de pampo de que xente que non vira na miña vida me recoñeza e increpe, que decidín falar doutros asuntos a partir desa.

O caso que traigo hoxe é o do novo EP de Agónica, o grupo de Redondela sobre o que, coma nos casos de Dalriada e Moonsorrow, non vou facer xuicios críticos sobre o disco/EP senón sobre a crítica en sí mesma do crítico (pa que quede claro -outra vez-) que creo que non ten desperdicio.

Ahí vai o orixinal

Caña de la buena!

Tras un tiempo sin pasar por este blog tan eléctrico, hemos vuelto! De momento podeis deleitaros con la entrevista que hicimos a Oscar de "Lujuria" en nuestro programa, y en breve aparecerá el programa en el que estuvimos charlando con "La Bruja Roja". Pero así, de pronto, os regalamos una crítica del disco "Portraits of Suffering" de los gallegos Agonica. Enjoy It!!!

Ahora mismo está sonando el primer pepino del nuevo CD que he adquirido. Se trata del “Portraits of Suffering” de Agonica. Se trata de uno de los grupos revelación de nuestro país, y aunque no se les ha dado la misma importancia que a otros grupos de carácter nacional que también han sacado disco este año, estoy descubriendo que son de lo mejor que nos podemos encontrar dentro del mundillo del metal de España.

El primer tema me golpea de una forma inesperada. Cuando oyes hablar de Death metal esperas que la canción empiece con una intro de guitarra chicharrera y distorsionada de la manera más cutre posible, o incluso que el tema empiece desde arriba, dándolo todo. Pues no es el caso de los gallegos. “Decadent Honor” me recuerda a “Troops Of Doom” de los maestros brasileños Sepultura, porque lo primero que oímos es una guitarra muy bella, a la par que oscura, para nada rápida o frenética. Pero lo brutal del asunto, es que el resto de instrumentos se van uniendo en una vorágine musical, hasta que nos encontramos con un punteo inicial (podríamos llamarlo así) que da pie a la voz.

Esa voz… ¡menuda voz! Es una verdadera voz cambiante que pasa de los guturales más agudos a los más oscuros y profundos sin resultar cansina, como es el caso de algunos grupos. En sus momentos más claros, a mí me recuerda bastante a la voz del cantante de Impaled Nazarene, aunque podríamos compararla a muchos otros, y en cuanto escuchamos las voces más graves, podemos ver esas influencia de grandes como Behemoth. Creedme cuando os digo que he tenido que parar, porque me han entrado unas ganas acojonantes de hacer headbanging, y no he podido evitarlo. Me he tenido que apartar del teclado, pero he vuelto al ver que no me era posible aguantar el resto de la canción haciendo girar mi cuello, porque la cosa no para, y es que las guitarras se lucen con cada detalle, haciendo que esto sea algo más que simple Death Metal.

My Obsession es el segundo trallazo sonoro de este plástico (nunca entendí bien por qué les llaman plástico a los CD, aparte de por lo obvio, quizá es que yo soy más del sonido vinilo y esto de lo digital me sigue sonando a chino). Este ya entra más al estilo escandinavo, desde arriba y haciendo pupita, pero de nuevo entran las guitarras a darnos candela y lo primero que pienso es ¿Es realmente esto que estoy escuchando, Death Metal? Pues lo es, por muy melódico que puedan sonar las guitarras en determinados momentos. Pero no me refiero a una melodía del estilo de Children Of Bodom, que te marean con riffs constantes y persistentes basados en melodías de música clásica. La melodía que escuchas aquí es puro heavy metal de la vieja escuela, con ese toque tan característico que le dan en el norte de la península (como en el Metalcore Catalán, el Power Vasco o este Death Metal Gallego). Y es que ni siendo tan jodidamente personal deja de notarse la influencia tanto de grupos como The Haunted, Behemoth, Sepultura, y muchos otros maestro de lo extremo. Y ahora tengo que destacar nuevamente las voces. Si en el tema anterior los guturales más graves bailan a lo que les dice los agudos, aquí es al revés. Lo oscuro es mucho más marcado y lleva la batuta, golpeando con fuerza y determinación.

Y justo cuando notas que entras en éxtasis, llega el tercer tema, también con una fuerza y una furia impresionantes. Cualquier otra persona se hubiera vuelto loca escuchando este disco, pero yo, que puedo presumir de haber experimentado bastante con esto de los sonidos extremos, soy capaz de ver con claridad donde están las diferencias. ¡Y no son pocas! La manera de jugar con las dos voces, las guitarras que se persiguen, la batería irregular que encandila a cualquiera sin llegar a molestar, el bajo marcado y contundente…vamos, un derroche de maestría. Pero tengo que insistir una vez más en lo de las influencias. ¡Joder! ¡Podría decir sin miedo a equivocarme, que este disco es una fusión de lo clásico y lo progresivo en cuanto a metal extremo se refiere! Lo digo muy en serio, hacía mucho tiempo que no encontraba un tema de Death Metal que durara cinco minutos y que pudiera escuchar desde principio a fin sin tener que pasar a la siguiente canción. Estos chicos han hecho un trabajo increíble.

Y de pronto, el final, el tema que le da nombre al disco, Portraits of Suffering. Podría caer en la monotonía, volverme repetitivo, cargante, pesado y demás calificativos similares que no han venido a cuento, pero realmente me quedo con un detallito que me ha hecho gritar un sonoro improperio algo subido de tono (seguro que los vecinos me han oído, y están un poco hasta el gorro de mí y de este pedazo de disco, pero no le puedo hacer nada); el detalle de rematar el trabajito pegando bajón con una guitarra que me ha recordado enseguida a la que abre el disco, es algo que a mí, personalmente, me encanta. Enseguida me ha venido a la cabeza el Seventh Son of a Seventh Son de los británicos Iron Maiden. Sé que uno es de la NWOBHM y que el otro es Death Metal Progresivo (¿por qué no?), pero el toque de acabar y empezar de una misma manera es algo que le da un aire de elegancia, le otorga estilo. Como un George Clooney del Metal. Pues bien, este disco es un George Clooney del Death Metal, porque lo tiene todo. Fuerza, sentimiento, un soplo de aire fresco y un toque de brutalidad, que nunca viene mal, y nos gusta, por mucho que queramos negarlo. Si no, no escucharíamos Death Metal. Si quisiéramos algo guay, bonito, y para todos los públicos, escucharíamos cualquier banda sonora de Disney.

Y no, no me he olvidado de las letras. Pero es que me han sorprendido de tal manera, sobre todo la de My Obsession, que es necesario que las leáis vosotros mismos mientras escucháis el disco, que es realmente de lo mejor que puedes encontrar ahora mismo en el panorama más extremo. Estos cinco gallegos no se cortan ni un pelo a la hora de expresarse valiéndose de este género, tan mal visto por muchos intransigentes que no tienen ni idea de lo que va la movida y hablan y critican sin saber.
Así que lo dicho, a rascarse el bolsillo, que hay que apoyar a lo que tenemos en España, si algún día queremos poder tener un hueco en los grandes festivales Europeos. Y si esta gente se lo sigue currando, pueden estar tranquilos que su sitio en juergas como el Hellfest, el Grasspop Metal Meeting, el Metalcamp, o incluso el Wacken Open Air, lo tienen más que asegurado.

[Por cierto! Estad atentos, porque en el próximo programa tendremos a Agonica en un programa especial sobre el Metal Extremo! Esperamos que os guste!]



Imos aló:
El primer tema me golpea de una forma inesperada. Cuando oyes hablar de Death metal esperas que la canción empiece con una intro de guitarra chicharrera y distorsionada de la manera más cutre posible, o incluso que el tema empiece desde arriba, dándolo todo.
Esta frase chamoume moitísimo a atención. De verdade cando a xente oe falar de Death Metal espera que a canción empece cunha intro de guitarra cutre (?) jajaj "o incluso" (?) que o tema empece desde arriba... non sei realmente qué tipo de Death Metal escoita este home.

"Pues no es el caso de los gallegos. “Decadent Honor” me recuerda a “Troops Of Doom” de los maestros brasileños Sepultura, porque lo primero que oímos es una guitarra muy bella, a la par que oscura, para nada rápida o frenética. Pero lo brutal del asunto, es que el resto de instrumentos se van uniendo en una vorágine musical, hasta que nos encontramos con un punteo inicial (podríamos llamarlo así) que da pie a la voz."
Bueno, a Sepultura.. non lle vexo por ningún lado o parecido á primeira, a mín recórdame tal vez a Kreator mezclado cun dos moitos grupos que hai por ahí de Death-Thrash. Arf prometinme non facer xuicios pero éme superior a mín XD

Esa voz… ¡menuda voz! Es una verdadera voz cambiante que pasa de los guturales más agudos a los más oscuros y profundos sin resultar cansina, como es el caso de algunos grupos. En sus momentos más claros, a mí me recuerda bastante a la voz del cantante de Impaled Nazarene.
Impaled Nazarene!!!?? o.O Dónde??? XDLink
aunque podríamos compararla a muchos otros, y en cuanto escuchamos las voces más graves, podemos ver esas influencia de grandes como Behemoth.
Behemoth!!!!??? o.O Dónde???

My Obsession es el segundo trallazo sonoro de este plástico (nunca entendí bien por qué les llaman plástico a los CD, aparte de por lo obvio, quizá es que yo soy más del sonido vinilo y esto de lo digital me sigue sonando a chino).
??? CD (wikipedia): "A pesar de que puede haber variaciones en la composición de los materiales empleados en la fabricación de los discos, todos siguen un mismo patrón: los discos compactos se hacen de un disco grueso, de 1,2 mm, de policarbonato de plástico, al que se le añade una capa reflectante de aluminio". A veces a explicación máis sencilla é a que se acerca máis a ser correcta XD
¿Es realmente esto que estoy escuchando, Death Metal? Pues lo es, por muy melódico que puedan sonar las guitarras en determinados momentos. Pero no me refiero a una melodía del estilo de Children Of Bodom, que te marean con riffs constantes y persistentes basados en melodías de música clásica.
Ahora entendo o que decía antes do Death Metal (bueno, no, sigo sin entendelo XD), si dice que Children of Bodom son Death (para mín son máis ben Power Metal con voz rasgada, penso que calquera amante do Death pode afirmar eso). Aparte, desde cando o Death se basa en melodías de música clásica ??? Children como grupo bueno, pero o Death Metal...

La melodía que escuchas aquí es puro heavy metal de la vieja escuela, con ese toque tan característico que le dan en el norte de la península (como en el Metalcore Catalán, el Power Vasco o este Death Metal Gallego)
Debo de estar moi desactualizado, pero... desde cando hai toques característicos no Power Vasco ou o Death Gallego propios da zona??? Primeiras noticias que teño (do metalcore non falo que non sei deso).

Cualquier otra persona se hubiera vuelto loca escuchando este disco, pero yo, que puedo presumir de haber experimentado bastante con esto de los sonidos extremos, soy capaz de ver con claridad donde están las diferencias. ¡Y no son pocas! La manera de jugar con las dos voces, las guitarras que se persiguen, la batería irregular que encandila a cualquiera sin llegar a molestar, el bajo marcado y contundente…vamos, un derroche de maestría.
Esta frase tamén hei de dicir que me fixo certa gracia XD Realmente viveuno.
Qué gran novedad eso de experimentar con voz rasgada-core e gutural, e batería máis ou menos rápida!

Lo digo muy en serio, hacía mucho tiempo que no encontraba un tema de Death Metal que durara cinco minutos y que pudiera escuchar desde principio a fin sin tener que pasar a la siguiente canción.
E dice que experimentou bastante co Death? eing??? Eu poidolle poñer uns cuantos exemplos sólo deste ano de do pasado que si lle gusta ese estilo vai poder oír de principio a fin... creo que non sólo eu, senón calquera ó que lle guste a música extrema, non?
"el toque de acabar y empezar de una misma manera es algo que le da un aire de elegancia, le otorga estilo. Como un George Clooney del Metal. Pues bien, este disco es un George Clooney del Death Metal, porque lo tiene todo."
Esta frase matoume XD pero ésta siguiente xa....
Fuerza, sentimiento, un soplo de aire fresco y un toque de brutalidad, que nunca viene mal, y nos gusta, por mucho que queramos negarlo. Si no, no escucharíamos Death Metal. Si quisiéramos algo guay, bonito, y para todos los públicos, escucharíamos cualquier banda sonora de Disney.
Está claro, ou Disney ou nos quedaríamos en Nana Mouskouri (???)

Estos cinco gallegos no se cortan ni un pelo a la hora de expresarse valiéndose de este género, tan mal visto por muchos intransigentes que no tienen ni idea de lo que va la movida y hablan y critican sin saber.
Por algún motivo intuín que quen escribeu esto é da "vella escuela" jevirockera española, pero aquí as sospechan cérranseme bastante, xa que é posible que nos 80 e 90 sí que houbese certa cerrazón hacia o metal extremo, en parte normal, xa que era un estilo novedoso e moito máis "intenso" e levado ó limite que o que se escoitaba "normalmente". Pero decir eso na segunda década do 2000 ten delito.

Eu non sei qué pensar do que escribeu esto XD

En canto ó EP, voume mollar un pouco (é que é intrínseco a mín, nolopuedoevitar XD), e decir que se curraron 4 boas cancións, para mín vai de regulero a mellor, sendo a última a que máis me gustou, sendo un temazo, creo eu. Sígolle encontrando o "fallo" dun cantante excesivamente "core" para o meu gusto nos rasgados, pero non é unha mala carta de presentación. O sonido tamén é bastante profesional ainda que penso que se lle dá excesiva importancia nestes últimos anos, eu o primeiro no que me fixo son as composicións e para mín aproban sobradamente (hala, a rapaza esa xa pode ir contenta, e en galleguiño que seguro que o entende mellor que o inglés ;D).

miércoles, mayo 11, 2011

Críticas a críticos: Dalriada - Igeret (2011) por Prince de Lu

Da web francesa VS Webzine, que sigo habitualmente desde hai bastantes anos, ainda que os meus coñecementos de francés se quedaron un pouco estancados en 2ºBUP, traigo esta review sobre o novo de Dalriada que me chamou a atención.
Si fai 6 ou 7 anos gardei a dirección de VS Webzine foi sen duda pola gran cantidade de noticias que trae, moitas delas de grupos franceses que por aquí non se extenden, e polas críticas de discos, as cales dependendo de quén as fixera tiñan os "suficientes huevos" para botar por terra un disco se facía falta, incluso non estando eu para nada de acordo, pero esta calidade crítica de decir públicamente nunha web con moitas visitas que algo non lle gustaba ó que escribía, fíxome gardala en "marcadores".

Sen embargo o outro día atopeime con ésta de Dalriada, na que tiven que usar o fulero Google Translator, porque había cousas coas que non me aclaraba (e non é que aclare moito máis, pero bueno, penso que se entenden as intencións do crítico):

La scène pagan est tellement saturée que les labels tentent de nous dénicher la perle rare au fin fond du trou du cul de la Hongrie, espérant sans doute un nouvel eldorado à la Pierre Woodman. Il est vrai que les groupes du cru n'inondent pas nos étals, entre les discrets Sear Bliss, Bornholm ou Forest Silence. D'autres sont plus productifs mais simplement inconnus, comme par exemple ces Dalriada qui signent ici leur sixième album (quatre sous ce nom et deux sous le nom Echo of Dalriada entre 2004 et 2006). Devant cette pléthore de sorties presque annuelles, on peut se demander pourquoi ils sont restés dans l'ombre si longtemps. Et puis on écoute l'album et tout s'éclaire.

Dalriada propose un album très correct, mais qui est exactement dans la veine des groupes teutons qui nous assènent des riffs identiques depuis six ans. Certes, le groupe a des qualités. Usant de sa voix claire puissante et de growls, la chanteuse Laura Binder n'est pas sans rappeler Masha d'Arkona en version vocale allégée. Sa voix claire un peu nasillarde est à rapprocher de la rouquine de Kalevala. Darialda ose aussi insérer des éléments plus originaux, comme un passage d'orgue hammond/harmonica sur "Hozd el, Isten", ou tenter des morceaux plus sucrés que la cavalcade standard ("Mennyei Harang"). Armé d'une production puissante et claire, le sextet a clairement des arguments... qui se résument un peu trop rapidement.

Le souci est que le fonds de commerce reste strictement identique à ce qui se pratique outre-Rhin. Malgré les variétés apportées, l'auditeur se retrouve confronté à un album de pagan à gros riffs. La filiation est assumée, avec l'intervention de Jonne Järvelä de Korpiklampin. Ressort vraiment de l'album le premier vrai morceau "Hajdutane", le reste vaut moins que les peaux de lapin dont se couvrent les membres du groupe. Il est certain que vous trouverez des avis bien plus positif que le mien par ailleurs, les débonnaires du pagan metal ne manquant pas. Mais sincèrement, vous n'en avez pas marre de banquer pour des albums au contenu aussi léger?

Rédigé par : Prince de Lu | 10/20 |

Google traductor:
La escena pagana es tan saturada que las etiquetas que tratar de encontrar la perla rara en el fondo del culo Hungría, esperando sin duda, el nuevo Eldorado de Pierre Woodman. Es cierto que no grupos de n'inondent que nuestros puestos, entre los discretos Sear Bliss, Bornholm o Forest Silence. Otros son más productivos, sino simplemente desconocidos, como los que se inscriban aquí Dalriada su sexto álbum (cuatro bajo el nombre y dos con el nombre de Eco de Dalriada entre 2004 y 2006). Dada esta gran cantidad de salidas casi todos los años, uno se pregunta por qué se quedaron en la sombra durante tanto tiempo. Y luego escuchamos el disco y todo se aclara.

Dalriada tiene un disco muy decente, pero eso es exactamente en la línea de los grupos teutones que nos bombardean riffs idénticos durante seis años. Es cierto que el conjunto de cualidades. Usando su voz clara y fuerte y gruñe, la cantante Laura Binder es una reminiscencia de Arkona voz Masha versión aligerada. Su voz clara y es un poco de hojalata para que la pelirroja de Kalevala. Darialda también se atreve a incluir más elementos originales, como un pasaje de órgano Hammond / armónica en "el Hozd, Isten", o tratar de música más dulce que el viaje estándar ("Mennyei Harang). Armado con una producción de gran alcance y claro, el sexteto tiene argumentos claros ... que resumen un poco demasiado rápido.

La preocupación es que el negocio sigue siendo estrictamente idéntica a la que se practica en Alemania. A pesar de las variedades de hecho, el oyente se enfrenta a un álbum de riffs pesados ​​a paganos. Paternidad se supone, con la intervención de Jonne Järvelä de Korpiklampin. Primavera en realidad el álbum de la primera canción real "Hajdutane", el resto vale menos que las pieles de conejo que cubren sus miembros. Es cierto que se encuentra mucho más visión más positiva que la mía también los mansos de pagan metal, no faltan. Pero honestamente, no es tenedor lo suficiente del contenido de los álbumes como la luz?

Original para VS Webzine


Bien, por puntos:
"..Dalriada su sexto álbum (cuatro bajo el nombre y dos con el nombre de Eco de Dalriada entre 2004 y 2006). Dada esta gran cantidad de salidas casi todos los años, uno se pregunta por qué se quedaron en la sombra durante tanto tiempo. Y luego escuchamos el disco y todo se aclara."
Con esta frase, o crítico deixa entrever que na súa vida oeu a Dalriada ou Echo of Dalriada e que colleu os datos dos discos no metal-archives ou na web oficial do grupo, eso deixoumo claro.
"Porqué se quedaron na sombra tanto tempo?"; penso que 5 anos (desde o cambio a Dalriada) non é realmente tanto tempo. O grupo labrouse -probablemente desde o máis baixo- a súa carreira e estiveron baixo un sello húngaro todo ese tempo, dicográfica que probablemente non dispoñen nin de medios nin de contactos para promoción fóra do país. A ascensión de Dalriada, e ainda que parezca mentira no mundo da música hoxe en día, veu propiciada por puro traballo -casi a album por ano!!- e calidade -xa intúo que Principe de Lu de Becquelar non está acostumbrado a eso, seguramente, xa que hoxe en día veñen a Century Media ou Roadrunner e xa che fichan a uns novos logo de sacar un disco e inflanos a promoción ata nos baños do Hellfest ejemgelus! Jesús!-.

"Dalriada tiene un disco muy decente, pero eso es exactamente en la línea de los grupos teutones que nos bombardean riffs idénticos durante seis años." Aquí, non me queda claro de todo se se refiere a grupos idénticos ou discos idénticos.
Si é a grupos, este home non oeu demasiado Folk-Metal, porque penso que Dalriada son bastante inconfundibles, algo que se labraron eles soliños, e o de grupos teutones pffff jajaj
Se se refiere a discos de Dalriada -cousa que dudo porque na primeira frase deixa entrever que non os coñecía- hei de dicir que neste disco eu sí que oigo algo máis que o estilo propio do grupo, hai certas cousas que me deu a impresión de ter oído xa en anteriores álbumes do grupo, pero bueno...

"Usando su voz clara y fuerte y gruñe, la cantante Laura Binder es una reminiscencia de Arkona voz Masha versión aligerada. Su voz clara y es un poco de hojalata para que la pelirroja de Kalevala.". Cooomo??? compara a cantante de Dalriada coa de Arkona, e coa de Kalevala, que naceron 3 ou 4 anos despois de Dalriada?? vamos bien.... aparte de que non lles vexo punto de comparación!

"La preocupación es que el negocio sigue siendo estrictamente idéntica a la que se practica en Alemania.". Aigh aigh Lu de Becquelar.... compararme a Dalriada e o folk húngaro co folk germano... -outra vez!- vamos aviados!!

"...el resto vale menos que las pieles de conejo que cubren sus miembros. Es cierto que se encuentra mucho más visión más positiva que la mía también los mansos de pagan metal, no faltan. Pero honestamente, no es tenedor lo suficiente del contenido de los álbumes como la luz?" Esta última frase non a pillei, pero algo máis se pode adiviñar deste extracto: tal e como fala dos "mansos de pagan metal" non creo que sexa un estilo nin que controle nin do que guste demasiado... tal vez debería de oír algo máis antes de comparar a Dalriada con Arkona, Kalevala e o folk metal alemán...
Unha crítica un pouco cutre...

lunes, mayo 02, 2011

Críticas a críticos: Moonsorrow – Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa (2011) por Sergio Fernández

Hoxe inauguro unha sección (que non quede o de inaugurar XD) polémica e punzante, como me gustan a mín.
Tódolos días abro o periódico este grande que é internet, e voume para a sección de Sociedad y Cultura a ver qué novos acontecimientos suceden na nosa vila metaleira, e a sección de críticas é unha que me fai especial gracia naquelas webs de dominio comercial que se dedican a elo. Normalmente as notas e comentarios están hinchados coma zeppelines, supoño que por diversos motivos: contentar ás compañías/grupos que lles pasan promos gratuítamente, medo a fans enfervorizados (posto que os que non son fans suelen pasar bastante se non están de acordo con exageracións pola parte positiva...), entradas para concertos de pase de prensa + fotógrafo (ou quen "faiga" de fotógrafo pofesioná por unhas horas...)....
Teño un par de conocidos que traballando na radio dun pequeno pueblo, nun programa semanal no que o único que fan é leer as noticias que se encontran nun par de webs e poñer algunha novedad que se descargan, xa forman parte da "media" pofesioná, e conseguense as súas entradas gratis para concertos en diversos lugares, incluso afóra das fronteiras, polo que vín! En fin, máis dunha vez comentamos entre os amigos que debíamos montar unha web, un programa de radio, ou un fanzine cutreiro sólo para que nos dén "ventaxas", que as amortizamos sobradamente XD pero cando non hai tempo nin número suficiente de xente...

Ó que vou: como para ter unha web e xente comentando nela, non é necesario que sexan precisamente expertos sobre o que escriben, vou comentar casos curiosos de "críticos", posto que todos os que escribimos nun medio público estamos (sí, incluído eu XD) expostos a críticas, cos que me reconcome a idea de que non é que teñan moita idea do disco que comentan.

Hai auténticos casos sangrantes por ahí, e quén sabe se algún día lles pasa coma a Pedro Giner, gran crítico e visionario da Heavy Rock que será recordado por sempre pola súa crítica a Metallica XD. En calquer caso, hai xente que o curra pouquísimo, e opta por decir catro nimiedades, 2 párrafos longos contando a historia da banda -para facer máis bulto- e cousas que non aportan demasiado en canto a sentido crítico (o que eu sempre digo -e dígoo porque o lín nalgunha web, verídico-, dun tío que para comentar discos decía: esta canción empieza con un solo de guitarra, luego el cantante entra con un grito y dá paso a un buen riff. La siguiente canción es un poco más lenta pero no mucho más, tiene un buen riff y un buen solo....blabla... eso é unha crítica? arff)

Por certo, vou colgar aquí algunha web da que me suelo fiar dos seus comentaristas, e que teñen suficiente criterio como para poñer algo como "mediocre" se é necesario e o creen así, cousa que parece que non todos se atreven:
http://www.fromthedustreturned.com/
http://pagandreams-zine.blogspot.com/
http://www.angrymetalguy.com/
En Metalstorm, dependendo do crítico, hainas moi boas, ainda que sucede o mesmo que en moitas páxinas, hai que restarlle uns poucos puntos a cada nota, é decir, se lle dán un 6 a un disco é que a cousa xa está moi mal XD O mesmo pasa con Friedhof Magazine, depende da persona que escribe, pero hainas boas en xeral (non me refiero a "boas" cando coinciden co meu gusto, senón cando se nota que houbo escoitas e mínima investigación detrás, aclaro).
E ainda que non sexa un blog propiamente de críticas, as que colga Furia Asgardiana tamén se notan curradas, ainda que para o meu gusto son larguísimas XDD

Imos coa primeira "crítica a crítico":

Fuente: Rock Total

MOONSORROW – “Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa”

Spinefarm, Universal

Puntuación: 7/10

Lo bueno y lo malo de MOONSORROW es que si has escuchado un disco parece que has escuchado todos y es que su pagan folk metal es tan similar entre canciones que uno o los odia o los venera. Lo habitual en estos casos es lo segundo dado que a pesar de todo ello, la calidad de sus composiciones y su fuerza y personalidad están por encima de todo.

Si ya les conoces, pocas sorpresas en lo que se refiere a su nueva entrega “Varjoina Juljemme Kuolleiden Maassa” un disco denso, oscuro, donde las voces de Ville vuelven a impregnar de rabia y aires black a su propuesta.

Poco se alejan de lo hecho anteriormente, oscuridad sonora, tristeza y dureza para bosques y guerras vikingas, coros folk y muchos pasajes nórdicos instrumentales, temas largos que hacen encontremos “tan solo” siete cortes, que no son más que una aguerrida forma de adentrarnos en sus misterios y abruptas canciones llenas de matices y melodías black con folk, todo impregnado de teclados, acordeones y mucho metal.

Poco o nada que añadir, la nueva y oscurísima propuesta de los de Finlandia supone otro acierto más de la oscuridad folk metal tan particular de estos extravagantes a la par que exquisitos músicos que igual en este lanzamiento han adornado de mayor contundencia a sus canciones.

Sergio Fernández

Ben, non fai moito que falei deste disco e xa expuxen o que penso, pero aquí, o señor Sergio deixa unhas cuantas perlas que teñen delito. Empezando pola primeira frase: "Lo bueno y lo malo de MOONSORROW es que si has escuchado un disco parece que has escuchado todos y es que su pagan folk metal es tan similar entre canciones que uno o los odia o los venera"... qué??? este home oeu algo de Moonsorrow? Se hai algún grupo que vaia cambiando disco a disco, entre Blind Guardian, Therion, Paradise Lost, Lake of Tears e poucos máis, eu penso que incluiría a Moonsorrow. Pouco ten que ver o ambiente máis folk-vikingo dos seus dous primeiros discos coa densidade dos últimos. Incluso as demos eran máis blackeiras que o Suden Uni e Voimasta...

Poco se alejan de lo hecho anteriormente, oscuridad sonora, tristeza y dureza para bosques y guerras vikingas, coros folk y muchos pasajes nórdicos instrumentales.
Supoño que Grilo terá algo que decir en canto ó das guerras vikingas neste último disco.

Poco o nada que añadir, la nueva y oscurísima propuesta de los de Finlandia supone otro acierto más de la oscuridad folk metal tan particular de estos extravagantes a la par que exquisitos músicos que igual en este lanzamiento han adornado de mayor contundencia a sus canciones.
Eing?? eu non sei, pero lendo os outros 3 párrafos estábame dando a impresión de que lle parecía un disco do montón e que era probable que non lle chamara a atención, pero acaba decindo que é un "acierto" a "oscurísima propuesta" de "la oscuridad del folk".. ??? XDD e por supuesto, un 7/10. Aposto a que ó tipo non lle gustou nada o disco e dixo "como está tendo tan boas críticas, igual quedo mal si lle dou unha nota baixa, ademáis non quero que os meus compas de Rock Total me boten da web, porque estropearía o récord de 7, 8, 9, 10 para todos os discos.
En fin...