Abbath, qué grande!

 Se hai algo que sempre me gustou de Immortal e en particular de Abbath, é a cualidade de nunca tomarse completamente en serio. Para proba, aquí tedes unha sesión fotográfica do paseo turístico que Abbath e os colegas se tomaron polas rúas londinenses. Solo lles quedou facerse unha foto montados nun tiovivo, pero, é que vendo cómo son, pois non me acabaría de extrañar que fixeran algo similar. Grande!

Máis fotos aquí:

http://metalhammer.teamrock.com/features/2015-09-21/we-took-abbath-for-a-day-trip-round-london

Máis bandas deberían de tomar exemplo.

Diario de Enlil: Teaser & Maniakkos

Hai tempo que non me paso por aquí, pero ainda sigo vivo ;)

Hoxe traigo un par de cousas interesantes:

A primeira e máis importante, subín un teaser da nova demo de Enuma Elis. Levo tempo anclado polo cambio de PC, e ainda non probei a seguir facendo novas cousas dende entonces, pero decidinme a sacar un extracto de case 2 minutos dun novo tema. Como na vez anterior, pensei nun video que complementara á perfección o ambiente melancólico e sinfónico da música de EE. Xa me diredes... eso sí, olvidádevos de cambios de sonido, Enuma Elis segue a ser un proxecto 100% electrónico, old school dende o 99. Algún día no futuro alguén dira que faigo retro-electro-metal jaja

Por outro lado, estou participando nun proxecto duns amigos, nada serio de momento. Eles chámanse Must Maniakk, e din que fan Pagan' Roll ainda que eu penso que o seu estilo está máis preto dun Punk-Metal. Como sexa, como non hai presión de facer discos, concertos ou calquera outra cousa namáis que pasalo ben, ata o dagora é divertido. Con eles non participo nin en composición nin en nada, simplemente faigo o que me mandan e de vez en cando jammeamos ou facemos tolerías, que é unha das cousas que máis gracia ten cando se ensaia.

Como mostra, aquí vai unha versión do Vulgaris Magistralis, cover de Heidevolk, que á súa vez é cover de Normaal. A única guitarra son eu neste tema, pero o que canta tamén toca guitarra noutras ocasións. Os sonidos raros veñen do batería, que tamén lle dá ás vocales a veces. A verdade é que nin sabía que estaban grabando, pero ainda me rín cando mo pasaron.

https://soundcloud.com/parz-von-ziggese/must-maniakk-vulgaris-magistralis-rehearsal-070515 

E como suele pasar moitas veces con moitas bandas, xa amañaron de facer fotos ainda antes que sacar cousas, pero bueno, ten gracia pa recordar estes ensaios.

Slaves shall serve beer

Cómo non, os de Nergal metéronse de cheo no mundo máis comercial da música (referíndose a merchandising) nos últimos anos, e como non, eles non ían ser menos que Amon Amarth, Motörhead ou Maiden, e xa sacaron a súa propia cerveza. Ou o que é o mesmo, unha marca aleatoria dunha birra calquera aliouse con Behemoth para que así salgan ganando ambas partes en canto a ventas se refiere.

With 6.2 percent alcohol by volume, this Belgian IPA-style ale will be available on May 11.
 
Fuente 

Behemoth - The Satanist (2014)

Behemoth - The Satanist (2014)
Black/Death Metal
Oficial

Facía tempo que non me animaba cunha das miñas particulares reviews, e o certo é que, ainda que oín outra vez uns cantos centos de álbumes en 2013, non me animei a comentar nada por aquí nese tempo, supoño que tampouco foi un ano demasiado bo para o Metal en xeral.

Retomo esta parte do blog para expoñer a miña opinión sobre un dos meus grupos preferidos dos últimos 15 anos no terreo do Death Metal: Behemoth. Recordo que comentara a algunha xente que dous dos meus álbumes preferidos da década pasada foran Satanica e Thelema.6 (xa, algún dirá que Satanica é do 99, pero eu descubrín os 2 álbumes ó mesmo tempo (2001?) xa que pola súa curta duración, estaban nun mesmo CD de 80min. que xa debe estar rallado de tanto poñelo). 

Co paso do tempo, a banda continuou a sacar magníficos discos coma Zos Kia Cultus, Demigod ou The Apostasy, que ainda que recurrían ó mesmo, tiñan grandes temas e eran moi entretidos. Sen embargo, con Evangelion, Behemoth déronse un batacazo para o meu gusto. Creo que o oín sólamente unha vez, e a sensación que me deu foi a dunha visible falta de ideas, cunha tendencia hacia o Brutal Death, que arruinaba en moitas ocasións o resultado, todo esto axudado por unha pésima estructuración interna das cancións, según recordo, añadido o feito de ser un grupo liderado por un ególatra con visos de RockStar (e de feito, Nergal é todo un Rock Star no seu país, estando de xurado do American Idol local, facendo pinitos de actor e enrollándose con cantantes de Dance Pop... pero bueno, que cada un viva a súa vida con respecto á súa moral e lóxica... ahí non me meto, ainda que me chama a atención).

Chegamos a 2014, e logo da enfermidade de Nergal, por primeira vez en tempo, sentín curiosidade por Behemoth, por saber se un infortunio deste grado na vida particular dun artista pode ter algún cambio drástico na súa forma de facer música... e....

...o que me encontrei en The Satanist en términos xerais foi un álbum que peca de pretencioso, de aspirar a moito tendo moi pouco dentro de sí mesmo. E bueno, hei decir que na parte máis superficial logra esta pretensión, xa que creo que en toda a historia de Behemoth, nunca vira que a banda tivera tantos seguidores e fanáticos -algo que sí, tamén se dá no Metal, por moito que lle pese aos metaleiros máis antigos: "el Metal es moda, joda a quien joda"-.

Con respecto ao disco, o álbum empeza con "Blow Your Trumpets Gabriel", o primeiro tema de adelanto que empezaron a tocar nos concertos. Recordo a miña cara de pasmo cando vira un video do "gran novo tema de Behemoth tocado en directo", e non me podía crer que fixeran algo tan rematadamente malo, no que o primeiro riff sexa repetido ata a saciedade nos 2 primeiros minutos e medio! e no que para agochar a incrible mediocricade dos 2 seguintes, metan coros, teclados orquestales, trompetas e espíritos infernales que deriva nun caos sónico e trapalleiro.

A cousa mellora un pouco no seguinte, "Furor Divinus", pero todo é un espellismo. O tema dilúese nunha mala versión da súa época gloriosa de principios dos 2000, e no que, coma o 80% das bandas que escoito últimamente de Thrash e Death, esconden a súa inoperancia para crear riffs memorables, nunha producción impecable. Este espellismo repítese ao largo de The Satanist, un álbum que só pode gustar a quenes non disfrutaron de Behemoth ao largo dos anos e/ou que son fácilmente sorprendibles por unha boa conxunción de imaxinería sonora e visual. Porque é algo innegable, que cos anos, a banda de Nergal foi cedendo musicalmente para centrarse máis na imaxe e merchandising que outra cousa. En definitiva, é o que algúns chaman por ahí comercializarse, cousa que non vexo mal, sempre e cando non se sacrifique o arte que en teoría estás vendendo.

O resto de album ten altibaixos, o riff principal de "Ora Pro Nobis Lucifer" é un calco doutro xa feito anteriormente por eles mesmos (aquí ven o de "se un se copia a sí mesmo, é plaxio ou non?" habería que preguntarlle a Kai Hansen, ou no, que tamén calca o seu de Maiden e Judas XD). 

"Amen" tira tamén do material antigo, sona coma un remake feito de forma máis moderna dun tema desbotado de principios de 2000, e non me acaba de disgustar, a pesar que recae máis na atmósfera malévola que no "bo riff", coma todo o álbum. 

Pode que sexa o tema-título a canción que máis pode sorprender, xa que non sigue os patróns da maioría do CD de refacer cousas antigas dunha maneira desordenada. De forma asombrosa, a banda fai un medio tempo que bordea cun Rock alternativo-Grunge (Behemoth xa demostraran no pasado o seu gusto por bandas coma Turbonegro ou Nine Inch Nails), ata que de ningún sitio sale un blastbeat que me deixou coa confirmación de que este disco peca de ser absolutamente desestructurado. Esta sensación é constante co traballo de Inferno, que mete blastings cando realmente non o pide e cambios de tempo que quedan mal para o gusto dun servidor e dán a impresión de estar pensados de forma apresurada (e conste que Inferno pareceume sempre un dos mellores baterías do Black/Death).

Pero non todo vai ser negativo, se hai algo que me gustou sobre The Satanist é a atmósfera malévola que contén o album, e a volta ó Death máis blacker de Satanica/Thelema.6/Zos Kia Cultus en lugar de continuar pola brutalidade deathmetalera. En términos xerais, gústoume máis que o previo, deso non hai dúbida, pero non estarei tan atento ó próximo de Behemoth coma o estaba hai tempo. Eso sí, oireino para comprobar se continúan por esta senda e se animan a sacar algo que non sexa tan mediocre ou se polo contrario van seguir exprimindo riffs feitos no pasado e continuar vivindo de materia extramusical, aproveitándose da base de fans crecente.

Seica van sacar máis videos con efectos especiais e escupir máis sangue nos concertos, haberá que comprarlles todo o merchandising. 3/10

Roubos ou similitudes? Kings of Metal VS Turrican

Mentres estaba buceano entre as bandas sonoras de videoxogos de Amiga (hobbies que ten un), atopeime con Turrican, un videoxogo creado en 1990, e cuia portada me chocou polo seu innegable parecido a Kings of Metal de Manowar (1988)... xuzgade...

Vivir en Estonia: The Night of Ancient Lights

A noite das luces ancestrales, podería ser un bo nome para un tema de Mileth, pero non, ésta é a noite do 30 de Agosto, é decir hoxe. Nesta noite, estarase permitido encender fogueiras ó largo de toda a costa báltica.

Esta celebración ten como fondo recordar que o mar é de todos, e convén coidalo. De feito, o mar Báltico non é o mellor exemplo de mar limpo, tal vez por iso os estonios non teñen unha variedade demasiado grande de peixe (parece que ser un mar relativamente "novo" tamén axuda), cousa que me chamara moito a atención cando cheguei aquí, xa que é un país con bastante costa, e supoñía que por conseguinte, con cultura mariñeira. Estar prácticamente rodeado de terra, tamén o fai máis vulnerable para manter calquer tipo de contaminación durante un tempo máis prolongado...

http://www.muinastuled.ee/

Vivir en Estonia: 25 anos do "Baltic Way"

Hai poucos días, o 20 de Agosto, foi un dos poucos, pouquísimos días festivos que temos en Estonia; este foi o Día da Restauración da Independencia, desde 1991. 

Hoxe, 24 de Agosto, non é festivo, pero os locales teñen algo que celebrar. Hai 25 anos, en 1989, estonios, letóns e lituanos uníronse nunha das maiores cadeas humanas nunca feitas para protestar contra a ocupación ilegal da Unión Soviética desde 1940, a "cadea báltica". A cadea humana, constituída por 2 millóns de habitantes dos 3 países bálticos, atravesou Tallinn, Riga e Vilnius, logrando un total de 600 km de percorrido. 

Esta ansia de volver a ser países independentes da URSS ocasionou unha resposta dura do xigante, que afirmou ser un serio desafío para o destino das xentes dos países bálticos, guiadas polos intereses dos seus líderes nacionalistas. A Unión Soviética incluso amenazou ós 3 países, indicándolles que en caso de lograr os seus obxetivos de independencia, o resultado podería ser catastrófico para eles. Debido á presión internacional e das Nacións Unidas, finalmente o asunto non pasou dahí e Rusia calmou o seu discurso, que seguía (e sigue) mantendo que non se tratou de ningunha ocupación, senón que foi un acordo bilateral cos líderes de Estonia na metade do século pasado. Ten certa gracia, xa que a URSS introduceu a miles e miles de rusos nos 3 países para traballar e vivir (conquistar), e ó mesmo tempo desterrou por exemplo en Estonia a outros tantos miles cara a terras siberianas para ser escravos. Moitos estonios teñen avós e bisavós desaparecidos durante eses escuros anos en terras rusas. O resto malviviron durante a ocupación da URSS dentro do seu propio país neses anos de comunismo extremo.

Este movemento tamén se chamou "Singing Revolution", ou Revolución Cantada, facendo alusión á protesta non violenta, e tendo como máximo exponente o Festival da Canción -ou Laulupidu-, que se celebra cada 5 anos en Lauluväljak (este ano foi un deles) e que conta con un coro dunhas 30.000 personas. Eu particularmente estiven hai uns anos neste evento, e a imaxen que tiven foi abrumadora durante os primeiros 15 minutos. Despois todo se volve un pouco máis do mesmo e acabeime aburrindo, ainda que o público (uns 80.000) escoita bastante emocionado, e incluso algúns deles tamén cantan eses temas sobre a independencia, liberdade e historias similares con lágrimas nos ollos. Supoño que é algo máis interesante para os locales que para o resto.

PD: Por certo, estiven ocupado últimamente e non andiven no blog nada, pero a partir de agora intentarei postear unha vez por semana, nos sábados ou domingos.