lunes, abril 22, 2013

Diario de Enlil: O regreso

Ben, como vistes, o período de Diario dun Viking rematou coa miña marcha dos grupos nos que estaba, grupos nos que mo pasei moi ben e que en parte seguirán sendo "meus" ainda que non esteña con eles físicamente.

Pero este fin de ciclo non implica que me desligue totalmente do mundo da música.

Así que en principio decidín cambiar o nome de Diario dun Viking para acentuar dúas épocas totalmente separadas, e elexín o nome de Enlil coma para recalcar que é algo máis personal, xa que Enlil é o nickname que elexín hará coma 10 anos (ainda que haxa xente que me chame Enumaelis, cousa que me asombra de vez en cando XD Xusto antes de irme de Vigo veume un rapás duns 18 anos que nunca vira coma sorprendido "tú eres enumaelis non??" XD sentinme case popular e todo.. non sei se para ben ou para mal :S).

Bueno, vou empezar esta nova sección con un par de novas:

- A primeira é que ontes comecei de novo a compoñer música para Enuma Elis. Mesmo programa, mesmo sonido, máis Death, máis Black, máis folkie e máis Gothic-Doom que nunca. O tempo dirá se me poido permitir un día usar unha guitarra para grabar algo (ainda que o dudo, porque a falta de tocar pasa factura demasiado rápido e xa non dou pé con bola).

- A segunda é que Herexía, unha das bandas nas que estiven e participei máis activamente como compositor e letrista, non queren que me vaia de todo, e propuxéronme seguir activo dalgunha forma con eles. Tal vez poida colaborar nalgunha pseudocomposición corta para algo moi concreto que ainda nin sequera me aclararon, pero de momento poido decir que xa teño o 95% da letra da súa seguinte canción. Cando a remate posteareina por aquí. 

Falando un pouco de Herexía, recórdovos que o 23 de Maio estará tocando no Frenopátiko teloneando ós Deathgrinders mexicanos D.E.A.
Será o segundo concerto da historia de Herexía e o primeiro coa formación nova.
¡Que alguén me grabe algún video ou que me poña a cámara web para velo en streaming! XD
Evento en Facebook

Pola parte de Mileth, podedes ver nas actualizacións do seu facebook que están grabando en plan profesional nos estudios do Vigosónico (era hora de que deixaran de pillar polvo) o tema máis largo que posúe a banda: "...e na novena onda, caeron os deuses".

Podedes ver fotos do proceso de grabación na súa páxina tamén de Facebook (ah qué faríamos sen Facebook!)

Falando un pouco do que andiven a facer no meu tempo libre por aquí, tiven un par de Jam sessions divertidas. A primeira cun grupo de Rap-Rock composto por membros dun dos grupos máis famosos de Estonia, Põhja-Tallinn. Este grupo tamén se fixo popular afóra do país por estar entre os finalistas no concurso de Eurovisión con este tema
Penso que a cousa non cuajou porque non eramos estilos moi compactibles. Ademáis as súas pretensións polo que puiden ver son extremadamente altas... creo que cando hai este tipo de pretensións a cousa non acaba de ir ben. No ensaio trouxeron un "dos mellores baterías de Estonia", que parece ser que veu atraído pola idea de que houbera membros do grupo mencionado para logo saltar á fama local como telonero ou algo do estilo. O tipo era realmente moi bon, pero moi novo e demasiado "estrella", con aspiracións extremadamente altas, acordes ó seu "nivel". Foi extraño, porque os últimos 30 minutos de ensaio, o tipo pasouse o tempo facendo solos de batería e tocando cancións country unha tras outra cunha guitarra acústica que encontrou no local, facendo que o resto de xente que estaba presente case non fixera outra cousa que mirar para él. 
Moi bo, pero cunha actitude algo narcisista. 
De todos xeitos foi curioso, ainda que non creo que os volva a ver XD (eu non fun quen quixen facer ese ensaio, un amigo empuxoume a ir). 

Logo a jam realmente divertida foi cando me xuntei con 3 amigos que teño desde hai 5 anos en Tallinn. Teñen un grupo, pero o tempo non lles permite ensaiar case nada. Un está na armada, outro traballa a barrer, e o outro... o outro dedícase a beber e mirar básicamente XD porque non sabe tocar nada.
Extrañoume que non tiveran temas propios. O único que fixeron nas 2 ou 3 horas de ensaio foi versionear cancións de Metallica, grupo absolutamente fetiche dos 3. 
Toquei algo, e xa notei o extremo retroceso de non coller unha guitarra en 2 meses, pero cun pouco de ruído e cervezas xa se amaña un bo rato. 
A estes sí que os verei próximamente, así que alomenos unha vez cada par de meses poderei exercitar algo a muñeca XD

domingo, abril 21, 2013

Black Metal Song Creator - A aplicación definitiva

Apple lanza nada máis e nada menos que unha aplicación dedicada a todos os Trve Blackmetaleiros do mundo: o Black Metal Song Creator. 

Segundo as propias palabras dos diseñadores:

Description

Easily create your own black metal songs with Black Metal Song Creator. Whether you're a beginner with no musical knowledge or an experienced musician, this app is for you. Great for instantly creating songs, quickly generating new song ideas, making backing tracks, or connecting to a guitar amp to make drum tracks to play along to. Export your songs to your computer or recording device to start your own black metal band (Additional equipment required. Instructions inside app.).

Features:

• 40 guitar chords with 5 different note types (whole, quarter, etc.)
• 45 drum loops with 2 different drum kits
• 14 choir and string chords, with 2 different octaves
• 4 tempos: 100, 120, 140, and 160 BPM
• 120 bars per song, with 4/4 time signature
• Save up to 100 songs
• Export to external device (other equipment required)

Created and recorded by symphonic black metal band Epicland, maker of iPhone app “Epicland's Black Metal Backing Tracks and Drum Loops”

Works best for iPhone 5 and iPad 3rd generation and up.

Ainda non o sabemos, pero hai rumores de que Cradle of Filth se fixera coa patente hai anos.








sábado, abril 20, 2013

Cosecha? de fastfood

Non tardei moito en encontrar algo parecido ó que decía no anterior post de "Cosecheros" sobre que agora habería grupos que sacarían o seu kit de coitelos 100% acero ou o kilo de carne gore para asar ás brasas...

Neste caso é a nova da Hamburguesa Zakk Wilde!
Como oídes... o ex-guitarra de Ozzy aliouse coa cadena Grill 'Em All para crear a Berzeker Burguer

"Berzerker Burger; a monstrous burger with two blackened half pound patties, Eagle Rock Solidarity battered onion rings, white truffle pomme frites, chipotle ketchup, cheddar, and thick cut bacon all smothered in chili."

Ainda que parece que neste caso, esta cadena está orientada hacia o Metal, xa que anteriormente xa traballou para outros rockeros:

"Grill 'Em All has honored many hard rock and metal legends on their menu — such as Dee Snider, BEHEMOTH, and NAPALM DEATH — but this is the first collaboration of its kind."

Fuente

miércoles, abril 17, 2013

Roubos ou similitudes? Embersland VS Elzevir

Desta vez atopeime cun grupo español que acaba de sacar disco, uns tales Embersland que fan, parece ser, Power Metal sinfónico. Ata ahí todo normal, peeero cando vín a portada do seu disco debut "Sunrise"... esto non é "casualidade" nin "parecido".. esto é un roubo en toda regla!!!

Elzevir - Rise from Knees (2011)                               Embersland - Sunrise (2013)

domingo, abril 14, 2013

Cosecha desesperada

Mentres que esperamos a que saia a carne á parrilla de Cannibal Corpse ou o kit de coitelos de aceiro 100% de Manowar, Amorphis decantouse por patrocinar salsa Bourbon..
Hala! ide pensando en gardar unha botella para os próximos churrascos!

"Mildly hot and rich flavoured sauce made of apples, chipotle and bourbon. Use it in barbeque or on any food as a dip or condiment. On barbeque use low or medium temperature."


sábado, abril 06, 2013

Aevlord - The Nomad's Path (2012)

Aevlord - The Nomad's Path (2012)
Melodic Symphonic Black Metal
Oficial
Terceiro álbum desta banda francesa da que non tiña coñecemento ata que me atopei con este The Nomad's Path. E vaia descubrimento!
Ó contrario que o movemento de Black atmosférico e melancólico tan propenso nos últimos anos do país galo, Aevlord inclínanse por facer un Black Metal melódico e heteroxéneo. The Nomad's Path recordoume a horrores a outra banda que se quedou un pouco na estacada pero que sacara un discazo no 2002 chamado Intervening Coma-Celebration: os noruegos Grand Alchemist. Por certo, este ano volveron á actividade, teño que oírlles o álbum máis sosegadamente, porque de primeiras non me gustou tanto...
Volvendo a Aevlord, os franceses inspiranse primariamente no Black Metal atmosférico e sinfónico do que poderían ser uns Dimmu Borgir noventeros, con ese lixeiro toque neoclásico e dramático, pero sen chegar a ser boombástico e orquestal. A esta primeira referencia, Aevlord añádelle un sonido máis definido e moderno que a veces parece querer acariciar o Metal progresivo ou Melodeath. Os teclados xogan un gran papel, e prácticamente están presentes na maior parte da música de Aevlord, tanto en forma de piano, coma de sintes atmosféricos ou incluso máis electrónicos nalgún momento. De todas formas, están introducidos e misturados coa música dunha forma que non chegan a cansar, ó contrario que outras moitas bandas de Metal sinfónico que abusan deles e que fan que ó terceiro tema xa esteñas saturado.
A voz é maioritariamente blacker, ningunha cousa do outro mundo, pero cumple. Ó igual que batería e baixo, que sen facer florituras acompañan bastante ben ás pegadizas atmósferas e melodías épicas e dramáticas.
En canto ó sonido é cristalino e pulcro, sorprendente que se autofinanciaran e autoproduciran eles mesmos. Esto demostra que realmente hoxe en día con poucos medios e sen necesidade de grandes productores se poden conseguir grandes cousas. Eso sí, se se tén idea do que se quere e un non se limite a copiar o sonido exacto das bandas que che gustan... que parece que suele pasar a menudo polo que vou escoitando nos últimos 5 anos.
Se o ano anterior a sorpresa do Black Metal sinfónico eran os belgas Saille, desta vez tócalles ós franceses Aevlord, que son un pouco máis sosegados no tempo, pero que teñen claro qué queren facer
Non apto para puristas do Black, recomendado para o resto 9/10

miércoles, abril 03, 2013

Aeternam - Moongod (2012)

Aeternam - Moongod (2012)
Symphonic Folk Death Metal
Facebook
Tras un xenial primeiro disco -unha das grandes sorpresas que me encontrei no 2010-, chega a continuación de Aeternam en forma de 45 minutos de Melodeath con sonido altamente inspirado no Oriente Medio. As comparacións entre uns Behemoth, Melechesh e Orphaned Land nos que a producción se centra nos elementos melódicos seguen a ser esenciales, e o sonido sinfónico/folky non varía excesivamente do que foi Disciples of the Unseen. 
A producción deste novo álbum, como digo é clarae impoluta, certos riffs e melodías son impresionantes, e o traballo instrumental é sobresaliente, así coma certas unións entre pasaxes máis tradicionales e partes cañeras.
Dito esto, non poido decir que Moongod sexa un mal álbum, pero as veces que o oín notei que non me resultaba tan adictivo coma o primeiro dos canadienses. Atopei dúas ou incluso tres razóns básicamente que repercutiron en que non me fixara tanto neste álbum: a primeira, é que moitos riffs e formas de desarrollar temas sónanme a repetidas, tal vez non sólo con eles mesmos, senon con outras bandas que nos últimos anos están intentando irse por esta rama que non hai tanto tempo estaba prácticamente deixada da man de un par de grupos ou tres.
A segunda razón é que unha producción tan impoluta e moderna xoga en contra de certos estilos que pretenden ser brutales.
Ademáis Aeternam sona moi profesional, pero carece de toque personal no sonido do disco. Ou alomenos eso creo eu, xa que a claridade, a ecualización e precisión tan exacta dos palmutes, dobles pedales, e do sonido en xeral de Moongod xa están a resultar tan habitual en tantos grupos de Death Melódico ou Death Metal "moderno" que a mín acabame sonando impersonal e pouco sorprendente a estas alturas (ok, esto non é tampouco algo exactamente "negativo", pero xa levo oído moitos grupos que sonan extremadamente parecidos entre eles).
Por último, eu diría que a estructura de certos temas é demasiado variante ou desordenada; é decir, moitas veces neste disco sentín como... "mola cómo empeza", pero a medida que iba avanzando a canción, iba perdendo interese nela.
É difícil decir que Aeternam non fan un bo traballo, pero non considero que Moongod sexa un paso adiante para estes canadienses. 6/10