Microreviews Setembro'12 - I

Desaster - The Arts of Destruction (2012)
Black Thrash Metal
Oficial

Desaster son unha banda xermana da que non tiña conocimiento ata este ano a pesar de que xa levan nesto da música uns 20 anos, sendo The Arts of Destruction o seu séptimo LP. 

O estilo destes alemanes é un Black Metal feito con maldade, cheo de típicos tremolos, ó que unen a enerxía propia do Thrash Metal, no que tema tras tema demostran o seu bo facer nunha mezcla cohesionada destes dous estilos. Desde logo a mín conseguíronme convencer e repetín en numerosas ocasións experiencia, a pesar de non ser algo realmente novedoso ou que as influencias de Sodom, Destruction, Slayer, Destroyer 666 e do Black-Death sueco noventero a veces sexan máis que palpables. Eso sí, están firmemente agarrados ó pao do Black thrashero satánico, pero de vez en cando teñen momentos máis pausados coma un dos temas que máis me gustou, o épico "Possessed And Defiled", de máis de 8 minutos e que transcurre por diversos niveles rifferos máis ca interesantes e que contén unha atmósfera oscura case vikinga que chega por aló do minuto 4 cun punteo difícil de sacar dos miolos. 

A producción é clara pero con ese toque sucio e blacker, ademáis cun sutil eco moi noventero, supoño que ese detalle lle dá un aire máis old school que mola.

O único punto malo que lle encontrei é un par de temas que non me dixeron moito, pero a maioría do disco ralla a un gran nivel.

Sen grandes pretensións pero con boas ideas. 8/10

PD: en "Beyond Your Grace" hai un certo aire a "Poseso" de Gigatrón, ou é cousa miña? XD

Valfreya - Path to Eternity (2012)
Symphonic Viking-Folk Metal
Oficial
Tema: Inferno

Valfreya é unha banda canadiense comandada pola súa cantante e principal compositora, unha tal Crook. Path to Eternity é o seu disco debut en canto a larga duración, logo de ter lanzado un EP no 2010 que me dá que pasou bastante desapercibido entre os fans do sinfónico...

Musicalmente, Valfreya é un grupo que se me antoxa moi pretencioso, intentando sonar ó mesmo tempo ampuloso, folky, blacker, power, a BSO... algo que en principio a mín non me sona mal, se non fose porque a composición é un desastre, ou alomenos a mín non me gustou nada. Se tivera que dicir algún grupo diría que pola mezcla entre Folk e Black Metal con elementos sinfónicos e cantante ambivalente entre voz limpia moi lírica e rasgada cercana a Dani Filth, podería pensar en Arkona, ainda que o folk que manexa Valfreya é máis "Viking" do estilo duns Turisas, Ensiferum ou os seus compatriotas Blackguard, cos que gardan bastantes similitudes.

Eso sí, xa digo que se eu leo esas influencias, probablemente sentiría curiosidade pola banda, -coma xa a sentín- pero non me esperaría un disco tan caóticamente construído, no que os teclados omnipresentes nas varias formas que manexan Valfreya acaban saturando, as estructuras xa non sei se son tan complicadas porque o queren así ou simplemente non saben cómo crear temas, e logo está a cousa de que te quedas con moi pouco dun disco que se fai largo e que das 4 veces que lle dín oportunidade, as 4 acabei coa cabeza noutro lado de cada poucos minutos.

Creo que hai potencial, pero non o saben aproveitar. 3/10 

Leukemia - Love (2012)
Progressive Death Metal
Myspace
Tema: Emotionally Dead

Cando empecei a oír este disco da ata o dagora descoñecida banda para mín Leukemia, tiven que volver a mirar ben para asegurarme que estaba oíndo un álbum feito no 2012. E era certo, non había dúbidas, era un disco deste ano. Foi cando me interesei un pouco máis pola historia desta banda, que sonaba a todas luces coma un disco con producción "tan coidadamente noventera", que esclarecín o misterio: resulta que Leukemia era un grupo nado a principios dos 90, que sacou un par de discos e deixou un terceiro en repouso que nunca máis se tocou ata o día de hoxe.

Sen duda, o compoñente máis coñecido de Leukemia é Lord K. Philipson, que fundou posteriormente The Project Hate MCMXCIX. Xunto co seu par de compañeiros dá unha boa mostra de cómo se facía Death Metal en suecia a mediados da década pasada:

"It's not anything we will make any cash on or anything, we just want it to be released some 13 years after it being recorded. This album is very, very special to Leukemia and having Dan Swanö master it and Vic release it feels really great. I have some fucken work to do now to listen thru it and write down all the damn lyrics. Hopefully Statik can find the time to throw together a very simple, but fitting, cover for it. We won't spend countless of man-hours on this package - the important thing is just to get it out to the guys who liked this unreleased piece back in the day. There are alot of things we could do better with it today as far as production goes, but we wanna leave it as it is."

Para os que non entendades moi ben inglés, o home dice que sacaron o disco agora un pouco porque lles veu en gana, mantendo o sonido antigo porque así é como creen que se debería escoitar e porque son uns vagos. Sonido do cal se encargou o mítico Dan Swanö, por certo.

E o certo é que coma xa dixen, este Love sona clavado a como sonan o Symphony Masses ou Leppaka Kliffoth de Therion ou o The Spectral Sorrows ou Purgatory Afterglow de Edge of Sanity. Grupo este último que se nota de especial referencia en canto á composición neste disco póstumo de Leukemia, xa que aqueles míticos arreglos progresivos son materia común, intentando expandir o que era o clásico Death Metal a terrenos máis melódicos, complicados e incluso a veces industriales.

Un álbum que sen duda gustará ós fans do Death sueco melódico antes de volverse un estilo tan masificado e que iba percorrendo o seu propio camiño de experimentación hai 20 anos. Ademáis co propio sonido añejo que penso que lle dá ese aire nostálxico que rememoro cando oigo aqueles de Therion, Edge of Sanity e demáis. ¿Ou é que alguén se pode resistir a decir que non pon os pelos coma escarpias ainda hoxe en día poñerse The Gallery, Clouds, Wolverine Blues, Abducted, Lunar Strain, Heartwork (ainda que Carcass sexan británicos -remendado RMS XD-)...?Cánto bon se fixo nese país na pasada década buf!
Pode ser que non brille ó nivel dos mencionados, pero Love é unha bocanada de tanto aire vello coma fresco XD 7/10

Before the Dawn - Rise of the Phoenix (2012)
Melodeath
Oficial
Tema: Phoenix Rising

Outra vez máis o imparable Tuomas Saukkonen saca novo disco, cando aínda fai poucos meses que oín o seu anterior en Before The Dawn -xa hai que especificar a banda con este home-. 

A cabeza non para, da outra vez que revisionara Deathstar Rising recordo que contara os discos nos que participara nos últimos anos e dábame coma dez, e ainda encima sendo él o compositor de moitos deles...

Con Rise of the Phoenix, Tuomas sacouse da manga en 1 ano 10 temas máis unha versión actualizada doutro, ós cales añadeu coma bonus unha versión demo de "Reflection", feito orixinalmente en 1999. E realmente, os cambios de sonido son máis ben insustanciales con respecto ós seus traballos pasados, polo que no que me centro é no aspecto compositivo e non tanto na orixinalidade. Eso sí, hai certas cousas que un non pode pasar por alto vendo a senda que estaban marcando os últimos traballos de Before The Dawn; unha é que Rise of the Phoenix se me antoxa coma un disco máis centrado no riff, e está enfocado coma aqueles primeiros álbumes, nos que, habendo espacio para guitarras acústicas e punteos melancólicos típicos do país, o primordial é o traballo nas guitarras, seguido de únicamente voces guturales. Así é, a outra é que non hai voces limpias nos estribillos desta vez, unha volta de tuerca para o enfoque que iba tendo co transcurrir dos anos esta banda, e tampouco hai prácticamente teclados, polo que o que nos entrega Saukkonen é un puro traballo de Death Melódico ó estilo finlandés. En canto ás cancións, hei de dicir que sen ser gran novidade, están bastante ben en xeral, coma a producción -todo no que está metido este tío é fiable de ter un gran sonido-, polo que, aprobado sen problema para o novo de Before The Dawn. 7/10

Sonata Arctica - Stones Grow Her Name (2012)

Melodic Power Metal

Oficial

Tema: I Have a Right

Vexo ben que un grupo teña que progresar na súa forma de entendera a música, e neso non lle hai nada que reprochar a Sonata Arctica, que disco a disco foron buscando o seu propio camiño. Pode que o aspecto máis recoñecible neste cambio é que a velocidade dos primeiros traballos foi deixando paso a temas con máis arreglos, máis progresivos, melódicos e incluso con ramalazos Hard e Heavy. A pena é que a mín Sonata deixoume de facer gracia logo de sacar Reckoning Night. Nin a Unia nin a The Days of Grays lles encontrei un revulsivo que me chamara. E non retomarei o interés na banda con Stones Grow Her Name, un disco que profundiza tal vez máis no lado Hard Rock/Prog Rock, e incluso Pop de guitarras eléctricas, cousa que tampouco me molesta per se, pero hai algo que non me cadra... O que me fai ter certa desafección con Sonata en especial neste disco é a pouca conexión co meu gusto na maioría de cortes, é decir, non me dicen moito, ademáis de parecerme bastante simplóns e que buscan o demasiado o estribillo en certas ocasións; basta con oír o  "Losing my Insanity", regulera, "Alone in Heaven", bastante mala, ou o horrible single "I Have a Right", onde hai un 80% de estribillo dentro da canción! esto xa casi parece Manowar XD Unhas das poucas cousas interesantes son a canción tonta e hillbilly "Cinderclox" e a ratos as partes II e III de Wildfire, un pouco máis proggies que o resto do disco, ainda que posúen ese aura "melodramática e arcoiriseña sonatarcticana" que case empecei a odiar desde hai uns anos XD

Sonata Arctica perderon a maxia do que foron un día e non dan atopado un camiño seguro para expresarse. 4/10
PD: ou eso, ou é que todo forma parte dun ciclo para volver ó sonido dos seus inicios Pop-Rock de Tricky Beans?

O gusano de King Diamond

... non, non lle estou chamando nada a King Diamond, senón que ésta é a nova bizarra de hoxe en canto a Metal. 

Parece ser que un científico sueco, Dr. Mats E. Eriksson -Associate Professor of Paleontology - Department of Geology at Lund University in Lund, toma ya!- descrubriu un gusano fosilizado de hai 420 millóns de anos en rocas suecas e estonias. Semella que son os restos dun gusano marino con mandíbulas, e decideu chamarlle Kingnites diamondi, en honor a King Diamond.

Parece que xa en 2006 o doctor metalero xa bautizara outro gusano fosilizado co nome de Lemmy Kilmister, ou o seu equivalente científico Kalloprion Kilmisteri.

Fuente

E eu digo, se o científico fora un jevispano, cómo chamaría ós seus descubrimentos? falaríamos do gusano Rosendo? ou tal vez do peixe Manzano? XD

Cosecha teutónica

E outro máis para a colección de todo amante vinícola metalero. Desta vez tócalle a Accept comerciar co seu nome:

Microreviews Agosto'12 - Os demáis

Naglfar - Teras (2012)
Black Metal
Oficial
Tema: Come, Perdition

Naglfar son uns míticos blackers suecos de escola noventera que debutaran por aló do 95 cun moi bo álbum chamado Vittra. Álbum que co transcurso de sucesivos traballos foi quedando coma "o álbum" de Naglfar para un servidor, xa que, a pesar de non ser tampouco malos en sí, nin Diabolical, Sheol, Pariah ou Harvest (que ainda contiña un par de temazos) resultaban discos dignos de mención. De feito todos se parecen bastante entre si, tanto en sonoridade coma na súa escasa permanencia máis aló da memoria a corto plazo. E algo así sucede con Teras, que segue os pasos dos seus predecesores e que mostra pouco novo dentro do universo de Naglfar.
O disco ábrese como lle recordo á banda nos últimos CDs; dunha forma potente e interesante, cunha intro e "Pale Horse" captando a atención do oínte, que se disipa irremediablemente co devenir de acontecementos: unha sucesión de temas cada cal máis estándar que fan que gradualmente perdas o feeling creado ó principio.
Que hacia o final Naglfar coloque dous dos mellores cortes do CD, "Come Perdition" e "InvocHate" non amaña nada, porque para esa o oínte probablemente xa ha de estar un tanto hastiado da media hora anterior.
En fin, outro disco máis de Naglfar que non dice moito e que pasará sen pena nin gloria. 5/10

Waning - The Human Condition (2012)
Black Metal
Facebook
Tema: Beneath a Septic Sun

Se poidera clasificar nalgún estilo o segundo álbum destes suecos, sin duda sería poñéndoos ó lado do primeiro de Ihsahn ou o último de Emperor. Esto é, Black Metal con doses de tranquilidade dadas por guitarras en limpio, baterías jazzies, e progresións complicadas que se unen á crudeza dun Black Metal interesante e ben feito. The Human Condition é unha mezcla de sentimentos extraña, que vai desde unha calma turbia ata a frialdade depresiva, na que os elementos de Post-Black Metal parecen aflorar sobre o tradicionalismo escandivano. Na voz parece que esteña unha mezcla entre Ihsahn e Abbath, e o sonido é realmente bo. Penso que se éste fora o novo de Ihsahn en lugar de Eremita, do que comento xusto abaixo, os fans estaríanse comendo a cabeza se cál é o mellor disco do Ex-Emperor: o The Adversary ou éste. Lamentablemente, hai algo que me dice que Waning seguiranse quedando moi por debaixo en popularidade ó lado do noruego despois deste par de discos sacados por cada un deles.
Life is life. 7/10

Ihsahn - Eremita (2012)
Extreme Progressive Metal
Oficial
Tema: Something out there

Despois de tres discos aclamados masivamente pola crítica coma The Adversary, Angl e After, Eremita é o cuarto álbum do noruego Ihsahn en solitario. Un traballo que profundiza máis aínda na experimentación e no lado progresivo do ex-Emperor, e no que conta con colaboracións estelares coma Devin Townsend, Mikael Akerfeldt, Jeff Loomis e o retorno do saxofonista Jorgen Munkeby, que participa en varios temas, materia ésta que non me fai especial gracia.
Ben, en principio todo esto sona atractivo (salvo polo do saxo), coma en anteriores ocasións, pero a mín finalmente o único traballo que me chamou algo a atención se o comparo cos outros de Ihsahn, foi The Adversary. Pode que tivera máis rollo escuro e sentimento blacker que estes últimos, que se me fan parecidamente pesados.
Sei que a maioría de fans de Ihsahn, que hai moitos, basta con ver as excelentes críticas que obtivo no Vagos 2011 cando a mín ese mesmo concerto me pareceu un señor tostón excepto cando tocou "Thus Spake the Nightspirit", se me botarán enriba e me argumentarán a técnica, a producción, a mezcla de estilos e a dedicación posta neste Eremita. Non o discuto, pero a mín a música de Ihsahn non me entra tan ben como me gustaría e como en principio pensaría que o faría vendo a heteroxeneidade da que fai gala. Supoño que é cuestión de gusto e pouco lle teño que facer, salvo apreciar a súa técnica e ganas de experimentar.
Nin me sorprende nin me atrapa para oílo repetidas veces. 5/10

Heaven Rain - Second Sun (2012)
Melodic Power Metal
Oficial
Tema: My Only One

Os bosnios Heaven Rain estrenan segundo disco e con él nova cantante. Ainda que conservan o mesmo xeito de compoñer que no disco debut, este cambio de vocalista masculino por feminino despistoume en primeira instancia, e realmente non sei se o grupo mellora co cambio. A nova cantante fai líneas moi parecidas ás do anterior, sensibles, melódicas e melancólicas, sen demasiada complicación nin forzamentos para alcanzar tonos altos. Tal e como é a música de Heaven Rain, un grupo que a primeira vista pode parecer un máis, pero que atesoura un lado emocional e de coidados arreglos, que é difícil de atopar na escena de Power Metal europea. Coma en Far and Forever, en Second Sun únense elementos de Hard'n Heavy, música clásica, New Age, Metal Progresivo e sinfónico ó inicial punto de partida de Power melódico. Unha forma de compoñer que me volve a ser interesante neste novo álbum, e que creo que fai de Heaven Rain unha banda mínimamente diferenciable. 7/10

Drudkh - Вічний Оберт Колеса (Eternal Turn of the Wheel) (2012)
Black Metal
Facebook
Tema: Nigth Woven of Snow, Winds and Grey-Haired Stars

Ainda que coñezo a Drudkh desde que un compañeiro de universidade me pasara algo deles xa hai bastantes anos, nunca lles pillei o punto. Pode que non estivera preparado daquela e hoxe os acollería algo mellor, xa que se labraron un nome ainda que sexa a nivel underground, e xa ten o seu mérito. Polo que desde ese punto, de terlles oído algo, pero sen que me chamara a atención hai moito tempo, me dispuxen a oír Eternal Turn of the Wheel, un disco que parece salir despois de que a banda dese un bandazo que os seus fans non perdonaron cun CD excesivamente Post-Black e recreativo coma era Handful of Stars (sería cousa da moda Post-Black shoegaze tan en boga últimamente?).
Con este último a banda retorna ó seu sonido habitual, un Black Metal máis clásico, con guitarras afiladas e no que comparten momentos máis doomies e depresivos con blastings e muros de guitarra acompañados por teclados atmosféricos en temas de duración larga, ainda que o álbum sexa excesivamente corto (36 minutos).
O caso é que a mín non me impresiona o máis mínimo. Pareceume un disco correcto, con sentimento frío e nihilista, pero nada especial que sobresalga entre outras moitas bandas. Tal vez me teña que poñer con algo anterior de novo? ainda que se sigue este patrón dudo que me entusiasme moito. 5/10

Accept - Stalingrad (2012)
Heavy Metal
Oficial
Tema: Hung, Drawn And Quartered

Os alemanes voltan coa segunda entrega con Tornillo á voz, e fano dun xeito moi similar ó de Blood of the Nations; esto é, unha línea de gran Heavy Metal, con temas moi na línea clásica de Accept, á que hai varios guiños durante Stalingrad, pareceume ver. Por riffs viciantes coma a da inicial "Hung, Drawn And Quartered" ou "Hellfire" e estribillos e coros que pegan de primeiras coma o de "Flash To Bang Time", xa merece a pena darlle unha oída.
Hai altibaixos coma os había xa en Blood of the Nations, pero en xeral é un dos mellores discos de Heavy clásico que atoparemos neste 2012, cun Mark Tornillo que se está aclimatando perfectamente ó sonido tradicional con producción moderna de Accept.
Un dos grupos clásicos que mellor envellecen, sen duda. 7/10

Pandaemonium - The Last Prayer (2012)
Power Metal
Oficial
Tema: Two Spirits One Heart

Á banda italiana de Power Metal, Pandaemonium, chegueina a coñecer haberá máis de 10 anos co seu disco debut, And The Runes Begin To Pray, e recordo que non era nada doutro mundo, pero ainda se oía. Pode que o meu gusto daquela fora máis "caritativo" debido a que non había a mansalva de discos cos que me atopo hoxe gracias a internet. De feito, logo de poñer The Last Prayer, teño medo de decir que me gustou na súa época aquel disco debut XD A razón.. simple; The Last Prayer é un desa clase de discos que me oigo de vez en cando e que realmente me resultan difíciles de acabar. E tal vez non sexa porque as cancións sexan moi malas (que as hai, basta con oír un dos peores temas de Power que oín en tempo "Through the Winds"), senón porque o vocalista, sobre todo cando se vai ás notas agudas, sona exagerado a rabiar. Case a niveles gigatronescos. E o disco, digamos que non aporta demasiado á escena de Power-Speed Metal europeo; parece un daqueles moitos que salían a finales dos noventa de grupos españoles e italianos. Teclados de cabra, gritos moi moi moi épicos, riffs e melodías vocales moi trillados...
Un disco intemporalmente mediocre cun cantante difícil de soportar. 2/10

Pythia - The Serpent's Curse (2012)
Symphonic Power Metal
Oficial
Tema: Betray My Heart

Pythia é unha banda británica de Female Fronted Symphonic Power Metal (qué medo cada vez que escribo eso XD), que agora saca o seu segundo traballo logo de recoller estupendas críticas do primeiro, cuestión que se parece repetir con este The Serpent's Curse.
E bueno, como sempre me fío moito dos críticos... XD a verdade é que non me influíron para nada esas notas nin antes nin durante a audición deste CD para decir que non ten nada máis especial do que o teñen os franceses Whyzdom, os austríacos Edenbridge, Visions of Atlantis, Xandria ou os miles máis de clones que apareceron tralos primeiros traballos de Nightwish, After Forever e Within Temptation.
É o de sempre, con cousas boas por aquí, coma a máis frenética "Just a Lie", cousas reguleras por alí, coma que as líneas vocales parecen ir por unha dimensión paralela á música a veces, e maiormente mediocridade que se apoia nunha gran producción.
Polo demáis, típico e abusado Power con moita épica, arreglos orquestales neoclásicos e góticos e cantante femenina pseudosoprano que vale pa mirar. Este tipo de bandas non dán para moito máis. 5/10

Raubtier - Från Norrland Till Helvetets Port (2012)
Epic Industrial Metal
Oficial
Tema: Sverige Elit

A pesar de ter recibido malas críticas por unha parte da prensa musical, os suecos Raubtier chegaron ó puesto nº4 nas listas de ventas do seu país con este terceiro álbum. O carácter provocativo, nacional e guerrilleiro dos seus temas supoño que xogará ó seu favor.
En canto ó estilo, levan facendo o mesmo desde aquel Det Finns Bara Krig, que xa me parecera interesante cando saleu, a pesar de non ser algo tampouco moi creativo eso de tocar o estilo de Rammstein añadíndolle algúns teclados sinfónicos. Tal vez o malo que lles poido achacar sexa a linealidade entre os seus discos, pero bueno, mentres saquen temas tan pegadizos coma "Besten I Mig" ou épicos coma "Sverige Elit", pois cada disco destes suecos terá o seu par de gemas. Eso sí, o resto sona bastante parecido entre sí e entre outros temas antigos de Raubtier. Por eso supoño que me quedarei con aquel debut, porque no fondo os outros 2 discos deles son máis do mesmo. Esperemos que os futuros non o sexan (tanto). 5/10

Dezperadoz - Dead Man's Hand (2012)
Western Heavy-Rock / Southern Groove Metal
Myspace
Tema: Yippie Ya Yeah! (More Than One Good Reason)

O que fora proxecto de Tom Angelripper -o cal finalmente sólo participara no primeiro disco da banda- saca novo disco, o seu cuarto xa. E lastimosamente teño que decir que Dezperadoz é outro caso perdido a unir ó meu largo historial de bandas nas que perdín a fé. Xa o anterior non me gustara moito, e creo que este segue a mesma línea. O que empezara coma un novedosísimo Speed Metal inspirado nas películas do Oeste en The Dawn of Dying, e seguira coma Western Heavy Metal no grandioso The Legend and The Truth, convirteuse pouco a pouco nun Groove Metal con toques "grunge" e de Southern Rock (?) coa mesma temática de peli de vaqueros (que ó final é o máis interesante deste Dead Man's Hand).
A mín en certas partes recordoume a aquela tropa de bandas salidas a principios dos 90 que a MTV promocionou a dolor do tipo de Soundgarden, Alice in Chains e Pearl Jam (!). Ata poido escoitar a uns The Cult máis heavies... Tal vez un intento por acoller a novo público por parte de Dezperadoz... e non sei se será fructuoso, desde logo non en mín. Unha pena. 4/10

Cadaveria - Horror Metal (2012)
Melodic Black Doom Heavy Metal
Oficial
Tema: The Days of the After and Behind (Live)

Cando Cadaveria (cantante) saleu de Opera IX, decideu fragmentar o seu gusto en 2 bandas, unha que pretendía ser algo así coma a "comercial", facendo unha especie de Pop-Metal Industrial bastante lamentable -Dynabyte- e outra "metalera" na que xuntaría varios estilos que lle gustaban, aglutinando Doom, Gothic, Black, Heavy-Rock e Sinfónico... e que bautizaría co seu propio nome artístico.
Cando oíra The Shadows' Madame recordo pensar "o que moito abarca pouco apreta", porque toda esa conxunción estilística pinta moi ben sobre o papel, pero fai falta facer boas cancións! E eso pasa xustamente neste Horror Metal, un disco olvidable, no que non se salva nin a portada. Música insulsa, coma foi toda a historia de Cadaveria desde que deixou Opera IX. É duro decilo, pero... é o que hai. 3/10

Borknagar - Urd (2012)
Avantgarde Metal/Progressive Black
Oficial
Tema: The Earthling

O caso de Borknagar é moi particular baixo o meu punto de vista. Os noruegos practican un estilo tan identificable coma indefinible, tan difícil de asumir coma interesante. Na miña opinión son un grupo que teñen un estilo moi propio de facer as cousas, materia que valoro moi positivamente neste mundillo cheo de clones, pero que lamentablemente non me acaba de enganchar. Alomenos en ningún traballo desde Empiricism, probablemente a súa obra cumbre de 2001. Ó igual que nos anteriores a Urd: Epic, Origin e Universal, neste novo hai unha conxunción de diferentes estilos feito dunha forma vanguardista e mística, no que tanto te podes atopar con partes psicodélicas, coma con atmosféricas, épicas, máis duras, máis melódicas, con rasgados que acompañan á voz clara máis protagonista e que se desdobla entre Vintersorg e Vortex... Nos seus últimos discos parecen coma un paso máis aló na música Avantgarde Extrema do que foi Emperor a principios de década. Ademáis para Urd, como xa dixen, retoman a ICS Vortex nas voces e baixo, que estivera xa presente durante a época de máximo esplendor de Borknagar, entre o 97 e o 2003, todo un personaxe que podería aportar moito á banda logo das súas andanzas nos últimos dez anos. En principio e por todo esto, é a típica banda que me ten que gustar a narices. Pero esto non ocorre, os últimos discos fánseme pesados, e difícilmente poido sacar algo en claro cando os acabo de escoitar, e eso que disfruto certos temas por separado, pero en conxunto é outra leria. É unha banda que me gustaría que me gustara, pero que por algún motivo -sempre que digo esto supoño que falo de composición-, desde Empiricism non o fai. 5/10

Brendon Small - Brendon Small's Galaktikon (2012)
Groove / Alternative Heavy Metal
Oficial
Tema: On My Way

Primeiro álbum en solitario do creador de Dethklok, un álbum que parece conceptual e que tira dun sonido menos agresivo que a banda virtual. Empezando polas líneas vocales, nas que non hai rasgados, senón que Brendon canta con voz limpia dunha forma que ben podería ser á dunha banda de Rock Alternativo. De feito, nótase moita influencia do Rock Alternativo tamén na música, que se mezcla con elementos de Rock-Metal Progresivo e algún guiño máis duro que non sabería se definir coma Post-Heavy Metal ou Groove. Tal vez todo xunto. Así que, desta vez, Brendon Small quíxose desmarcar de Dethklok, ainda que eses punteos tan típicos ainda se poden oír de vez en cando en Galaktikon.
O malo é que Brendon Small non é Devin Townsend, personaxe que me ule lle pon bastante rucho, e o álbum adolece de interés e contundencia, parece coma un quero e non poido. Hacia a metade xa se empeza a facer largo, e cando acaba, a sensación é a de ter asistido a un CD moi mediocre. 3/10

Изморозь - Зигомёд (2012)
Folk Pagan Metal
Myspace
Tema: Упырь-град (Ghoul-town)

O novo álbum do proxecto paralelo dos míticos rusos Ashen Light, Izmoroz, é xa o sexto da banda, co cal penso que máis ca proxecto, ben podería ser chamado "grupo" con todas as súas implicacións.
O estilo de Izmoroz poderíao catalogar coma de "típico Pagan eslavo, levado dun xeito máis alocado". Aspecto éste último tremendamente positivo, porque hai tantos grupos facendo o clásico Pagan Metal eslavo, que ata lle estou collendo tirria XD Con esto de facelo dunha forma máis tola, quero decir que tanto te podes encontrar cun blasting, uns arreglos épicos, un coro frenético coma o que abre o disco, momentos máis relaxados... supoño que estes cambios tamén terán que ver coa temática humorística que lle imprimen vendo os títulos (eso é o que me dixo a miña amiga rusa Julia). É certo que segue sonando ó Pagan feito por esas terras, pero a mín consigue engancharme, e eso que este non é o seu mellor disco, aparte de que 35 minutos se me faigan cortos.
Para os non iniciados, recomendaríalles Избушка Бабушки Зомби do 2010.
Un dos mellores grupos actualmente desa saturada escena, de todos xeitos. 7/10

Gotthard - Firebirth (2012)
Hard Rock
Oficial
Tema: Starlight

A morte tras un accidente de tráfico do carismático cantante de Gotthard, Steve Lee, foi un duro pao para os suizos, pero repuxéronse coa incorporación de Nic Maeder para sacar este Firebirth. Realmente Nic non é un mal vocalista, pero tal vez carezca da personalidade de Steve, facendo de Gotthard un grupo máis de Hard Rock, que se acaba diferenciando con este Firebirth pouco de moitas outras bandas surxidas desde hai 20 anos, principalmente en USA, ata hoxe. A selección de temas tampouco axuda a salir do montón, con moito riff trillado e versos xa oídos. A mín realmente me pareceu aburrido, coma un establecimiento na comfortabilidade creativa sen complicarse moito a vida, e non sei qué pensarán os fans da banda, pero estou seguro que opinarán coma mín que este CD desde logo non é o mellor que sacaran. 5/10

Cosecha de sangre

É gracioso esto das bandas de Metal meténdose a outros mercados nos cales poñen o nome da súa banda a tenis, viños ou cervezas. O mundo do Merchandising é tan eterno coma os fans o deixen que sexa!
Neste caso, o viño de Slayer non podería chamarse doutra forma que "o reinado do vermello", "Reign in Red".
A cuestión é, para cándo Gaahl sacará o seu "...Satan Wine"? Xa tarda!

Microreviews Agosto'12 - I

White Skull - Under This Flag (2012)
Heavy Power Metal

Oficial
Os meus recordos desta banda italiana remóntanse á época dorada do Power. é decir, finales dos 90-principios dos 2000, cando White Skull sacara un par de discos que supuxeran un empuxe cara a ser recoñecidos afora do seu país. Éstes eran Tales From the North e, especialmente Public Glory, Secret Agony. Este último estivera meses e meses dentro do meu radiocasette XD Ata incluso me puxera a intentar sacar temas coa guitarra!
Durante un tempo deixei de saber deles, pero parece que seguiron a sacar discos, ainda que con diferentes cantantes, e semella que nunca máis tiveron tal repercusión. O certo é que tamén lles cadraría coa decadencia do Power europeo, pero é indudable que a voz da cantante que tiñan, unha tal Federica de Boni, era un plus para a banda. É o tipo de cantante feminina con personalidade e con ese toque rasgado que nunca busca facer as cousas bonitas nin revireteadas, senón que lle dá contundencia "metalera" á banda movéndose ben entre tonos altos e baixos ainda que normalmente esteña nos medios. Federica ben podería ser algo así coma a Doro Pesch ou Sabina Classen italiana.
Así que, acertadamente, White Skull volveu a reclutar a esta cantante para o seu novo CD, e ela non pareceu envellecer en canto ás súas habilidades, pero o malo é que a banda sí. Recordo ben aquel Public Glory, Secret Agony, e creo que se o volvo a poñer, volveríame a gustar; era o tipo de Power Metal que me gustaba, que tiraba de riffs cañeros e bos estribillos. Sen embargo, Under This Flag, quédase coma a medio camiño, sen forza, se o comparo con aqueles de finales dos 90, habendo sin duda cortes interesantes coma poden ser o que dá título ó disco, "War After War" ou "Redemption"... pero que se me quedan en pouco.
Igual o que me volvín vello para esta música fun eu? 6/10

Charon - Sulphur Seraph (The Archon Principle) (2012)
Black-Death Metal
Oficial
Tema: Flagellum Horribils (Trident Lash)

Nunha primeira impresión o disco dos germanos (que non finlandeses) Charon, non me dixo gran cousa. Pero na segunda, cunha audición máis minuciosa, poido decir que o "Blackened Death" Metal denso e ocultista do dúo, me transmiteu moito máis. Pouca información hai sobre esta banda que parece estar formada hai uns 15 anos e que logo dalgunha demo e EP se decideu a sacar o seu primeiro larga duración este ano.
Como dixen, o universo de Charon destila Black Metal, pero a influencia Death é palpable en guitarras gruesas e guturales que se combinan cos típicos rasgados e efectos de voces. Tanto o sonido como a composición destilan caos e destrucción, crudeza e nihilismo... eu diría que é realmente aconsellable meterse no mundo de Charon para todos os que gusten do Metal extremo, pero os "de verdade" XD.
Os riffs non son para nada facilóns, senón que teñen o seu punto de complicación, as baterías ofrecen variedade suficiente e as estructuras tampouco son as comunes, véxoas bastante traballadas e desde logo conseguen atraparte para darlles máis de unha e dúas escoitas.
Similitudes... faiseme difícil poñer exemplos, xa que me sonaron a moitos grupos pero á vez non poido decir ningún, xa que son pequenas cousas duns e doutros. Poido decir que me viñeron á cabeza bandas tan dispares coma Belphegor, Zyklon, Absu, Mayhem, Morbid Angel, Deathspell Omega,...
Variado, complexo, agresivo, ocultista... eficaz. 8/10

Angelus Apatrida - The Call (2012)
Thrash Metal
Oficial
Tema: You Are Next

Este é o cuarto álbum xa dos españoles, do que podería copiar-pegar a miña crítica do seu anterior Clockwork: Thrash Metal con moi boa producción, sobre todo a partir de que a Century Media lles metese man vendo que poderían ter certo potencial de ventas; algúns bos riffs metidos no medio de moitos outros xa oídos hai máis de 20 anos sobre todo en grupos de Thrash da Bay Area; e pouco máis.
Difícilmente se pode escoller un tema sobresaliente en The Call, tal cual pasaba en Clockwork ou Give 'Em War, e o CD vaise pasando dunha maneira máis ou menos amena -ainda que a mín personalmente se me fai demasiado "máis do mesmo" tema tras tema-. Eu diría que á maioría de Thrashers dirá bastante pouco novo, e co único que poderán disfrutar é co bon saber facer na labor técnica e sonora de The Call.
Sigo sin entender a absoluta fascinación que causa este grupo na sección española, cousa que o resto do mundo tampouco se explica moi ben polos comentarios que fun vendo nos últimos anos en páxinas internacionales, xa que é un grupo que toca ben, pero que é un refrito total da época entre o 85 e 90 de bandas coma Nuclear Assault ("You Are Next" é moi "Critical Mass"...), Megadeth, Testament, Overkill, Destruction, Death Angel...
A todos os que alaban a Angelus Apatrida dentro deste país, aconsellaríalles poñer os discos comprendidos neses 5 anos das bandas mencionadas e logo poñer algo de Angelus. A ver si despois os siguen vendo igual... se é así, entón dareime cun canto nos dentes.
Outro bon refrito máis de Thrash ochentero, sobrevalorado sólo en España. 6/10

Adimiron - K2 (2012)
Post-Thrash/Groove Metal
Oficial
Tema: Vertical Limit

Recordo perfectamente o debut en 2004 dos italianos Adimiron. Burning Souls era seguramente un dos mellores discos debut salidos no seu país nos últimos anos, facendo unha especie de Melodeath con toques progresivos moi enviciantes. Pero ah! quén sabe se por razóns comerciales ou qué, para o seguinte disco, que salira como 5 anos despois e témome que con numerosos cambios na formación, Adimiron cambiarían a un rollo máis alternativo e moderno. Un disco do que pouco recordo aquel When Reality Wakes Up, porque non me gustara nada e debino poñer coma 1 ou 2 veces.
Este ano sacan o seu terceiro, e a sensación é parecida; xa pouco queda daquel Burning Souls, de feito, postos un detrás de outro ben podería dar a impresión de ser bandas diferentes. Ante estes cambios tan brutales, non me explico cómo algunhas bandas non cambian o nome.
En K2, os italianos profundizan nese mundo máis alternativo, experimental, a medio tempo de Thrash Metal modernizado. As primeiras bandas que poden vir á cabeza ó oír ós novos Adimiron poden ser tanto Mastodon coma Machine Head ou Gojira, bandas das cales haberá un montón de clones agora mesmo (digo "haberá" porque non sigo moito ese estilo), e supoño que Adimiron non fan moito para diferenciarse delas. K2 é un CD ben executado, con sonido decente (ainda que hai vaivenes de batería e baixo que non me gustan nada -será cousa da copia que oín?-), pero que é tedioso, monótono e que non me dice gran cousa. Esto unido a que, como xa dixen, o estilo non é o meu predilecto, fixo que me fora un suplicio darlle un repaso ata o final.
É unha pena, hai 8 anos Adimiron prometían grandes cousas. 2/10

Eluveitie - Helvetios (2012)
Folk Melodeath
Oficial
Tema: Havoc

Levo un tempo oíndo o último de Eluveitie, porque de primeiras non me deixara moi boa impresión, pero había cousas que me gustaban, ainda que estivesen camufladas entre unha maraña de modernidade Melodeathcorizada que me estivo molestando desde hai anos con esta banda. Así que lle dín varias oportunidades a Helvetios, e ata hoxe.
A sensación logo de repousar o disco durante uns meses e retomalo é parecida a aquela primeiriza, hai cousas que me gustan, supoño que será o Spirito que reside nos primeiros traballos de Eluveitie. Pero, non me abonda para chegar a disfrutar ós suizos, alomenos de maneira completa.
Desde hai tempo, en época de Slania, que a día de hoxe considero tanto un bo disco coma o principio da súa decadencia (que coincide ademáis polo fichaje pola multinacional Nuclear Blast), case todo o que oín sobre Eluveitie foime baixando o mito. Esto é; saber que utilizaban melodías do folklore tradicional a mansalva sen poñelo nos créditos, e cambiando os títulos amañandoos ó seu antoxo (véxase o exemplo máis claro en Inis Mona e Tri Martolod, pero había máis...) sen darlle honor ós autores orixinales... O que pensei entonces foi: "a saber cánto nos estarán enganando estes tíos, e eu crendo que esas melodías eran composicións deles!". E posteriormente vendo cómo literalmente comezaban a plaxiar riffs de Dark Tranquillity, metalcorizándoos para "evolucionar" o seu estilo...
Eluveitie pasoume de prometer moito con Spirit e incluso Slania, a parecerme uns caraduras, cuios méritos creativos difieren considerablemente do que eu cría.
Indo con Helvetios, non sei se mellora ou non o anterior bluf chamado "Everything Remains As It Never Was", pero non poido darlle un aprobado por varias razóns. A primeira xa a levo expoñendo ó largo do meu escrito; o melodeath sueco metalcorizado e incluso nu-metalizado en algunha ocasión non me suele gustar. Se se lle quita a parte folk de Helvetios, queda un álbum dun pobrísimo clon moderno de Dark Tranquillity, no que apenas hai riffs, nada máis que palmmuteados típicos e simplóns e acordes profundos de 4 notas. Os rasgados -core do cantante parécenme cada vez máis insufribles e a duración do álbum, máis de 1 hora, véxoa excesiva. Na parte folk é onde me ganan, pero incluso acabo vendo as mesmas melodías e forma de estructuralas unha e outra vez.
Tal vez a diferencia que pode marcar un antes e un despois en Eluveitie con este CD é a maior inclusión de Anna Murphy na parte vocal, que por veces fai que Eluveitie se transforme nalgo parecido a Evanescence ou Lacuna Coil XD (véxase a horrible Alesia).
En definitiva, hai partes boas en Helvetios, pero non chegan para que un servidor poida decir que disfrutou do disco ou que teña ganas de oír o seguinte.

Parece que últimamente sacaron un recopilatorio cos "early years", igual lles facía ben oílo e recordar o que tocaban antes, que cando os vín no Vagos este ano non tocaron ni una do Spirit e sólo "Inis Mona" do Slania! basando o set case íntegramente neste Helvetios e facendo que o público se quedara bastante máis frio do que pensaban (todo o concerto estiven así por culpa dese setlist).
PD: copiamos a outros? non vos mola Blood Stain Child? quén vai saber que esa melodía de A Rose for Epona pode vir deles? 3/10

Music Results 2011

Bueno, decir primeiro que este vai ser probablemente o último post de Agosto, xa que me irei de vacacións e non terei internet probablemente ata setembro.
Como me olvidaba do meu post anual do mellor do Metal, retomei o que tiña feito, xa que o deixara pola metade. Nunca é tarde para facer un best-of dos mellores dun ano, non? XD eu o que non entendo é que se poida facer unha lista nada máis rematar decembro, pero houbo páxinas e blogs que o fixeron :S ¿E qué pasa con todos os lanzamentos que saliron nas últimas datas? De feito, ata fai pouco eu estiven a escarbar entre o que saleu o ano pasado a ver si había algo interesante XD

Bueno, por aquí tedes unha pequena selección do Mellor/Peor, e debaixo de todo uns links de descarga divididos por xéneros. Haberá entre 30 e 40 bandas que sacaron cousas interesantes por categoría, así que pode ser que descubrades algo que vos guste e que non tiverades escoitado, nunca se sabe :D

Best of 2011
01-Thy Catafalque - Rengeteg
02-Leprous - Bilateral
03-Bak - Sculpture
04-Saille - Irreversible Decay
05-Hell - Human Remains
06-Obscura - Omnivium
07-The Project Hate MCMXCIX - Bleeding the New Apocalypse (Cum Victriciis In Manibus Armis)
08-Dekadent - Venera: Trial & Tribulation
09-Cruachan - Blood On The Black Robe
10-Trollfest - En Kvest For Den Hellige Gral
11-Chthonic - Takasago Army
12-Gromth - The Immortal
13-Harm - Demonic Alliance
14-Devin Townsend Project - Deconstruction
15-Kartikeya -Mahayuga
16-Magnum - The Visitation
17-Myrath - Tales of the Sands
18-Earth Flight - Blue Hour Confessions
19-Lake Of Tears - Illwill
20-Metsatöll - Ulg
21-Virrasztók - Memento Mori!
22-Dalriada - Igeret
23-Arafel - For Battles Once Fought
24-Thurisaz - The Cimmerian Years
25-Absu - Abzu

Sorpresas
Pergalė - Horizontalios Maldos Palaima (Avantgarde Black-Rock)
Ani Lozanova Projekt - Miracle (Prog Rock-Metal)
Hellish Oblivion - 9 Circuum Mortis (Black)
Saille - Irreversible Decay (Symphonic Black)
Elzevir - Rise From Knees (Viking Power)
Harm - Demonic Alliance (Thrash)
Abstrusa Unde - Introspection (Avantgarde Black)
Lost in Thought - Opus Arise (Progressive)
Darkest Era - The Last Caress of Light (Celtic Heavy)
High Spirits - Another Night (Hard'n Heavy)
Bak - Sculpture (Progressive Ethnic)
Galaktik Cancer Squad – Eroberer (Instrumental Prog-Death)
Flaming Row - Elinoire (Progressive)
Gromth - The Immortal (Orchestral Black)
Darkened Souls - Tales from the Dark Path (Gothic-Doom-Death)
Legacy of Emptiness - Legacy of Emptiness (Symphonic Black)
Steel Aggressor - From Ruins to Dust (Heavy-Thrash)
Merging Flare - Reverence (Heavy-Power)
Forgotten Horror - The Serpent Creation (Black-Thrash)
The Samans - Khan (Folk Power-Melodeath)
Eumeria - Rebel Mind (Progressive)

Decepcións
Amon Amarth - Surtur Rising
Morbid Angel - Illud Divinum Insanus
Decapitated - Carnival is Forever
Powerwolf - Blood Of The Saints
Opeth - Heritage
Einherjer - Norrøn
Black Tide - Post Mortem
Pestilence - Doctrine

Draconian - A Rose For The Apocalypse

Avalanch - Malefic Time: Apocalypse
Metallica & Lou Reed - Lulu
Forefather - Last of the Line
Megadeth - Th1rt3en
Isole - Born from Shadows

Mellor tema
Dekadent - Thralldom Decree

Peor tema
"Rumbo al Valhalla" de Mighty Thor.

Mellor portada
Septic Flesh - The Great Mass

Peor portada
Deepspacepilots - Deepspacepilots

Peor portada nacional

Mellor comezo de disco
Obscura - Septuagint

Peor comezo de disco:
Angeli di Pietra - Anthems of Conquest

Letra (aquí non hai nin mellor nin peor, é esta e punto! XD) : Elvenpath - Metalsteel [The Truelogy - Part Three]

Heavy Metal is our church and Judas is our priest
We love Heavy Metal and we live it like a beast
We wear Heavy Metal shirts and Heavy Metal trousers
We live Heavy Metal in our Heavy Metal houses
Heavy Metal life 24 Heavy Metal hours
Heavy Metal bathrooms with Heavy Metal showers
We live Heavy Metal every day till the sun sets
When night has fallen we sleep in our Heavy Metal beds
Metalsteel
Here in Heavy Metal land we live for Heavy Metal
Eat steel and shit Metal like our Heavy Metal cattle
Heavy Metal valleys and Heavy Metal mountains
Molten Heavy Metal springs from Heavy Metal fountains
Heavy Metal armies and Heavy Metal forces
Heavy Metal cows and Heavy Metal horses
Heavy Metal is the truth and Heavy Metal's real
Heavy Metal Metal and Heavy Metal steel

E as seleccións do 2011 (van unidos, ou sexa que para descomprimir tedes que baixar as 2 partes):

Black Metal 1
Black Metal 2

Dark Metal-Gothic-Industrial 1
Dark Metal-Gothic-Industrial 2

Death Metal 1
Death Metal 2

Doom 1
Doom 2

Hard'n Heavy 1
Hard'n Heavy 2

Heavy-Power-Thrash 1
Heavy-Power-Thrash 2

Melodeath-Melodic Black 1
Melodeath-Melodic Black 2

Pagan-Folk Metal 1
Pagan-Folk Metal 2

Power Metal 1
Power Metal 2

Prog-Black&Death-Avantgarde 1
Prog-Black&Death-Avantgarde 2

Progressive Metal 1
Progressive Metal 2

Thrash Metal 1
Thrash Metal 2

Viking Melodeath-Pagan Black 1
Viking Melodeath-Pagan Black 2