Aevlord - The Nomad's Path (2012)

Aevlord - The Nomad's Path (2012)
Melodic Symphonic Black Metal
Oficial

Terceiro álbum desta banda francesa da que non tiña coñecemento ata que me atopei con este The Nomad's Path. E vaia descubrimento!

Ó contrario que o movemento de Black atmosférico e melancólico tan propenso nos últimos anos do país galo, Aevlord inclínanse por facer un Black Metal melódico e heteroxéneo. The Nomad's Path recordoume a horrores a outra banda que se quedou un pouco na estacada pero que sacara un discazo no 2002 chamado Intervening Coma-Celebration: os noruegos Grand Alchemist. Por certo, este ano volveron á actividade, teño que oírlles o álbum máis sosegadamente, porque de primeiras non me gustou tanto...

Volvendo a Aevlord, os franceses inspiranse primariamente no Black Metal atmosférico e sinfónico do que poderían ser uns Dimmu Borgir noventeros, con ese lixeiro toque neoclásico e dramático, pero sen chegar a ser boombástico e orquestal. A esta primeira referencia, Aevlord añádelle un sonido máis definido e moderno que a veces parece querer acariciar o Metal progresivo ou Melodeath. Os teclados xogan un gran papel, e prácticamente están presentes na maior parte da música de Aevlord, tanto en forma de piano, coma de sintes atmosféricos ou incluso máis electrónicos nalgún momento. De todas formas, están introducidos e misturados coa música dunha forma que non chegan a cansar, ó contrario que outras moitas bandas de Metal sinfónico que abusan deles e que fan que ó terceiro tema xa esteñas saturado.

A voz é maioritariamente blacker, ningunha cousa do outro mundo, pero cumple. Ó igual que batería e baixo, que sen facer florituras acompañan bastante ben ás pegadizas atmósferas e melodías épicas e dramáticas.

En canto ó sonido é cristalino e pulcro, sorprendente que se autofinanciaran e autoproduciran eles mesmos. Esto demostra que realmente hoxe en día con poucos medios e sen necesidade de grandes productores se poden conseguir grandes cousas. Eso sí, se se tén idea do que se quere e un non se limite a copiar o sonido exacto das bandas que che gustan... que parece que suele pasar a menudo polo que vou escoitando nos últimos 5 anos.

Se o ano anterior a sorpresa do Black Metal sinfónico eran os belgas Saille, desta vez tócalles ós franceses Aevlord, que son un pouco máis sosegados no tempo, pero que teñen claro qué queren facer. 

Non apto para puristas do Black, recomendado para o resto 9/10

Aeternam - Moongod (2012)

Aeternam - Moongod (2012)
Symphonic Folk Death Metal
Facebook

Tras un xenial primeiro disco -unha das grandes sorpresas que me encontrei no 2010-, chega a continuación de Aeternam en forma de 45 minutos de Melodeath con sonido altamente inspirado no Oriente Medio. As comparacións entre uns Behemoth, Melechesh e Orphaned Land nos que a producción se centra nos elementos melódicos seguen a ser esenciales, e o sonido sinfónico/folky non varía excesivamente do que foi Disciples of the Unseen. 

A producción deste novo álbum, como digo é clarae impoluta, certos riffs e melodías son impresionantes, e o traballo instrumental é sobresaliente, así coma certas unións entre pasaxes máis tradicionales e partes cañeras.

Dito esto, non poido decir que Moongod sexa un mal álbum, pero as veces que o oín notei que non me resultaba tan adictivo coma o primeiro dos canadienses. Atopei dúas ou incluso tres razóns básicamente que repercutiron en que non me fixara tanto neste álbum: a primeira, é que moitos riffs e formas de desarrollar temas sónanme a repetidas, tal vez non sólo con eles mesmos, senon con outras bandas que nos últimos anos están intentando irse por esta rama que non hai tanto tempo estaba prácticamente deixada da man de un par de grupos ou tres.

A segunda razón é que unha producción tan impoluta e moderna xoga en contra de certos estilos que pretenden ser brutales.
Ademáis Aeternam sona moi profesional, pero carece de toque personal no sonido do disco. Ou alomenos eso creo eu, xa que a claridade, a ecualización e precisión tan exacta dos palmutes, dobles pedales, e do sonido en xeral de Moongod xa están a resultar tan habitual en tantos grupos de Death Melódico ou Death Metal "moderno" que a mín acabame sonando impersonal e pouco sorprendente a estas alturas (ok, esto non é tampouco algo exactamente "negativo", pero xa levo oído moitos grupos que sonan extremadamente parecidos entre eles).

Por último, eu diría que a estructura de certos temas é demasiado variante ou desordenada; é decir, moitas veces neste disco sentín como... "mola cómo empeza", pero a medida que iba avanzando a canción, iba perdendo interese nela.

É difícil decir que Aeternam non fan un bo traballo, pero non considero que Moongod sexa un paso adiante para estes canadienses. 6/10

Vivir en Estonia: Traballo

Hai tempo que a xente me está a preguntar por cómo me cambiou a vida cun novo traballo, o certo é que o cambio é grande. Non foi tan sólo un cambio a nivel de traballar nalgo totalmente novo, senón que tamén hai que añadir o factor de vivir nun sitio totalmente novo, con nova xente ó meu redor, novo idioma, novos hábitos, novas formas de facer as cousas...

Hei de dicir que tiven relativamente bastante boa sorte, xa que conseguir traballo nun lugar tan lonxano logo de 2 semanas e 2 entrevistas de traballo é algo inesperado.

Cómo é un día normal agora mesmo para mín?

Pois ben, suélome levantar á intempestiva hora das 7:45 AM, bueno, mellor dito, solía, porque a partir de mañá poido durmir unha hora máis. E menos mal que vivo a 15 minutos da oficina, non quero pensar a que hora tería que levantarme se vivira en Mustamäe coma no 2006-2007. E xa non digamos en Pirita (onde está o famoso monasterio de Pirita e a principal praia de Tallinn). Actualmente estou no centro, bordeando con Kristiine, ainda que tampouco o teño moi claro, que non son moi bon en orientación XD 

Como decía, ata a semana pasada, entraba ás 9 e saía ás 17:30, ainda que dentro de pouco salirei ás 18:30 entrando ás 10:00.

 

Ata o dagora sempre estivemos con temperaturas baixo cero, ainda que pouco a pouco foron subindo desde os -20 / -10 de febreiro ata os -7 / +2 nos que andamos agora. Ainda que parezca mentira, eu case prefería os -15, xa que coas novas temperaturas, a neve pouco a pouco vaise derretindo e o hielo empeza a ter unha capa de auga polas aceras coa que o difícil é manterse en pé. Xa levo 4 caídas e numerosos sustos pro-caída nos últimos días XD En fin, esperemos que esta etapa pase rápido, xa que a cidade tamén está bastante fea, con esa especie de neve-barro nas carreteras que dá unha imaxe como de suciedade. 

Unha das cousas ás que máis me costa afacerme é a dos desaiunos fortes. Cando o meu habitual desaiuno era un iogur ou cereales e si se terciaba, unha taza de café, aquí os meus desaiunos son de prato moitas veces, ainda que últimamente estou cambiándoos por iogures cando poido, porque o meu corpo non acepta grandes cantidades polas mañás segundo me levanto. Por exemplo, o outro día tiven de desaiuno spaguetti cun zanco de pito! :D Logo, tampouco estou acostumbrado ás cantidades industriales de café que aquí se toman, penso que cando lles dixen por primeira vez que sólo me encheran o tazón pola metade ou menos se quedaron sorprendidos XD Sabía que os finlandeses eran uns dos maiores consumidores de café do mundo, pero os estonios non lles andan lonxe... mañá, tarde ou noite, pode ser normal tomarse un tazón de café, non taza, non... "tazón de colacao"! XD

Entendo que logo do desaiuno pasan horas ata a próxima vez que se come, pero a veces case prefiro esperar XD 

Unha vez que chego ó traballo, o habitual é darlle ó ordenador e empezar a poñer contraseñas, dúrame coma uns 5 minutos poñer todas as contraseñas necesarias, xa que cada un dos 7 programas que utilizamos esixe que a poñamos, incluso o teléfono en caso de ter chamadas de clientes ten o seu código e debemos "decirlle" qué vamos facer en cada momento con códigos especiales (lunch break, e-mail work, short break, utilitary break, coaching time, etc). Eso é unha das cousas que máis me sorprende e fastidia, parece que esteñamos controlados ó máximo, temos clave de acceso para calquera cousa que faigamos, e todo está medido en minutos. Está ben ese control (cousas dos métodos alemanes... sí, a empresa é alemana!), pero a veces é excesivo. Aparte do das claves, temos unha tarxeta electrónica para entrar e salir en diversos lugares, polo que os supervisores saben en cada momento do día onde estamos e os minutos e segundos que pasamos nese lugar. É un pouco coma un Gran Hermano dentro da empresa, non me extrañaría que nos vigilaran tamén con cámaras...

Con tanto secretismo, non é raro que ó principio do entrenamiento e á hora de firmar o contrato, nos fixeran tamén firmar unha cláusula de que non podemos decir nada do que facemos dentro ou dos métodos que se utilizan dentro da empresa. Por algo intento evitar tamén aquí decir o nome da empresa ou a subsección na que traballo, non vaia ser que os do Gran Hermano localicen o meu blog...

Para que vexades o secretismo da cousa, estanos prohibido levar ó traballo o móvil. Temos unha taquilla onde debemos deixar o móvil en mute, e sólo podemos velo nun dos 2 descansos de 12 minutos (contados) que temos ou na media hora da comida. A razón que nos deron é que non se poden levar aparatos que permitan grabación ou saquen fotos dentro do lugar de traballo. Ainda que eso non é o máis flipante. O máis surrealista é que non permiten que leves carteira. Deberala deixar co móvil na taquilla. O motivo é que non se poden ter tarxetas de crédito por se acaso fas algo raro con elas (?).

Con respecto ó meollo do traballo máis ou menos o que faigo está relacionado coa atención ó cliente de licencias informáticas. A maior parte do tempo está dedicado a contestar mails básicamente, ainda que de vez en cando tamén temos chamadas. Nesta época non son demasiadas, entre 5-15 por día, xa que é temporada baixa. Parece que a temporada alta será de Septiembre a Navidades. Veremos si ainda estou daquela aquí XD porque tampouco é que me apasione o mundo das relacións directas cos clientes e menos relacionado con licencias de software.

No traballo o ambiente é xeralmente positivo, e as chamadas de xente cabreada son as menos. Somos uns 20, entre os que hai uns 4 supervisores e uns 4 "jefes" que non teñen contacto cos axentes, senón cos supervisores. Logo está o jefe jefe, que chega cando lle dá un pouco a gana e se vai tamén cando lle dá a gana (cousas de ser jefe :D). O tío cáeme ben, o típico jefe enrollado, bastante novo, non creo que chegue ós 40, e ten unha coleta ainda máis longa cá miña. Dentro de pouco parece que se vai ir para Rumanía, como jefe doutro proxecto parecido.

Non hai moito estíveno falando con algún que empezou ó mesmo tempo ca mín, curioso que certas empresas grandes localicen os seus centros de atención ó cliente en lugares coma Rumanía ou Estonia, ambos países entre os 5 da cola de Europa en relación á renta per cápita.

Logo o cachondeo é cando nos dicen a nosoutros que debemos otorgar un "servicio de alta calidad e que otorgue valor ó consumidor", tal e como reza o márketing da compañía. Logo eles localízanse nos lugares máis baratos posibles, e teñen atendendo ás líneas inglesas, alemanas e italianas a xente estonia e rusa (e un exipcio moi majo), á linea española a un peruano, gracias a que chegaron un par de franceses, teñen xente do país para atender a  Francia, e as líneas suecas, noruegas e finlandesas están "temporalmente non dispoñibles" e obligan ós clientes a se queren ser atendidos, que o sexan en inglés.

Seriamente, qué sueco, noruego ou finlandés querería trasladarse a Estonia para ganar 4 veces menos que sendo albañíl no seu país??? Esas líneas están "indefinidamente" non disponibles, en realidade. Ahí está a "alta eficiencia e alta calidade de servicio" dunha gran multinacional alemana que ten 63.000 traballadores por todo o mundo... deixando a 3 dos países máis potentes de Europa sen atención ó cliente na súa língua...

Xa oín algunha voz dalgún xefe decindo que "temos que ser eficientes ó máximo" xa que se non, o proxecto pódese ir ó garete e a multinacional para a cal traballamos pode elexir outros traballadores noutro lugar... sí... en dónde? Albania? Kazakistán? porque xa non quedan moitos países na lista dos menos pagados.

Hai pouco o exipcio estívome falando que conocía a un tipo que facía o mesmo traballo que nós en USA, él estaba especializado en 1 dos 7 programas que temos nós, e o seu salario era como 4 ou 5 veces superior...

En fin... logo outra cousa que non me esperaba é que semanalmente temos exámenes! Duran uns 15 ou 20 minutos e tratan sobre o noso traballo, creo que se ó final do mes obtés unha puntuación media superior ó 85% danche un bonus... espero que non empecen a restar se non acadas esa cifra XD

Logo, o sistema polo cal a multinacional que tén contratados os servicios da nosa multinacional (que quede claro que son 2 empresas, a nosa é unha multinacional de RRHH e a outra é unha multinacional de software), é absolutamente hipócrita e falso. Ou polo menos eu o entendo así. Parece que os resultados os miden pola satisfacción do consumidor, pero dun xeito irreal, xa que mandan as encuestas sólo cando creen que vai haber un resultado positivo. É gracioso, porque a maior parte dos consumidores non están especialmente satisfechos, pero a empresa móvese en niveles de satisfacción xeral do 80-95%, sendo o mínimo a alcanzar sobre o 80% (é un pouco raro de explicar, así que vou pasar delo XD).

Xa me pareceu extraño cando nos primeiros días de entrenamiento oía decir ós que traballaban ahí que a xente non suele durar moito nese curro, parece que as vacantes que deixaron para entrar os novos foron de xente que estivo 4 meses un, outro menos de 1 ano... e os "antigos da empresa", aparte dos xefes, son os que levan 2 anos ahí. Cheira raro, non?

Eu pola miña parte penso que seguirei intentando buscar algo máis, o malo é que cando chego á casa non teño excesiva gana de meterme en internet a buscar traballos e empresas, e o tempo non chega a case nada... o dito, menos mal que non vivo lonxe da oficina, senón sí que sería literalmente traballar, comer e durmir XD

PD: Este post vai dedicado a Ali e Dana, que me rallades con que non comento nada do que faigo XD Hala! aquí vos deixei pa ler! XD

Roubos ou similitudes? Sideburn Vs Judas Priest

Casi me dá un pallá ó oír este estribillo XD
Sideburn - Good Boy (2011)


Judas Priest - Hell Bent For Leather (1978)

Vivir en Estonia: Precios

"Lonxe quedaron aqueles tempos nos que Estonia era un país de precios asequibles". Eso foi o que pensei na miña volta ó país en 2011, e poidoo confirmar no 2013.

Cando vivín neste país báltico en 2006-07 non era así. Tampouco era a bicoca que moitos se pensaban, pero sí que en xeral podía comentar á xente de España que máis ou menos todo era "un pouco máis barato" que alí.

Desde esa, Estonia ingresou no euro, e todo se incrementou á alza, pero dun xeito máis exponencial do "normal". A sensación que tiven neste último par de anos foi que Estonia se quixo "norteuropeizar". Para empezar, subindo as taxas para ofrecer novos servicios. Por exemplo, a partir de Abril ou Maio, todos os residentes en Tallinn, que alberga a maior parte de población do país, poderán viaxar completamente gratis en calquera medio de transporte público; tranvías, trolleys ou buses. Logo tamén ofrecendo Wifi gratis en moitos lugares, haino na maior parte das cafeterías, centros comerciales e terminales. Desde logo se dalgún xeito creceu Estonia foi a través do fomento tecnolóxico, xa que o país carece prácticamente de recursos naturales.

Todo esto sona moi bonito, pero hai un factor que impide a Estonia ser un país completamente "nórdico": os salarios. O salario mínimo está agora mesmo en 320 euros (ollo que cando chegara eu en 2006 estaba en 191!). Sólamente superados por países coma Rumanía, Bulgaria, República Checa e os outros dous bálticos dentro do continente. Realmente hai familias que o pasan mal para chegar a fin de mes, e coma en España, o normal é que os fillos non se vaian das casas ata moi tarde (ó contrario que en Finlandia, por exemplo, que ata o Estado creo que dá axudas para emanciparse).

Se a estes salarios, unimos uns precios que agora mismo SUPERAN á media española, prácticamente en calquera producto, os estonios están jodidillos. Sí, lestedes ben, Estonia agora mesmo para moitas cousas é máis cara que España.

Cando vou ó Super, flipo en colores cos precios dun país que hai escasos anos era asequible na cesta de compra. Era de esperar que en cousas que importan, como por exemplo o brócoli (que importan de España e Italia, coma a maior parte da fruta/hortalizas), os precios lóxicamente sexan maiores... pero que unha cabeza que no Gadis costa 0'50€ aquí coste 3'30€ é superesaxerado.

Xa me pareceu un roubo cando quixen facer 5 fotocopias a color do currículum (un dos primeiros días) e me atopei que me clavaron... ollo! 3'80€!!! pero é que a lista é larga... moitas das cousas comunes que suelo atopar nos supers en Galicia aquí están un 10-50% máis caras. No caso de cousas importadas a veces están o doble... pero o caso é que hai moitas cousas importadas, xa digo que excepto certos productos, coma os lácteos ou a carne ou salmón, o resto suele vir de fóra do país. Eso ten a súa parte positiva, xa que aquí nun súper normal pódense atopar productos de moitas partes de Europa, o cal é máis ca interesante. 

O tema da roupa tamén é bastante caro se un non vai a tendas de segunda man (que aquí vexo que son máis populares que en España, penso que vendo o poder adquisitivo xeral é algo normal). 

En fin, que non vos pensedes que por ser un país relativamente desconocido e con salarios máis baixos que España vos vades atopar cunha ganga á hora das compras ou vivir tendo un sueldo dentro de Estonia. 

Para rematar, vouvos deixar un producto que moitos reconoceredes.... comparad y bebed todos de él... ou mellor no.. ainda que sexa unha delicatesen española XD

Gran Duque - 2011 = 2'69 €

 

Gran Duque - 2013 = 3'29 €

Spheric Universe Experience - The New Eve (2012)

Spheric Universe Experience - The New Eve (2012)
Progressive Metal
Oficial

O novo disco de Spheric Universe Experience é un claro reflexo do que veño pensando sobre moitas bandas "modernas" nos últimos anos: que os músicos sexan de alto nivel e que o sonido do seu álbum sexa absolutamente "Pro" non significa para nada que lancen bos discos ó mercado. Esto pódese extender ó 80% das bandas de Death Melódico e Metalcore nacidas a partir dos 2000 (e que me perdonen os amigos que lles gusten, pero eu valoro antes que o sonido (que se pode pagar) e a pericia (que se pode obter con algúns anos de clases), a orixinalidade/creatividade (que poucos artistas teñen, e parece que a cantas máis bandas xurden, máis difícil é de encontrar, sobre todo en determinados estilos -supoño que pola masificación/moda-). 

No caso de Spheric Universe Experience, non é que os franceses se dediquen a copiar a outros do estilo de Dream Theater ou Symphony X, dos cales, coma a maioría de bandas de Progresivo, teñen a súa xenerosa dose -sobre todo dos últimos-. Con este The New Eve, este quinteto tenta entrar nun terreo máis accesible, a veces cercano ó Groove/Nu Metal de riffs gruesos envoltos en elementos electrónicos en pos da carencia do virtusosismo máis propio do estilo e solos (creo que non hai nin un en todo o disco!), e de líneas vocales que derivan entre o Rock Alternativo e o Pop-Rock con trasfondo épico. Realmente non teño nada en contra de ambas cousas, salvo que a mín personalmente non me gustan en grandes cantidades dentro dun disco, e que non creo que Spheric acerte nesta aproximación en temas coma "Never Heal", unha prometedora "Self  Abuse" que se acaba facendo demasiado pesada, ou a semibalada "Angel". Non quero nin falar da final "My Heart On The Cross", que por momentos me fixo pensar que estaba oíndo un disco de Linkin Park (...)

Polo resto, hai momentos bastante bos en certas cancións, sobre todo cando non lles dá por envolver os riffs con electrónica, xa que a veces queda un pouco caótico para o meu gusto. O sonido é espectacular (salvo neses momentos de sampleados excesivos e creo que innecesarios), e os músicos son de primeira, pero témome que The New Eve quedará coma un disco máis na historia do Metal Progresivo. 

Penso que os desaparecidos Divinity Destroyed practicaban un estilo tremendamente similar ó que pretenden Spheric Universe Experience no seu novo disco, e non hai color entre uns e outros.

Novos aires non significa "melloría". 5/10

Cosecha de Troopers

Desta vez tócalle anunciar bebida ós que faltaban. O maior grupo de Heavy Metal da historia non podía pasar sen subirse ó carro do mercado dos viños e cervezas. 

A presentación da cerveza "The Trooper" corre a cargo de Bruce Dickinson:

"I'm a lifelong fan of traditional English ale; I thought I'd died and gone to heaven when we were asked to create our own beer. I have to say that I was very nervous: Robinsons are the only people I have had to audition for in 30 years. Their magic has been to create the alchemical wedding of flavor and texture that is Trooper. I love it."

Fuente