Roubos ou similitudes? With VS UDO

Non lles temblou nin nada a man aos polacos With á hora de poñerlle portada ao seu álbum do 1994. Simplemente pillaron o Timebomb de UDO.. e voilà!

Un crowdfunding épico

Desde hai uns anos, vense facendo popular que grupos musicales se metan na páxina de indiegogo a crearse o seu propio "crowdfunding" para recaudar cartos para o seu próximo disco. É unha forma alternativa de obter diñeiro dos fans ou potenciais compradores de antemán para comezar unha grabación, ainda que o 100% non se queda nas mans do artista: no caso de indiegogo, un 5% do recaudado vai para a plataforma, e outro difuso 3 a 5% vaise nos métodos de pago. Se ademáis a moeda de cambio é diferente á orixinal, a prepararse para o tipo de cambio inflado -é dicir, con comisión oculta nel- que che metan. No caso de pledgemusic, non deixan nada claro o precio de crear/finalizar con éxito un crowdfunding. Por máis que escarbei na web, non puiden atopar información clara. Ata incluso no apartado de búsqueda, buscando por algo tan sinxelo e directo coma "Price"... 

Ok, esto non é unha compañía online obscura tipo change.org, que básicamente obteñen beneficios de vender os teus datos e non comproban a veracidad da xente que firma dixitalmente. Tampouco se pode comparar co modelo desfasado daquelas discográficas pre-2000, que se aproveitaron canto puideron da súa época de esplendor, e que logo de ver que o seu negocio se desmoronaba, tentaron (e tentan) intoxicar a opinión do público dicindo cousas coma "a música xa non é o que era/a música está a agonizar" ou "o rock está morto"... pero hai algo que non me acaba de convencer dos crowdfundings, non sei, tal vez páxinas con pouca información e maneira de proceder pouco clara coma plegdemusic non me convencen.

Hai pouco tamén falei con alguén que me dixo que era normal que a propia banda puxera os seus cartos para que máxicamente a falta de un ou dous días de finalizar o plazo límite, se sobrepase por escasos euros o obxectivo, e se relatara cómo foi "un éxito promovido polos fans". Esto é debido a que se un proxecto non alcanza o seu obxectivo, o diñeiro reembólsase e é coma se non pasara nada... bueno sí, consideraríase que a banda fracasou no interés que pensou obter, ou que puxo uns obxectivos demasiado ambiciosos.

Falando de obxectivos ambiciosos, hoxe lin que se poñía en marcha o novo crowdfunding dos inimitables (no ridículo) Wintersun. Un crowdfunding coma non podía ser doutra maneira: épico, majestuoso, digno dunha obra de arte de valor incalculable.. bueno, incalculable para a maioría dos mortais, porque Wintersun esperan acadar, ojito, ni más ni menos que 750.000 euros!

¿E para qué quererán tanto diñeiro? Parece que Jari Mäenpää, o líder cansouse de botar excusas de que o seu PC non tiña suficiente RAM para grabar pistas e decideu que o próximo que faría sería que os seus fans lle compren unha leira, unha compañía constructora finlandesa pa que lle monte a súa casa de verán, logo uns alicatados por aquí e por alí, albañilería, fontanería, man de pintura, todito o equipamento pa montar un estudio, os impuestos finlandeses derivados e como non, xa postos, que cubran tamén o precio que lle vaia cobrar Paypal e Indiegogo. Sabía que os finlandeses eran rácanos coma eles solos, pero esto xa é a apoteosis total. 

Copio-pego:

Budget for Wintersun Headquarters

We've consulted professional construction companies and studio builders and gotten the estimated budget:

• The property 100.000 €
• The building 250.000 €
• Construction of the studio 150.000 €
• Additional costs: Finnish taxes (& Indiegogo platform fee  5% + credit card fee 3%) 250.000 €
• Total: 750.000 €

To raise all this funding we are planning to do three massive crowdfunding campaigns like this first one. Each one with a different massive 50 € package. We hope to reach 5000 loyal Wintersun fans per each campaign, which is the ideal goal. (The future campaigns will be planned and scheduled according to the result of this first campaign).

Ata agora, pensei que ese home se estaba rindo da xente e dos seus fans, pero ahora creo que entoleou completamente. ¿Qué será o próximo? ¿Crowdfunding para dar una volta arredor do mundo durante 3 meses, e así adquirir inspiración para o seu próximo disco? De tolos, pero máis tolos os máis de 2000 aportadores que ten no seu primeiro día... á xente vaiselle moito.

Fuente: Crowdfunding Wintersun

Diario de Enlil: algunhas subidas

Desta vez deixo constancia aquí da música que fai o meu colega estonio, xa que non houbo ningún video dos 2 concertos que tivemos.

Son extractos de 3 temas diferentes en 3 ensaios diferentes, ahí vos vai:



+ Sons&Demos xa queda para a posteridade do Youtube:

Roubos ou Similitudes? Tengger Cavalry VS Heathen Foray

 Heathen Foray - Armored Bards (2010)

Tengger Cavalry - The Expedition (2013)

Interrogantes de Metal - Bandas latinoamericanas

¿Porqué as bandas latinoamericanas de metal -salvo contadas excepcións- non tiveron nin teñen absolutamente ningunha influencia na escena mundial?

É algo que sempre me chamou a atención, pero, ¿non é certo que ningunha banda hispanoamericana ou latinoamericana tivo repercusión en prácticamente ningún estilo do rock-metal a nivel global?

E nesto poido incluir a países coma España e Brasil. No caso de España, tal vez a banda máis internacional, que chegou a xirar incluso con Iron Maiden sería Barón Rojo nos 80, pero sendo sinceros e a pesar do éxito que tiveron no seu día, non aportaron nada á música internacional. De feito os fans actuales pouco saberán daqueles anos. 

No caso de Brasil, certo é que teñen a Sepultura e Sarcófago na primeira ola do Black Metal -e quedou ahí a cousa-, pero realmente, nun país de extensión case similar a toda Europa e con 200 millóns de habitantes, un esperaríase algo máis. 

Pode que os latinos teñamos o noso particular "gueto" neste sentido, xa que bandas españolas coma Mägo de Oz ou Ángeles del Infierno, son de sobra conocidas en calquera país de sudamérica e centroamérica. É dicir, son internacionais, pero o seu alcance parece parar xusto onde a lingua nos separa. Ademáis, ningún dos mencionados serán mínimamente recordados por ser uns innovadores, senón que o serán por ser "populares" na época que lles tocou nos países hispanofalantes. 

Para mín sempre é entretido cando me encontro outros metaleiros do resto de Europa e lles pregunto se coñecen algún grupo español. Normalmente obteño contestacións similares a estas:

- Os metaleros con máis solera dinme que lles sona de algo hai moito tempo un grupo chamado Barón Rojo. No mellor dos casos.

- Os metaleros menores de 30 non poden nin decirme un grupo. 

- Os máis trve chegaron a nombrarme a Elffor e algún máis metido no mundillo Pagan díxome que cría que Hordak eran españoles :)

En canto a latinoamérica, realmente non sei cáles son as razóns para que en 4 décadas de Metal non sacaran a un solo grupo que se recorde máis aló do seu propio país sequera. Faigamos un repaso a algúns países ao sur de EE.UU. 

México: así de primeiras a banda que nos vén á cabeza é Brujeria, ainda que case xa podería ser considerada estadounidense, xa que según teño entendido todos levan vivindo aló un bo tempo. Incluso fomos testigos de que o cantante tiña un español daquelamaneira no concerto do Resurrection'16. Sen duda debe de ser a banda máis internacional nacida en México, ainda que non entendo moi ben o porqué, xa que musicalmente son bastante malos para un servidor. Logo temos a Luzbel, Transmetal, Leprosy, Agora, Cenotaph, Disgorge,...

Arxentina: outro dos países de maior extensión de latinoamérica, e a primeira banda na que penso é Rata Blanca, logo a principios dos 2000 ou finales dos 90 salira Beto Vázquez Infinity e últimamente Skiltron e Triddana. Pero dentro do país, polo que leo, as bandas con máis solera poden ser Hermética, V8, Almafuerte. Tren Loco, Malón, Horcas, Animal,... 

Ao lado de Arxentina topámonos con Chile e os seus Mar de Grises e Poema Arcanus, que eu recorde. Logo de mirar qué é o que se move dentro do país parecen ser famosos Criminal, Necrosis, Coprofago, Massacre, Torturer, Undercroft, Six Magics... 

Para Bolivia, sendo sinceros, non me vén nin unha soa banda á cabeza. Entón toca mirar chuletas e parece ser que alí son conocidos Arkanos, Jherux, Track, Alcoholika La Christo, Hate,... Sorprende ver que o Black Metal é popular neste país, sendo que na maioría de América Latina o Thrash Metal parece ser que está eternamente de moda. 

En Colombia son máis ou menos internacionalmente conocidos, dentro do mundillo Black Metal, Inquisition, e a algún fan acérrimo do Death Metal sonaralle Internal Suffering, pero no resto, estou perdido. Os metaleros colombianos parecen ser grandes fans do Metal Extremo, tanto Death coma Black Metal son recurrentes nos estilos elexidos por quenes queren facer música alá. Dentro tamén conocidas son Neurosis, Kraken, Goretrade, Krönös, Awaken, Ekhymosis (hombre, xa non me acordaba da ex-banda de Juanes!), Tránsito Libre, Akash, etc.

E ben, non vou ir país a país, xa que son uns cuantos, pero realmente se fai moi difícil encontrar bandas mínimamente populares afora do país en cuestión para Venezuela, Ecuador, Costa Rica, Uruguay, Paraguay, Panamá, República Dominicana, Nicaragua, Honduras, Cuba, El Salvador ou Perú. 

Resumindo, salvo contadas excepcións, non hai prácticamente bandas latinoamericanas que aporten absolutamente nada á escena metalera desde que ésta naceu. De feito, a maior parte delas non só non aportan nin aportaron nada, senón que son maioritariamente moi mediocres e básicamente tentan copiar o que fan ou fixeron outros. Sona mal (e non teño nada en contra deles, valgame dios!) pero é así! ¿Será o clima? ¿Será cousa de pouca innovación innata? Non teño nin idea.

Diario de Enlil: Maniakk at Rest

Hai tempo que non me pasaba por aquí para falar do que estou facendo últimamente no que se refire á música, polo que vou expoñer o que foi este ano 2016 ata o momento:

No meu último post mostraba un teaser do que sería a próxima bit-demo de Enuma Elis. Pensaba que tería listo ou case listo todo neste punto do ano, pero quedeime máis ou menos onde estaba debido a que os amigos locales me lían. Polo tanto, non hai novedades de momento sobre "Delirium Tremens". 

En canto ó proxecto dos amigos que me propuxeron axudarlles cunha segunda guitarra, acabou coma me comentaran nun principio (ou un pouco máis tarde, nun principio era solo ensaiar e jammear por diversión): cun concerto na sala dos amigos. Xa non estou eu para trotes de concertos, nin sequera de bandas nas que se me esixe unha regularidade nin compoñer/ensaiar na casa. Por eso Must Maniakk era unha boa excusa para liberarme por uns momentos do traballo e facer algo diferente entre semana. Nin ensaios na casa nin composición, perfecto. A lea foi cando de repente había que facer un concerto. Nin o estilo dos temas era o meu, nin a súa música tiña suficiente variedade nos riffs pa un servidor.. vindo de facer cousas con Mileth, no que metíamos 10 riffs diferentes por tema, cada guitarra tamén facendo unha cousa distinta da outra sempre, os temas de 4-5 minutos e 2 riffs, por un lado non me ocasionaba ningún quebradero de cabeza, pero tamén acaba aburrindo un pouco. 

Así que o punto final foi o 21 de Maio do 2016:

O certo é que foi un concerto divertido, incluso me tomeu un par ou tres birras antes de ir tocar, cousa que nin se me pasaría pola cabeza en ningún concerto anterior. Tal vez debido a eso tiven algún erro puntual pero penso que á xente lle deu igual. O carallo foi velo despois en vídeo xa pasada a festa!

Algún se quedou medio cego no público debido ó reflexo da miña guitarra.

Sempre me acordarei cando de repente, ó cantante-guitarra, que facía tamén a música (o proxecto era del e mais do batería), a 3 horas de empezar o concerto me dixo: "teño un novo riff para esta canción, tocámolo despois de "aquela parte" e a ver cómo vai, tranquilo, se hai algún fallo estamos pa divertirnos e non pasa nada". Xa claro, se estiveramos no ano 94, non pasaba nada, pero na era da tecnoloxía na que todo queda grabado por alguén e súbeo para que o resto da xente o vexa no seu canal de Youtube, etc... xa non hai eses concertos "entre amigos e sólo entre nos" máis.

Por aquí unha mostra sonora do que foi aquel día, non me pensaba que naquel antro que teñen os meus amigos se dera un sonido máis ca decente, mellor que algúns concertos que vin na Iguana, o Bar de Juan-Anoeta, etc. Xa vedes que o estilo que tiñan os meus colegas non é nada doutro mundo pero igual pa tomar unha birra mentres se escoita non está mal! (tampouco me esperaba que nas grabacións se oíra a miña guitarra por encima do resto, arriba recordo que todo estaba compensado).

Máis ca nada, foi un concerto de grupos primeirizos e de amigos, posto que salvo Surmarõõm, o resto de grupos nunca tocaran en vivo. 

O curioso é que o último grupo en saír a escea foi o proxecto personal do batería de Must Maniakk. Fóralles a algún ensaio, e asegúrovos que eran 3 personas, pero no concerto apareceu él só xunto cun PC. Supoño que vería que os 2 restantes non deron feito a tempo pa ter listo un concerto, pero debeu ser moi pouco antes de subir! Esto é algo que vexo moi a miúdo nas bandas: a présa por sair a un escenario incluso sen ter suficientemente mallados os temas, o mesmo con sacar álbumes/demos. Pero en fin... 

Este proxecto chámase Joy At Rest e é un caso absolutamente contrario a Must Maniakk: cancións de riff tras riff tras riff, progresión absoluta con estructuras complicadas, de feito hai algún tema que eu consideraría que non ten estructura, senón que é unha sucesión de riffs nos que a canción non volve a nada anterior. Eu optaría por unha mezcla de progresividade con reminiscencia a algún riff ou melodía anterior, é decir, que se note que estamos na mesma canción coa mesma temática a vista de paxaro. Por ese motivo, escoitar a Joy at Rest resulta por veces complicado, porque non sabes a onde van parar as cancións, e se che poñen mil riff pegados uns a outros, parece que non hai un fin. 

Aquí podedes ver o que fai, grabación xusto do concerto que nos toca nesta entrada:

Como sexa, o rapaz ten ideas interesantes, ainda que baixo a miña percepción personal, un pouco de orde nelas non lle viña mal. 

Logo deste concerto, penso que ata o mesmo día, veume falar de que estaba buscando novos integrantes, e debeu ser a alegría da noite, que pois finalmente accedín a axudar cunha segunda guitarra. A sopresa veu uns días despois cando parece que xa había un concerto programado e outro na mesma sala que tocamos en maio como "ensaio pre-concerto". E sería o 3 de decembro e 19 ou así de novembro... recordades o que dixen hai unhas líneas sobre apresurar as cousas..? Ben.. pero bueno, agora estou xa ensaiando con él mais outros dous, baixista e batera que son bastante bos, a verdade. O que non me esperaba é que o primeiro concerto serio sexa nunha sala de renombre aquí, a mesma na que tocaron Cradle of Filth, Moonspell, Sepultura, Death TBA, etc hai uns meses, e teloneando a un grupo sueco! Interesante, ainda que por veces me da a impresión que xa vou vello pa estas cousas.  

Por esta razón, xunto coas vacacións de verán é pola que me foi imposible concluir unha demo de Enuma Elis e supoño que non será este ano, esperemos que para o que vén teña algo máis de tempo. 

 Post-concerto I

Post-concerto II - Must Maniakk

Por outro lado, tamén me gustaría destacar que hai uns poucos meses Mileth sacou "Petros, Axioma da Terra" por fin en formato single, xunto coa inclusión das demos anteriores nunha compilación chamada "Recolleita dos Demos que han de Ser Esquencidos". Gustoume o sonido que lle sacaron a esta canción, que realmente non é nova, fixémola haberá 5 anos, nin sequera é a última que fixemos na banda mentres estaba eu. De feito sempre dixen que teño moita gana de que saquen algo novo sin min pa ver cómo sonan! 

Polo resto, A Novena Onda sona ben, coma fixeran na demo do 2014. É curioso, sempre pensamos que esa canción quedaría un pouco deixada comparada coas outras que considerábamos "mellores" e finalmente foi a máis conocida. E sinceramente non me gusta nada cómo quedou o sonido das 2 da demo. Prefíroas na primeira versión, sona moito máis blacker e "trve". Nesta nova o sonido de guitarra quedou moi comprimido e casi non se sabe qué fai cada unha. De feito costoume acabar de oir ese par de temas, cousa que non me pasa nas versións demo de hai 4 anos. 

Pois nada, haberá que seguir esperando para oír algo novo de Mileth, eu sigo con ansias desde que marchei!

Roubos ou similitudes? Celtic Legacy VS Manowar

Acomodado yo me sentía... cando nun mix de metal de Youtube me encontrei con este tema dos irlandeses Celtic Legacy, e entusiasmado fun ver o nome da banda e da versi... espera... a canción de Manowar non era Live by the Sword... era The Power of Thy Sword!!

Abbath - The tourist part II

Parece que o de Londres non foi máis que o inicio dun longo tour de fotos ó largo de mundo por parte de Abbath, agora tócalle a Sydney.

Fan absoluto.

Fuente

Cosecha paganogalaica

Outros novos que se unen ás cosechas metaleras son os galaicos Xerión, como ben me apuntaba hai pouco Grilo do Demo. Xa vira o anuncio por ahí nas redes, pero a verdade é que nin lín de qué tipo de cervexa era nin quén exactamente a patrocinaba. De feito pensei que pertencía a outro grupo galego chamado Meigha.

O certo é que toda esta moda medio hipster das cervexas artesanales, que en Estonia está a tomar parte do mercado que parecía case intocable das dúas marcas locales Saku e A. Le Coq, está chegando moito máis lonxe do que me pensaba. E, ainda que moitas destas cervezas artesanales é un pouco coma o arte moderno, que "solo os entendidos poden saborear os lúpulos e lixeiro toque de aroma de cerezo...", hainas  que están bastante boas.

Neste caso alégrome que alomenos, Xerión poñan o seu nome a algo feito dunha forma un pouco menos industrial (tampouco é que sexan uns AC/DC ou Amon Amarth), e tomaría unha con gusto, a verdade. Eso sí, o de ter merchadising a modo de productos consumibles en lugar das típicas chapas, camisetas e carteiras, ¿ata onde chegará? ¿sacará Mileth o seu propio LK forxado na serra do Xistral, sacado da sapiencia dos vellos do lugar? O tempo dirá...

Este venres marcha medio palé de cervexas pra Ourense. A nosa cervexa máis lóbrega: a XERIÓN ULFXURZ. Estaremos en El Pueblo Café Cultural o sábado e o Domingo na Cervecería O Moucho

Abbath, qué grande!

 Se hai algo que sempre me gustou de Immortal e en particular de Abbath, é a cualidade de nunca tomarse completamente en serio. Para proba, aquí tedes unha sesión fotográfica do paseo turístico que Abbath e os colegas se tomaron polas rúas londinenses. Solo lles quedou facerse unha foto montados nun tiovivo, pero, é que vendo cómo son, pois non me acabaría de extrañar que fixeran algo similar. Grande!

Máis fotos aquí:

http://metalhammer.teamrock.com/features/2015-09-21/we-took-abbath-for-a-day-trip-round-london

Máis bandas deberían de tomar exemplo.

Diario de Enlil: Teaser & Maniakkos

Hai tempo que non me paso por aquí, pero ainda sigo vivo ;)

Hoxe traigo un par de cousas interesantes:

A primeira e máis importante, subín un teaser da nova demo de Enuma Elis. Levo tempo anclado polo cambio de PC, e ainda non probei a seguir facendo novas cousas dende entonces, pero decidinme a sacar un extracto de case 2 minutos dun novo tema. Como na vez anterior, pensei nun video que complementara á perfección o ambiente melancólico e sinfónico da música de EE. Xa me diredes... eso sí, olvidádevos de cambios de sonido, Enuma Elis segue a ser un proxecto 100% electrónico, old school dende o 99. Algún día no futuro alguén dira que faigo retro-electro-metal jaja

Por outro lado, estou participando nun proxecto duns amigos, nada serio de momento. Eles chámanse Must Maniakk, e din que fan Pagan' Roll ainda que eu penso que o seu estilo está máis preto dun Punk-Metal. Como sexa, como non hai presión de facer discos, concertos ou calquera outra cousa namáis que pasalo ben, ata o dagora é divertido. Con eles non participo nin en composición nin en nada, simplemente faigo o que me mandan e de vez en cando jammeamos ou facemos tolerías, que é unha das cousas que máis gracia ten cando se ensaia.

Como mostra, aquí vai unha versión do Vulgaris Magistralis, cover de Heidevolk, que á súa vez é cover de Normaal. A única guitarra son eu neste tema, pero o que canta tamén toca guitarra noutras ocasións. Os sonidos raros veñen do batería, que tamén lle dá ás vocales a veces. A verdade é que nin sabía que estaban grabando, pero ainda me rín cando mo pasaron.

https://soundcloud.com/parz-von-ziggese/must-maniakk-vulgaris-magistralis-rehearsal-070515 

E como suele pasar moitas veces con moitas bandas, xa amañaron de facer fotos ainda antes que sacar cousas, pero bueno, ten gracia pa recordar estes ensaios.

Slaves shall serve beer

Cómo non, os de Nergal metéronse de cheo no mundo máis comercial da música (referíndose a merchandising) nos últimos anos, e como non, eles non ían ser menos que Amon Amarth, Motörhead ou Maiden, e xa sacaron a súa propia cerveza. Ou o que é o mesmo, unha marca aleatoria dunha birra calquera aliouse con Behemoth para que así salgan ganando ambas partes en canto a ventas se refiere.

With 6.2 percent alcohol by volume, this Belgian IPA-style ale will be available on May 11.
 
Fuente 

Behemoth - The Satanist (2014)

Behemoth - The Satanist (2014)
Black/Death Metal
Oficial

Facía tempo que non me animaba cunha das miñas particulares reviews, e o certo é que, ainda que oín outra vez uns cantos centos de álbumes en 2013, non me animei a comentar nada por aquí nese tempo, supoño que tampouco foi un ano demasiado bo para o Metal en xeral.

Retomo esta parte do blog para expoñer a miña opinión sobre un dos meus grupos preferidos dos últimos 15 anos no terreo do Death Metal: Behemoth. Recordo que comentara a algunha xente que dous dos meus álbumes preferidos da década pasada foran Satanica e Thelema.6 (xa, algún dirá que Satanica é do 99, pero eu descubrín os 2 álbumes ó mesmo tempo (2001?) xa que pola súa curta duración, estaban nun mesmo CD de 80min. que xa debe estar rallado de tanto poñelo). 

Co paso do tempo, a banda continuou a sacar magníficos discos coma Zos Kia Cultus, Demigod ou The Apostasy, que ainda que recurrían ó mesmo, tiñan grandes temas e eran moi entretidos. Sen embargo, con Evangelion, Behemoth déronse un batacazo para o meu gusto. Creo que o oín sólamente unha vez, e a sensación que me deu foi a dunha visible falta de ideas, cunha tendencia hacia o Brutal Death, que arruinaba en moitas ocasións o resultado, todo esto axudado por unha pésima estructuración interna das cancións, según recordo, añadido o feito de ser un grupo liderado por un ególatra con visos de RockStar (e de feito, Nergal é todo un Rock Star no seu país, estando de xurado do American Idol local, facendo pinitos de actor e enrollándose con cantantes de Dance Pop... pero bueno, que cada un viva a súa vida con respecto á súa moral e lóxica... ahí non me meto, ainda que me chama a atención).

Chegamos a 2014, e logo da enfermidade de Nergal, por primeira vez en tempo, sentín curiosidade por Behemoth, por saber se un infortunio deste grado na vida particular dun artista pode ter algún cambio drástico na súa forma de facer música... e....

...o que me encontrei en The Satanist en términos xerais foi un álbum que peca de pretencioso, de aspirar a moito tendo moi pouco dentro de sí mesmo. E bueno, hei decir que na parte máis superficial logra esta pretensión, xa que creo que en toda a historia de Behemoth, nunca vira que a banda tivera tantos seguidores e fanáticos -algo que sí, tamén se dá no Metal, por moito que lle pese aos metaleiros máis antigos: "el Metal es moda, joda a quien joda"-.

Con respecto ao disco, o álbum empeza con "Blow Your Trumpets Gabriel", o primeiro tema de adelanto que empezaron a tocar nos concertos. Recordo a miña cara de pasmo cando vira un video do "gran novo tema de Behemoth tocado en directo", e non me podía crer que fixeran algo tan rematadamente malo, no que o primeiro riff sexa repetido ata a saciedade nos 2 primeiros minutos e medio! e no que para agochar a incrible mediocricade dos 2 seguintes, metan coros, teclados orquestales, trompetas e espíritos infernales que deriva nun caos sónico e trapalleiro.

A cousa mellora un pouco no seguinte, "Furor Divinus", pero todo é un espellismo. O tema dilúese nunha mala versión da súa época gloriosa de principios dos 2000, e no que, coma o 80% das bandas que escoito últimamente de Thrash e Death, esconden a súa inoperancia para crear riffs memorables, nunha producción impecable. Este espellismo repítese ao largo de The Satanist, un álbum que só pode gustar a quenes non disfrutaron de Behemoth ao largo dos anos e/ou que son fácilmente sorprendibles por unha boa conxunción de imaxinería sonora e visual. Porque é algo innegable, que cos anos, a banda de Nergal foi cedendo musicalmente para centrarse máis na imaxe e merchandising que outra cousa. En definitiva, é o que algúns chaman por ahí comercializarse, cousa que non vexo mal, sempre e cando non se sacrifique o arte que en teoría estás vendendo.

O resto de album ten altibaixos, o riff principal de "Ora Pro Nobis Lucifer" é un calco doutro xa feito anteriormente por eles mesmos (aquí ven o de "se un se copia a sí mesmo, é plaxio ou non?" habería que preguntarlle a Kai Hansen, ou no, que tamén calca o seu de Maiden e Judas XD). 

"Amen" tira tamén do material antigo, sona coma un remake feito de forma máis moderna dun tema desbotado de principios de 2000, e non me acaba de disgustar, a pesar que recae máis na atmósfera malévola que no "bo riff", coma todo o álbum. 

Pode que sexa o tema-título a canción que máis pode sorprender, xa que non sigue os patróns da maioría do CD de refacer cousas antigas dunha maneira desordenada. De forma asombrosa, a banda fai un medio tempo que bordea cun Rock alternativo-Grunge (Behemoth xa demostraran no pasado o seu gusto por bandas coma Turbonegro ou Nine Inch Nails), ata que de ningún sitio sale un blastbeat que me deixou coa confirmación de que este disco peca de ser absolutamente desestructurado. Esta sensación é constante co traballo de Inferno, que mete blastings cando realmente non o pide e cambios de tempo que quedan mal para o gusto dun servidor e dán a impresión de estar pensados de forma apresurada (e conste que Inferno pareceume sempre un dos mellores baterías do Black/Death).

Pero non todo vai ser negativo, se hai algo que me gustou sobre The Satanist é a atmósfera malévola que contén o album, e a volta ó Death máis blacker de Satanica/Thelema.6/Zos Kia Cultus en lugar de continuar pola brutalidade deathmetalera. En términos xerais, gústoume máis que o previo, deso non hai dúbida, pero non estarei tan atento ó próximo de Behemoth coma o estaba hai tempo. Eso sí, oireino para comprobar se continúan por esta senda e se animan a sacar algo que non sexa tan mediocre ou se polo contrario van seguir exprimindo riffs feitos no pasado e continuar vivindo de materia extramusical, aproveitándose da base de fans crecente.

Seica van sacar máis videos con efectos especiais e escupir máis sangue nos concertos, haberá que comprarlles todo o merchandising. 3/10

Roubos ou similitudes? Kings of Metal VS Turrican

Mentres estaba buceano entre as bandas sonoras de videoxogos de Amiga (hobbies que ten un), atopeime con Turrican, un videoxogo creado en 1990, e cuia portada me chocou polo seu innegable parecido a Kings of Metal de Manowar (1988)... xuzgade...

Vivir en Estonia: The Night of Ancient Lights

A noite das luces ancestrales, podería ser un bo nome para un tema de Mileth, pero non, ésta é a noite do 30 de Agosto, é decir hoxe. Nesta noite, estarase permitido encender fogueiras ó largo de toda a costa báltica.

Esta celebración ten como fondo recordar que o mar é de todos, e convén coidalo. De feito, o mar Báltico non é o mellor exemplo de mar limpo, tal vez por iso os estonios non teñen unha variedade demasiado grande de peixe (parece que ser un mar relativamente "novo" tamén axuda), cousa que me chamara moito a atención cando cheguei aquí, xa que é un país con bastante costa, e supoñía que por conseguinte, con cultura mariñeira. Estar prácticamente rodeado de terra, tamén o fai máis vulnerable para manter calquer tipo de contaminación durante un tempo máis prolongado...

http://www.muinastuled.ee/

Vivir en Estonia: 25 anos do "Baltic Way"

Hai poucos días, o 20 de Agosto, foi un dos poucos, pouquísimos días festivos que temos en Estonia; este foi o Día da Restauración da Independencia, desde 1991. 

Hoxe, 24 de Agosto, non é festivo, pero os locales teñen algo que celebrar. Hai 25 anos, en 1989, estonios, letóns e lituanos uníronse nunha das maiores cadeas humanas nunca feitas para protestar contra a ocupación ilegal da Unión Soviética desde 1940, a "cadea báltica". A cadea humana, constituída por 2 millóns de habitantes dos 3 países bálticos, atravesou Tallinn, Riga e Vilnius, logrando un total de 600 km de percorrido. 

Esta ansia de volver a ser países independentes da URSS ocasionou unha resposta dura do xigante, que afirmou ser un serio desafío para o destino das xentes dos países bálticos, guiadas polos intereses dos seus líderes nacionalistas. A Unión Soviética incluso amenazou ós 3 países, indicándolles que en caso de lograr os seus obxetivos de independencia, o resultado podería ser catastrófico para eles. Debido á presión internacional e das Nacións Unidas, finalmente o asunto non pasou dahí e Rusia calmou o seu discurso, que seguía (e sigue) mantendo que non se tratou de ningunha ocupación, senón que foi un acordo bilateral cos líderes de Estonia na metade do século pasado. Ten certa gracia, xa que a URSS introduceu a miles e miles de rusos nos 3 países para traballar e vivir (conquistar), e ó mesmo tempo desterrou por exemplo en Estonia a outros tantos miles cara a terras siberianas para ser escravos. Moitos estonios teñen avós e bisavós desaparecidos durante eses escuros anos en terras rusas. O resto malviviron durante a ocupación da URSS dentro do seu propio país neses anos de comunismo extremo.

Este movemento tamén se chamou "Singing Revolution", ou Revolución Cantada, facendo alusión á protesta non violenta, e tendo como máximo exponente o Festival da Canción -ou Laulupidu-, que se celebra cada 5 anos en Lauluväljak (este ano foi un deles) e que conta con un coro dunhas 30.000 personas. Eu particularmente estiven hai uns anos neste evento, e a imaxen que tiven foi abrumadora durante os primeiros 15 minutos. Despois todo se volve un pouco máis do mesmo e acabeime aburrindo, ainda que o público (uns 80.000) escoita bastante emocionado, e incluso algúns deles tamén cantan eses temas sobre a independencia, liberdade e historias similares con lágrimas nos ollos. Supoño que é algo máis interesante para os locales que para o resto.

PD: Por certo, estiven ocupado últimamente e non andiven no blog nada, pero a partir de agora intentarei postear unha vez por semana, nos sábados ou domingos.

Cosecha estona

"A música é un negocio", eso é o que me dixo a moza de Markus, o cantante-guitarra de Metsatöll, cando coincidín con ela, e estivemos festexando e falando a ritmo de música extrema no "Black Magik Estonia" ata altas horas da madrugada. Díxome que o líder da banda pensa en Metsatöll tamén como a súa compañía e en sacarlle o máximo rendimiento. Neso encontrome que 2-3 semanas despois, nos supermercados aparece a Metsatöllu (a birra propia da banda) mais tamén pan negro patrocinado polo grupo (nada máis tradicional para un grupo de Estonia). En fin, parece que a moda non para de crecer, e quén sabe se nun futuro haberá tendas especializada dedicadas á comida e á bebida "Do Metal"...  e que incluso vendan máis que as propias tendas de discos...

 

Por certo, como ocorre coa maioría dos productos que levan o nome de bandas... a cerveza non é nada especial.

Vivir en Estonia: Söögiplats

Os locales estonios, amigos da juerga e da comida basura a altas horas da madrugada acaban de sufrir un duro revés: Söögiplats, o típico puesto de hamburguesas do centro de Tallinn sen hora de peche e que servía comida rápida a famentos transeúntes polo día e a ebrios partykings pola noite, cerrará nas próximas semanas.

Non hai quen non coñeza Söögiplats en Tallinn. Xusto ó lado da plaza de Vabaduse Väljak, é un punto céntrico polo que moita xente pasa. Pouco importa a terrible mala educación e desgana das súas asistentes, o puesto de comida rápida ten xente ás 4 da tarde e ás 2 da madrugada... e ás 6-7 da mañá ten incluso cola se é fin de semana. Recordo ben que para matar o tempo mentres que esperábamos o primeiro trolley de volta ó hostal, era obligada unha hamburguesa atiborrada de diferentes salsas para enmascarar a desaborida carne e complementos. Todo por non pagarlle ós impresentables "taksos". 3 euros van mellor empleados no bandullo que nos petos de ladróns sobre rodas. Un día falarei sobre esta calaña local, que nin merecen ser chamados "profesión".

Pois xa non sei cómo sobreviviran aqueles taciturnos que saciaban a fame antes de ir para cama os domingos a primeira hora, tampouco as gaviotas e palomas que sobrevolaban o puesto durante todo o verán e incluso se aproveitaban de descoidados ou de borrachos que olvidaban onde poñían as súas "maxiburguers" e friikartulid (patacas fritas). Todo un icono que desaparecerá en breves para poñer no seu lugar un edificio relacionado con temas burocráticos...

Cada vez que llo comentaba a algún local, a súa cara de asombro e incredulidade non tiña precio: 

-"Sabías que van quitar o Söögiplats?"

-"Qué dices home! Imposible! Se o jefe dese negocio debía de facer máis cartos que un ministro!", "e agora, onde vai ir a xente comer cando volve de salir na cidade?"

Fai tempo que non me paso por ese lugar, pero creo que antes de que cerre, lle vai caer unha Maxiburguer con doble de burguer, doble de queixo e doble de salsa (o que en España consideraríamos como 10 veces máis do normal) -este consello é real-, para ter un recordo como é debido do sitio... (esperemos que o recordo non sexa no baño ó día seguinte...).

Imaxe real dunha Maxiburger

Vivir en Estonia: Vastlapäev

É curioso que en Estonia, como en moitos outros países non-latinos, teñen a festividade do Carnaval, pero nun rollo totalmente diferente. Aquí o de disfrazarse non existe, nin sequera é festivo (os estonios teñen bastantes poucos días libres, a verdade). O que fán neste Martes "de carnaval" ou tamén chamado "Vastlapäev" é básicamente unha celebración en familia con comida casera.

Hai 3 cousas que non poden faltar no Vastlapäev:

 1. Vastlakukkel: é unha especie de bollo con crema (non é exactamente nata, pero é parecido). Ten un típico "sombreiro" feito coa parte darriba do pan sobre o que esparcen un pouco de azucar en polvo. Polo visto é tan habitual, que ata no traballo suele pasar que che traen a proba (alomenos polo que oín non fun o único ó que llo deron no medio do día).

2. Sopa de guisantes con carne: este plato tamén é tipico dos países escandinavos. A primeira pinta non é moi boa, pero non está mal. Eso sí, é un chisco pesado. 

3. Ir cos nenos a levalos en trineo. A veces un vé ós sufridos pais tirando dos pícaros polas rúas adiante e ata case dan pena, tirando deles coma ganado arando na horta. Ignoro cánto tempo é o normal de tirar dos nenos no trineo, pero pola cara de sufrimiento dalgún supoño que non lle foi pouco trayecto :D Eso sí, por aquí dícese que os levan sempre "encantados", xa que é unha tradición centenaria...

Tamén se suele ir a calquera pequeno montículo de neve que haxa para que os nenos suban e baixen deslizandose pola neve (cuestión máis cómoda para os pais :D). Este ano foi algo un pouco raro, xa que a estas alturas non hai neve! O normal sería que estiveramos entre -5 e -15º, pero levan 3 semanas entre -2 e +2º!

Interrogantes do Metal - O pelaso de Kai

Interrogante IX: Qué pasou na cabeza de Kai Hansen no 2013-2014? -en sentido literal-

Gamma Ray prepar... espera espera... comorl?

Se alguén se pensaba que iba a falar doutro disco coñazo e autorepetido de Gamma Ray vai bon... o motivo polo que me parei a ler a noticia sobre un novo álbum do noutrora imaxinativo Kai Hansen foi a incrible foto que acompañaba á nova...

Mamaíña ahí pasou algo, xa non que onde había ceo agora hai nubes, senón que as nubes forman unha borrasca rara de carallo...

 Ai cómo se poñen algúns cos anos...