E outro máis para a colección de todo amante vinícola metalero. Desta vez tócalle a Accept comerciar co seu nome:
lunes, septiembre 17, 2012
viernes, septiembre 14, 2012
Microreviews Agosto'12 - Os demáis
Black Metal
Oficial
Tema: Come, Perdition
Naglfar son uns míticos blackers suecos de escola noventera que debutaran por aló do 95 cun moi bo álbum chamado Vittra. Álbum que co transcurso de sucesivos traballos foi quedando coma "o álbum" de Naglfar para un servidor, xa que, a pesar de non ser tampouco malos en sí, nin Diabolical, Sheol, Pariah ou Harvest (que ainda contiña un par de temazos) resultaban discos dignos de mención. De feito todos se parecen bastante entre si, tanto en sonoridade coma na súa escasa permanencia máis aló da memoria a corto plazo. E algo así sucede con Teras, que segue os pasos dos seus predecesores e que mostra pouco novo dentro do universo de Naglfar.
O disco ábrese como lle recordo á banda nos últimos CDs; dunha forma potente e interesante, cunha intro e "Pale Horse" captando a atención do oínte, que se disipa irremediablemente co devenir de acontecementos: unha sucesión de temas cada cal máis estándar que fan que gradualmente perdas o feeling creado ó principio.
Que hacia o final Naglfar coloque dous dos mellores cortes do CD, "Come Perdition" e "InvocHate" non amaña nada, porque para esa o oínte probablemente xa ha de estar un tanto hastiado da media hora anterior.
En fin, outro disco máis de Naglfar que non dice moito e que pasará sen pena nin gloria. 5/10
O disco ábrese como lle recordo á banda nos últimos CDs; dunha forma potente e interesante, cunha intro e "Pale Horse" captando a atención do oínte, que se disipa irremediablemente co devenir de acontecementos: unha sucesión de temas cada cal máis estándar que fan que gradualmente perdas o feeling creado ó principio.
Que hacia o final Naglfar coloque dous dos mellores cortes do CD, "Come Perdition" e "InvocHate" non amaña nada, porque para esa o oínte probablemente xa ha de estar un tanto hastiado da media hora anterior.
En fin, outro disco máis de Naglfar que non dice moito e que pasará sen pena nin gloria. 5/10
Black Metal
Tema: Beneath a Septic Sun
Se poidera clasificar nalgún estilo o segundo álbum destes suecos, sin duda sería poñéndoos ó lado do primeiro de Ihsahn ou o último de Emperor. Esto é, Black Metal con doses de tranquilidade dadas por guitarras en limpio, baterías jazzies, e progresións complicadas que se unen á crudeza dun Black Metal interesante e ben feito. The Human Condition é unha mezcla de sentimentos extraña, que vai desde unha calma turbia ata a frialdade depresiva, na que os elementos de Post-Black Metal parecen aflorar sobre o tradicionalismo escandivano. Na voz parece que esteña unha mezcla entre Ihsahn e Abbath, e o sonido é realmente bo. Penso que se éste fora o novo de Ihsahn en lugar de Eremita, do que comento xusto abaixo, os fans estaríanse comendo a cabeza se cál é o mellor disco do Ex-Emperor: o The Adversary ou éste. Lamentablemente, hai algo que me dice que Waning seguiranse quedando moi por debaixo en popularidade ó lado do noruego despois deste par de discos sacados por cada un deles.
Life is life. 7/10
Life is life. 7/10
Extreme Progressive Metal
Oficial
Tema: Something out there
Despois de tres discos aclamados masivamente pola crítica coma The Adversary, Angl e After, Eremita é o cuarto álbum do noruego Ihsahn en solitario. Un traballo que profundiza máis aínda na experimentación e no lado progresivo do ex-Emperor, e no que conta con colaboracións estelares coma Devin Townsend, Mikael Akerfeldt, Jeff Loomis e o retorno do saxofonista Jorgen Munkeby, que participa en varios temas, materia ésta que non me fai especial gracia.
Ben, en principio todo esto sona atractivo (salvo polo do saxo), coma en anteriores ocasións, pero a mín finalmente o único traballo que me chamou algo a atención se o comparo cos outros de Ihsahn, foi The Adversary. Pode que tivera máis rollo escuro e sentimento blacker que estes últimos, que se me fan parecidamente pesados.
Sei que a maioría de fans de Ihsahn, que hai moitos, basta con ver as excelentes críticas que obtivo no Vagos 2011 cando a mín ese mesmo concerto me pareceu un señor tostón excepto cando tocou "Thus Spake the Nightspirit", se me botarán enriba e me argumentarán a técnica, a producción, a mezcla de estilos e a dedicación posta neste Eremita. Non o discuto, pero a mín a música de Ihsahn non me entra tan ben como me gustaría e como en principio pensaría que o faría vendo a heteroxeneidade da que fai gala. Supoño que é cuestión de gusto e pouco lle teño que facer, salvo apreciar a súa técnica e ganas de experimentar.
Nin me sorprende nin me atrapa para oílo repetidas veces. 5/10
Ben, en principio todo esto sona atractivo (salvo polo do saxo), coma en anteriores ocasións, pero a mín finalmente o único traballo que me chamou algo a atención se o comparo cos outros de Ihsahn, foi The Adversary. Pode que tivera máis rollo escuro e sentimento blacker que estes últimos, que se me fan parecidamente pesados.
Sei que a maioría de fans de Ihsahn, que hai moitos, basta con ver as excelentes críticas que obtivo no Vagos 2011 cando a mín ese mesmo concerto me pareceu un señor tostón excepto cando tocou "Thus Spake the Nightspirit", se me botarán enriba e me argumentarán a técnica, a producción, a mezcla de estilos e a dedicación posta neste Eremita. Non o discuto, pero a mín a música de Ihsahn non me entra tan ben como me gustaría e como en principio pensaría que o faría vendo a heteroxeneidade da que fai gala. Supoño que é cuestión de gusto e pouco lle teño que facer, salvo apreciar a súa técnica e ganas de experimentar.
Nin me sorprende nin me atrapa para oílo repetidas veces. 5/10
Melodic Power Metal
Oficial
Tema: My Only One
Os bosnios Heaven Rain estrenan segundo disco e con él nova cantante. Ainda que conservan o mesmo xeito de compoñer que no disco debut, este cambio de vocalista masculino por feminino despistoume en primeira instancia, e realmente non sei se o grupo mellora co cambio. A nova cantante fai líneas moi parecidas ás do anterior, sensibles, melódicas e melancólicas, sen demasiada complicación nin forzamentos para alcanzar tonos altos. Tal e como é a música de Heaven Rain, un grupo que a primeira vista pode parecer un máis, pero que atesoura un lado emocional e de coidados arreglos, que é difícil de atopar na escena de Power Metal europea. Coma en Far and Forever, en Second Sun únense elementos de Hard'n Heavy, música clásica, New Age, Metal Progresivo e sinfónico ó inicial punto de partida de Power melódico. Unha forma de compoñer que me volve a ser interesante neste novo álbum, e que creo que fai de Heaven Rain unha banda mínimamente diferenciable. 7/10
Black Metal
Tema: Nigth Woven of Snow, Winds and Grey-Haired Stars
Ainda que coñezo a Drudkh desde que un compañeiro de universidade me pasara algo deles xa hai bastantes anos, nunca lles pillei o punto. Pode que non estivera preparado daquela e hoxe os acollería algo mellor, xa que se labraron un nome ainda que sexa a nivel underground, e xa ten o seu mérito. Polo que desde ese punto, de terlles oído algo, pero sen que me chamara a atención hai moito tempo, me dispuxen a oír Eternal Turn of the Wheel, un disco que parece salir despois de que a banda dese un bandazo que os seus fans non perdonaron cun CD excesivamente Post-Black e recreativo coma era Handful of Stars (sería cousa da moda Post-Black shoegaze tan en boga últimamente?).
Con este último a banda retorna ó seu sonido habitual, un Black Metal máis clásico, con guitarras afiladas e no que comparten momentos máis doomies e depresivos con blastings e muros de guitarra acompañados por teclados atmosféricos en temas de duración larga, ainda que o álbum sexa excesivamente corto (36 minutos).
O caso é que a mín non me impresiona o máis mínimo. Pareceume un disco correcto, con sentimento frío e nihilista, pero nada especial que sobresalga entre outras moitas bandas. Tal vez me teña que poñer con algo anterior de novo? ainda que se sigue este patrón dudo que me entusiasme moito. 5/10
Con este último a banda retorna ó seu sonido habitual, un Black Metal máis clásico, con guitarras afiladas e no que comparten momentos máis doomies e depresivos con blastings e muros de guitarra acompañados por teclados atmosféricos en temas de duración larga, ainda que o álbum sexa excesivamente corto (36 minutos).
O caso é que a mín non me impresiona o máis mínimo. Pareceume un disco correcto, con sentimento frío e nihilista, pero nada especial que sobresalga entre outras moitas bandas. Tal vez me teña que poñer con algo anterior de novo? ainda que se sigue este patrón dudo que me entusiasme moito. 5/10
Heavy Metal
Oficial
Tema: Hung, Drawn And Quartered
Os alemanes voltan coa segunda entrega con Tornillo á voz, e fano dun xeito moi similar ó de Blood of the Nations; esto é, unha línea de gran Heavy Metal, con temas moi na línea clásica de Accept, á que hai varios guiños durante Stalingrad, pareceume ver. Por riffs viciantes coma a da inicial "Hung, Drawn And Quartered" ou "Hellfire" e estribillos e coros que pegan de primeiras coma o de "Flash To Bang Time", xa merece a pena darlle unha oída.
Hai altibaixos coma os había xa en Blood of the Nations, pero en xeral é un dos mellores discos de Heavy clásico que atoparemos neste 2012, cun Mark Tornillo que se está aclimatando perfectamente ó sonido tradicional con producción moderna de Accept.
Un dos grupos clásicos que mellor envellecen, sen duda. 7/10
Hai altibaixos coma os había xa en Blood of the Nations, pero en xeral é un dos mellores discos de Heavy clásico que atoparemos neste 2012, cun Mark Tornillo que se está aclimatando perfectamente ó sonido tradicional con producción moderna de Accept.
Un dos grupos clásicos que mellor envellecen, sen duda. 7/10
Power Metal
Oficial
Tema: Two Spirits One Heart
Á banda italiana de Power Metal, Pandaemonium, chegueina a coñecer haberá máis de 10 anos co seu disco debut, And The Runes Begin To Pray, e recordo que non era nada doutro mundo, pero ainda se oía. Pode que o meu gusto daquela fora máis "caritativo" debido a que non había a mansalva de discos cos que me atopo hoxe gracias a internet. De feito, logo de poñer The Last Prayer, teño medo de decir que me gustou na súa época aquel disco debut XD A razón.. simple; The Last Prayer é un desa clase de discos que me oigo de vez en cando e que realmente me resultan difíciles de acabar. E tal vez non sexa porque as cancións sexan moi malas (que as hai, basta con oír un dos peores temas de Power que oín en tempo "Through the Winds"), senón porque o vocalista, sobre todo cando se vai ás notas agudas, sona exagerado a rabiar. Case a niveles gigatronescos. E o disco, digamos que non aporta demasiado á escena de Power-Speed Metal europeo; parece un daqueles moitos que salían a finales dos noventa de grupos españoles e italianos. Teclados de cabra, gritos moi moi moi épicos, riffs e melodías vocales moi trillados...
Un disco intemporalmente mediocre cun cantante difícil de soportar. 2/10
Un disco intemporalmente mediocre cun cantante difícil de soportar. 2/10
Symphonic Power Metal
Oficial
Tema: Betray My Heart
Pythia é unha banda británica de Female Fronted Symphonic Power Metal (qué medo cada vez que escribo eso XD), que agora saca o seu segundo traballo logo de recoller estupendas críticas do primeiro, cuestión que se parece repetir con este The Serpent's Curse.
E bueno, como sempre me fío moito dos críticos... XD a verdade é que non me influíron para nada esas notas nin antes nin durante a audición deste CD para decir que non ten nada máis especial do que o teñen os franceses Whyzdom, os austríacos Edenbridge, Visions of Atlantis, Xandria ou os miles máis de clones que apareceron tralos primeiros traballos de Nightwish, After Forever e Within Temptation.
É o de sempre, con cousas boas por aquí, coma a máis frenética "Just a Lie", cousas reguleras por alí, coma que as líneas vocales parecen ir por unha dimensión paralela á música a veces, e maiormente mediocridade que se apoia nunha gran producción.
Polo demáis, típico e abusado Power con moita épica, arreglos orquestales neoclásicos e góticos e cantante femenina pseudosoprano que vale pa mirar. Este tipo de bandas non dán para moito máis. 5/10
E bueno, como sempre me fío moito dos críticos... XD a verdade é que non me influíron para nada esas notas nin antes nin durante a audición deste CD para decir que non ten nada máis especial do que o teñen os franceses Whyzdom, os austríacos Edenbridge, Visions of Atlantis, Xandria ou os miles máis de clones que apareceron tralos primeiros traballos de Nightwish, After Forever e Within Temptation.
É o de sempre, con cousas boas por aquí, coma a máis frenética "Just a Lie", cousas reguleras por alí, coma que as líneas vocales parecen ir por unha dimensión paralela á música a veces, e maiormente mediocridade que se apoia nunha gran producción.
Polo demáis, típico e abusado Power con moita épica, arreglos orquestales neoclásicos e góticos e cantante femenina pseudosoprano que vale pa mirar. Este tipo de bandas non dán para moito máis. 5/10
Epic Industrial Metal
Oficial
Tema: Sverige Elit
A pesar de ter recibido malas críticas por unha parte da prensa musical, os suecos Raubtier chegaron ó puesto nº4 nas listas de ventas do seu país con este terceiro álbum. O carácter provocativo, nacional e guerrilleiro dos seus temas supoño que xogará ó seu favor.
En canto ó estilo, levan facendo o mesmo desde aquel Det Finns Bara Krig, que xa me parecera interesante cando saleu, a pesar de non ser algo tampouco moi creativo eso de tocar o estilo de Rammstein añadíndolle algúns teclados sinfónicos. Tal vez o malo que lles poido achacar sexa a linealidade entre os seus discos, pero bueno, mentres saquen temas tan pegadizos coma "Besten I Mig" ou épicos coma "Sverige Elit", pois cada disco destes suecos terá o seu par de gemas. Eso sí, o resto sona bastante parecido entre sí e entre outros temas antigos de Raubtier. Por eso supoño que me quedarei con aquel debut, porque no fondo os outros 2 discos deles son máis do mesmo. Esperemos que os futuros non o sexan (tanto). 5/10
En canto ó estilo, levan facendo o mesmo desde aquel Det Finns Bara Krig, que xa me parecera interesante cando saleu, a pesar de non ser algo tampouco moi creativo eso de tocar o estilo de Rammstein añadíndolle algúns teclados sinfónicos. Tal vez o malo que lles poido achacar sexa a linealidade entre os seus discos, pero bueno, mentres saquen temas tan pegadizos coma "Besten I Mig" ou épicos coma "Sverige Elit", pois cada disco destes suecos terá o seu par de gemas. Eso sí, o resto sona bastante parecido entre sí e entre outros temas antigos de Raubtier. Por eso supoño que me quedarei con aquel debut, porque no fondo os outros 2 discos deles son máis do mesmo. Esperemos que os futuros non o sexan (tanto). 5/10
Western Heavy-Rock / Southern Groove Metal
Myspace
Tema: Yippie Ya Yeah! (More Than One Good Reason)
O que fora proxecto de Tom Angelripper -o cal finalmente sólo participara no primeiro disco da banda- saca novo disco, o seu cuarto xa. E lastimosamente teño que decir que Dezperadoz é outro caso perdido a unir ó meu largo historial de bandas nas que perdín a fé. Xa o anterior non me gustara moito, e creo que este segue a mesma línea. O que empezara coma un novedosísimo Speed Metal inspirado nas películas do Oeste en The Dawn of Dying, e seguira coma Western Heavy Metal no grandioso The Legend and The Truth, convirteuse pouco a pouco nun Groove Metal con toques "grunge" e de Southern Rock (?) coa mesma temática de peli de vaqueros (que ó final é o máis interesante deste Dead Man's Hand).
A mín en certas partes recordoume a aquela tropa de bandas salidas a principios dos 90 que a MTV promocionou a dolor do tipo de Soundgarden, Alice in Chains e Pearl Jam (!). Ata poido escoitar a uns The Cult máis heavies... Tal vez un intento por acoller a novo público por parte de Dezperadoz... e non sei se será fructuoso, desde logo non en mín. Unha pena. 4/10
A mín en certas partes recordoume a aquela tropa de bandas salidas a principios dos 90 que a MTV promocionou a dolor do tipo de Soundgarden, Alice in Chains e Pearl Jam (!). Ata poido escoitar a uns The Cult máis heavies... Tal vez un intento por acoller a novo público por parte de Dezperadoz... e non sei se será fructuoso, desde logo non en mín. Unha pena. 4/10
Melodic Black Doom Heavy Metal
Oficial
Tema: The Days of the After and Behind (Live)
Cando Cadaveria (cantante) saleu de Opera IX, decideu fragmentar o seu gusto en 2 bandas, unha que pretendía ser algo así coma a "comercial", facendo unha especie de Pop-Metal Industrial bastante lamentable -Dynabyte- e outra "metalera" na que xuntaría varios estilos que lle gustaban, aglutinando Doom, Gothic, Black, Heavy-Rock e Sinfónico... e que bautizaría co seu propio nome artístico.
Cando oíra The Shadows' Madame recordo pensar "o que moito abarca pouco apreta", porque toda esa conxunción estilística pinta moi ben sobre o papel, pero fai falta facer boas cancións! E eso pasa xustamente neste Horror Metal, un disco olvidable, no que non se salva nin a portada. Música insulsa, coma foi toda a historia de Cadaveria desde que deixou Opera IX. É duro decilo, pero... é o que hai. 3/10
Cando oíra The Shadows' Madame recordo pensar "o que moito abarca pouco apreta", porque toda esa conxunción estilística pinta moi ben sobre o papel, pero fai falta facer boas cancións! E eso pasa xustamente neste Horror Metal, un disco olvidable, no que non se salva nin a portada. Música insulsa, coma foi toda a historia de Cadaveria desde que deixou Opera IX. É duro decilo, pero... é o que hai. 3/10
Avantgarde Metal/Progressive Black
Oficial
Tema: The Earthling
O caso de Borknagar é moi particular baixo o meu punto de vista. Os noruegos practican un estilo tan identificable coma indefinible, tan difícil de asumir coma interesante. Na miña opinión son un grupo que teñen un estilo moi propio de facer as cousas, materia que valoro moi positivamente neste mundillo cheo de clones, pero que lamentablemente non me acaba de enganchar. Alomenos en ningún traballo desde Empiricism, probablemente a súa obra cumbre de 2001. Ó igual que nos anteriores a Urd: Epic, Origin e Universal, neste novo hai unha conxunción de diferentes estilos feito dunha forma vanguardista e mística, no que tanto te podes atopar con partes psicodélicas, coma con atmosféricas, épicas, máis duras, máis melódicas, con rasgados que acompañan á voz clara máis protagonista e que se desdobla entre Vintersorg e Vortex... Nos seus últimos discos parecen coma un paso máis aló na música Avantgarde Extrema do que foi Emperor a principios de década. Ademáis para Urd, como xa dixen, retoman a ICS Vortex nas voces e baixo, que estivera xa presente durante a época de máximo esplendor de Borknagar, entre o 97 e o 2003, todo un personaxe que podería aportar moito á banda logo das súas andanzas nos últimos dez anos. En principio e por todo esto, é a típica banda que me ten que gustar a narices. Pero esto non ocorre, os últimos discos fánseme pesados, e difícilmente poido sacar algo en claro cando os acabo de escoitar, e eso que disfruto certos temas por separado, pero en conxunto é outra leria. É unha banda que me gustaría que me gustara, pero que por algún motivo -sempre que digo esto supoño que falo de composición-, desde Empiricism non o fai. 5/10
Groove / Alternative Heavy Metal
Oficial
Tema: On My Way
Primeiro álbum en solitario do creador de Dethklok, un álbum que parece conceptual e que tira dun sonido menos agresivo que a banda virtual. Empezando polas líneas vocales, nas que non hai rasgados, senón que Brendon canta con voz limpia dunha forma que ben podería ser á dunha banda de Rock Alternativo. De feito, nótase moita influencia do Rock Alternativo tamén na música, que se mezcla con elementos de Rock-Metal Progresivo e algún guiño máis duro que non sabería se definir coma Post-Heavy Metal ou Groove. Tal vez todo xunto. Así que, desta vez, Brendon Small quíxose desmarcar de Dethklok, ainda que eses punteos tan típicos ainda se poden oír de vez en cando en Galaktikon.
O malo é que Brendon Small non é Devin Townsend, personaxe que me ule lle pon bastante rucho, e o álbum adolece de interés e contundencia, parece coma un quero e non poido. Hacia a metade xa se empeza a facer largo, e cando acaba, a sensación é a de ter asistido a un CD moi mediocre. 3/10
O malo é que Brendon Small non é Devin Townsend, personaxe que me ule lle pon bastante rucho, e o álbum adolece de interés e contundencia, parece coma un quero e non poido. Hacia a metade xa se empeza a facer largo, e cando acaba, a sensación é a de ter asistido a un CD moi mediocre. 3/10
Folk Pagan Metal
Myspace
Tema: Упырь-град (Ghoul-town)
O novo álbum do proxecto paralelo dos míticos rusos Ashen Light, Izmoroz, é xa o sexto da banda, co cal penso que máis ca proxecto, ben podería ser chamado "grupo" con todas as súas implicacións.
O estilo de Izmoroz poderíao catalogar coma de "típico Pagan eslavo, levado dun xeito máis alocado". Aspecto éste último tremendamente positivo, porque hai tantos grupos facendo o clásico Pagan Metal eslavo, que ata lle estou collendo tirria XD Con esto de facelo dunha forma máis tola, quero decir que tanto te podes encontrar cun blasting, uns arreglos épicos, un coro frenético coma o que abre o disco, momentos máis relaxados... supoño que estes cambios tamén terán que ver coa temática humorística que lle imprimen vendo os títulos (eso é o que me dixo a miña amiga rusa Julia). É certo que segue sonando ó Pagan feito por esas terras, pero a mín consigue engancharme, e eso que este non é o seu mellor disco, aparte de que 35 minutos se me faigan cortos.
Para os non iniciados, recomendaríalles Избушка Бабушки Зомби do 2010.
Un dos mellores grupos actualmente desa saturada escena, de todos xeitos. 7/10
O estilo de Izmoroz poderíao catalogar coma de "típico Pagan eslavo, levado dun xeito máis alocado". Aspecto éste último tremendamente positivo, porque hai tantos grupos facendo o clásico Pagan Metal eslavo, que ata lle estou collendo tirria XD Con esto de facelo dunha forma máis tola, quero decir que tanto te podes encontrar cun blasting, uns arreglos épicos, un coro frenético coma o que abre o disco, momentos máis relaxados... supoño que estes cambios tamén terán que ver coa temática humorística que lle imprimen vendo os títulos (eso é o que me dixo a miña amiga rusa Julia). É certo que segue sonando ó Pagan feito por esas terras, pero a mín consigue engancharme, e eso que este non é o seu mellor disco, aparte de que 35 minutos se me faigan cortos.
Para os non iniciados, recomendaríalles Избушка Бабушки Зомби do 2010.
Un dos mellores grupos actualmente desa saturada escena, de todos xeitos. 7/10
Hard Rock
Oficial
Tema: Starlight
A morte tras un accidente de tráfico do carismático cantante de Gotthard, Steve Lee, foi un duro pao para os suizos, pero repuxéronse coa incorporación de Nic Maeder para sacar este Firebirth. Realmente Nic non é un mal vocalista, pero tal vez carezca da personalidade de Steve, facendo de Gotthard un grupo máis de Hard Rock, que se acaba diferenciando con este Firebirth pouco de moitas outras bandas surxidas desde hai 20 anos, principalmente en USA, ata hoxe. A selección de temas tampouco axuda a salir do montón, con moito riff trillado e versos xa oídos. A mín realmente me pareceu aburrido, coma un establecimiento na comfortabilidade creativa sen complicarse moito a vida, e non sei qué pensarán os fans da banda, pero estou seguro que opinarán coma mín que este CD desde logo non é o mellor que sacaran. 5/10
miércoles, septiembre 12, 2012
Cosecha de sangre
Neste caso, o viño de Slayer non podería chamarse doutra forma que "o reinado do vermello", "Reign in Red".
A cuestión é, para cándo Gaahl sacará o seu "...Satan Wine"? Xa tarda!
martes, septiembre 11, 2012
Microreviews Agosto'12 - I
Heavy Power Metal
Oficial
Os meus recordos desta banda italiana remóntanse á época dorada do Power. é decir, finales dos 90-principios dos 2000, cando White Skull sacara un par de discos que supuxeran un empuxe cara a ser recoñecidos afora do seu país. Éstes eran Tales From the North e, especialmente Public Glory, Secret Agony. Este último estivera meses e meses dentro do meu radiocasette XD Ata incluso me puxera a intentar sacar temas coa guitarra!
Durante un tempo deixei de saber deles, pero parece que seguiron a sacar discos, ainda que con diferentes cantantes, e semella que nunca máis tiveron tal repercusión. O certo é que tamén lles cadraría coa decadencia do Power europeo, pero é indudable que a voz da cantante que tiñan, unha tal Federica de Boni, era un plus para a banda. É o tipo de cantante feminina con personalidade e con ese toque rasgado que nunca busca facer as cousas bonitas nin revireteadas, senón que lle dá contundencia "metalera" á banda movéndose ben entre tonos altos e baixos ainda que normalmente esteña nos medios. Federica ben podería ser algo así coma a Doro Pesch ou Sabina Classen italiana.
Así que, acertadamente, White Skull volveu a reclutar a esta cantante para o seu novo CD, e ela non pareceu envellecer en canto ás súas habilidades, pero o malo é que a banda sí. Recordo ben aquel Public Glory, Secret Agony, e creo que se o volvo a poñer, volveríame a gustar; era o tipo de Power Metal que me gustaba, que tiraba de riffs cañeros e bos estribillos. Sen embargo, Under This Flag, quédase coma a medio camiño, sen forza, se o comparo con aqueles de finales dos 90, habendo sin duda cortes interesantes coma poden ser o que dá título ó disco, "War After War" ou "Redemption"... pero que se me quedan en pouco.
Igual o que me volvín vello para esta música fun eu? 6/10
Os meus recordos desta banda italiana remóntanse á época dorada do Power. é decir, finales dos 90-principios dos 2000, cando White Skull sacara un par de discos que supuxeran un empuxe cara a ser recoñecidos afora do seu país. Éstes eran Tales From the North e, especialmente Public Glory, Secret Agony. Este último estivera meses e meses dentro do meu radiocasette XD Ata incluso me puxera a intentar sacar temas coa guitarra!
Durante un tempo deixei de saber deles, pero parece que seguiron a sacar discos, ainda que con diferentes cantantes, e semella que nunca máis tiveron tal repercusión. O certo é que tamén lles cadraría coa decadencia do Power europeo, pero é indudable que a voz da cantante que tiñan, unha tal Federica de Boni, era un plus para a banda. É o tipo de cantante feminina con personalidade e con ese toque rasgado que nunca busca facer as cousas bonitas nin revireteadas, senón que lle dá contundencia "metalera" á banda movéndose ben entre tonos altos e baixos ainda que normalmente esteña nos medios. Federica ben podería ser algo así coma a Doro Pesch ou Sabina Classen italiana.
Así que, acertadamente, White Skull volveu a reclutar a esta cantante para o seu novo CD, e ela non pareceu envellecer en canto ás súas habilidades, pero o malo é que a banda sí. Recordo ben aquel Public Glory, Secret Agony, e creo que se o volvo a poñer, volveríame a gustar; era o tipo de Power Metal que me gustaba, que tiraba de riffs cañeros e bos estribillos. Sen embargo, Under This Flag, quédase coma a medio camiño, sen forza, se o comparo con aqueles de finales dos 90, habendo sin duda cortes interesantes coma poden ser o que dá título ó disco, "War After War" ou "Redemption"... pero que se me quedan en pouco.
Igual o que me volvín vello para esta música fun eu? 6/10
Black-Death Metal
Oficial
Tema: Flagellum Horribils (Trident Lash)
Nunha primeira impresión o disco dos germanos (que non finlandeses) Charon, non me dixo gran cousa. Pero na segunda, cunha audición máis minuciosa, poido decir que o "Blackened Death" Metal denso e ocultista do dúo, me transmiteu moito máis. Pouca información hai sobre esta banda que parece estar formada hai uns 15 anos e que logo dalgunha demo e EP se decideu a sacar o seu primeiro larga duración este ano.
Como dixen, o universo de Charon destila Black Metal, pero a influencia Death é palpable en guitarras gruesas e guturales que se combinan cos típicos rasgados e efectos de voces. Tanto o sonido como a composición destilan caos e destrucción, crudeza e nihilismo... eu diría que é realmente aconsellable meterse no mundo de Charon para todos os que gusten do Metal extremo, pero os "de verdade" XD.
Os riffs non son para nada facilóns, senón que teñen o seu punto de complicación, as baterías ofrecen variedade suficiente e as estructuras tampouco son as comunes, véxoas bastante traballadas e desde logo conseguen atraparte para darlles máis de unha e dúas escoitas.
Similitudes... faiseme difícil poñer exemplos, xa que me sonaron a moitos grupos pero á vez non poido decir ningún, xa que son pequenas cousas duns e doutros. Poido decir que me viñeron á cabeza bandas tan dispares coma Belphegor, Zyklon, Absu, Mayhem, Morbid Angel, Deathspell Omega,...
Variado, complexo, agresivo, ocultista... eficaz. 8/10
Como dixen, o universo de Charon destila Black Metal, pero a influencia Death é palpable en guitarras gruesas e guturales que se combinan cos típicos rasgados e efectos de voces. Tanto o sonido como a composición destilan caos e destrucción, crudeza e nihilismo... eu diría que é realmente aconsellable meterse no mundo de Charon para todos os que gusten do Metal extremo, pero os "de verdade" XD.
Os riffs non son para nada facilóns, senón que teñen o seu punto de complicación, as baterías ofrecen variedade suficiente e as estructuras tampouco son as comunes, véxoas bastante traballadas e desde logo conseguen atraparte para darlles máis de unha e dúas escoitas.
Similitudes... faiseme difícil poñer exemplos, xa que me sonaron a moitos grupos pero á vez non poido decir ningún, xa que son pequenas cousas duns e doutros. Poido decir que me viñeron á cabeza bandas tan dispares coma Belphegor, Zyklon, Absu, Mayhem, Morbid Angel, Deathspell Omega,...
Variado, complexo, agresivo, ocultista... eficaz. 8/10
Thrash Metal
Oficial
Tema: You Are Next
Este é o cuarto álbum xa dos españoles, do que podería copiar-pegar a miña crítica do seu anterior Clockwork: Thrash Metal con moi boa producción, sobre todo a partir de que a Century Media lles metese man vendo que poderían ter certo potencial de ventas; algúns bos riffs metidos no medio de moitos outros xa oídos hai máis de 20 anos sobre todo en grupos de Thrash da Bay Area; e pouco máis.
Difícilmente se pode escoller un tema sobresaliente en The Call, tal cual pasaba en Clockwork ou Give 'Em War, e o CD vaise pasando dunha maneira máis ou menos amena -ainda que a mín personalmente se me fai demasiado "máis do mesmo" tema tras tema-. Eu diría que á maioría de Thrashers dirá bastante pouco novo, e co único que poderán disfrutar é co bon saber facer na labor técnica e sonora de The Call.
Sigo sin entender a absoluta fascinación que causa este grupo na sección española, cousa que o resto do mundo tampouco se explica moi ben polos comentarios que fun vendo nos últimos anos en páxinas internacionales, xa que é un grupo que toca ben, pero que é un refrito total da época entre o 85 e 90 de bandas coma Nuclear Assault ("You Are Next" é moi "Critical Mass"...), Megadeth, Testament, Overkill, Destruction, Death Angel...
A todos os que alaban a Angelus Apatrida dentro deste país, aconsellaríalles poñer os discos comprendidos neses 5 anos das bandas mencionadas e logo poñer algo de Angelus. A ver si despois os siguen vendo igual... se é así, entón dareime cun canto nos dentes.
Outro bon refrito máis de Thrash ochentero, sobrevalorado sólo en España. 6/10
Difícilmente se pode escoller un tema sobresaliente en The Call, tal cual pasaba en Clockwork ou Give 'Em War, e o CD vaise pasando dunha maneira máis ou menos amena -ainda que a mín personalmente se me fai demasiado "máis do mesmo" tema tras tema-. Eu diría que á maioría de Thrashers dirá bastante pouco novo, e co único que poderán disfrutar é co bon saber facer na labor técnica e sonora de The Call.
Sigo sin entender a absoluta fascinación que causa este grupo na sección española, cousa que o resto do mundo tampouco se explica moi ben polos comentarios que fun vendo nos últimos anos en páxinas internacionales, xa que é un grupo que toca ben, pero que é un refrito total da época entre o 85 e 90 de bandas coma Nuclear Assault ("You Are Next" é moi "Critical Mass"...), Megadeth, Testament, Overkill, Destruction, Death Angel...
A todos os que alaban a Angelus Apatrida dentro deste país, aconsellaríalles poñer os discos comprendidos neses 5 anos das bandas mencionadas e logo poñer algo de Angelus. A ver si despois os siguen vendo igual... se é así, entón dareime cun canto nos dentes.
Outro bon refrito máis de Thrash ochentero, sobrevalorado sólo en España. 6/10
Post-Thrash/Groove Metal
Oficial
Tema: Vertical Limit
Recordo perfectamente o debut en 2004 dos italianos Adimiron. Burning Souls era seguramente un dos mellores discos debut salidos no seu país nos últimos anos, facendo unha especie de Melodeath con toques progresivos moi enviciantes. Pero ah! quén sabe se por razóns comerciales ou qué, para o seguinte disco, que salira como 5 anos despois e témome que con numerosos cambios na formación, Adimiron cambiarían a un rollo máis alternativo e moderno. Un disco do que pouco recordo aquel When Reality Wakes Up, porque non me gustara nada e debino poñer coma 1 ou 2 veces.
Este ano sacan o seu terceiro, e a sensación é parecida; xa pouco queda daquel Burning Souls, de feito, postos un detrás de outro ben podería dar a impresión de ser bandas diferentes. Ante estes cambios tan brutales, non me explico cómo algunhas bandas non cambian o nome.
En K2, os italianos profundizan nese mundo máis alternativo, experimental, a medio tempo de Thrash Metal modernizado. As primeiras bandas que poden vir á cabeza ó oír ós novos Adimiron poden ser tanto Mastodon coma Machine Head ou Gojira, bandas das cales haberá un montón de clones agora mesmo (digo "haberá" porque non sigo moito ese estilo), e supoño que Adimiron non fan moito para diferenciarse delas. K2 é un CD ben executado, con sonido decente (ainda que hai vaivenes de batería e baixo que non me gustan nada -será cousa da copia que oín?-), pero que é tedioso, monótono e que non me dice gran cousa. Esto unido a que, como xa dixen, o estilo non é o meu predilecto, fixo que me fora un suplicio darlle un repaso ata o final.
É unha pena, hai 8 anos Adimiron prometían grandes cousas. 2/10
Este ano sacan o seu terceiro, e a sensación é parecida; xa pouco queda daquel Burning Souls, de feito, postos un detrás de outro ben podería dar a impresión de ser bandas diferentes. Ante estes cambios tan brutales, non me explico cómo algunhas bandas non cambian o nome.
En K2, os italianos profundizan nese mundo máis alternativo, experimental, a medio tempo de Thrash Metal modernizado. As primeiras bandas que poden vir á cabeza ó oír ós novos Adimiron poden ser tanto Mastodon coma Machine Head ou Gojira, bandas das cales haberá un montón de clones agora mesmo (digo "haberá" porque non sigo moito ese estilo), e supoño que Adimiron non fan moito para diferenciarse delas. K2 é un CD ben executado, con sonido decente (ainda que hai vaivenes de batería e baixo que non me gustan nada -será cousa da copia que oín?-), pero que é tedioso, monótono e que non me dice gran cousa. Esto unido a que, como xa dixen, o estilo non é o meu predilecto, fixo que me fora un suplicio darlle un repaso ata o final.
É unha pena, hai 8 anos Adimiron prometían grandes cousas. 2/10
Eluveitie - Helvetios (2012)
Folk Melodeath
Oficial
Tema: Havoc
Folk Melodeath
Oficial
Tema: Havoc
Levo un tempo oíndo o último de Eluveitie, porque de primeiras non me deixara moi boa impresión, pero había cousas que me gustaban, ainda que estivesen camufladas entre unha maraña de modernidade Melodeathcorizada que me estivo molestando desde hai anos con esta banda. Así que lle dín varias oportunidades a Helvetios, e ata hoxe.
A sensación logo de repousar o disco durante uns meses e retomalo é parecida a aquela primeiriza, hai cousas que me gustan, supoño que será o Spirito que reside nos primeiros traballos de Eluveitie. Pero, non me abonda para chegar a disfrutar ós suizos, alomenos de maneira completa.
Desde hai tempo, en época de Slania, que a día de hoxe considero tanto un bo disco coma o principio da súa decadencia (que coincide ademáis polo fichaje pola multinacional Nuclear Blast), case todo o que oín sobre Eluveitie foime baixando o mito. Esto é; saber que utilizaban melodías do folklore tradicional a mansalva sen poñelo nos créditos, e cambiando os títulos amañandoos ó seu antoxo (véxase o exemplo máis claro en Inis Mona e Tri Martolod, pero había máis...) sen darlle honor ós autores orixinales... O que pensei entonces foi: "a saber cánto nos estarán enganando estes tíos, e eu crendo que esas melodías eran composicións deles!". E posteriormente vendo cómo literalmente comezaban a plaxiar riffs de Dark Tranquillity, metalcorizándoos para "evolucionar" o seu estilo...
Eluveitie pasoume de prometer moito con Spirit e incluso Slania, a parecerme uns caraduras, cuios méritos creativos difieren considerablemente do que eu cría.
Indo con Helvetios, non sei se mellora ou non o anterior bluf chamado "Everything Remains As It Never Was", pero non poido darlle un aprobado por varias razóns. A primeira xa a levo expoñendo ó largo do meu escrito; o melodeath sueco metalcorizado e incluso nu-metalizado en algunha ocasión non me suele gustar. Se se lle quita a parte folk de Helvetios, queda un álbum dun pobrísimo clon moderno de Dark Tranquillity, no que apenas hai riffs, nada máis que palmmuteados típicos e simplóns e acordes profundos de 4 notas. Os rasgados -core do cantante parécenme cada vez máis insufribles e a duración do álbum, máis de 1 hora, véxoa excesiva. Na parte folk é onde me ganan, pero incluso acabo vendo as mesmas melodías e forma de estructuralas unha e outra vez.
Tal vez a diferencia que pode marcar un antes e un despois en Eluveitie con este CD é a maior inclusión de Anna Murphy na parte vocal, que por veces fai que Eluveitie se transforme nalgo parecido a Evanescence ou Lacuna Coil XD (véxase a horrible Alesia).
En definitiva, hai partes boas en Helvetios, pero non chegan para que un servidor poida decir que disfrutou do disco ou que teña ganas de oír o seguinte.
Parece que últimamente sacaron un recopilatorio cos "early years", igual lles facía ben oílo e recordar o que tocaban antes, que cando os vín no Vagos este ano non tocaron ni una do Spirit e sólo "Inis Mona" do Slania! basando o set case íntegramente neste Helvetios e facendo que o público se quedara bastante máis frio do que pensaban (todo o concerto estiven así por culpa dese setlist).
PD: copiamos a outros? non vos mola Blood Stain Child? quén vai saber que esa melodía de A Rose for Epona pode vir deles? 3/10
A sensación logo de repousar o disco durante uns meses e retomalo é parecida a aquela primeiriza, hai cousas que me gustan, supoño que será o Spirito que reside nos primeiros traballos de Eluveitie. Pero, non me abonda para chegar a disfrutar ós suizos, alomenos de maneira completa.
Desde hai tempo, en época de Slania, que a día de hoxe considero tanto un bo disco coma o principio da súa decadencia (que coincide ademáis polo fichaje pola multinacional Nuclear Blast), case todo o que oín sobre Eluveitie foime baixando o mito. Esto é; saber que utilizaban melodías do folklore tradicional a mansalva sen poñelo nos créditos, e cambiando os títulos amañandoos ó seu antoxo (véxase o exemplo máis claro en Inis Mona e Tri Martolod, pero había máis...) sen darlle honor ós autores orixinales... O que pensei entonces foi: "a saber cánto nos estarán enganando estes tíos, e eu crendo que esas melodías eran composicións deles!". E posteriormente vendo cómo literalmente comezaban a plaxiar riffs de Dark Tranquillity, metalcorizándoos para "evolucionar" o seu estilo...
Eluveitie pasoume de prometer moito con Spirit e incluso Slania, a parecerme uns caraduras, cuios méritos creativos difieren considerablemente do que eu cría.
Indo con Helvetios, non sei se mellora ou non o anterior bluf chamado "Everything Remains As It Never Was", pero non poido darlle un aprobado por varias razóns. A primeira xa a levo expoñendo ó largo do meu escrito; o melodeath sueco metalcorizado e incluso nu-metalizado en algunha ocasión non me suele gustar. Se se lle quita a parte folk de Helvetios, queda un álbum dun pobrísimo clon moderno de Dark Tranquillity, no que apenas hai riffs, nada máis que palmmuteados típicos e simplóns e acordes profundos de 4 notas. Os rasgados -core do cantante parécenme cada vez máis insufribles e a duración do álbum, máis de 1 hora, véxoa excesiva. Na parte folk é onde me ganan, pero incluso acabo vendo as mesmas melodías e forma de estructuralas unha e outra vez.
Tal vez a diferencia que pode marcar un antes e un despois en Eluveitie con este CD é a maior inclusión de Anna Murphy na parte vocal, que por veces fai que Eluveitie se transforme nalgo parecido a Evanescence ou Lacuna Coil XD (véxase a horrible Alesia).
En definitiva, hai partes boas en Helvetios, pero non chegan para que un servidor poida decir que disfrutou do disco ou que teña ganas de oír o seguinte.
Parece que últimamente sacaron un recopilatorio cos "early years", igual lles facía ben oílo e recordar o que tocaban antes, que cando os vín no Vagos este ano non tocaron ni una do Spirit e sólo "Inis Mona" do Slania! basando o set case íntegramente neste Helvetios e facendo que o público se quedara bastante máis frio do que pensaban (todo o concerto estiven así por culpa dese setlist).
PD: copiamos a outros? non vos mola Blood Stain Child? quén vai saber que esa melodía de A Rose for Epona pode vir deles? 3/10
domingo, agosto 05, 2012
Music Results 2011
Bueno, decir primeiro que este vai ser probablemente o último post de Agosto, xa que me irei de vacacións e non terei internet probablemente ata setembro.
Como me olvidaba do meu post anual do mellor do Metal, retomei o que tiña feito, xa que o deixara pola metade. Nunca é tarde para facer un best-of dos mellores dun ano, non? XD eu o que non entendo é que se poida facer unha lista nada máis rematar decembro, pero houbo páxinas e blogs que o fixeron :S ¿E qué pasa con todos os lanzamentos que saliron nas últimas datas? De feito, ata fai pouco eu estiven a escarbar entre o que saleu o ano pasado a ver si había algo interesante XD
Bueno, por aquí tedes unha pequena selección do Mellor/Peor, e debaixo de todo uns links de descarga divididos por xéneros. Haberá entre 30 e 40 bandas que sacaron cousas interesantes por categoría, así que pode ser que descubrades algo que vos guste e que non tiverades escoitado, nunca se sabe :D
Como me olvidaba do meu post anual do mellor do Metal, retomei o que tiña feito, xa que o deixara pola metade. Nunca é tarde para facer un best-of dos mellores dun ano, non? XD eu o que non entendo é que se poida facer unha lista nada máis rematar decembro, pero houbo páxinas e blogs que o fixeron :S ¿E qué pasa con todos os lanzamentos que saliron nas últimas datas? De feito, ata fai pouco eu estiven a escarbar entre o que saleu o ano pasado a ver si había algo interesante XD
Bueno, por aquí tedes unha pequena selección do Mellor/Peor, e debaixo de todo uns links de descarga divididos por xéneros. Haberá entre 30 e 40 bandas que sacaron cousas interesantes por categoría, así que pode ser que descubrades algo que vos guste e que non tiverades escoitado, nunca se sabe :D
Best of 2011
01-Thy Catafalque - Rengeteg
02-Leprous - Bilateral
03-Bak - Sculpture
04-Saille - Irreversible Decay
05-Hell - Human Remains
06-Obscura - Omnivium
07-The Project Hate MCMXCIX - Bleeding the New Apocalypse (Cum Victriciis In Manibus Armis)
08-Dekadent - Venera: Trial & Tribulation
09-Cruachan - Blood On The Black Robe
10-Trollfest - En Kvest For Den Hellige Gral
11-Chthonic - Takasago Army
12-Gromth - The Immortal
13-Harm - Demonic Alliance
14-Devin Townsend Project - Deconstruction
15-Kartikeya -Mahayuga
16-Magnum - The Visitation
17-Myrath - Tales of the Sands
18-Earth Flight - Blue Hour Confessions
19-Lake Of Tears - Illwill
20-Metsatöll - Ulg
21-Virrasztók - Memento Mori!
22-Dalriada - Igeret
23-Arafel - For Battles Once Fought
24-Thurisaz - The Cimmerian Years
25-Absu - Abzu
Sorpresas
Pergalė - Horizontalios Maldos Palaima (Avantgarde Black-Rock)
Ani Lozanova Projekt - Miracle (Prog Rock-Metal)
Hellish Oblivion - 9 Circuum Mortis (Black)
Saille - Irreversible Decay (Symphonic Black)
Elzevir - Rise From Knees (Viking Power)
Harm - Demonic Alliance (Thrash)
Abstrusa Unde - Introspection (Avantgarde Black)
Lost in Thought - Opus Arise (Progressive)
Darkest Era - The Last Caress of Light (Celtic Heavy)
High Spirits - Another Night (Hard'n Heavy)
Bak - Sculpture (Progressive Ethnic)
Galaktik Cancer Squad – Eroberer (Instrumental Prog-Death)
Flaming Row - Elinoire (Progressive)
Gromth - The Immortal (Orchestral Black)
Darkened Souls - Tales from the Dark Path (Gothic-Doom-Death)
Legacy of Emptiness - Legacy of Emptiness (Symphonic Black)
Steel Aggressor - From Ruins to Dust (Heavy-Thrash)
Merging Flare - Reverence (Heavy-Power)
Forgotten Horror - The Serpent Creation (Black-Thrash)
The Samans - Khan (Folk Power-Melodeath)
Eumeria - Rebel Mind (Progressive)
Decepcións
Amon Amarth - Surtur Rising
Morbid Angel - Illud Divinum Insanus
Decapitated - Carnival is Forever
Powerwolf - Blood Of The Saints
Opeth - Heritage
Einherjer - Norrøn
Black Tide - Post Mortem
Pestilence - Doctrine
Draconian - A Rose For The Apocalypse
Avalanch - Malefic Time: ApocalypseMetallica & Lou Reed - Lulu
Forefather - Last of the Line
Megadeth - Th1rt3en
Isole - Born from Shadows
Mellor tema
Dekadent - Thralldom Decree
Peor tema
"Rumbo al Valhalla" de Mighty Thor.
Mellor portada
Septic Flesh - The Great Mass
Peor portada
Deepspacepilots - Deepspacepilots
Peor portada nacional
Mellor comezo de disco
Obscura - Septuagint
Peor comezo de disco:
Angeli di Pietra - Anthems of Conquest
Letra (aquí non hai nin mellor nin peor, é esta e punto! XD) : Elvenpath - Metalsteel [The Truelogy - Part Three]
Heavy Metal is our church and Judas is our priest
We love Heavy Metal and we live it like a beast
We wear Heavy Metal shirts and Heavy Metal trousers
We live Heavy Metal in our Heavy Metal houses
Heavy Metal life 24 Heavy Metal hours
Heavy Metal bathrooms with Heavy Metal showers
We live Heavy Metal every day till the sun sets
When night has fallen we sleep in our Heavy Metal beds
Metalsteel
Here in Heavy Metal land we live for Heavy Metal
Eat steel and shit Metal like our Heavy Metal cattle
Heavy Metal valleys and Heavy Metal mountains
Molten Heavy Metal springs from Heavy Metal fountains
Heavy Metal armies and Heavy Metal forces
Heavy Metal cows and Heavy Metal horses
Heavy Metal is the truth and Heavy Metal's real
Heavy Metal Metal and Heavy Metal steel
We love Heavy Metal and we live it like a beast
We wear Heavy Metal shirts and Heavy Metal trousers
We live Heavy Metal in our Heavy Metal houses
Heavy Metal life 24 Heavy Metal hours
Heavy Metal bathrooms with Heavy Metal showers
We live Heavy Metal every day till the sun sets
When night has fallen we sleep in our Heavy Metal beds
Metalsteel
Here in Heavy Metal land we live for Heavy Metal
Eat steel and shit Metal like our Heavy Metal cattle
Heavy Metal valleys and Heavy Metal mountains
Molten Heavy Metal springs from Heavy Metal fountains
Heavy Metal armies and Heavy Metal forces
Heavy Metal cows and Heavy Metal horses
Heavy Metal is the truth and Heavy Metal's real
Heavy Metal Metal and Heavy Metal steel
E as seleccións do 2011 (van unidos, ou sexa que para descomprimir tedes que baixar as 2 partes):
Black Metal 1
Black Metal 2
Dark Metal-Gothic-Industrial 1
Dark Metal-Gothic-Industrial 2
Death Metal 1
Death Metal 2
Doom 1
Doom 2
Hard'n Heavy 1
Hard'n Heavy 2
Heavy-Power-Thrash 1
Heavy-Power-Thrash 2
Melodeath-Melodic Black 1
Melodeath-Melodic Black 2
Pagan-Folk Metal 1
Pagan-Folk Metal 2
Power Metal 1
Power Metal 2
Prog-Black&Death-Avantgarde 1
Prog-Black&Death-Avantgarde 2
Progressive Metal 1
Progressive Metal 2
Thrash Metal 1
Thrash Metal 2
Viking Melodeath-Pagan Black 1
Viking Melodeath-Pagan Black 2
viernes, agosto 03, 2012
Black Metal Mario
Logo do popular Brutal Legend, parece que alguén se atreveu a mezclar Black Metal e videoxogos, sacando así "Black Metal Man" para Iphone!
Por suposto, a idea nace dunha compañía noruega, e aquí podemos ver o "trailer"
Por suposto, a idea nace dunha compañía noruega, e aquí podemos ver o "trailer"
O autor, Knut Erik Overjord: "I got this idea, and discovered there are a lack of games for metal fans on the app store. So I rigged up my guitar and bass, made some brutal music, and made a game with a black metal dude that has to escape from the light. Endless runners are nothing new, but I think the consept and the stressful music makes this unique and absurd."
Fuente
Fuente
jueves, agosto 02, 2012
Microreviews Xulio'12 - Os demáis
Groove Heavy-Rock Metal
Oficial
Tema: Into The Fire
Teño que decir que non son un seguidor desta girl-band, tan sólo oín un par de temas delas hai tempo e parecéranme bastante mediocres polo que recordo, así que non controlo sobre a evolución desta banda. Polo tanto, este é o meu primeiro contacto cun disco enteiro de Crucified Barbara, un grupo composto por mulleres moi feas XD que por algún motivo estivo xirando por toda Europa (ata viñeran a un Metalway) desde hai anos, a pesar de que as críticas non as acompañaban.
O que temos en The Midnight Chase é unha colección de temas que andan entre o Hard Rock moderno e o Heavy Metal bastante basicote pero ben producido, no que a estrella é a voz de Mia Coldheart, cun toque sucio que lle fai estar moitas veces entre Doro e un Blackie Lawless pasado de hormonas. Sen grandes complicacións nin en riffs, nin en estructuras nin en solos, Crucified Barbara desenvólvense ben nun Rock de fácil audición que é probable que sirva para unhas cuantas escoitas e logo deixar olvidado nalgún caixón. Ainda así, algo mellor do que eu lles recordaba. 5/10
O que temos en The Midnight Chase é unha colección de temas que andan entre o Hard Rock moderno e o Heavy Metal bastante basicote pero ben producido, no que a estrella é a voz de Mia Coldheart, cun toque sucio que lle fai estar moitas veces entre Doro e un Blackie Lawless pasado de hormonas. Sen grandes complicacións nin en riffs, nin en estructuras nin en solos, Crucified Barbara desenvólvense ben nun Rock de fácil audición que é probable que sirva para unhas cuantas escoitas e logo deixar olvidado nalgún caixón. Ainda así, algo mellor do que eu lles recordaba. 5/10
Re-Armed - Worldwide Hypnotize (2012)Death/Thrash
Oficial
Tema: Natural Backlash
Cando vín que neste álbum participaba o líder de Waltari, Kärtsy Hatakka, tocando o baixo, a miña curiosidade polos finlandeses Re-Armed aumentou en gran medida. Pero hei de decir que rápidamente se esvaeceu co transcurso dos temas de Worldwide Hypnotize. Supoño que Kärsty non participaría no aspecto compositivo, porque Re-Armed non contén ningún vestixio do seu estilo de compoñer nin de experimentación algunha, senón que o que nos ofrecen é un Thrash con moitas trazas Melodeath, ben executado, con temas traballados e con bo sonido, pero tamén moi trillado. Xa é un caso habitual co que me veño atopando (tamén porque cada vez parece que o número de bandas se multiplica nos últimos anos, e esto tamén implica máis mediocridade), que a pesar do bon facer técnico da banda, non consiguen que os temas se queden na cabeza do oínte, que se limita a ver pasar o disco sen máis, algo así coma con Angelus Apatrida XD
A escola de At The Gates deu para moitos seguidores, e Re-Armed non sobresale de entre eles. 6/10
A escola de At The Gates deu para moitos seguidores, e Re-Armed non sobresale de entre eles. 6/10
Melodeath / Industrial Rock
Oficial
Tema: Torn Apart
Cando despois de oír o disco vín a portada dixen: "tal para cual, desconcertante". E eso que iba con boas perspectivas, porque recordo que o anterior disco destes suecos tiña uns cantos temas que estaban bastante ben. Con este Black Waltz, realmente non sei qué pensar de Avatar como banda.
¿Hacia dónde se dirixen? ¿cál é o seu perfil de público?
Conste que sempre me gustaron as mezclas de estilos, pero cando éstes están cohesionados, non que un tema sexa dun pao moi diferente ó seguinte ou que nun mesmo intercalen de sopetón unha parte chocante. Así temos cancións de unha especie de Rock Industrial, outras máis ben Melodeath, arrancadas Groovies ou de Southern Rock, de repente un solo Heavy, un estribillo que parece de Punk-Pop americano... dalgún xeito gardan a inherencia de estar tocados pola mesma banda co mesmo tipo de sonido, pero a mín deume a sensación de non saber moi ben qué é o que queren. Atopámonos con que moitas veces comparten escenario riffs e cambios de tempo realmente interesantes con auténticos cortes de mexada.
Non sei qué dicir, salvo que se vos gusta Marilyn Manson e The Haunted a partes iguales lle dedes unha oída. 5/10
¿Hacia dónde se dirixen? ¿cál é o seu perfil de público?
Conste que sempre me gustaron as mezclas de estilos, pero cando éstes están cohesionados, non que un tema sexa dun pao moi diferente ó seguinte ou que nun mesmo intercalen de sopetón unha parte chocante. Así temos cancións de unha especie de Rock Industrial, outras máis ben Melodeath, arrancadas Groovies ou de Southern Rock, de repente un solo Heavy, un estribillo que parece de Punk-Pop americano... dalgún xeito gardan a inherencia de estar tocados pola mesma banda co mesmo tipo de sonido, pero a mín deume a sensación de non saber moi ben qué é o que queren. Atopámonos con que moitas veces comparten escenario riffs e cambios de tempo realmente interesantes con auténticos cortes de mexada.
Non sei qué dicir, salvo que se vos gusta Marilyn Manson e The Haunted a partes iguales lle dedes unha oída. 5/10
Gothic/Alternative Metal
Oficial
Tema: Isolated
Álbum debut destes suecos, liderados por unha voz feminina do estilo de Sharon Den Adel nos últimos e máis Rockeiros Within Temptation. A música tamén recorda a Within Temptation en canto a certos arreglos de teclados e en líneas vocales, pero o sonido máis moderno e por veces Metalcorero/Nu-Metalero (hai veces que xa non distingo moito un do outro) das guitarras pódelle gustar ós seguidores dos últimos Lacuna Coil e de Evanescence. Por veces ademáis asoma unha voz masculina facendo tanto voz limpia coma rasgados máis "coreanos" XD
Está claro a qué audiencia se dirixen estes End of September, que realmente non o fan de todo mal para ser un primeiro disco, pero hoxe en día fai falta algo máis para sorprenderme. Eso sí, mellor que os últimos bodrios de Lacuna Coil está. 5/10
Está claro a qué audiencia se dirixen estes End of September, que realmente non o fan de todo mal para ser un primeiro disco, pero hoxe en día fai falta algo máis para sorprenderme. Eso sí, mellor que os últimos bodrios de Lacuna Coil está. 5/10
Melodic Rock/AOR
Oficial
Tema: Angeline
Outra vez desde Suecia vennos un grupo de Hard Rock, ainda que neste caso Wigelius sexa máis ben da rama ultra melódica do Rock. As influencias son claras: Hard/AOR dos 80 do estilo de Toto, Dare, Richard Marx (ainda me enterei o outro día que vive e saca discos! XD), Journey, Asia... e non tratan de escondelas... máis ben todo o contrario, mostran sen pudor temas calcados ós deses grupos, moitas veces predecibles a rabiar. Volvo a decir que non creo que sexan malos músicos, pero no tocante a "tocarme a fibra" están lonxe por xustamente basarse en exceso en cousas feitas (a veces feitas e re-feitas). Os teclados típicos do AOR tan pastelosos tampouco son o meu gusto precisamente, o mesmo que eses coros tan sobados, pero perdonaríaos se realmente se vira algo de inspiración e creatividade.
En certo sentido recordáronme a The Galvatrons, pola fixación ochentera e pola juventú... por certo, ainda que esteña bastante basada en aquela canción de Van Halen.. Cassandra é un hit -ochenteril máximo-!
Como nota curiosa, o cantante parece ser un rapaz novo que se fixo popular a raíz de saír na TV sueca cantando a Journey. Sorte vivir nalgúns países... 4/10
PD: como se vé no vídeo... ¿tamén a moda emo invadeu ós novos AORockeros? Se Marx levantara a cabeza...
Ah é certo! que vivía! XD
En certo sentido recordáronme a The Galvatrons, pola fixación ochentera e pola juventú... por certo, ainda que esteña bastante basada en aquela canción de Van Halen.. Cassandra é un hit -ochenteril máximo-!
Como nota curiosa, o cantante parece ser un rapaz novo que se fixo popular a raíz de saír na TV sueca cantando a Journey. Sorte vivir nalgúns países... 4/10
PD: como se vé no vídeo... ¿tamén a moda emo invadeu ós novos AORockeros? Se Marx levantara a cabeza...
Ah é certo! que vivía! XD
Thrash Metal
Tema: Heird Instinct
Cunha curiosa intro comeza o disco dos thrashers germanos Septic Christ, desde logo, non é o que un se podería esperar vendo cómo é a sucesión de temas de Guilty As We Were Born.
Aquí é onde unha vez máis me planteo esa duda recurrente en mín: ¿un disco que non ofrece nada novo pero está ben tocado sería un bo disco? Cando me atopo con casos así suelo recurrir á composición, é decir; se a banda en cuestión mellora en algo ó xa feito, se ten riffs memorables cos que te quedes ou cousas curiosas que por algún motivo te chamen a atención. E o certo é que nin unha cousa nin outra neste caso. Septic Christ acaba sendo un grupo máis que non sobresale en nada sobre o resto de bandas Thrash que toman coma referencias as mesmas ca eles: Overkill, Sodom, Exodus, Death Angel, Kreator... A mín particularmente recórdanme ó caso de dous grupos galegos que tamén comparten un par de palabras coma nome de banda (e que prefiro non mencionar, non vaia ser que alguén se me bote enriba decindo que "boto abaixo á escena" XD). Coma ese par de grupos galegos compostos por xente nova, pero populares en certa maneira, os Septic Christ teñen unha boa base técnica, e de vez en cando sácanche algún riff que che fai mover á cabeza, pero é que sempre tés a sensación de ter oído algo parecido nalgún momento do pasado. 6/10
Aquí é onde unha vez máis me planteo esa duda recurrente en mín: ¿un disco que non ofrece nada novo pero está ben tocado sería un bo disco? Cando me atopo con casos así suelo recurrir á composición, é decir; se a banda en cuestión mellora en algo ó xa feito, se ten riffs memorables cos que te quedes ou cousas curiosas que por algún motivo te chamen a atención. E o certo é que nin unha cousa nin outra neste caso. Septic Christ acaba sendo un grupo máis que non sobresale en nada sobre o resto de bandas Thrash que toman coma referencias as mesmas ca eles: Overkill, Sodom, Exodus, Death Angel, Kreator... A mín particularmente recórdanme ó caso de dous grupos galegos que tamén comparten un par de palabras coma nome de banda (e que prefiro non mencionar, non vaia ser que alguén se me bote enriba decindo que "boto abaixo á escena" XD). Coma ese par de grupos galegos compostos por xente nova, pero populares en certa maneira, os Septic Christ teñen unha boa base técnica, e de vez en cando sácanche algún riff que che fai mover á cabeza, pero é que sempre tés a sensación de ter oído algo parecido nalgún momento do pasado. 6/10
Heavy Rock
Oficial
Tema: Hot Tonight
Este é outro dos grupos nos que participa Chris Black, un ex-Nachtmystium que se decideu por seguir unha onda moito máis clásica e rockanrollera para os seus proxectos, como era o caso do disco debut de High Spirits que revisionei por aquí hai uns meses.
Con respecto a Superchrist, a banda trata de homenaxear ós grupos de Punk Rock/Hard Rock/Heavy Metal de hai 2 e 3 décadas, tendo como referencia palpable a Motörhead e á primeirísima movida de NWOBHM que empezaba a desligarse paseniñamente do Punk Rock para adentrarse un pouco máis en terrenos metaleros e riffs un chisco máis complexos.
Non descubren nada novo, e probablemente non o queiran facer. Holy Shit é a perfecta banda sonora para tomar unhas birras nun local cheo de fume e pósters nas paredes, cunha chupa de cuero ó lombo (ainda que dentro te ases de calor!).
O único é que en tan só media hora non che dará tempo a moitas cervexas XD 6/10
Con respecto a Superchrist, a banda trata de homenaxear ós grupos de Punk Rock/Hard Rock/Heavy Metal de hai 2 e 3 décadas, tendo como referencia palpable a Motörhead e á primeirísima movida de NWOBHM que empezaba a desligarse paseniñamente do Punk Rock para adentrarse un pouco máis en terrenos metaleros e riffs un chisco máis complexos.
Non descubren nada novo, e probablemente non o queiran facer. Holy Shit é a perfecta banda sonora para tomar unhas birras nun local cheo de fume e pósters nas paredes, cunha chupa de cuero ó lombo (ainda que dentro te ases de calor!).
O único é que en tan só media hora non che dará tempo a moitas cervexas XD 6/10
Progressive Rock/Melodic Metal
Oficial
Tema: This Aching Isolation
Desde Gran Bretaña, Enochian Theory é un trío que saca o seu terceiro disco neste 2012 collendo o testigo que deixou Anathema probablemente en A fine day to Exit. Con esto xa case que o digo todo; o que nos ofrecen é un Rock melódico con dejes prog, líneas vocales emotivas, no que impera a calma que se vé rota de vez en cando por riffs máis metálicos tal e como os antigos Anathema, Riverside ou Porcupine Tree fan/fixeron. O certo é que non son moi seguidor deste estilo, de feito a Anathema deixeinos de seguir cando se pasaron de máis ó Rock "atmosférico" en A Natural Disaster, que supoño que tamén comparte moitas cousas con este Life... And All It Entails, e teño que ter un día moi raro para poñerme algo de Riverside, Porcupine Tree ou os modernos Pain of Salvation, así que pode que non sexa o mellor para criticar a Enochian Theory. Pero ainda así, direi que ós que lles gusten eses grupos creo que disfrutarán con eles, xa que se notan moi profesionales, e certas ambientacións e breaks de pianos son interesantes.
Baixo o meu gusto boto en falta máis orixinalidade e partes metálicas, pero son bos no que fan. 6/10
Baixo o meu gusto boto en falta máis orixinalidade e partes metálicas, pero son bos no que fan. 6/10
Death Metal
Oficial
Tema: The Shrine of Dahmer
Disco debut destes británicos que tocan un Death Metal moi Thrashizado, herencia directa da escola americana dos oitenta liderada por Slayer, Possessed, Death ou Morbid Angel. Death Hammer contén uns cuantos bos temas, que resultan un chisco homoxéneos entre sí, pero nos que se pode ver certa calidade e potencial. O único, teríanse que desmarcar un pouco desas influencias que se notan moi pesadas no transcurso do disco e que milleiros de grupos comparten. Ainda así, non é un mal debut. 6/10
Black Metal
Oficial
Tema: Opening the Lunar Bloodgate
O tal Ixithra, único membro de Demoncy, polo que atopei, parece ser o típico "blacker" que está/estivo metido en mil grupos, de entre os cales a maioría son proxectos personales e, cómo non, entre os que haberá alomenos un que sexa de Dark Ambient XD
Non hai medias tintas: Black añejo e Ambient. Palabra de blacker, amén.
Falando de Demoncy un pouco, temos un Black Metal bastante crudo, no que o baixo o inunda todo o resto de instrumentos, ainda que realmente non creo que tape nada interesante, porque o blasting da batería é maioritario, -ainda que hai esforzos por facer os temas menos monótonos do que realmente son-, as voces son fuleras e as guitarras son monolíticas e simples. Tal vez máis graves do normal, é coma un disco de Black primitivo sona no 2012, supoño. De todos xeitos, penso que nos últimos anos, o Black Metal acolle un sonido máis grave en xeral que nas produccións noventeras.
Aburrido e repetitivo, o mellor, a portada. 3/10
Non hai medias tintas: Black añejo e Ambient. Palabra de blacker, amén.
Falando de Demoncy un pouco, temos un Black Metal bastante crudo, no que o baixo o inunda todo o resto de instrumentos, ainda que realmente non creo que tape nada interesante, porque o blasting da batería é maioritario, -ainda que hai esforzos por facer os temas menos monótonos do que realmente son-, as voces son fuleras e as guitarras son monolíticas e simples. Tal vez máis graves do normal, é coma un disco de Black primitivo sona no 2012, supoño. De todos xeitos, penso que nos últimos anos, o Black Metal acolle un sonido máis grave en xeral que nas produccións noventeras.
Aburrido e repetitivo, o mellor, a portada. 3/10
Epic Heavy Metal
Oficial
Tema: The Hunt
Grand Magus xa é un grupo bastante coñecido e recoñecido para os amantes do Heavy Metal con doses Doom da última década. The Hunt é o seu sexto disco e non varían prácticamente un ápice do estilo que os fixo populares; Heavy Metal épico, con influencia marcada dos pioneros do xénero. Con esto refírome a Black Sabbath, Rainbow, Judas Priest, Manowar, Virgin Steele e a NWOBHM, pero tomando exemplos máis cercanos, a referencia obligada sería unha mezcla entre Spiritual Beggars (grupo do que hai xente participando) e uns The Lord Weird Slough Feg sen o factor folky. Ben sei que esto non é nada novo para os que xa conocían o grupo, pero tampouco The Hunt ofrece grandes cambios con respecto á súa discografía. Penso que quenes disfruten deste Metal máis tradicional e épico han de atopar unhas cantas boas cancións, que como conxunto pode que non superen a Iron Will e Hammer of the North, pero que manteñen o tipo. 7/10
Death Metal
Oficial
Tema: No One To Serve
Centurion son outros máis que non se mataron demasiado á hora de escoller nome e puxéronlle á banda un que xa escolleran outros moitos. Materia esta que nunca acabarei de entender, porque non hai maneira máis eficaz de decir "somos uns máis"...
Indo co musical, que é o que conta, probablemente me dera igual que se chamaran dunha ou outra maneira se fixeran música mínimamente orixinal e diferente, pero tampouco. Os polacos cíñense a facer un Death Metal bastante clásico, de temas cortos pero incisivos, repletos de clichés e riffs xa demasiado mascados. Curiosamente non teñen como modelo a imitar outros polacos, senón que tiran máis da escola americana da primeira metade dos 90, collendo do legado sobre todo de Morbid Angel.
Penso que quenes gusten do grupo mencionado, terán algúnha motivación para darlles unha oportunidade a Centurion, pero a mín fixéronseme cansinos e xa vistos. 5/10
Indo co musical, que é o que conta, probablemente me dera igual que se chamaran dunha ou outra maneira se fixeran música mínimamente orixinal e diferente, pero tampouco. Os polacos cíñense a facer un Death Metal bastante clásico, de temas cortos pero incisivos, repletos de clichés e riffs xa demasiado mascados. Curiosamente non teñen como modelo a imitar outros polacos, senón que tiran máis da escola americana da primeira metade dos 90, collendo do legado sobre todo de Morbid Angel.
Penso que quenes gusten do grupo mencionado, terán algúnha motivación para darlles unha oportunidade a Centurion, pero a mín fixéronseme cansinos e xa vistos. 5/10
Modern Melodeath
Tema: Sorea
Sen aportar nada realmente novedoso, esta banda alemana desenvólvese bastante ben no seu debut, no que practican un Death melódico a medio tempo con elementos prog-power e electrónicos, moi influenciado pola escola sueco-finesa de bandas coma Insomnium, Omnium Gatherum, os primeiros In Flames/Dark Tranquillity e Scar Symmetry.
Pero ó final é o de sempre; fai falta algo máis ca parecerse a bandas que sacaron grandes traballos algún día e ter un presupuesto que che permita unha producción limpia e coidada ó máximo, pero bueno, hai que ter en conta que este é un primeiro traballo, veremos en qué dan.
Eso sí, a pesar dos grandes medios técnicos, non deixan de ser "un máis". 6/10
Pero ó final é o de sempre; fai falta algo máis ca parecerse a bandas que sacaron grandes traballos algún día e ter un presupuesto que che permita unha producción limpia e coidada ó máximo, pero bueno, hai que ter en conta que este é un primeiro traballo, veremos en qué dan.
Eso sí, a pesar dos grandes medios técnicos, non deixan de ser "un máis". 6/10
Alternative Symphonic Rock/Metal
Oficial
Tema: Hit Me With Your Best Shot
En efecto, lestedes ben a miña descripción: Rock/Metal alternativo, e se me apuras un pouco case lle añado un Pop diante, porque a senda que Within Temptation iniciou nos últimos discos hacia o Rock menos "gótico" e "sinfónico-boombástico" foi seguido ó dedillo polos seus compatriotas Delain. Poucos elementos escuros e orquestales podemos atopar no terceiro disco deles, que se torna moito máis accesible, e no que a cantante parece querer imitar máis ca nunca a Sharon. Con esto non vou decir que sexa un disco malo, de vez en cando tamén me gusta escoitar algo de Pop-Rock, pero un non pode quitar da cabeza que Delain se convirteu nun grupo "segundón" en calquera das súas características sonoras e que mira excesivamente por onde tiran os grupos que atraen certa repercusión ó redor, coma os mesmos Within Temptation ou Lacuna Coil (do cal absorben totalmente o estilo por exemplo en "Where is the Blood", co cantante de Fear Factory como invitado).
Unha pena, porque en pasados traballos parecían ter un xermen para facer algo interesante. 4/10
Unha pena, porque en pasados traballos parecían ter un xermen para facer algo interesante. 4/10
Heavy Metal
Oficial
Tema: Chains Around You
Novo disco de Jørn, desta volta deixando os aires de prog-power que lle recordaba dalgunha entrega e centrándose no Heavy-Rock máis clásico e tradicional de bandas de Hard de finales dos 70 e Heavy dos 80 do tipo de Rainbow, Black Sabbath, Thin Lizzy, o seu venerado Dio...
Jørn é a absoluta estrella da súa banda, como cabe esperar, e nótase no CD, no que él ten o protagonismo vocal sobre o resto de intrumentos, desenvolvéndose moi ben, pero as ideas nótanse especialmente escasas desde hai tempo no seu proxecto particular. Bring Heavy Rock to the Land é un álbum que non se podería catalogar como malo, pero cansa e dá a sensación de estar demasiado oído xa. 5/10
Jørn é a absoluta estrella da súa banda, como cabe esperar, e nótase no CD, no que él ten o protagonismo vocal sobre o resto de intrumentos, desenvolvéndose moi ben, pero as ideas nótanse especialmente escasas desde hai tempo no seu proxecto particular. Bring Heavy Rock to the Land é un álbum que non se podería catalogar como malo, pero cansa e dá a sensación de estar demasiado oído xa. 5/10
Alternative Rock/Metal
Oficial
Tema: Trip The Darkness
Deixando atrás calquera resquicio de goticismo e oscuridade na súa música, así como orixinalidade, os italianos Lacuna Coil amárranse con uñas e dentes á fórmula do Rock facilón, de temas directos ó estribillo con pouco traballo instrumentístico. Guitarras graves cercanas ó Rock alternativo e Nu-Metal con contados riffs traballados e solos, gran producción e música basada en melodías vocales guiadas por Scabbia e seguidas polo "outro", que cada vez parece máis relegado ó papel de "Poochie" fan un disco orientado a audiencia americana de "Rock asequible" con moi pouca chicha. 3/10
Suscribirse a:
Entradas (Atom)