Decapitated, sanos e salvos

Hai uns días lín unha noticia sobre un avión que tivo problemas co tren de aterrizaje e que tivo que maniobrar para tomar terra sen as rodas. A pista fora recuberta de espuma, e posteriormente o avión foi rápidamente regado para que ningunha chispa causara problemas.

Ata ahí todo ben (ou máis ou menos ben, esto non se vé tódolos días), pero o realmente curioso é que entre os 230 pasaxeiros, iban os deathmetaleiros polacos Decapitated!
Parece que todos se encontran ben, pero que tiveron que cancelar algún concerto: "We are extremely sorry to inform our fans, that due to unforeseen circumstances that are out of our control, we will unfortunately have to cancel our shows in Aalborg (Aalborg Metal Festival) and Leeds (Damnation Festival)."

Microreviews Octubre'11 - III

Harm - Demonic Alliance (2011)
Thrash Metal
Myspace
Con dous membros do grupo de Power Metal Guardians of Time, que sacaron este ano tamén un gran disco, os noruegos Harm lanzan o segundo CD logo de máis dunha década de existencia. Disco que debería de estar na colección de todos os thrashers e speedmetaleiros, xa que Harm atacan ós nosos oídos cunha agresividade que moitos intentan mostrar, pero que a duras penas os novos grupos de Thrash e Death conseguen.
A tralla de Harm básase no Thrash primixenio da escola americana e xermana, mezclado con algún toque máis Death, e cunha voz que ben podería pertencer a algún grupo de Black-Thrash.
Metal con grandes riffs, actitude, e sen concesión nun álbum de pouco máis de media hora pero que causa a adicción suficiente como para poñelo unha e outra vez. Slayer fixérono un día con Reign In Blood, quén sabe se o tempo pon a Demonic Alliance nos peldaños próximos a ese álbum.
Aprendede Angelus Apatrida! 9/10

Wolf - Legions Bastards (2011)
Heavy Metal
Myspace
Se nas últimas líneas do comentario de Harm falaba de "actitude", Wolf anda sobrado dela. Xa van 6 discos e os suecos saben o que queren, dándolles igual modas e entorno. O seu é o puro Heavy Metal da escola ochenteira da que collen o mellor da NWOBHM. As influéncias están claras: Iron Maiden, Judas Priest, Saxon, Accept... sí, ó igual que moitos outros grupos, pero Wolf teñen algo que outros non posúen. É difícil de explicar, podería ser ese intanxible chamado actitude, pero eu iría máis aló, Wolf saben crear novas cancións con gancho a partir das mesmas influencias que milleiros de grupos que o único que fan é repetir esquemas e riffs xa feitos hai décadas. A esto eu chámolle talento; compoñer algo pouco novedoso pero dunha forma personal e atractiva ó oínte.
Neste novo disco Wolf consígueno outra vez, creando cancións que a primeira vista son simples, pero con ese algo que fai que non nos cansemos fácilmente, e no que resulta difícil poder escoller algunha canción, xa que a maioría raian un nivel alto.
Se Wolf saíran nos 80, hoxe estaríamos falando duns grandes do Heavy Metal a nivel mundial por discos coma Legions Bastards. 8/10

Blackguard - Firefight (2011)
Folk Power/Symphonic Melodeath
Myspace
Os anteriormente chamados Profugus Mortis (cuio álbum debut creo que tiña unha gran calidade, xa non tanto o posterior), sacan o seu segundo disco baixo o nome Blackguard, nunha clara progresión desde Profugus Mortis.
Por un lado temos uns riffs moi Children of Bodom (e Skyfire), ó igual que o cantante, que sempre mostrou o seu claro aprecio por Alexi Laiho. Pero, a diferencia dos finlandeses, Blackguard imprímenlle ás súas composicións partes máis folkies e outras máis sinfónicas, con ocasionales coros e arreglos máis dramáticos-BSO. As cancións son pegadizas e están ben compostas... desde logo prefiro esto a calquera cousa post-Hate Crew Deathroll, a pesar de que o cantante non me faiga moita gracia.
Se seguen por este camiño, penso que Blackguard pode dar moito máis de sí.
Children of Folk. 7/10

Attonitus - Opus II - Von Lug und Trug (2011)
Folk Metal
Myspace
Hai xa máis de 10 anos que escoitara aquel disco, daquela extrañísimo para un servidor, de In Extremo chamado Weckt Die Toten! Recordo ter a sensación de, non solo non ter oído esa mezcla anteriormente, senón de ser algo que case non podería imaxinar que funcionaría coma o fixo. Porque tanto ese coma o seguinte Verehrt Und Angespien, son auténticos discazos cheos de boas melodías medievales unidas con ese toque metaleiro. Tanto deberon de gustar tamén entre o público alemán e tan famosos se deberon volver os In Extremo, que cos anos, os clones foron salindo de debaixo das pedras, sobre todo no seu propio país.
Attonitus é un deles máis, que con pouca orixinalidade xuntan melodías folk-medievales con Metal, un estilo vocal parecido a In Extremo e multitude de instrumentos tradicionales reales, coma gaita, flauta, harpa, etc. Cancións cortas e simples, con algunhas melodías que se quedan mellor ca outras -na metade do disco enganchan uns 3 ou 4 temas que realmente producen cansancio auditivo-, e maioritariamente cantadas en alemán é o que nos ofrecen. Non moito máis que contar...
Sólo para fans do Folk-Metal medieval alemán. 4/10

Neuraxis - Asylon (2011)
Technical Death Metal
Myspace
Os míticos franco-canadienses Neuraxis volven á actualidade cun álbum onde perpetúan e incluso profundizan máis nas súas raíces técnicas para ofrecer un traballo coidadísimo de Death Metal "virtuoso".
Continuos cambios de ritmo dentro dun mundo opresivo de Thrash-Death que pode recordar a tempos pasados de Atheist, Cynic e Death pero cunha producción á altura deste novo milenio. A batería, un chisco subida de máis para o meu gusto, simplemente non nos dá un respiro entre cambio e cambio, indo de blastbeats a intrincados movementos e pajería varia que pode recordar a algún grupo de ProgMetal pasado de revolucións. Na sección de corda temos experiencia á par que habilidade sobrada para darnos un bon atracón de riffs heteroxéneos e complicados; e a voz quizáis queda nun segundo plano ante toda esta amalgama técnica, pero como pode, vai cumplindo nun rexistro de guturales na media.
Sen embargo, con Neuraxis pásame algo parecido á maioría de grupos de Technical Death que escoito: fáltalles ese algo para que a un se lle quede na cabeza, polo menos na maioría de cancións. Tal vez coas que me quedo son "Reptile", "Purity" e a que cerra, "Left To Devour", o resto, están ben, moi ben executadas, pero sen moito máis.
Bon disco destes veteranos do TechDeath, pero este ano quédome con Obscura. 7/10

While Heaven Wept - Fear of Infinity (2011)
Power - Epic Doom Metal
Myspace
A pesar de levar máis de dúas décadas de historia, éste é o primeiro álbum que lles escoito a While Heaven Wept, así que non tiña prácticamente idea do que me dispoñía a oír.
O estilo de While Heaven Wept é realmente difícil de explicar, eso sí que me quedou claro logo de máis de 10 escoitas. Sí, dixen 10 escoitas, porque Fear of Infinity ten algo que engancha co oínte -de variantes de Doom, primordialmente-, é un estilo que bebe de varias fontes, tanto do Doom-Heavy coma do Power americano; xa oíra grupos que mezclaban estes estilos, pero While Heaven Wept ten un estilo personal de practicar ese xénero. A súa música non é máis contundente que envolvente, e as melodías dobladas de guitarra son moi curiosas... largas e complexas, diría eu... cunha aureola melancólica e onírica.
Sí, gustoume Fear of Infinity, a non ser dun par de peros: o primeiro, 37 minutos parecéronme demasiado poucos, quizáis unha canción máis completaría un disco redondo. O segundo é que encontro a última canción, Finality, de 11 minutos, de menor calidade que o resto. Non me digades porqué, simplemente non me gustou e pareceume un "finality" pouco acertado que moitas veces me deixou cun mal sabor de boca logo dunha escoita placenteira a Fear Of Infinity.
Emocional e melancólico Power Doom. 7/10

Tokyo Blade - Thousand Men Strong (2011)
Heavy Metal
Myspace
Os míticos británicos regresan logo de máis de 10 anos desde o seu último disco, reagrupación coma tantas outras nos últimos tempos de grupos míticos ochenteros que viron como no último par de décadas a súa música xa non vendía. Tales son casos os de Brocas Helm, Grim Reaper, Satan...
Por Tokyo Blade non parecen pasar os anos en canto ó asunto musical, porque o que ofrecen é un Heavy Metal tradicional dos 80, un disco máis de NWOBHM que non aporta demasiado sobre o que se fixo daquela nin o que se fai agora. O que quero decir é que non creo que Thousand Men Strong fose un disco que marcara un hito se fora lanzado naquela marabunta de grupos británicos facendo Heavy Metal, ainda que realmente tampouco esteña mal.
Producido polo famoso Chris Tsangarides, os Tokyo Blade sonan moi vintage pero cun bo tratamento de cada instrumento, algo así coma se fora feito a mediados dos 80 pero máis potente e menos "garage". Os británicos teñen guiños durante todo o álbum hacia os grandes do país; Saxon, Iron Maiden, Judas Priest... pero tamén nos poden recordar a ratos a Queensryche ou a uns arcaicos Brainstorm pasados polo filtro NWOBHM.
Para acabar Thousand Men Strong, repasan un dos seus grandes éxitos, Night of the Blade, ó cal lle imprimen un sonido bastante mellor que na súa concepción; supoño que ó traballar con Tsangarides aproveitaron para revisar esa canción e sacala coma tiñan na súa mente nun inicio.
Para fans da NWOBHM. 6/10

Vanhelgd - Church of Death (2011)
Death Metal
Myspace
Non hai moito que decir sobre o segundo disco de Vanhelgd. Old School Swedish Death, con influencias dos primeiros Entombed, Asphyx, Grave, Morbid Angel, etc. Non é a proposta máis orixinal, pero dentro do que cabe os suecos manéxanse máis ou menos ben dentro dela. As cancións sucédense a un medio tempo no que inclúen partes máis doomies e outras máis punk e algún blast. O sonido é totalmente noventero, empezando polo death con deje crust das guitarras, seguindo polo sonido basicote da batería, e por suposto cos rasgados "evil-gore" con certo eco do cantante.
O malo é a falta total de creatividade, porque sona tal cual un disco de Asphyx a principios dos 90, bueno, é malo para mín, que sei que a moitos lles gusta rememorar esa vella escola. Eu preferir, prefiro que un grupo se esforce en facer cousas novas, pero si vai repetir esquemas xa feitos hai 15 anos, polo menos darlle un enfoque actual ou personal. Vanhelgd pouco saben deso.
Para true-fans do estilo.
Pure Old Swedish School of Death Swedish Old Metal of Death Old School... 4/10

Euphoreon - Euphoreon (2011)
Viking Melodeath
Myspace
Unificando elementos de distintas bandas de Metal finlandés xurdiu o proxecto australiano de Euphoreon. Neste primeiro disco pois, atopámonos cousas de, sobre todo Wintersun e Ensiferum, ainda que os Euphoreon non fan ascos a coller tamén de Norther ou Children of Bodom, resultando un disco debut de Viking Melodeath que non contén demasiadas melodías folkies, senón máis ben pertenecentes ó Power Metal de voz rasgada.
A producción, para ser un primeiro álbum, non está nada mal, e, a pesar de que non chegan ó nivel das mellores creacións dos grupos mencionados, Euphoreon sacaron unha boa colección de temas, chegando a ser un disco disfrutable. Esperemos que para a próxima busquen un sonido máis personal, eu creo que teñen potencial.
Suomi desde a outra punta do globo. 7/10

Finalmente, o exorcismo a Necrobutcher

Parece ser que sí que o houbo e que non era unha lenda urbana XD
A partir do minuto 20:00 ou por ahí:

Gaahl nunha de acción medieval

Eso é o que se pode ler nunha das novas do corazón del metal que facía tempo que non actualizaba... Satan!

Former GORGOROTH/GOD SEED frontman Gaahl (real name: Kristian Eivind Espedal) will star in a new Norwegian film called "Flukt" (English: "Escape"). An action picture set in the remote Norwegian countryside during the 1300s, it is being helmed by "Cold Prey" director Roar Uthaug and will feature Norwegian actress Ingrid Bolsø Berdal in the role of the leader of a group of outlaws living in the mountains.

Synopsis: "The film takes place in the year 1363. Black Death has killed half the population. Many travel from death and misery in search of a better life elsewhere. But the country is sparsely populated, and in the mountains, raging outlaw gangs and a life is worth little."

Uthaug said, "'Escape' should be a grand adventure that takes us back to a time that is little described in the Norwegian film. It should be an epic rollercoaster ride of a thriller."

"Flukt" has been in production since the beginning of September and is scheduled to premiere on September 28, 2012.

Fuente

Microreviews Octubre'11 - II

Krypteria - All Beauty Must Die (2011)
Symphonic Power Metal
Myspace
Basta con oír un par ou tres cancións de Krypteria para intuír que todo o álbum seguirá o mesmo estilo lineal de Power Metal con arreglos sinfónicos. Así que... sí, outra Female Fronted Symphonic Pop-Power Metal Band (cada vez que escribo algo parecido dame grima XD) no estilo de Within Temptation, Imperia ou Nightwish, pero neste caso cunha guapa cantante koreana.
Conocín a este grupo hai uns 5 anos e xa daquela me pasaran totalmente desapercibidos a pesar de que a canción do vídeo (que fora a primeira toma de contacto) me parecera interesante.
O grupo segue adolecendo de calidade compositiva desde aquel primeiro álbum. Por moito que intenten "poperizar" os estribillos, non chegan a ser totalmente pegadizos, e, non dudarei das habilidades dos instrumentistas, pero dame que dán bastante pouco de sí. Os arreglos orquestales están ben, pero sólamente axudan a ornamentar lixeiramente unha música vacía e bastante sosa.
Non cambiou un ápice a idea que tiña deles: grupo que vale para oír unha ou 2 cancións, pero que un álbum enteiro faise cansino.
Máis do mesmo. 4/10

Revocation - Chaos Of Forms (2011)
Thrash-Technical Death Metal
Myspace
Terceiro álbum destes norteamericanos que practican un Thrash con influencias tanto añejas coma modernas mezclado con partes moi técnicas máis cercanas ó Death ou Melodeath. Riffs puramente Thrash americanos da estirpe de Pantera, Exodus, Megadeth ou Overkill únense a outros máis caóticos, progresivos e endemoniados na onda duns Necrophagist ou Suffocation. Os solos tamén teñen a súa chicha, contendo un virtuosismo fóra de toda duda....
Pero... a parte mala que lle atopo é o cantante, que se esforza en levar distintos rexistros á música de Revocation, pero que en ocasións resulta cansino, e cun deje Metalcore-Phil Anselmo na maior parte do tempo que a mín personalmente non me gusta. Desde logo está mellor cando saca a vena máis deathmetalera, pero supoño que será cousa deles e para gañar tamén algunha audiencia no mercado saturado de Post/Melodic/Math/Metal/Hard/.... Core.
Polo resto, intrincado Thrash que se deixa oír e que contén gran número de cambios de ritmo e moi boas partes que lindan entre o Progresivo e o Death Técnico.
Falla un pouco o cantante, pero a mín váleme. 7/10

Benighted In Sodom - Reverse Baptism (2011)
Atmospheric Black Metal
Myspace
Nada menos que 11 traballos en 7 anos, exceptuando unha larga lista de demos, EPs e Splits é o que nos encontramos ó buscar algo sobre esta one-man-band americana a cargo de Matron Thorn, home cuios logros aparte da súa banda pasan por ter sido guitarra dos germanos Bethlehem durante o período 2009-2010.
De verdade debe de ser un tipo cun montón de tempo libre, porque eso de grabar un disco coma por exemplo éste en 3 meses ou lanzar 5 álbumes no 2010, non o pode decir calquera que esteña nun grupo máis ou menos serio... digo eu...
...ainda así, indo co tema musical, Benighted In Sodom é un grupo de Black Metal depresivo e bastante ambiental, coas míticas voces desgarradas unidas a limpias cercanas ás do Gothic-Rock, moito medio tempo doomy ou post-rock, e melodías repetitivas que xogan entre guitarra clean ou con lixeira distorsión e a típica do Black.
A mín deume a sensación (outra vez coma en moitos casos no Black Metal-USA) de que xa oín esto, e sigo coa teoría de que por esas terras o Post-Rock/Black Metal non o saben facer a excepción dun par de bandas. O resto, coma Benighted In Sodom fanse aburridas e carecen de recursos.
Eu, se fora él, collía todos os álbumes e facíame un sólo cos mellores cortes. 3/10

Legion of the Damned - Descent into Chaos (2011)
Death-Thrash Metal
Myspace
Se os holandeses Legion of the Damned nunca sobresaíron por ser precisamente unha banda innovadora dentro do metal, sí que chamaron a atención en pasados traballos por compilar un bo feixe de boas cancións en discos coma Malevolent Rapture ou no seu pasado coma Occult.
Teño que decir que a pesar de ter oído os traballos máis recentes e disfrutalos no seu momento, pasáronme un pouco desapercibidos co paso do tempo. Sen supoñerse discos con pouca calidade, penso que fixeron no seu pasado cousas mellores.
Algo así me pasa con este novo Descent Into Chaos, non me parece un mal disco, ten un rollo moi Thrash germano na onda de Sodom, Destruction e Kreator ó que lle imprimen o seu toque personal, e é consistente, pero fáltalle ese chisco que tiñan discos anteriores para consideralo coma un dos lanzamentos do ano.
De todos xeitos, para aqueles que gusten do Thrash con toques Death, disco recomendado. 7/10

Vader - Welcome To The Morbid Reich (2011)
Death Metal
Myspace
Novo álbum dos polacos deathmetaleros por excelencia xunto con Behemoth, nada menos que o noveno, e demostran que a idade non lles fixo rebaixar un ápice a súa brutalidade. De feito, penso que pode ser o álbum máis cañero que lles levo oído. O traballo guitarrístico é sen duda complexo e técnico, andando entre o Thrash de afinación grave e o Death, con algunha que outra novedade respecto a composicións anteriores do grupo, tal vez máis básicas. Pode que a inclusión do ex- Esqarial Spider tivera incidencia nese apartado.
Nun par de cancións hai arreglos orquestales que se quedan en anecdóticos dentro do álbum pero que lle queda moi ben, tal vez deberían de extenderse un pouco máis nese campo, pero bueno, é unha opinión personal. Na voz de Piotr non hai cambios salientables e polo demáis, o sonido é contundente á par que claro.
Se hai algo achacable é que, a pesar dunha labor técnica moi boa, salvo un par de excepcións, as cancións non me acaban de enganchar. Pode que teña que escoitalo máis veces, pero van unhas 4 ou 5 e, a verdade, ségueme parecendo que Impressions In Blood deixa máis marca a pesar de ser un disco non tan coidado coma éste.
As críticas estano poñendo polas nubes, e en parte creo que están un pouco esaxeradas, pero tamén pasou co anterior Necropolis, que creo que era bastante malo, en fin... é a miña opinión.
E seguen dando caña... 7/10

Vitruvius - Vitruvius (2011)
Prog-Power Metal
Official
Xusto oíndo este disco, púxenme a darlle un vistazo ás novedades audiovisuales e encontreime cun par de bandas case clónicas que fan case o mesmo que os mexicanos Vitruvius. E bueno, haberá centos máis que Echoterra ou Amberian Dawn... houboos e seguiraos habendo, ainda que a personalidade de cada un deles esteña suxeita con lazos de ferro ás míticas 2 ou 3 bandas que teñen por fetiche. Neste caso, tal vez os Vitruvius se deixen levar máis no musical pola parte Progresiva de bandas coma Pain of Salvation, Dream Theater ou Symphony X, ainda que a voz da rapaza nos remita irremisiblemente a todas esas bandas de Female Fronted PowerGothic do estilo de Edenbridge, Visions of Atlantis, etc.
A mín personalmente paréceme que os certos detalles Prog, coma algún piano máis jazzy ou virtuoso-solos vanlle ben, pero deume a sensación de que non me quedaba con nada en especial e que se me pasou coma se non oíra nada realmente. Cada pouco probei a prestarlle atención, pero cando a rapaza empezaba a cantar íbaseme a olla a pensar outras cousas. Aínda é o primeiro disco, e supoño que lles quedarán cousas por pulir, hai potencial para facer algo diferente á media de grupos, pero a mín resultoume un pouco soso.
Haberá que esperar ó seguinte álbum. 4/10

Liturgy - Aesthethica (2011)
Black Metal
Myspace
E outros americanos máis facendo Black Metal, neste caso, coma en moitos que me levo encontrado xa, mezclando partes máis ben do Post-Rock/Metal con rasgados entre Blacker e Hardcoretas que teñen certo punto de "cavernoso" por ese pequeno eco introducido e por deixarse levar nun segundo plano. As melodías son largas, con certo punto melancólico, ainda que adolecen de personalidade e sobre todo, de gancho, algo que me fixo recordar ós centos de grupos vidos de USA e de creación post-2000 que resultan anodinos, e que carecen masivamente de capacidade compositiva, creativa e e de chamar a atención. Ademáis fíxoseme un pouco interminable, así que... pouco máis que contar...
Punto e aparte cando vín a foto do grupo. Mimadriña. Xa mos imaxino a todos flexionando as rodillas co torso tirao pa diante seguindo o ritmo da música.
Outros Post-Rock Blackers made in USA para a saca. 2/10

Meliah Rage - Dead To The World (2011)
Power-Thrash Metal
Myspace
Os míticos americanos formados no 87 demostran seguir nun bon estado de forma logo de máis de 20 anos e neste octavo álbum obséquiannos cun máis ca decente disco de Thrash Metal fusionado con Heavy, ou o que por aqueles anos se deu en chamar Power americano.
Gran sonido, gran voz de Paul Souza, e cancións que superan a media e que se nos transportan cara atrás no tempo rememorando os grandes do xénero. Non sei a aceptación que teñen grupos coma Meliah Rage ou Vicious Rumors agora mesmo en USA, pero témome que toda a corrente de moda do Metalcore e Thrash Metalcore se están levando toda a nova audiencia. Unha pena, porque estes 2 grupos citados dánlle mil voltas a todos os Triviums e Black Tides (baixo a miña opinión). O tempo dirá onde están todas esas bandas que están a salir agora e onde estarán Meliah Rage nuns anos.
Aparte destas novas bandas que tiran do carro do Metal en USA, tamén me gustaría recordarlles a todos os fans de Metallica (ou Anthrax tamén) que aquí teñen un disco que de verdade merece a pena en lugar de seguirlles escoitando a bazofia que os Hetfield-Ulrich levan sacando desde hai 20 anos. Non torturedes máis os vosos oídos con "Lulús" e dádelle unha oportunidade a "Dead To The World". Se de verdade sodes fans do Thrash Metal e as palabras "ata o Black Album foi a mellor época de Metallica" salen habitualmente das vosas bocas, éste pode ser un disco que vos guste.
Metal añejo e ben feito. 7/10

Grief Of Emerald - The Devils Deep (2011)
Symphonic Black-Death
Myspace
Primeiro disco en 9 anos destes suecos que case tiña olvidados, pero dos que gardaba un grato recordo. A música de Grief of Emerald poderíase calificar coma Black con toques Death e con teclados bastante presentes, ainda que nunca tomen unha presencia protagonista. Por momentos a un pódelle vir á mente grupos coma Watain ou Dissection, e por outros tanto Dimmu Borgir, Old Man's Child, coma uns Cradle do máis crudo, nos que a melodía nunca chega a tomar totalmente o primeiro plano. Logo atopámonos con momentos puramente Death, coma en "Zyklons of Fire", tema que rompe imprevisiblemente na metade do álbum co lado Blacker introducíndonos nun Death Metal caótico e interesante.
Así que coma aproximación ó mundo de Grief of Emerald non está nada mal... Digo como aproximación, porque para os que seguiron un pouco da historia da banda, éste é un disco un pouco pobre, xa que non se lles ocorreu outra cousa que regrabar dous temas do seu disco debut Nightspawn, o "Famine" e o "Revival", e esto nun disco coma bonus tracks estaría ben, pero nun CD novo de 37 minutos...
Ademáis, logo de 9 anos as novedades quédanseme en pouco, así que non me queda outra que deixarlles unha nota non tan boa coma quixera.
5 novas cancións en 9 anos?? 4/10

Metallica & Lou Reed - Lulu (2011)
Rock-Metal
Official
Doloroso.
Hilarante.
Penoso.
Vergüenza ajena.
Nestas 4 líneas, que poderían ter máis profundidade que calquera das letras de Lulu, pódese reflexar o meu pensamento sobre o estrambótico experimento de Metallica co cantautor americano Lou Reed.
Lou Reed penso que é máis coñecido por USA que por Europa, ainda que recordo que no colexio un amigo me deixara unha cinta de casette del porque "eu era o rockeiro, e teríame que gustar", ainda que o estilo daquela cinta estaba lonxe do que eu solía poñer no radiocasette.
A cousa é que non teño nin idea de qué estarían fumando tanto Metallica coma Lou cando decidiron unir forzas para sacar esta grandiosa merda de música.
É demasiado malo. Incluso para Metallica.
A repetición de riffs é máis ca cansina. Composición e estructuración nula.
Os riffs son malos a rabiar. Parecen unha banda de punk novata improvisando.
Sección rítmica pobre e previsible.
Lou Reed parece un vello borracho que intenta cantar por encima dun CD desa banda de punk improvisando.
As letras, que polo que entendín son o punto forte do álbum, a primeira vista parecen bastante improvisadas tamén.
A duración das cancións e do álbum é excesivísima.
O sonido tampouco é o mellor.
...
Realmente non encontro nada salientable nesta porquería de álbum. Metallica debería de pagarme por telo oído enteiro (bueno, hei de decir que esa última canción de 19 minutos ma saltei por partes, un é humano e ten o seu aguante).

PD: Estaránse rindo Metallica de nós? Dígoo en serio, se vedes a portada, o nome do álbum é Lulu, pero a última "U" é case unha "L", e no medio entre esas 2 supostas "L", onde tería que ir o brazo do maniquí, hai unha posible "O", co cal... Lu"LOL"? Eu xa me creo todo.
Why do you cheat on me. Why do you cheat on me. Why do you shit on me?? 0/10

Reunións e desunións

Vaia! un tempo que non me meto no mundo do metal e atópome con varias novas interesantes:

1. Running Wild vólvense a xuntar para sacar próximamente un disco... logo de... 2 anos!? nos que o Rolf se aproveitou a gusto para sacar material de despedida e encabezar un Wacken'09 no que se debeu sacar un bo pellizco. Penso que estaba máis ca visto que era por cousa de cartos, xa que os últimos álbumes da banda eran máis ca mediocres e estaban decaendo a pasos axigantados.
Hala! tour de "reunión", e algo máis para a saca.

2. Dismember sepáranse logo de 23 anos. Neste caso xa non me ule tanto a negocio, parece ser que varios membros decidiron formar outro grupo chamado Dagger de Heavy&Rock (?)

3. Battlelore teñen un descando "indefinido". Neste caso a banda non anuncia unha disolución, senón que se separan momentáneamente para volver nun futuro con novas forzas creativas. Non me extraña logo do petardo que é o último disco. Seguro que o caché lles baixou considerablemente nestes últimos anos, xa que logo dos 2 primeiros a cousa non é que fose hacia arriba precisamente.

4. E máis importante... José Andrea vaise de Mägo de Oz. ¿Tal vez se vaian indo o resto progresivamente ata deixar a Txusiño solo na batería? Será cuestión de tempo...
Un homenaje para este gran home, no o Andrea no, o Txusy XD cunha canción de Mägo de Oz...
ah no... do proxecto infantil do habilidoso batería... ¿a que hai unha abismal diferencia?

Microrreviews Octubre'11 - I

Tómome un descanso duns días no blog, pero antes un pouco de rock'n roll ;D

Daedalus - Motherland (2011)
Progressive Metal
Myspace
Motherland é o terceiro disco dos italianos Daedalus, grupo ata o de agora desconocido para mín. O estilo co que nos obsequian tende a un Metal Progresivo con moita influencia do Rock Progresivo. Logo, aparte hai os seus matices de Jazz, Rock, música clásica... que enriquecen ó conxunto, facendo que o disco sexa o suficientemente heteroxéneo. A proposta é moi ambiciosa, e este tipo de grupos, teño visto que pecan de sonar forzados ó querer introducir diferentes elementos, pero Daedalus móvense bastante ben facendo esa mezcla entre Dream Theater, Rush e Marillion (por decir 3 que me viñeron á cabeza rápidamente). A pesar de ter case 1 hora de duración, Motherland óese bastante ben, e non hai duda sobre as habilidades artísticas de execución nin da producción, polo que en teoría, creo que a calquera do mundillo Prog-Rock-Metal lle podería gustar.
Como apunte, en Motherland, Daedalus contan con colaboracións de Roland Grapow (Helloween, Masterplan), Trevor (Sadist) e Elisa Montaldo (Il Tempio delle Clessidre).
Bon disco de Progresivo. 7/10

Valtyr - Verinen Saagat (2011)
Pagan-Viking Metal
-
Curioso, intentando atopar información sobre este disco na rede, encontreime cunha crítica do que considero blog irmán e no que colaboro esporádicamente, Pagan Dreams, na que RMS me quitou as palabras case literalmente; pouco máis se pode aportar que non dixera él; Valtyr é un grupo do que é difícil encontrar info, non sei se polo trvismo da banda (que me ule a one-man band) ou pola vagancia extrema, porque mira que é fácil poñer un "puesto" na rede con algo de info se tes un grupo. O único que souben é que é un proxecto italiano (ninguén o diría con ese título).
Pero máis vagancia é coller ó grupo que máis che guste e intentar exprimilo facendo tú unha música idéntica. A Valtyr válelle clonar a Falkenbach e listo. Nada de introducir algún detalle novo, influencia distinta nin leches. A producción non é coma a dos últimos de Falkenbach, pero pode cadrar perfectamente cos primeiros discos dos germanos. A mín este tipo de tributos poderíanme parecer ben cando a banda da que se trata está extinta e non vai volver a facer música (caso de Thulcandra), pero se ainda está activa, non ten sentido sacar un disco plaxiando o estilo.
Non creo que volva a oílo, posto que a creatividade na música para mín conta moito e abúrreme oír clones coma Valtyr, porque xa hai uns Falkenbach e fano mellor.
Falkenbach vol. 2: ahora en italiano. 2/10

ICS Vortex - Storm Seeker (2011)
Prog Black'n Roll / Dark Heavy Metal
Myspace
Estaba ansioso por ver qué podía facer o Ex-Dimmu Borgir, Ex-Borknagar e Ex-Arcturus agora que tiña o seu propio proxecto e a total liberdade de traballar para sí mesmo. Oíralle había tempo o tema The Blackmobile e era algo moi raro, un estilo inclasificable, pero tiña o seu gancho. Esa sensación de rareza continuome co seu disco debut, no que hai unha mezcolanza musical extrañísima pero que máis ou menos funciona coma un todo.
Na parte musical hai elementos do Black'n Roll, do Rock Progresivo setentero e ata de Brit-Rock (ou eso me pareceu a mín XD). Sempre me gustou que un grupo me diga cousas novas que non oíra antes, e é algo que non suele pasar habitualmente. ICS consigueuno, ademáis facendo cancións curiosas e novedosas, e en certo sentido atmosféricas e pegadizas.
Na parte negativa, encontro que ICS Vortex é o absoluto protagonista, todo parece xirar en torno a él e as súas psicodélicas e teatrales lineas vocales, que executa e executou sempre cunha personalidade abismal. E a mín encantábame, en todos os grupos que cantou, pero neste disco notei un excesivo liderazgo vocal. Tal vez algún cambio de rexistro de vez en cando, algún rasgado ou participación diferente teríalle dado ó álbum un tono distinto. Penso que tiña potencial para ser un disco ainda mellor, haberá que esperar ó seguinte.
Empacho de Vortex. 7/10

Logical Terror - Almost Human (2011)
Industrial Metal - Modern Thrash
Myspace
Non son un gran entendedor do Metal Industrial "moderno" do estilo de Mnemic ou Fear Factory, de feito controlo pouco o traballo destas bandas, porque tampouco é que me chamen moito a atención. Igual que tampouco me chaman a atención os italianos Logical Terror, que parecen clonar ós mencionados añadindo máis dosis de electrónica en certos momentos.
Logo, teñen un lixeiro aire a Linkin Park nalgún estribillo en limpio; nas guitarras e ritmos recordan a unha banda de Nu-Metal con algún que outro detalle máis técnico que podería emparentar con algo Post-Thrash en certas ocasións -vamos, tal cual Mnemic e Fear Factory-, e o cantante doblase entre o rango máis propio do semi-rasgado Thrash-Nu Metal e a voz limpia. Desde logo o mellor é a producción, impecable, pero o resto resulta plano e con pouco feeling.
Non o tipo de Metal Industrial que me gusta precisamente. 3/10

Portrait - Crimen Laesae Majestatis Divinae (2011)
Heavy Metal
Myspace
A cantidade de bandas surxidas de Suecia é digna de salientar, moitas delas cunha calidade que sobrepasa a media holgadamente, coma é o caso de Portrait. E como ven sendo habitual, desta vez o revival ochentero (xa dou por feito que se collo un grupo de Hard Rock ou Heavy Metal sueco vai ser inspirado nalgo daquela época XD) ven de maos de Mercyful Fate/King Diamond. Se Ghost pillaban do lado máis rockero, psicodélico e setentero de Mercyful Fate, Portrait vanse directos ó riff tras riff da época ochentera dos grupos de King Diamond; puro e elaborado Heavy Metal, de numerosos cambios de ritmo, voz aguda e sonido puramente 80's (cando na primeira canción deu un berrido, pensei que se trataba dun clon de Barón Rojo ochentero!). Non é que entusiasme a idea de que haxa un grupo que colla tanto da forma de facer doutro, pero éstes saben o que fan e qué caray! copiar a King Diamond e Andy LaRoque non é tan sinxelo coma copiar a Falkenbach coma fan Valtyr. De todos xeitos, tampouco debería falar de copia, porque os riffs son distintos e non hai cancións parecidas a outras xa feitas, senón que é un feeling global.
Para seguidores do "heavy metal de riff" do estilo de Mercyful Fate, Wolf, Hell, Metal Church,...
Fatal Portrait goes swedish. 8/10

Woods of Desolation - Torn Beyond Reason (2011)
Atmospheric Black Metal
Myspace
De verdade pensaba que este grupo levaba máis de 2 álbumes e que por algunha razón eran máis antigos, pero non, Torn Beyond Reason é o segundo dos australianos depresivos Woods Of Desolation.
A música deles tenta coller a parte máis melancólica e depresiva do Black con elementos Doom mezclada con elementos máis propios do Post-Rock, na onda de Agalloch, Les Discrets ou Alcest. Con teclados sinfónicos de fondo, partes de guitarra acústica, uns berridos desesperados e cunha sonoridade entre grandiosa e lúgubre, o novo de Woods of Desolation óese bastante ben de primeiras. O único que poido decir en contra é que moitas melodías me recordaron a outras cousas, nun principio supuxen que sería porque xa oín a uns cuantos grupos deste estilo e esas melodías largas e tristonas se me puideron repetir na miña cabeza, pero pouco despois dinme conta da asombrosa realidade que se me recreou na mente acerca de Woods of Desolation: estaba oíndo á música de Andrea Bocelli en plan Black Metal!!!
Seguramente pensedes que desta vez se me foi a pinza completamente (se xa estaba ida un pouco de antes), pero anímovos a oír esto, e logo esto, e despois decídesme. Buscade máis alá da música... o feeling que desprenden é o mesmo!!
Melancholic Symphonic Post-Black-Bocelli. 6/10

Winterus - In Carbon Mysticism (2011)
Black Metal
Myspace
Eu sigo coa miña idea de que en USA, salvo Absu e algún outro máis, non saben facer Black Metal. Winterus é boa proba delo, un grupo que colle un pouco de influencia do Black nórdico europeao unido a pasaxes máis atmosféricos de guitarras acústicas e breaks que poden recordar a outros estadounidenses coma Agalloch. Esta influencia dalle un toque máis "pagano" ó álbum, pero o feeling de que as cancións están pouco traballadas e que hai algo que falla foime continuo. Ademáis, segundo a canción que se esteña reproducindo, hai mellor ou peor sonido!!! ¿¿Cómo sacaron eso así?? Parece que esteña grabado en diferentes épocas ou lugares segundo a canción XD
Hai partes que poderían ter potencial, pero sigo coa miña idea de que polas terras ó outro lado do océano moitos intentan copiar o Swedish Melodeath mezclándoo co Metalcore e sale esa cousa horrible, e intentan copiar o Black escandinavo dándolle o toque Post-Rock-Metal e fano ainda peor.
Un máis á lista de Blackers-USA para olvidar. 3/10

Legio Mortis - The Human Creation And The Devil's Contribution (2011)
Symphonic Black Metal
Myspace
Se hai tempo oía a cada dous por tres grupos belgas, ahora pásame cos alemanes... este azar... neste caso é o turno dos blackmetaleros e desconocidos ata hoxe para mín, Legio Mortis. The Human Creation And The Devil's Contribution é o seu cuarto traballo, e basta con darlle unha oída por encima para saber porqué non chegaron nunca a ser populares nos últimos 10 anos que levan facendo música; o que propoñen é un Black melódico bastante estándar, cun sonido mellorable e cunhas performances tamén mellorables salvo no caso do batería, que lle dá bastante ben, hai un continuo teclado "atmosférico" e "oscurillo" que lle dá un aire de Black sinfónico, ainda que esteña a un volumen inferior ó das guitarras... A orixinalidade é case que nula e a música é fácilmente olvidable, nada importa que esteña producido por Alex Krull, que Liv Kristine lles colabore nunha canción ou que versioneen mediocremente a Paradise Lost con Pity The Sadness.
Mediocre e (ab)usado melodic Black. 2/10

Leprous - Bilateral (2011)
Progressive Metal
Myspace
Hai xa un tempo que este grupo noruego me sorprendera gratamente con Tall Poppy Syndrome, e a cousa non desmellorou con Bilateral. Apadriñados por Ihsahn, que colabora no álbum e que se leva case ó grupo enteiro para tocar nos seu proxecto personal, estes nórdicos traballaron duro para sacarse da manga un puñetero discazo de Metal Progresivo orixinal (a pesar da incoherencia intrínseca da do que eu entendo por "progresivo", moitos grupos deste estilo pecan de ser bastante pouco creativos). Neste caso, teño a satisfacción e alegría de decir que non hai plaxio de Dream Theater nin Symphony X (alomenos non tan descaradamente coma a maioría de grupos progresivos que están salindo). Hai eso e moito máis; Rock, Pop, Jazz, Heavy, ProgRock-Metal, guiños ó Metal extremo, e o importante e máis complicado, todo está cohesionado, con cancións que se notan limadas ata o último detalle.
Superaronse.
Non teño moito máis que añadir, sólamente aconsellar a súa escoita e flipalo.
Bye bye Dream Theater, hello Leprous. 10/10

Modern Superstar - Under My Skin (2011)
Rock-Hard Rock
Myspace
Teño que idear outro sistema para buscar discos dentro das miñas microrreviews (por certo dinme conta logo de case un ano, que o levo escribindo mal XD sería con 2 "r", non? XDDD).
Digo esto, porque este grupo americano me recordou un montón a outro do que me rín a rabiar... sabía que me chocara en primeira instancia porque tiña un nome latino e eran suecos... espera! xa sei (levo 1 hora pensando en cómo se chamaban e veume ahora escribindo esto XD) Sanchez!!
Eu un día vou ir á fogueira por rirme do mal facer dos outros XD pero é que me supera, é coma as pelis bizarras que comento en Albor Bizarro XD
Discos coma os de Sanchez e Modern Superstar son tan inocentes e inconscientes que lles acabas collendo cariño. Tal vez Modern Superstar esteñan un paso por diante dos suecos, pero eso non lles quita o galón de clones chapuceros de toda a movida Hard Rock-Sleaze ochentera e hortera americana. Supoño que as influencias principales serán unha mezcla entre Poison e Guns'n Roses, pero púxenme a bucear nos meus recordos gracias ó Youtube e por un día vou poñer outros grupos diferentes dos míticos que sempre escribo, e que seguen na mesmiña onda que Modern Superstar (e probablemente sendo 20 anos máis antigos sonen mellor... bueno, algúns XD): Lionsheart, Bonfire, Eyes, Jailhouse, Cinderella, Vice, Vain, Badlands, Electric Angels, The Stage Dolls, Kiss... a lista de grupos que son case idénticos a Modern Superstar é infinita.
Seguramente pensaredes que falei pouco deste álbum, pero... realmente é necesario? Sólo añadir que encadenan 3 baladorrios seguidos a partir da segunda canción que case me deixan K.O.
Party Rock dos 80 hortera, pero un escalón máis abaixo da media. 2/10
PD:
She likes girls
She likes girls
She likes girls
She likes giiiiiiiyeeeuyeeeeeaah
...
and so do I
so do IIIIIII
so do IIIIIaaaaiaaia
so do IIIIIaaaaaaaaaaaaaaaaa
I give my heart to you
and you know just what to do
you took another men
you do it again
... e non lle entendo máis.. pero.. a mín chegoume ahí