Microreviews Agosto'11 - I

Decapitated - Carnival is Forever (2011)
Post-Metalcore/Technical Death Metal
Myspace
Ben, esto non é o que eu me esperaba exactamente da lenda polaca Decapitated. Realmente este é un álbum diferente do que eu oíra deles, e cando me dispuxen a obter información sobre este novo disco, ahí veu a razón: parece que sólo queda un guitarrista da formación orixinal, que decideu sacar por sí mesmo unha nova versión do que él considera que son os Decapitated na nova década. Esto é: riffs metalcorianos/post-hardcore, voz rasgada tamén con deje bastante core, moito palm-mute àla Meshuggah, e, en definitiva cancións bastante olvidables que tiran por terra o legado desta banda que un día foi Death Metal. Obxectivamente, este album nunca tería que ter salido baixo o nome de Decapitated, pero ainda así e valorando estrictamente o apartado musical, Carnival is Forever quédase nun máis dos miles de grupos facendo ese Dethcore técnico que non dice demasiado. Os que foron membros desta banda déberonse de sentir abochornados cando oíron o que o seu ex-compañeiro sacou. 3/10

Witheria - Vanishing Order (2011)
Thrash-Death
Myspace
Descubrín ós finlandeses Witheria hai un par de anos e quedarame maravillado escoitando Painful Escape, así que tiña moito interés en oír este novo e non decepcionou.
O estilo é idéntico ó do anterior album: Thrash-Death melódico con grandes riffs que toman como fuente de inspiración o Thrash clásico e o Thrash progresivo de hai algúns anos. Bandas coma Death, Destruction, Kreator, Forbidden... poden vir fácilmente á mente.
Os movementos de Witheria varían entre partes groove, con partes totalmente speedicas e outras máis melodeath guiadas por unha voz que podería pertencer a calquer grupo de Black. Como sucedía no anterior, crearon cancións bastante pegadizas nas que é difícil manter a cabeza sen abanear, e sen facer nada novo realmente, souberon poñer outra vez toda a carne no asador para sacar un disco que se vai sen que un se dé conta. 8/10

Iperyt - No State of Grace (2011)
Industrial Death-Black
Myspace
Iperyt son unha banda polaca que me recordaron curiosamente ós intentos "maquineros" fallidos dos Morbid Angel no seu último disco... peeero ben feitos. O estilo é básicamente Death Metal moi cañero, pero pasado por un filtro industrial sobre todo nas baterías que se notan absolutamente desquiciadas e ultrasónicas. O sonido rítmico nótase que está totalmente manipulado informáticamente e non creo que o queiran esconder, cuns dobles bombos e redobles de caixa que meten medo. Neste caso non hai teclados nin samples atmosféricos electrónicos, polo que a forza reside nos riffs guitarreros, moi da vella escola do death e que se entremezclan entre momentos máis grind e outros máis blackers. Se tedes curiosidade en cómo sonarían Prodigy facendo Death Metal brutote, Iperyt non están de todo mal. Xa lles gustaría a Morbid Angel facer algo do estilo cando quixeron facer esas abominacións musicales chamadas Radikult, Destructos e Too Extreme. 7/10

Vreid - V (2011)
Melodic Black Metal
Myspace
Non me gustara nada de primeiras o disco de Vreid. Pareceume como unha amalgama de xéneros nos que o grupo non sabía exactamente qué facer, se un pouco do Black'n Roll máis próximo ós novos Satyricon, se un pouco máis folky rememorando algo do pasado Windir, se un Black inspirado no Heavy-Rock setentero e ochentero, se algo de Thrash-Black... De feito antes de irme uns días de vacacións, esa sería un pouco a miña microcrítica -unha fusión un pouco desorganizada deses estilos-, pero gracias a un periodo de descanso no que me puxen máis a fondo con este disco, cada vez funme metendo máis nel e foime gustando máis. Hai riffs e composición realmente interesante e máis ou menos innovadora tendo como base un pouco o que dixen ó principio. Cada vez hai máis grupos nórdicos que se pasan a este lado máis heavy-rockanrolero do black, curiosa moda...
Ó final acabeime convencendo de que V é un disco bastante traballado, no que se nota un gusto tanto polo prog-rock setentero e heavy ochentero, como polo black melódico nórdico dos noventa. A falta de definición que notei ó principio converteuse máis ben en heteroxeneidade e variedade agora mesmo, ainda que sí que ainda noto un certo caos de ideas nalgunha canción.
O que fai oír con calma e varias veces un disco... é posible que algún dos que comentei nesta sección lles pasara algo parecido e que me quedara cunha primeira impresión diferente da que tería se os oíra durante 1 mes coma fixen con éste. Por certo, o single non é nin moito menos a mellor canción para mín, eu aposto pola épica de 10 minutos "The Others And The Look". 7/10

Before The Dawn - Deathstar Rising (2011)
Dark Metal
Myspace
Hai xente, pouca xente á que a cabeza non lle para e son un chorro de creatividade continua. Un deles sen duda é Tuomas Saukkonen, multiinstrumentista que entre proxectos, colaboracións e eu qué sei máis, debe de ter metido baza en máis de 10 discos nos últimos 10 anos, moitos deles dunha forma máis ca protagonista, coma é o seu proxecto personal Before The Dawn, que neste 2011 saca o seu séptimo álbum.
A parte positiva de Deathstar Rising radica no estilo tan personal que Saukkonen lle imprime a todo o que toca, cunha base bastante "Suomi Metal", melodías que por veces tiran para o folk melancólico pero cun aire moderno no que mezcla voces limpias con rasgados e que vai desde o Rock-Metal Melódico e melancólico ata partes máis "Melodeath". O caso é que se desenvolve á perfección nesa mistura e saca auténticos cañonazos coma "Deathstar", "Winter Within" ou "Butterfly Effect" contidos neste último álbum. Ademáis, coma en todo no que está metido, producción de lujo.
A parte negativa podería estar en que a evolución de Before The Dawn foi bastante pouca nos seus máis de 10 anos de historia, e non sólo hai cousas en Deathstar Rising que recordan a algo feito en BTD, senón que tamén recordan ós outros proxectos de Tuomas. Houbo discos mellores de Before The Dawn, ainda que esto non significa que éste sexa malo. 7/10

Exawatt - Among Different Sights (2011)
Progressive Metal
Myspace
Segundo disco destes italianos en 20 anos de historia, e, a pesar de que se notan algunhas boas ideas, ainda que non demasiado novedosas, Among Different Sights quédase un pouco no saco de grupos de Progresivo. O grupo combina cantantes de ambos sexos, ámbolos dous cun rexistro de voz limpia bastante similar. Na parte instrumental, hai un balance equitativo entre o protagonismo de teclados e guitarras, que por veces tocan un pao máis sinfónico, outras atmosférico e outras puramente progresivo dreamtheateriano -grupo que desde logo se pode intuír entre as preferencias deles-. Por todo eso, está ben, pero na parte negativa, encontro que hai un sonido bastante mellorable, sobre todo para un grupo de Progresivo, no que todo ten que sonar máis claro e diferenciado do que sona aquí. Aparte, non é que sexan demasiado orixinales, ainda que teñen as súas partes experimentales que a estas alturas eu xa non consideraría "tan experimental" porque logo de oírllas desde hai anos a grupos coma Dream Theater e Pain of Salvation e ós seus imitadores...
Exawatt, como decía, quedaráseme no montón de grupos decentes de progresivo que non pasarán dahí. 6/10

Fireforce - March On (2011)
Heavy-Power Metal
Myspace
Predecible hasta decir basta este primeiro disco dos belgas (outra vez, esto pasa xa de coincidencia XD) Fireforce, no que o que fan é mezclar un pouco de Manowar e Speed Metal, falando de Metal, dioses, Metal, batallas, e un pouco máis de (bostezo) Metal. O disco non está mal executado e é bastante lineal, así que para os amantes dos dobles bombos e tempos rápidos, con feeling épico e directo -sen ter orquestacións nin teclados-, podería non estar mal. Non hai moito máis que comentar, salvo poñer uns cuantos grupos que se me viñeron á cabeza mentres que oía March On: Iced Earth, Sabaton, Running Wild, Cage, Gamma Ray... se vos gustan moito éstes, dádelle unha escoita, igual vos dicen máis que a un servidor. 5/10

Leviathan - At Long Last, Progress Stopped to Follow (2011)
Progressive Rock-Metal
Myspace
Con máis de 20 anos de historia e 3 discos noventeros, os americanos Leviathan déronse un descanso dunha década para sacar este novo disco. Un disco de Metal Progresivo nunha onda bastante clásica e calmada que me recordou ó traballo de Queensryche. Realmente, profundizando neste disco de nome raro, hai detalles e influencias variadas que deberían asegurar unha escoita amena, pero por algunha razón non me acaba de convencer -cada vez que digo "por algunha razón" suele ser por motivos compositivos XD-. Un cantante con moi pouca forza pode axudar, e ainda que na superficie é un álbum atractivo, cando me puxen con él acaboume cansando un pouco, xa que momentos inspirados e diferentes se unen irremediablemente con partes sosas, algún riff prog que non engancha para nada, e voz e melodías vocales, que non me gustaron. 3/10

Thunderbolt - Dung Idols (2011)
Heavy Metal
Myspace
Eu conocía uns Thunderbolt, pero nada que ver con estes noruegos, posto que facían Black Metal. Éstes practican un heavy bastante clasicote, no que o primeiro que chama a atención é o vocalista, unha mezcla entre Bruce Dickinson e Tobias Sammet (que xa teñen un aire entre sí). Non o fai mal o rapaz, ainda que tampouco chega a ser ningún dos dous anteriores.
Musicalmente a banda bebe básicamente da NWOBHM e o Heavy clásico, cun aire a Maiden e Saxon, ainda que non practiquen habitualmente ningunha das míticas "cabalgadas" nin eses punteos dobles (xusto unha das cousas que máis gracia tiñan aqueles Maiden -falo en pasado, porque os de agora...-). Entón, a cousa ó final quédase nun disco de Heavy bastante do montón, que non me atrevo a decir que esteña mal, pero que non chama a atención. 5/10

DivineFire - Eye of the Storm (2011)
Power Metal
Myspace
Tiña entendido que os desta banda despois do descalabro que fora o seu último disco xa o deixaran... en fin... aquí temos logo un novo álbum, o quinto xa dos suecos, que seguen coa fórmula de power sinfónico, maxestuoso e celestial (falan de cristianismo e todo eso, ainda que a mín refanflínfama). Coma frontman segue estando un gran vocalista coma Christian (nunca mellor dito) Liljegren, que a estas alturas non sei cómo non estará saturado de sacar tantos discos dun estilo tan similar coma son os de Audiovision, 7 Days, Golden Resurrection e dos mesmos Divinefire. A éste úneselle outro vocalista para este novo disco, sí, 2!, ni más ni menos que o de Narnia (uuuh tanta variedade abrúmame XD) un tal Germán Pascual (hispano? non sei, pero vistas as fotos promocionales de Divinefire, do sur debe ser, porque vai abrijao ata arriba).
Indo co disco, Eye of the Storm segue co legado que eu recordo de DivineFire, de metal boombástico, con moito arreglo orquestal, a veces incluso recargado, sección rítmica speedmetalera e guitarras potentes. Christian é un gran cantante, así que nas voces hai asegurado "high-pitched quality" e algún amago de rasgado, e con respecto a Germán, o certo é que se non lle prestas atención, non sabes cándo canta él porque teñen rexistros parecidos XD As cancións non dicen moito que xa non se oíra xa en Divinefire ou grupos do estilo... así que... mellora o anterior, pero de todos xeitos, eu quédome cos discos cos que os coñecín: Hero e, sobre todo Into a New Dimension. 5/10

Disolución de Jag Panzer

Unha auténtica pena, agora que estaba lendo as novas metaleras sorprendeume este anuncio. Parece que os americanos deciden parar un mes despois de que o guitarrista Christian Lasegue decidira facer un stop para seguir cos estudios universitarios :/
Pero bueno, alomenos este ano deixaron unha boa proba do que son capaces de facer en "The Scourge of the Light", máis ca digno disco póstumo.

Fuente

De vacas

...desde fai uns días, así que non postearei moito nin terei internet moi habitualmente :/ pero bueno, de vez en cando algo mirarei :D

Microreviews Xulio'11 - IV

Folkvang - Six Stories Without Keys (2011)
Black Metal
Myspace
Máis belgas, neste caso, un dúo, son os que participan en Folkvang, un proxecto de Black no que se entrelazan melodías largas con blastbeats e momentos calmados no estilo de October Falls. Por veces hai algunha guitarra acústica que asoma, dándolle un aire de black atmosférico a certas partes que non está mal... a parte mala de "Seis historias sin chaves" (qué nome máis raro! parece un panfleto do PP de Andalucía XD), é que a maioría de punteos guitarreros tendentes á melancolía, que dominan na maior parte das cancións, parecéronme bastante pouco inspirados. Bueno, e logo está que non é que conseguiran o mellor dos sonidos, ainda que esto non é algo esencial se as cancións foran boas. Hai grupos por ahí que fan este estilo mellor. 3/10

Kara Lin - Aura (2011)
Industrial Gothic Metal
Iba fino cando me dispoñía oír o gothic metal que eu me esperaba nun principio con Kara Lin, porque o que me encontrei foi un disco de Metal Industrial lentorro e aburrido, no que os últimos Lacuna Coil son fácilmente revocables (e incluso mellores... incluso!!). O caso é que os rusos Kara Lin -nome da cantante, que creo que é a rapaza que aparece na portada-, introdúcenlle certos elementos máis intimistas e místicos, incluso étnicos, que fai que por momentos un levante a vista para decir: "bueeno tampouco está tan mal". Pero polo demáis, musicalmente, Aura é un álbum que dice bastante pouco, cun montón de riffs cortados máis propios do Nu-Metal, desarrollados á metade de velocidade do que habitualmente se fai nese estilo, con sampleado vario de fondo e moi pouca chicha, ainda que a rapaza cante ben (vamos se ainda encima canta mal, quíto todo á segunda canción, xa oín por decencia os 14! temas do disco e chegoume XD). 2/10
PD: como non encontrei nin Myspace nin nada, adxunto un vídeo do que é un concerto deles con música do CD. Pois a pesar de non gustarme nada a música, polo show que fan, sí que iría a velos; tanta jamona nun escenario bailando así sería interesante XD :P

Ivenberg - Wunden (2011)
Melodic Black-Death
Myspace
Ivenberg é un grupo alemán que conocín fai un tempo cun gran disco como era Leben heisst Sterben (2008), e o certo é que me chamaran a atención coa súa mezcla de black-death con tintes vikingos. Este ano volven á carga cun disco cheo de bos momentos, no que perfectamente en cada canción que pode rondar uns 4-5 minutos nos encontramos con infinidade de riffs e detalles técnicos, que van desde o blasting a momentos máis thrashers e melódicos dentro sempre da súa brutalidade. Para nada lles teñen que envexar ós grupos suecos de Black-Melodeath.
Gran producción e unha pena que realmente non acaben de explotar para ser máis coñecidos. En Alemania os grupos de Black e Death abundan, pero por algunha razón non acaba de dar o salto ningún, esperemos que Ivenberg consigan darse a conocer con Wunden, porque calidade téñena. 8/10
PD: E se vos gusta éste, non dudedes en darlle un vistazo ó do 2008, para mín incluso mellor.

4th Dimension - The White Path to Rebirth (2011)
Symphonic Power Metal
Myspace
Power - Metal -Italia: desde fai un tempo estas tres palabras xuntas empezáronme a dar urticaria, e é que os elementos de todas as bandas que xuntan eses términos, son prácticamente idénticos; con 4th dimension volvémonos a encontrar o típico grupo con influencias de Angra, Rhapsody, Helloween e Freedom Call -grupo ó que me recordaron especialmente- que fan o mesmiño que todos: melodías alegrillas ou épicas, dobles bombos, neoclasicismo tanto nos teclados coma nos solos, vocalista con calzoncillos apretaos que intenta imitar a Matos/Kiske, temática épica-fantástica e cancións ñoñas, que non dicen nada novo, e que probablemente se queden entre o montón de "residuales" dos nosos recordos (alomenos dos meus). Non hai moito máis que comentar, a verdade. 4/10

DoomSword - The Eternal Battle (2011)
Heavy-Doom
Myspace
Nunca me imaxinei ata fai poucos anos que Italia resultase unha boa cuna de grupos Heavy-Doom aparte dos symphonic powers, pero ahí están grupos coma Thunderstorm, Heathendom ou Black Oath dándolo todo. A éstes uno agora os veteranos ainda que desconocidos para mín DoomSword, os cales levan 5 discos con éste no seu haber desde o 97 que empezaron.
Así que o que nos ofrecen é un bon álbum de Epic Doom con voz limpia, algo parecido ós Argus que comentei na anterior tanda de Microreviews, pero cun sentido máis batallesco e épico, por veces incluso me veu á mente uns Manowar, Manilla Road ou Virgin Steele nunha onda Doom. Unha boa colección de cancións que tal vez poderían ter tido un mellor sonido, moito máis profundo e contundente, creo eu, pero bueno, non está nada mal. 6/10

Vicious Rumors - Razorback Killers (2011)
Heavy-Power Metal
Myspace
Décimo álbum dos Vicious Rumors, e continuación do que é a linea seguida desde sempre nos da Bay Area. É decir; riffs old school, algúns máis groove e algúns máis thrashers e sección vocal con moita forza, que por veces apórtalle o toque moderno á banda por parte do novo vocalista Brian Allen. Un novo entre veteranos con boas maneiras e cuios rexistros varían entre agudos/rasgados, limpia e rollo rasgado-modernete; vamos, que o tío dalle ben. A mín recordoume por veces a Mark Osegueda e outras a Halford ou Ripper Owens (por certo, hai cancións coma a que abre o disco, "Murderball", que poderían estar perfectamente nun da época noventera de Judas Priest).
Con elementos clásicos e modernos, Razorback Killers é un album cañero de Heavy do bon, no que se lle puxera algún "pero", ese sería que hai algunhas cancións que se me fixeron un pouco largas, tal vez pola inclusión de varios solos, cousa que non me tira moito cando ocupan unha duración excesiva. 7/10

Kissing the Mirror -Locus of the Eastern Dream.EX (2011)
Melodeath
Myspace
Estes xaponeses están jamaos. De casualidade me encontrei co, atención, noveno disco desde o 2008 de Kissing the Mirror! Un disco que bebe polos catro costados Children of Bodom no que os "chan chan"-orquestación-teclado típicos da primeira época dos finlandeses, as melodías de piano e solos neoclásicos salen a cada dous por tres. Por supuesto hai imitador de Laiho, ainda que se tomou un par de carajillos antes de grabar, porque lle sale unha voz máis metalcore do habitual.
Entón, prácticamente xa está todo dito, a única cuestión sería ¿fan mellores cancións que Children? Pois se nos referimos ós últimos discos dos de Alexi e Warman, realmente non vexo unha gran distancia. Tal vez Kissing the Shadows copien máis os primeiros discos, nos que había un airillo menos Thrashy e máis clásico, pero é que non sei, se Children fora un grupo desaparecido, e houbera alguén que lles quixera facer unha homenaxe, ainda bueno, pero estando en activo, estes xaponeses como que sobran. Xa hai uns Children para ben ou para mal, e ésta é unha vil copia que nin aporta nin renova, simplemente copia e fai mezcladillo (e explota, porque 9 discos en 3 anos...) dalgo xa feito.
Xa me sonaba a mín antes de oír nada o de Kissing the Mirror a CoB, pola canción Kissing the Shadows, pero cando oín o disco... sospechas confirmadas. 2/10

Descendant - Pass The Ammunition (2011)
Hard Rock/Heavy Metal
Myspace
Descendant os canadienses (non os thrashers americanos) sacan un segundo disco que por algunha razón quédanse sen forza ningunha no resultado final. Non sei se será polo vocalista ou polo sonido, ou ambalas dúas cousas, pero oír Pass The Ammunition resulta unha experiencia bastante anodina e intrascendente. As cancións maioritariamente mediocres tampouco axudan. En canto á parte musical, Descendant teñen coma influencia o Hard'n Heavy ochentero, ainda que penso que o intentaron pasar á época dos 2000, coma o fixeran no primeiro disco os -agora vendidos- Black Tide. Realmente non teño moito máis que decir, salvo que probablemente non volva a oílos ata que saquen algo novo. Plano. 2/10

Hibria - Blind Ride (2011)
Heavy Metal
Myspace
Terceiro disco destes brasileiros que practican un Heavy Metal con influencias máis Thrash-Power bastante compacto e ben feito. O primeiro que nos choca é a voz do cantante que parece que por veces esteña imitando a Dave Mustaine e outras a un Dio un pouco agudo. Curioso. Musicalmente, a cousa xa non ten tanto que ver con Megadeth ou calquera dos discos nos que participou Dio; é curioso porque me sonou a varias cousas, pero non podería decir unha banda concreta, o cal, eu personalmente o tomo positivamente. Blind Ride está composto por 11 temas + intro que posúen bos riffs de guitarra, moitos con certa complicación, normalmente executados un pouco "speedicamente", tal vez dahí que eu o relacionara máis con algo cercano ó "Thrash Melódico" ainda que polo que vín por ahí, a xente catalógaos coma Power...
Polo demáis, boa voz, estribillos con forza, e unha boa producción. Grupo a ter en conta. 7/10

ID:Vision - Destination Cybermind (2011)
Industrial Black-Death
Myspace
Pois sí que debe de haber unha escena emerxente en Bélxica, porque últimamente non faigo máis que descubrir novos grupos do país, na maior parte dos casos, con bastante calidade e sonido moi profesional, como é o caso destes ID:Vision. A banda explora o lado máis escuro e apocalíptico do Cyber Metal, con temas moi cañeros, apoiados por unha base rítmica programada (hai dobles bombos que parecen unha batidora no high-fu**ing-speed XD), uns riffs moi deathmetaleros que poden recordar a Strapping Young Lad, Morbid Angel, Deicide ou Fear Factory, voces variantes entre o growl/rasgado e a clara para certas partes, e cómo non, teclados electrónicos, samples e rollete techno según sexa a canción. Personalmente atópome con serias dificultades ante estilos coma éste -vamos que non me van moito- pero non poido negar que ID:Vision tén a súa calidade e maneiras. 6/10

Microreviews Xulio'11- III

Violentor - Violentor (2011)

Thrash Metal
Myspace
Desde Italia, este albúm homónimo de Violentor é o debut destes thrashers que resultan algo así coma unha mezcla entre Motorhead e Venom. Tanto a producción coma o estilo está sacado daqueles primeiros anos do Heavy-Punk e o Speed Metal, cun sonido sucio e con moitas ganas de dar caña. A mín, sinceramente non me fixo moita gracia, pero máis que nada porque nin o thrash-punk nin Motorhead nunca ma fixeron. A voz sona lineal, as cancións prácticamente non teñen detalles técnicos, cunha batería pumpapumpan continua e unhas guitarras basiquiñas. Non é o estilo de música que eu compraría precisamente. 3/10

Argus - Boldly Stride the Doomed (2011)
Heavy-Doom
Myspace
Oír o disco de Argus recordoume a oír un disco de The Lord Weird Slough Feg, non sólo polo parecido estilístico, senón tamén pola sensación de que hai moito máis que o que se intúe nunha primeira oída. Hai estructuras complexas e curiosas regadas por riffs blacksabbathianos unhas veces, maidenescos outras e manillaroadianas outras -á súa vez coa súa dosis de complexidade tamén-. Todas influencias moi clásicas que parece que esteñan a xurdir desde hai uns anos entre as novas bandas, esto quererá decir que tal vez en 5 anos esteñamos falando dun movemento de moda? (alomenos en Europa, todos sabemos que en España estas cousas chegan cando a novedad xa pasou hai tempo XD).
A mín gustoume, é un disco que se nota traballado, cunha voz mellor que a de Sloug Feg -para min-, e con bon gusto á hora de facer elaboradas composicións "retros". 7/10

Reece-Kronlund - Solid (2011)
AOR/Hard Rock
Official Reece
O vocalista de Bangalore Choir e ex-Accept, David Reece e o guitarrista Martin Kronlund (Gypsy Rose, Dogface) aúnan forzas para crear este proxecto de Hard-AOR que nada entre a abundancia de grupos do estilo. Solid ten os seus cortes pseudopegadizos, as power ballads típicas do AOR, e algún momento máis guitarreiro; todo feito dunha forma moi mítica e pouco diferenciable de outros moitos grupos. Reece, que fora cantante de Accept en Eat the Heat faino bastante ben, de feito penso que nalgunha canción incluso a axuda a parecer mellor do que é XD
Como apunte, prefiero non saber de qué van as letras deste disco, porque con títulos coma "Animals and Cannibals", "Samurai", "Magic Pudding", "My Angel Wears White" ou "The Dead Shall Walk the Earth"... miedo me daría a escojonarme se este disco fose cantado en castejano.
Un disco que está ben, na media.... supoño que para os máis fans de Whitesnake (cos que gardan un parecido palpable), Cinderella, Winger, Dokken... éste será un disco interesante a chequear. 5/10

Dornenreich - Flammentriebe (2011)
Black-Folk
Myspace
Os sempre interesantes Dornenreich xusto sacaron hai nada novo disco, co que por certo desfrutei do lindo. O gustillo das melodías folky melancólicas do violín mezclanse á perfección co Black Metal que practica o resto da banda, creando atmósferas bellas e cautivadoras que contrastan cos blastbeats, tremolo-picking e rasgados pero que se cohesionan dunha forma natural. Facía tempo que non oía nada sobre esta banda austríaca nacida nos 90 e a impresión non pode ser mellor para o seu séptimo disco. Brutalidade, melancolía, atmósfera onírica, estructuras curiosas, melodías adictivas,... un disco a disfrutar para os amantes do Pagan e o Black Folk.
Para mostra, un botón: "Tief Im Land"!!! 8/10

Stratovarius - Elysium (2011)
Power Metal
Myspace
Facía tempo que tiña "tirao" este álbum polo disco duro, e o certo é que non tiña gana ningunha de poñerme a oílo. Eu son dos que se quedou en Stratovarius polo 96, e que todo o seguinte me aburreu máis ca soberanamente. Penso que en especial, a decadencia da banda tanto en ideas coma en frescura plasmouse nos Elements; un par de discos infumables ós que seguiron un extraño autotitulado álbum que pretendía darlle un fallido aire novo ó grupo, e que se cobrou como víctima a Tolkki.
A pesar de que Tolkki era a alma de Stratovarius, os outros seguiron con Polaris e agora éste, discos ambos que melloran o feito anteriormente, con algunha que outra novedade ainda que non se aparta da línea "Stratovarius" creada ó largo do tempo. É decir; básicamente continuaron coas ideas de Tolkki, pero añadindo outras novas que tampouco é que sexan a panacea da orixinalidade. Dentro de Elysium seguimos tendo cortes coma os que estamos acostumbrados a oír en Stratovarius nos últimos anos, é decir, semi-autoplaxios que nos recordarán a outras cancións (por favor, ¿cántas cancións de Stratovarius xa feitas hai metidas dentro de "Infernal Maze" ou "Event Horizon"?), e logo hai cortes que sonan limitadamente novedosos... vamos, o xusto para que os stratofans non se escandalicen coma en "Stratovarius" -o disco-, e acaben por comprar o CD.
Pola miña parte, pareceume que xa oín boa parte do álbum antes, pero non me pareceu tan malo coma os dos 2000. O único, a canción que dá título ó album, "Elysium" é extremadísimamente larga, e fíxoseme soporífera, ¿onde van con eses 18 minutos? Cos 10 primeiros chegaban de sobra... 5/10

Lake of Blood - As Time and Tide Erodes Stone (2011)
Black Metal
Myspace
Hai algo que non funciona en Estados Unidos con respecto ó Black Metal. Cada grupo que pillo desa nacionalidad ten algún problema en canto ó que facer música extrema se refiere. A medida que fun oíndo o primeiro disco de Lake Of Blood funo collendo mellor, pero o partir dunha escoita preliminar na que pensei "vaia grupo máis malo" non me augurou nada bon. Logo, sabendo o que había, intentei escoitalo con máis atención, e a cousa mellorou moderadamente.
Cando empecei a escribir esta opinión, funme ó metal archives e descubrín que eran californianos, e bueno, ahí empecei a emparentar con todos os discos de black que oín provintes do outro lado do océano, a cada cal peor. Éste, realmente ten as súas partes decentes, non poido decir que sexa un disco malo, tal vez mediocre, e eso que os rapaces o curraron facendo 2 cancións duns 15 e 17 minutos con multitude de cambios de ritmo e tempo, indo de blastings ata momentos máis doomies. Pero por algunha razón non se quedan na cabeza, ni uno. Nin sequera me chamaron a atención nos momentos nos que mezclan guitarras acústicas de fondo con eléctricas (cousa que normalmente me suele gustar). Supoño que aquí o que falla é a composición e as ideas.
Hai grupos que fan mellor este estilo, e éstes supoño que se quedarán no olvido. 3/10

Blut aus Nord - 777 - Sect(s) (2011)
Black Metal
Myspace
Album extraño da extraña banda de culto francesa. Todo un mix de feelings, eu diría, porque cada canción é un mundo diferente que vai desde o black metal experimental e por veces industrial e caótico ata o ambient; desde pura furia blackmetalera a misteriosos momentos calmados e a extragantes experimentacións que rallan a disonancia harmónica e o caos; cousa que me recordou ós seus compatriotas Deathspell Omega, pero nunha onda máis "black".
Tratar de describir a música que Blut Aus Nord plasmaron en 777 - Sect(s) é algo complicado, porque máis ben é un álbum no que máis que riffs e estructuras, hai atmósferas e feeling. Todo cun aura de misticismo, nihilismo e caos difícil de aguantar para os que non esteñan acostumbrados. A mín, personalmente cóstame centrarme neste tipo de discos (Deathspell Omega, por moito que sexan alabados pola crítica internacional, non me entran nin á de dez), pero neste caso, unha vez que o shock dunha música diferente e rara pasa, pódese disfrutar cual banda sonora de destrucción e anarquía se tratara XD
Un disco para determinados momentos. 6/10

Vomitory - Opus Mortis VIII (2011)
Death Metal
Myspace
Os míticos suecos seguen a disco a case cada par de anos, e a un nivel bastante decente para o que é a media de grupos de Death Metal que alomenos eu escoito. O estilo prácticamente non cambia de anteriores traballos, nos que se aúna un chisco de Grind, un toque Heavy, e moito "Swedish Death". Un disco bastante groovy, sen que por elo perda a súa dosis de tralla e de old school, que ademáis tamén contén bos riffs que me fixeron recordar porqué o último de Deicide non dá a talla -pareceme a mín que a Benton se lle foi a inspiración fai tempo-. Éste de Vomitory, sen ser unha revolución musical nin ofrecer nada exactamente novo, pode chegar a enganchar sen renunciar á brutalidade. 7/10

Samael - Lux Mundi (2011)
Industrial Dark Metal
Myspace
Cando lín por ahí que este era o mellor disco de Samael desde o Passage, collino con interés, ainda que é obvio que fans e discográficas suelen ser bastante positivos sobre un novo lanzamento dun grupo mítico que sacou os seus mellores traballos hai tempo atrás. A mín, personalmente do que lles oín, o Passage sí que é o que máis me gusta, ainda que tampouco lle faigo ascos a Solar Soul. O anterior a éste, Above, non me chistou moito, e temíame que este tampouco ata que lín por ahí eso do "seu mellor en anos". E ben, o meu veredicto é que... son Samael, o camiño do Metal industrial tan personal e diferenciable que teñen segue ahí, aspecto que é digno de alabar. Non me sona excesivamente diferente ó que fixeron desde que deixaron o Black clásico de lado, tal vez poida ser que para éste estiveran máis inspirados á hora de crear e compoñer, pero polo resto seguimos con temas que varían desde o lado máis épico (tremenda "Of War") ó electrónico e "ritual" ("Pagan Trance") e ó Industrial ("Soul Invictus").
A mín gustoume máis có anterior, e si é o mellor desde Passage, deixareino para vós, pero desde logo é certo que é dos que máis me gustou de todos os que sacaron desde aquel. 8/10

Cult of Erinyes - A Place to Call My Unknown (2011)
Black Metal
Myspace
Máis belgas, logo da coincidencia de 3 ou 4 na anterior tanda XD sacando traballos, e, este primeiro de Cult of Erinyes (previamente Psalm) resultoume especialmente complicado de pillar. Para nada é un disco dixerible de primeiras, xa que o que fan é un Black Metal "ocultista" e místico, dunha crudeza palpable e de densidade obscura. Os pilares nos que se basan Cult of Erinyes son os do old Black Metal escandinavo -ainda que tamén hai reminiscencias de Celtic Frost- onde se xuntan momentos máis Post-Black e máis intimistas ou cercanos ó Black-Doom, con pequenos interludios ambient e cos míticos blastings, que dominan na maior parte do disco. Esta variedade nos tempos fai que a intensidade sonora latente en A Place to Call My Unknown se digiera mellor, ó igual que os cambios vocales que combinan os rasgados coa voz limpia, na que me recordou un pouco a Borknagar.
Un álbum que ten un aura enfermiza que hai que oír con detenimiento. A mín non me gustou de primeiras, pero por algunha razón o levo poñendo e re-poñendo desde hai uns días. 7/10

Microreviews Xulio'11 - II

Skanners - Factory of Steel (2011)
Heavy Metal
Myspace
A verdade é que non me sonaba de nada este grupo, a pesar de ser dos jevis clasicotes clasicotes... nada menos que no 82 se crearon e sobreviviron prácticamente a par de discos por década, ata este 2011 no que lanzan un novo traballo. O que non é nada novo é a música que fan, totalmente inspirada no movemento jevimetaleiro da época que naceron e supoño que mirando atentamente desde Italia a todo o que se xestaba na NWOBHM e o Speed alemán.
De primeiras, o grupo que me veu á cabeza foi Judas Priest na canción que abre o disco "Never Give Up". Un bo comenzo a ritmo de Speed-Heavy que rememora os bos tempos do xénero. Máis tarde hai cousas que recordan a WASP, Accept, Primal Fear e a algún máis. Realmente non o vexo coma un mal álbum, tal vez un pouco lineal e pode que tanto oír "Steel", "Fight", "Thunder" e "Metal" axudara a que me cansara un pouco (as letras deben de ser unha obra de arte XD ainda que case prefiero non saber sobre qué falan moitos outros XD). Alomenos neste caso ó vocalista non se lle nota o acentazo de moitos grupos latinos ó cantar inglés.
Os máis clásicos pódenlle botar un ollo, que malos non son. 6/10

Silva Nigra - The New Age For The New God (2011)
Black Metal
Myspace
Desde a República Checa, éste é o quinto disco dunha formación da que non tiña constancia. O estilo de Silva Nigra tende ó black metal de influencia noruega e sueca de hai uns anos, no que non se cortan en meter moi ocasionales teclados que te poden pillar de sorpresa, xa que o estilo é bastante directo, ou influencias guitarreras máis propias do Thrash e o Black-Rock. O sonido non está mal ainda que non é cousa doutro mundo, e as cancións, maiormente a medio tempo, andan entre os 6-7 minutos de media e acaban resultando bastante intrascendentes, ainda que tampouco me aventuro a decir que son do peor. Simplemente un grupo máis de Black con influencias noventeras de Darkthrone, Satyricon e aquela tropa, que pasará inadvertido como o pasou nos últimos 10 anos. 5/10

Down & Dirty – Taste Of Rock & Roll (2011)
Hard Rock
Myspace
Tiven serias dudas durante boa parte do CD sobre si o que cantaba era un tío ou unha tía, pero cando as letras se empezan a dedicar "ás nenitas", supuxen que sería outro máis coma todos aqueles que cantaban Hard-Glam Rock tipo Poison, Ratt, Motley Crue..., con calzoncillos un chisco apretaos. E, realmente esta banda parece sacada do ano 86, cun sonido acorde á época, un vocalista do estilo daqueles que a cada pouco solta un "yeh! hu-hah! baby baby baby", uns coristas calcaos ós de Poison (de feito, penso que é a principal influencia de Down & Dirty, e con eso xa o digo todo sobre a música que fan), uns riffs tamén trasladados no tempo, e unhas letras sobre "pasalo guay", "party", "baby", "I know you love me", e demáis ñoñerías que hoxe en día, se non as dice Gigatrón ou Steel Panther, quédanse en desfasadísimas e horteras. Agora mesmo estabame acordando que nunha destas cadenas locales estaban repoñendo unha teleserie española de hmm finales dos 80 debía ser (ou sexa, debeu salir na TVE1, pero non por moito tempo porque era mala a rabiar XD), na que había un vecindario, e unha "muchacha moderna" que falaba dun modo algo así: "hey tío no seas carroza, que no me molan esas movidas, me lo paso dabuti con mi peñita y paso de malos rollos..." con acento chuuulapo XD (esto recórdame á sección de Misivas da Heavy Rock XD). Pois ben, foi unha sensación parecida á que tiven oíndo o disco de Down & Dirty: música carroza tronco, no me hace. 2/10

Avatar - Millennia (2011)
Gothic-Black Metal
Bandcamp
Parece que os belgas Avatar (uns Avatar máis dos centos que hai) tiveron bastantes problemas coa casa discográfica para sacar este álbum. De feito parece que o sacaron xa disoltos ou unha historia así.
A pesar de estar formados no 92, a banda sólo sacou 2 discos, un no 96, e este novo, que realmente, parece que estivera feito para ser sacado a mediados dos 90, porque recordoume moitísimo a aquelas bandas que mezclaban gothic metal oscurete e vampírico con voz black e ocasionales lailolailolas de rapaza encuerada e encorsetada. Polo que vín, non tratan o tema dos colmillos, pero sonan bastante coma unha versión ablandada de Cradle of Filth. Hai momentos interesantes en Millennia, pero a mín fíxoseme un pouco pesado e demasiado edulcorado por certos teclados que no século XXI foron maiormente sustituídos por arreglos orquestales nas bandas que poderían ser o símil hoxe en día das nacidas nos 90, non sólo neste estilo, senón que tamén no Power Metal e algún outro epicureano. Como as modas son cíclicas e hoxe en día "mola" meter rollo setentero e Hammond, tal vez no 2020 volvan á moda eses sonidos? XD
Pois non sólo me falla tanto pasteleo, senón que a voz da tía tampouco me convence, por veces parece que ralle no desafine, e hai algún solo de guitarra que non lle anda moito máis lonxe. Producción casera, pero casera dos 90, e certos brillos sobre todo en momentos de guitarras dobladas tipo "Maiden" e algunha guitarra acústica. Tal vez cun mellor sonido tamén ganaría máis, pero en xeral a mín... non me convenceu. 4/10
PD: a canción techno'80s do final, non me acordaba... buf qué mala. Cambio de última hora: 3/10

Saille - Irreversible Decay (2011)
Symphonic Black Metal
Myspace
Outros desde Bélxica son os Saille, que debutan co álbum Irreversible Decay, e vaia debut!! Sonido profesional 100% e riffs antolóxicos e brutales de Black Metal con algún teclado-orquestación que para nada se queda no primeiro plano como pasa nos traballos da última década de Dimmu Borgir, banda a cal moitos poderían emparentar con Saille, pero que non ten tanto que ver coma un en principio pensaría ó ver a definición "Black sinfónico". De feito, a parte de "sinfónico" por veces poderíase perfectamente omitir. Para empezar, os teclados, como dixen quedan apartados do liderazgo sonoro; as composicións centranse en riffs de guitarra que recordan ó mellor black-death, a veces melódico a veces cañero salido de terras escandinavas (Emperor, Keep of Kalessin, o máis blackero propiamente dito de Dimmu, Dissection...); as cancións están ben compostas e de estructura variada, pero fácil de seguir...
De vez en cando aparecen da nada certos grupos que superan ampliamente ós máis recoñecidos do xénero que tocan, ainda que moitas veces se quedan no ostracismo e a xente continúa a seguir os que teñan "un nombre", ainda que non faigan nada decente desde hai anos (e logo hai xente que dice que o metal está fóra dese tipo de cousas... jah! senón porqué grupos coma Manowar, Maiden, Metallica, Mayhem, In Flames, Queensryche, Kataklysm, etc seguen a ter audiencia fiel que lles compra todo se non fixeron un disco decente en 10, 20,... anos?).
O ano pasado, no campo do black leveime a sorpresa de Bane e The Eternal Suffering con dous señores discazos, este ano, Saille "sailleuse". 10/10
PD: tíñalles posto un 9/10, pero o feito de que se trate dun debut faime apoialos cun 10, o primeiro 10 do 2011 :D

Amigos do black melódico, oíde o riff de Revelations e logo decídesme se vos puxo ruchos ou no XD

Новая Модель - Киллер(2011)
Melodic Rock-Metal
Last FM
Definidos na páxina na que o encontrei coma "Apocalyptic Post Love Metal", sentín a suficiente curiosidade como para saber qué carallo era eso. Supoño que o do Love Metal será polo rollo chungo do tipo de HIM, ainda que sen teclados, pero o de Apocalyptic e Post... en fin, sona máis a vender pola etiqueta (e en parte funcionou, porque eu mireime de qué iba) que outra cousa. Killer (traducción ó ingles do título) fórmano uns excesivísimos 15 temas de 4 minutos de media que me costou o seu de acabar, pero nunca se sabe qué se pode encontrar un ó final, igual hai unha remezcla coma a de Avatar para rematarnos... XD Non todo o album de Новая Модель segue nunha onda HIM, de feito non diría que se parecen exactamente a HIM, senón máis ben a uns Sentenced-Forgive Me Not por veces un pouco máis rockeros e directos pero desde logo sen as melodías tan inspiradas da última etapa de Sentenced (sí, a mín gustábanme, tanto o antigo coma o máis reciente XD). As cancións de Killer eu diría que son máis ben Pop-Rock con guitarras eléctricas pesadas (e non sempre), que buscan o estribillo, e que poucas veces dan co punto para que se queden, supoño que o idioma ruso (que a mín personalmente me parece tan malsonante coma o alemán -ou máis-) non me axudou a dixerilo, pero bueno, o finlandés tampouco me gusta e Timo Rautiainen ou Indica teñen estribillos que se pegan ainda que logo esteñas cantando cos cascos: "taaaahmahmturitainen paukasihmgneee inda nauseeeipsatuuu..." XD 2/10

Am I Blood - Existence Of Trauma (2011)
Modern Heavy Metal
Myspace
Acórdome cando soubera por primeira vez de Am I Blood. Era a época do Load e Reload de Metallica, e moitos decían que Am I Blood reflexaba o que debera ser a correcta evolución de Metallica en lugar deses dous máis que cuestionables albums. E a verdade é que cousas coma "Gone With You" están por encima de calquera canción que fixeran os americanos desde hai 20 anos.
Indo con Existence Of Trauma, decir que o primeiro que me sorprendeu foi que Am I Blood seguiran existindo! Non tiña noticias deles (e de feito non sacaron nada) desde hai 10 anos, así que pillei con ganas este novo.
A primeira canción abre moi ben o disco, con ese aire na voz entre Hetfield e Nick Holmes (que á súa vez desde o Draconian Times, parécese a Hetfield o seu XD), un riff moi Thrasheiro e unha sección de corda-teclado que lle dá un aire diferente ó que tiña a predisposición de oír. Na segunda vemos que o grupo empeza a tender un pouco a terrenos fanganosos donde se entremezcla o Rock-Metal modernillo, a veces incluso un pouco Nu-metalero, cun estribillo certamente comercial... a cousa empeza a floxear... No resto do disco este tipo de momentos aparecen por veces, a mín recordoume moito ás partes de voz clara de Dark Age, con teclados de vez en cando, e tal vez riffs máis Heavy-Thrash que os melodeath dos germanos. De todos xeitos, a pesar de altibaixos e de non estar á altura do que fixeron antes, pareceume un máis ca digno álbum de Metal clásico con influencias modernas. 7/10

Jag Panzer - The Scourge of the Light (2011)
Heavy-Power Metal
Myspace
Os veteranísimos Jag Panzer seguen a sacar álbumes nunha boa línea do que foi o que orixinalmente se denominou coma Power Metal -americano- a finales'80 ; ese xénero a medio camiño entre o Heavy e o Thrash, que collía a parte máis técnica e a medio tempo dunha coa furia e riffs potentes da outra. De feito polo que teño entendido, Jag Panzer foron uns dos pais deste estilo que despois derivou en cousas un pouco diferentes xunto con Metal Church, Iced Earth, Fates Warning... ata incluso recordo que Pantera se lles chamaba Power Metal, máis ben supoño que sería pola indefinición do seu estilo (logo da época glam) que non entraba en ningunha marca.
Neste novo álbum, Jag Panzer non varían demasiado do que levan facendo desde hai tempo, con boa composición, boa execución e sonido, cancións diferenciables... un álbum, en definitiva bastante sólido por sí mesmo dentro da súa carreira, non o mellor (por sempre The Fourth Judgement!\m/), pero bastante bon. Para a xente máis nova e descoñecedora desta banda que sempre estivo nun inmerecido segundo plano, decir que andan entre Brainstorm, Iced Earth, Angel Dust... incluso en "Bringing The End" se me deron un aire a Conception! 7/10

Zero Gravity - Misplaced Moments (2011)
Progressive Metal
Myspace
Outra vez máis belgas -prometo que foi coincidencia-, neste caso facendo un Metal Progresivo que pinta bastante profesional para ser un disco debut. Logo, cando un vé o ano de creación do grupo, xa se pode explicar esta alta calidade en canto a sonido e detalle na grabación, xa que é moi probable que desde o 2001, fecha na que naceu este proxecto, ata hoxe, os de Bélxica estiveran traballando para sacar o mellor deles coa mellor producción posible. E conségueno desde logo. Misplaced Moments é un álbum de Metal Progresivo bastante típico, na onda de Dream Theater, ainda que non tan técnicamente "sobraos", eu diría que o que busca Zero Gravity está máis cercano ó Progresivo de Shadow Gallery, tendendo non tanto hacia ó virtuosismo, senón a cautivar ó oínte con boas e emotivas pezas complexas que van desde momentos moi calmados e espirituales ata outros máis cercanos ó Heavy-Power/Rock sinfónico con pianos e teclados. Un álbum moi traballado, para amantes do Prog Melódico. 7/10

Symbolic - Scarvest (2011)
Melodeath
Myspace
Outros Symbolic máis e van... porque non, non son os mesmos que oín o ano pasado que facían Thrash-Death creo recordar. Éstes son uns alemanes que sacan o segundo disco en 5 anos e vanse por derroteros máis típicos do Melodeath. Bo sonido, boas voces que van de rexistros máis agudos a growls míticos que me recordaron a Metalocalypse -e quizáis tamén nalgún riff, Symbolic teñan un aire-, e en xeral bos riffs e traballo compositivo, que recorda por veces a Death (grupo), outras a Arch Enemy, e moitas outras a calquera grupo medio de Melodic Death surxido nos últimos 15 anos en Suecia ou Alemania. Terra por certo, na que abundan estes grupos, pero na que poucos salen a flote, supoño que polo mesmo motivo polo que Symbolic non salirán (acabarán sendo "outro grupo máis que non o fai mal").
En Scarvest, os germanos defenden ben o seu terreno, e a pesar de non aportar nada propiamente novo, penso de todos xeitos que andan por encima da media. 6/10
PD: Menos mal que a canción medio techno como coña final non dura máis ca uns segundos, non coma os Avatar XD

Primeiras detencións na SGAE encabezadas por Teddy "mafias" Bautista

El presidente del Consejo de Dirección de la Sociedad General de Autores y Editores, Eduardo Teddy Bautista, es uno de los nueve detenidos en la operación policial que ha llevado hoy a la Guardia Civil a registrar desde las 11 de la mañana la sede de la entidad en Madrid. A Bautista se le acusa de un presunto delito de apropiación indebida en relación con una causa que investigan la Fiscalía Anticorrupción y la Audiencia Nacional, confirmaron altos cargos del Ministerio del Interior. Entre los imputados está también José Luis Rodríguez Neri, un exalto directivo de la SGAE que presuntamente desvió decenas de miles de euros a empresas de su propiedad; el director financiero de la entidad, Ricardo Azcoaga, y el director general, Enrique Loras. Los detenidos prestarán declaración en las próximas horas. Seis de los detenidos han sido trasladados a la comandancia de Tres Cantos (Madrid) y a un cuartel de Las Rozas (Madrid) donde previsiblemente van a pasar la noche, según ha informado la policía a la agencia Efe. Bautista y otros dos directivos permanecen en la SGAE a la espera de lo que se decida sobre ellos.

La denominada Operación Saga, una investigación que dirige el juez Pablo Ruz, titular del Juzgado Central de Instrucción número 5 de la Audiencia Nacional, y en la que participan más de 50 agentes, incluye siete órdenes de registro en domicilios particulares de los imputados y en algunas de las empresas de la Sociedad Digital de Autores (SDAE), perteneciente a la SGAE y de la que Rodríguez Neri es su director general. Las fuentes de la investigación consultadas afirman que además del principal implicado, Rodríguez Neri, lo están también varias personas de su entorno familiar. El vicepresidente y ministro del Interior, Alfredo Pérez Rubalcaba, tras el Consejo de Ministros, solo dijo, cuando fue preguntado por este asunto, que "es un procedimiento judicial y hay que esperar a que acabe", por lo que "acata y respeta" lo que diga el juez. Pasadas las doce de la noche, y tras más de 13 horas de registro, continuaban los registros de los agentes en la sede de la SGAE.

La ministra de Cultura, Ángeles González-Sinde, ha asegurado que la premisa del ministerio es el de colaborar "con todo aquello que nos pueda pedir la Fiscalía Anticorrupción", tal y como ha manifestado durante su visita al Festival de Teatro Clásico de Almagro (Ciudad Real), donde ha pedido también prudencia con el fin de respetar el principio de presunción de inocencia de las personas que han sido arrestadas.

Este caso comienza con una denuncia de la Fiscalía Anticorrupción, en marzo de 2010, ante el Juzgado Central de Instrucción número 5 de la Audiencia Nacional, cuyo titular era entonces Baltasar Garzón. Este abrió diligencias previas y la Unidad Central de Operaciones (UCO) de la Guardia Civil y Anticorrupción comenzaron a investigar las cuentas de la SGAE. Ayer jueves, 30 de junio, la Guardia Civil envió un oficio al juez Ruz para que autorizase las entradas y registros de la sede de la entidad y de domicilios particulares. El instituto armado también comunicaba la posibilidad de detenciones y solicitaba, como después autorizó el juez, el embargo y bloqueo de cuentas.

El centro de esta investigación son las personas que crearon sociedades en las que valiéndose de su condición de directivos de la SGAE pudieron desviar fondos en perjuicio de la entidad y de sus socios. Por lo tanto, no se investiga un delito fiscal, sino societario y contra el patrimonio, informa José Yoldi.

Beneficios a los directivos

Según fuentes de la investigación, era la SDAE la que firmaba los contratos con esas empresas para supuestamente beneficiar a los directivos de la SGAE y a sus familiares. Por lo tanto, las indagaciones de la Fiscalía Anticorrupción concluyen que el propio Bautista tenía que consentir o conocer las contrataciones. No obstante, según las mismas fuentes, el objetivo de la investigación es salvaguardar los intereses de los socios y de la institución y no está en cuestión el sistema de canon de la entidad, informa Manuel Altozano.

Fuentes de la Guardia Civil no descartan que se produzcan registros en sedes de otras provincias, ha informado Francisco J. Barroso, aunque en este organismo en Barcelona informaron de que trabajaban "con tranquilidad". Durante el registro en Madrid, los agentes del instituto armado prohibieron a los empleados usar el móvil, aunque finalmente les permitieron hacer una llamada. Cuando entraron los guardias les decían que dejasen el DNI y saliesen al patio del edificio.

El ambiente frente al palacio de Longoria, el bello edificio modernista de la SGAE en Madrid, mostraba por la mañana a los agentes de la Guardia Civil, que no dejaban entrar ni salir a nadie, incluidos los trabajadores, y los dos accesos cerrados. Con el palacio desalojado, los empleados de la SGAE permanecieron en el patio interior, mientras unos alumnos del máster de Gestión cultural sí pudieron salir. Uno de ellos contó que estaban en mitad de una presentación cuando la Guardia Civil irrumpió en la sala. Les han permitido irse porque "no tenían nada que ver con la investigación". La calle no fue cortada aunque había tres coches de la Guardia Civil, muchos medios de comunicación y curiosos que se acercaban a ver qué sucedía.

Fuente

Eu flipei cando oín que todo esto veu dunha denuncia posta por varias sociedades no 2007!!! 4 anos tarda a xusticia neste país... qué bonito.

E de todos xeitos, polo que se estudia a $GA€ é pola malversación de fondos, non polas prácticas abusivas e ilegales (recordemos que o cánon da SGAE está suscrito coma ilegal pola Unión Europea).

Qué hai que facer neste país logo para que a Xusticia actúe e non o faiga anos tarde?