Note: The microreviews are 100% subjective by my side.
0 - Non o quero nin regalado / I dont want it, not even as a gift
1 - Algúns chámano música, non serei eu / Some people call this music, not me this time
2 - Un álbum malo, sen máis / A bad album, no more no less
3- Gustaralle a algún, pero penso que hai mellores cousas para oír / Some people might like it, though I think there are better things to listen to
4 - Hai esforzo detrás, pero fáltalles saber facer mellores cancións / There is an effort, but they lack to do better songs
5 - Hai boas ideas, pero non pasa de ser un álbum máis / They've got good ideas, but not enough good as to be memorable
6 - Ten gancho e paréceme un bon disco / It has a charm, it's a good album
7 - Un bon album que supera a media / A good album above the average
8 - Un gran album que tería que ser apreciado pola gran maioría dos amantes do xénero / A great album that the mayority of the genre fans should like.
9 - Intachable, un album que merece a pena comprar / Flawless, a worth buying album
10 Intemporal / Masterpiece
Crítica para Pagan Dreams
Korpiklaani - Ukon Wacka (2011)
Folk Metal
Myspace
Korpiklaani son un grupo que no precisa de presentación entre los fans del folk metal de la última década. Primero conocidos como Shaman, nombre con el que sacaron un par de discos bastante interesantes, y posteriormente debutando como Korpiklaani en 2003 con "Spirit of the Forest", debido a posibles problemas legales con el grupo de André Matos -que sacara su primer disco un año antes-, se puede decir que la música de los finlandeses se empezó a extender hacia fuera de su país.
Su temática tomó rumbos más fiesteros con el paso de los años en pos del espiritualismo y paganismo que acogían Shaman y los primeros discos bajo el nombre Korpiklaani. Esto, unido al mayor uso del inglés, los hizo aún más internacionales gracias a éxitos pegadizos de Humppa-Folk con guitarras eléctricas como "Happy Little Bozer", "Beer Beer" (autoversión de una canción suya como Shaman, "Vuola Lávlla"), "Journey Man" o "Vodka". Pero por otro lado iban arrastrando una cada vez menor inspiración a la hora de componer. Hasta el punto de sacar discos tan mediocres como Korven Kunningas (2008) o Karkelo (2009) -en los que ya volvieran casi totalmente al idioma finés desde el anterior Tervaskanto (2007)-.
Ahora bien, nos encontramos un par de años después con este "Ukon Wacka" del que han sacado hace meses el single "Tequila" (¿cuál será el próximo aparte de "Cerveza Cerveza" y "Vodka"?... Whisky? Mojito?) y a mí me parece uno más de Korpiklaani. Es decir, han sacado casi un disco por año desde 2003, y su progresión musical ha sido prácticamente inexistente. En "Ukon Wacka" volvemos a tener melodías casi iguales a anteriores entregas, canciones un poco más lentas con medios tempos muy parecidos a los de anteriores entregas alternadas con ritmos más rápidos, estructuras muy parecidas también... Sinceramente creo que Korpiklaani debería de tomarse un mayor descanso entre disco y disco, y aún sacando canciones similares que estén dentro de su estilo, escoger entre las mejores y las que aporten algo diferente, aunque escojan también las típicas single-pegadizas, y entonces lanzar el disco.
Por otro lado, algo en lo que nunca había pensado en cuanto a Korpiklaani y se me vino a la cabeza mientras escuchaba éste último es sobre los dos guitarristas que tiene la banda, el cantante Jonne Järvelä y "Cane" Savijärvi. Casi no hay ningún momento en lo que hagan algo diferente, ningún juego a doblarse ni similar... entonces.. ¿para qué tener dos guitarras si hacen prácticamente lo mismo?
Mi conclusión personal es que si hubiera sido un álbum que sacaran entre sus primeros me podría haber gustado más, pero al séptimo disco, me dá la impresión de ya haber oído esto.
Como nota curiosa, hay una versión del "Iron Fist" de Motorhead como bonus track. Nada del otro mundo. 4/10
1. Louhen Yhdeksäs Poika / 03:23
2. Päät Pois Tai Hirteen (Peer Günt Cover) / 03:14
3. Tuoppi Oltta / 03:34
4. Lonkkaluut / 05:39
5. Tequila / 02:42
6. Ukon Wacka / 05:08
7. Korvesta Liha / 04:31
8. Koivu Ja Tähti / 04:17
9. Vaarinpolkka / 02:19
10. Surma /06:20
Total playing time 41:07
Eternal September - Your Computer Lies (2010)
Melodeath - Metalcore - Screamo - Pop
Myspace
Teño que reconocer que sempre me chamou a atención e curioseei sobre as versións de diferentes estilos que fan os grupos de calquera variante metaleira. Sobre esto case podería escribir unha tesis, porque levo recopilando desde fai máis de 10 anos as mellores/máis chamativas que encontrei, e son unhas cuantas XD
Moita xente pensa que o que facía ese grupo español chamado Operación Mutante era xenial, parodiando cancións de OT e algunha máis. A mín, sinceramente sempre me pareceu bazofia. Son o tipo de versións con guitarra eléctrica e voz "Max Cavalera" que sólo alguén que podería gustarlle as orixinales tal e como están feitas podería facer. Sí, quero decir que deume a impresión pola nula creatividade de Operación Mutante de que a eles lles gustaba o Pop e OT por moita letra ríndose deles que escribiran. Algo parecido me pasa con Eternal September e este disco de versións popeiras, deume a impresión que máis que versións, son covers ás que á orixinal sólamente lle añadiron guitarras distorsionadas, pequenos arreglos, e unha voz entre Laiho dos últimos Children of Bodom e ese xénero de moda de flequillos encima dos ollos chamado Emocore ou Screamo ou calquera que sexa esa merda.
Sen dúbida a voz é do máis insoportable de Eternal September, pero a distorsión das guitarras tamén é difícil de aguantar. Se a eso unimos unhas cuantas versións a cada cal peor de éxitos do dance-pop do 2010 de Britney Spears, Myley Cyrus, Lady Gaga, etc. (que en principio a mín resultábanme interesantes de oír), o resultado é unha "purísima" bazofia con maiúsculas. Segundo cero logo de Icethrone. 0/10
8-Point Rose - Primigenia (2010)
Power Metal
Myspace
Primeiro disco destes powermetaleros suecos no que chama a atención a fusión en determinadas cancións co melodeath e incluso a veces co melodeath máis moderno ou Pseudo-Metalcore do tipo de Soilwork. O caso é que eses cambios están bastante ben metidos e cohesionados, e fan do seu debut un disco consistente. Sería algo así coma uns Nocturnal Rites con voz máis agresiva e algún detalle máis "cañero". Os riffs e melodías están ben comparando co panorama dos últimos anos do Power europeo. Poden ter futuro. 6/10
2 Times Terror - Equals One Sudden Death (2010)
Industrial Dance-Metal
Myspace
Alemania non é o único país no que o Metal Industrial ten gran acollida, Finlandia tamén ten uns cantos grupos que triunfan, ainda que básicamente dentro das súas fronteiras, coma Black Light Discipline, Ruoska ou Turmion Kätilöt. Precisamente destes últimos é de onde sae unha das dúas cabezas pensantes de 2 Times Terror, Mc Raaka Pee -que canta con voz "blackmetaleira", a outra é a súa moza HC CSD -que canta con voz dance con mil efectos e filtros- e están acompañados por ni más ni menos que Zachary Hietala (Tarot), SpellGoth (Turmion Kätilöt, Trollheims Grott etc.), Hurja (Shade Empire, Chaosweaver, Deathchain, Ajattara), Puijon Perkele (Verjnuarmu, The Evolution) e algún máis.
A súa música é metal industrial sen complexos, xa que non lles importa mezclar elementos máis dance ou techno (ahí xa non diferencio moito) ou case que dobles pedales informáticos á máxima velocidade, parece que cun sonido deliberadamente extrafiltrado polo PC, tanto nas baterías coma nas guitarras. A mín non me supuxo nunca ningún problema que un grupo utilice todos os arreglos "informáticos" que queira sempre que queden coherentes e non demasiado cutres, digo esto porque hai moita xente que prefire un sonido máis "puro" e realista no metal, ainda que son xente que non suele gustar do Industrial Metal ou variantes electrónicas, así que a todos eles, lles diría que escaparan deste disco. Ós demáis, aconsellaría que lle desen unha oída, ten melodías moi pegadizas e faise corto. 7/10
N.O.W. - Force Of Nature (2010)
Melodic Hard Rock - AOR
Myspace
Proxecto brasileiro con cantante norteamericano e con moito feeling ochentero. De feito, se ninguén me dí que Force of Nature foi feito o ano pasado, podería case que apostar a que é un disco daquela década. Hai moitos guiños a todos aqueles grupos do tipo de Bon Jovi, Def Leppard, Van Halen, etc. que facían Hard'n Heavy melódico nos 80's, pero tamén a grupos de Pop-Rock ainda que ocasionalmente usen algún sample máis "moderno". Desde logo non van inventar nada novo, así que o único que queda é que faigan boas cancións e pegadizas, e penso que o logran sobradamente neste estilo máis "soft rock".
Por certo, con temas coma "Listen to your Heart" deume a sensación total de estar oíndo a banda sonora dunha comedia americana ochentera! 7/10
Cebren-Khal - A Mass of Despair (2010)
Black-Doom Metal
Myspace
Disco debut desta banda francesa que practica un black metal bastante sosegado e ambiental con numerosos punteos largos máis propios do xénero doom. Tamén podemos encontrar diferentes detalles inspirados tal vez dentro do Gothic ou o Death, pero non hai un grupo fixo que se me viñera á cabeza. Penso que é un debut variado e ben traballado, digno de un par de escoitas mínimo, ainda que o disco só dura uns 38 minutos. Haberá que seguirlles a pista. 8/10
Ikuinen Kaamos - Fall of Icons (2010)
Progressive Death Metal
Myspace
Cando vín comentarios de que Ikuinen Kaamos eran unha banda que podería estar á altura de Opeth, non pensaba que estar á altura fose case que literalmente copiar o estilo tan inconfundible dos suecos. Se alguén me preguntase se Fall of Icons é un bon disco, diría que está bastante ben, montón de cambios de ritmos e variacións, de máis introspectivo a blast-beats blackmetaleiros e cunha producción boa, como toca nuns finlandeses.
Non se oe mal, pero o feito de que esteñan copiando tan descaradamente a última etapa de Opeth réstalle moito a estes finlandeses. Eu personalmente, doulle moito valor á orixinalidade, e dentro do que cabe, se un grupo empeza a parecerse moito a outro, polo menos que o que faiga o faiga ben, pero eu diría que, coma no caso de Thulcandra con Dissection, se vas coller o mesmo estilo e a mesma forma de compoñer, alomenos que a banda que te inspira non esteña en activo ou que cambiase tanto que xa non practique dese tipo de música. 4/10
Anachronaeon - The Futile Quest for Immortality (2010)
Melodic Black-Death Metal
Myspace
Non lle acabei de pillar o punto a este grupo sueco, por máis que teñen algún que outro momento interesante en certas cancións. O malo é que o resto quédase un pouco na mediocridade e acabas o album con esa sensación de non ter escoitado nada que se che quedase realmente na cabeza. O estilo que practican pilla un pouco de death metal técnico melódico e un pouco de black bastante ramplón. Teñen momentos, pero non me acabou de convencer. 4/10
Bane (Srb) - Chaos, Darkness & Emptiness (2010)
Black Metal
Myspace
Tras unha intro que parece que non se acaba nunca, empeza o primeiro álbum dos serbios Bane. Fan un black metal que colle da escola noruega e sueca tirando a melódica dos 90. Así por veces, pódennos vir á cabeza lixeiramente uns Dissection, Old Man's Child, Dark Funeral, Hypocrisy,... Os riffs que se sacan son escuros e pegadizos, o sonido é de primeiro nivel, e a composición está moi currada.
O punto malo que lle podemos encontrar a Chaos, Darkness & Emptiness podería ser a duración, xa que se lle quitamos a longa intro ambiental de 3 minutos, o disco quédase nuns escasos 35. Eso sí disfrutables ó máximo para todo amante do black metal, un dos discos do ano en canto a black metal. 9/10
Tíñalle posto un 8, pero volvino a oír, e tívenlle que subir a nota XD Esas guitarras acústicas en "Inherited Infection" mentres seguen as eléctricas ó estilo Dissection tocáronme a fibra XD
Gravemachine - What Lies Beneath (2010)
Blackened Heavy Metal
Myspace
Voume fíar do que dice o Metal Archives e poñerlle de género "Blackened Heavy Metal" porque non sabería moi ben cómo chamar doutra forma a Gravemachine. Sen duda o primeiro grupo no que pensei foi en Iced Earth. "Haunter of the Dark" ten incluso un riff que me recorda moitísimo a "Dante's Inferno" do Burnt Offerings. De feito diría que estes rapaces fan algo bastante parecido (ou inténtano, porque é difícil igualar esa obra maestra) ao que Iced Earth fixo nese disco. Gravemachine únelle algunha que outra voz máis "blackera" e incluso algún amago de blast-beat, a veces parece coma se Immortal fixera un disco de versións de I.E. XD. Como Iced Earth levan de capa caída desde principio de milenio, este é un bon disco para aqueles que os botaron de menos últimamente.
Non son os americanos nin fan melodías tan boas, pero bueno... estivo ben... salvo a intro pomposa, que non sei qué pinta no disco! 6/10
Fortíð - Völuspá Part III: Fall of the Ages (2010)
Black Metal
Myspace
Logo das 2 primeiras partes de Völuspá, as cales non coñecía, pero agora mirarei de atopalas, o grupo islandés Fortíð presenta a terceira, facendo un black metal con atmósferas densas compaxinadas con interludios máis calmados e voces claras que en certa maneira me recordaron por momentos ao máis black de Moonsorrow ou Windir, ainda que tamén me viñeron á cabeza Belphegor ou Enslaved.
Fortíð consigue crear atmósferas escuras e complexas á par que épicas coa axuda de teclados que actúan de forma ambiental tras un black metal escandinavo en primeiro plano. Hai algún momento no que o listón baixa pero en xeneral é un bon álbum de black metal de escola noruega con feelin' vikingo. Ademáis, gran producción e portada! 7/10
Keel - Streets of Rock & Roll (2010)
Heavy-Hard Rock
Myspace
Keel era un grupo popular dentro do heavy ochentero (ainda me acordo daquel video de "The right to Rock", tiña a súa gracia), pero coma moitos outros, nos 90 permaneceron nas sombras, e agora logo de 12 anos, lanzan un novo disco de Hard'n Heavy moi ochentero. Un disco que pode estar ben para os máis fans do Rock clásico e Hard Rock ochentero, por veces recordoume a Def Leppard e por outras... a moitos grupos que xa saliron fai anos copiándose. A mín pareceume moi xenérico 5/10
Therion - Sitra Ahra (2010)
Symphonic Gothic-Operatic Metal
Myspace
Son un fan declarado de Therion desde fai moito, sempre me acordarei que o Ho Drakon Ho Megas abriume os ollos musicalmente un montón. Pero desde esa pasou xa moito tempo e con él Therion, ou máis ben Christopher Johnsson foi cambiando de formación e de sonido case que disco a disco, facendo que hoxe en día Therion sexa un dos pouquísimos grupos que hai non sólo no metal, senón na Música, que evolucionen, creando discos nunca iguales ó anterior e sempre cuns estándares de calidade moi por encima da media.
Por eso, cando oín Sitra Ahra me deixou un pouco decepcionado. Porque me esperaba moito de Therion. Jonhsson cambiou outra vez a maioría da plantilla e desta vez fixo un disco moi variado e experimental, tanto tanto, que parece que sexa "forzosamente variado". É decir, partes de harmónica, coros realmente extraños, temas largos que se fan "demasiado largos" (e esto creo que nunca o pensara de Therion), e experimentación que sona a "vamos a poñerlle esto, a ver qué tal queda", sonan a veces a case que facer por facer, sen moito xeito.
Por outro lado, esta foi a miña impresión nas primeiras escoitas, agora debe ser a 6 ou 7 oportunidade que lle dou e foime entrando mellor cada vez ainda que certas cousas seguen sen convencerme, o que non quita que esto sexa Therion e polo tanto sinónimo de calidade.
Se fose outro grupo, tamén é certo que diría que é un moi bon disco, pero supoño que o nombre xa me fai pensar que aquí tería que haber sí ou sí un "disco do ano". 7/10
Last Wail - Tale of the Endless night (2010)
Pagan Melodic Viking-Black Metal
Myspace
Last Wail son un grupo de rapaces novos provintes de Rusia. O seu primeiro álbum parece tomar o camiño máis extremo e menos folk propiamente dito de bandas coma Arkona, fusionándoo con riffs que tenden un pouco máis ó viking metal do tipo de Ensiferum.
Como curiosidade, a que canta con voz rasgada é unha rapaza, coma en Arkona, non sei qué lles deben dar por aló ás mulleres XD Non me pareceu un mal disco, tal vez con máis experiencia poidan facer cousas interesantes. 6/10
Crematory (Deu) - Infinity (2010)
Industrial Gothic Metal
Myspace
Son un gran seguidor de Crematory desde Illusions, que segue sendo con Act Seven os meus dous favoritos de sempre da banda. O anterior a éste, "Pray", tamén me pareceu un bon álbum que melloraba a línea irregular de Revolution e Klagebilder, línea irregular á que creo que volven con Infinity, que comparte cortes mediocres na historia da banda, case coma se se versioneasen a sí mesmos, con outros moi válidos ainda que parece que se queden coma illas soltas sen moita conexión. 6/10
Daniel Lioneye - Vol. II (2010)
Avantgarde Prog-Metal
Myspace
Quén iba imaxinar que un membro de HIM iba sacar semellante disco en solitario! Ademáis o home sacara 9 anos antes deste un disco de tendencia bluesera!
O que nos encontramos aquí é un álbum de música máis ben indescriptible que vai desde o black melódico ata o industrial, o gótico, arreglos étnicos?, metal alternativo, thrash... é complicado decir algún grupo concreto que me viñera á cabeza, pero por veces puiden percibir cousas de Devin Townsend, tanto no seu traballo en solitario coma en Strapping Young Lad.
Vol. II é un colagge de estilos ben cohesionado e feito dunha forma orixinal. 7/10
Julien Damotte - Trapped (2010)
Progressive Power Metal
Myspace
"Evergrey!!" - foi o primeiro que pensei ó oír Trapped. Este francés fai un metal progresivo con moitos toques ós suecos, ainda que tamén se poden ver influencias de Dream Theather ou Arjen Lucassen. A mín paréceme un disco completo, con bo gusto e executado cunha gran técnica. Punto malo: fáltalle algo. Non sei o qué exactamente, pero por algún motivo non me chegou a calar tan fondo coma nun principio pensaba. 6/10
Balfor (Ukr) - Barbaric Blood (2010)
Black Metal
Myspace
A primeira canción do disco debut de Balfor deume unha sensación errónea sobre o resto do disco, xa que utilizan algún que outro arreglo orquestal que lle dá unha ambientación moi épica, así que pensei que estaría a punto de oír algo de black sinfónico. E o certo é que o principio me gustou... ata que pouco a pouco se foron sucedendo os temas e se foi sumerxindo na mediocridade. Non volvemos a oír teclados e Barbaric Blood quédase así coma un disco de Black Metal bastante na media, sen riffs memorables, pero cun bon sonido. 5/10
Emerald (Che) - Re-Forged (2010)
Heavy Metal
Myspace
Cando oín por primeira vez este disco de Emerald, considerei que necesitaría máis oídas para ter unha opinión formada, posto que me parecía un álbum heteroxéneo e interesante, así que o fun deixando ata hoxe, que teño algo de tempo para ir apreciando más profundamente o que a banda ofrece. Non tiña ningunha referencia desta banda suíza, a pesar de que levan máis de 15 anos no allo, e practican un heavy variado con diferentes influencias. Así, logo dunha primeira canción de heavy metal estándar, encontrámonos con "The last legion" cun toque nas guitarras moi Thin Lizzy, na seguinte "Pipes are calling", temos algunha que outra gaita e un estribillo moi power-europeo, logo "Where's your god" recordoume un montón a uns Iced Earth menos Thrash, ó igual que "Secret Agenda" e algunha outra...
A pesar que dura máis de 1 hora, o disco é variado e non está mal, cos seus máis e os seus menos (a punto de poñerlle un 5 estiven logo de oír "Until My Winter Comes"!). 6/10
Power Quest - Blood Alliance (2011)
Melodic Power Metal
Myspace
Moi influenciados polo Heavy'n Hard e Rock-Pop dos 80, estes ingleses lanzan o seu quinto álbum. Ademáis podemos atopar tamén algunha que outra influencia progresiva e moitos clichès do Power europeo dos últimos anos, polo que como resultado final, temos un puñado de cancións na media do estilo, que non dicen moito máis do que poidan decir outros que xa saliron facendo algo parecido. 5/10
MyGrain - MyGrain (2011)
Melodic Modern Death Metal
Myspace
Eu acostumbraba a oír Soilwork fai cousa de 10 anos, e encantábanme aquel par de primeiros discos nos que facían ese melodeath sueco rápido e vicioso. Logo, cando empezaron a cambiar, parece que en compañía de In Flames, que penso que foron os que abriron a veda para este estilo máis "moderno", xa os deixei un pouco de lado. Non é que non sexa un gran fan deste "melodeath de quinceañeros" de poñer estribillos comerciales en voz clara con caña melodethcoriana con ocasionales samples-teclados e voz rasgada no resto de canción. Básicamente porque me sona a repetición de fórmula e a escasez de ideas. Pode que haxa algunha canción que me convenza, pero por término xeneral os últimos Soilwork, Mnemic e demáis metal orientado a potenciales consumidores adolescentes paréceme insulso. Ah espera! que non falei deste disco de MyGrain!....ainda que... fai falta? 3/10
Alkonost - On the Wings of the Call (2010)
Folk-Pagan-Doom Metal
Myspace
Para os que non conozcan a Alkonost, son unha banda rusa que fai unha especie de pagan metal eslavo con voz masculina que cambia entre voz clara e rasgada e voz femenina que canta dunha forma máis ben operística. Musicalmente, tocan un estilo con base folk e doom, as épicas melodías lévanas entre os punteos de guitarra e os teclados, e as cancións suelen ser de arredor de 6 minutos. Neste novo álbum, os rusos non cambian en prácticamente nada o seu sonido nin a súa forma de crear esas atmósferas, polo que a quen lle gustaran os anteriores da banda, disfrutará tamén con éste. Para o meu gusto personal, desde que a rapaza canta máis (ou eso mo parece a mín desde os 2 primeiros), Alkonost perdeu un pouco, ademáis cantando sempre tan alto faiseme a veces un pouco rallante, polo resto, non hai duda, Alkonost seguen sendo Alkonost. 7/10
Soulmaker - Discordances (2010)
Heavy-Metal-core
Myspace
Sempre me fixo gracia todos aqueles grupos que por culpa de compañías ou supoño que a veces eles mesmos, nun intento de chamar a atención ou diferenciarse doutros se inventan os seus propios xéneros e subxéneros. Soulmaker dicen de sí mesmos que fan "Neo Heavy Metal" debido ás "influencias do Nu, Black e Metal Progresivo" (...) pero o que podemos ver aquí é un Metal alternativo con voz femenina que tanto canta en voz normal coma en "rasgada", a cal lle dá un toque moi hardcore ou grindcore incluso. Polo tanto por veces podemos ter diferente impresión según o extracto que oigamos deste disco. Tanto pode parecer un grupo de Heavy Metal de hoxe en día, coma un de Melodeath, coma un de Metalcore. Cantan tanto en francés coma en inglés, e, sexa como sexa, pareceume unha banda moi mediocre, tanto desde o concepto particular do que parten coma na súa execución. 2/10
Enemy of the Sun - Caedium (2010)
Prog-Groove/Thrash
Myspace
Cando un se enfrenta a un disco coa mezcla de estilos que ofrece Enemy of the Sun, hai veces que non sabe qué pensar. Os seus escarceos co Metal Alternativo ou incluso Nu-Metal? pode facer que moitos que oigan Caedium se boten as mans á cabeza e que non lle dean moitas oportunidades. Esto sempre ocorrerá con este tipo de grupos que collen de moi diferentes estilos, incluso dos máis comerciales (coma Waltari). A mín, sen gustarme excesivamente esas licencias que parecen tirar máis hacia un lado máis comercial, non me pareceu un mal disco. A pesar de influencias tan variadas coma teñen, sona cohesionado, pero tal vez o punto malo sexa que algunhas cancións se parecen un pouco entre sí e logo haxa partes que baixan o listón, pero cortes coma Chasing the Dragon ou The Power of Mankind son temazos. Añadir que este é un proxecto do mítico Waldemar Sorychta. 6/10
Demiurg (Swe) - Slakthus Gamleby (2010)
Progressive Death Metal
Myspace
Ainda que eles mesmos se definen como "Death Metal" eu añadiríalle un pequeno prog diante, xa que o proxecto de Dan Swäno non duda en añadir teclados ou incluso algunha voz feminina, eso sí, en cantidades pequenas e a veces case imperceptibles no caso dos teclados. De todos xeitos, sí, a base é Death, pero que ninguén se pense que esto vai ser Deicide ou Cannibal Corpse. A mín recordoume a unha mezcla de varios grupos pasados polo filtro do death melódico sueco e da man de Swäno en Edge of Sanity, e baixo o meu punto de vista, bastante acertadamente. 7/10
Demon Project - Faces Of Yaman (2010)
Industrial Death-Thrash Metal
Myspace
Grupo ruso que practica un thrash-melodeath que me recordou a antigos traballos de Dark Age, unidos a sonidos modernos, algunha que outra voz femenina que por veces dalle un aire máis power-gótico, e tamén voces máis claras (coma Dark Age) sobre todo nos estribillos. Non se pode decir moito malo do disco en sí, salvo que para o meu gusto lle falta algo de gancho e o riffin' por veces parece algo repetitivo. Ademáis, logo de 3 ou 4 veces que o escoitei non poido recordar ningunha canción en especial. 5/10
martes, marzo 01, 2011
martes, febrero 22, 2011
Microreviews Febreiro'11 - II
Note: The microreviews are 100% subjective by my side.
0 - Non o quero nin regalado / I dont want it, not even as a gift
1 - Algúns chámano música, non serei eu / Some people call this music, not me this time
2 - Un álbum malo, sen máis / A bad album, no more no less
3- Gustaralle a algún, pero penso que hai mellores cousas para oír / Some people might like it, though I think there are better things to listen to
4 - Hai esforzo detrás, pero fáltalles saber facer mellores cancións / There is an effort, but they lack to do better songs
5 - Hai boas ideas, pero non pasa de ser un álbum máis / They've got good ideas, but not enough good as to be memorable
6 - Ten gancho e paréceme un bon disco / It has a charm, it's a good album
7 - Un bon album que supera a media / A good album above the average
8 - Un gran album que tería que ser apreciado pola gran maioría dos amantes do xénero / A great album that the mayority of the genre fans should like.
9 - Intachable, un album que merece a pena comprar / Flawless, a worth buying album
10 Intemporal / Masterpiece
Crítica para Pagan Dreams:
Battlelore - Doombound (2011)
Symphonic Power Metal
Myspace
Label: Napalm Records
Release date:
January 26th 2011: ESP/FIN/SWE
January 28th 2011: GAS/BENELUX/ITA
January 31st 2011: Rest of Europe
February 8th 2011: USA/CAN
Los finlandeses Battlelore vuelven a la actualidad musical con Doombound, un disco con el sello propio de la banda que narra la historia de Túrin Turambar, personaje trágico tolkiniano cuyas hazañas se narran en el Silmarillion. Así, este sexto trabajo de la banda es el primero en ser propiamente un álbum conceptual.
Musicalmente, la seña de identidad de Battlelore sigue intacta en este álbum: juego de voces femenina-growl entre Kaisa y Tomi, arreglos dramáticos y épicos y una gran producción. Tal vez si hay algo que cambia en este disco es que sea un poco más atmosférico y calmado que sus predecesores, tal vez relacionado con que sea un disco conceptual?
Ahora bien, eso no es suficiente como para decir que hayan progresado mucho desde sus últimos álbumes, ya que, a pesar de que no se puede decir nada exactamente negativo en la parte técnica de Doombound, la sensación es de cansancio al acabar de oírlo. Tanto por la impresión de haber escuchado antes ciertas melodías en lo que concierne a los teclados, como sobre todo por las líneas vocales de Kaisa. Es algo que el grupo venía acusando en sus últimos trabajos desde "Sword's Song" y que en este nuevo ya no reparan, sino incluso agravan en ciertas partes.
Un disco que se perderá en el olvido entre la maleza del bosque de Fangorn. 4/10
Enlil.
1. Bloodstained / 04:34
2. Iron of Death / 04:42
3. Bow and Helm / 03:56
4. Enchanted / 05:40
5. Kärmessurma / 04:23
6. Olden Gods / 04:21
7. Fate of the Betrayed / 05:08
8. Men as Wolves / 04:38
9. Last of the Lords / 05:43
10. Doombound / 08:02
11. Kielo (instrumental) / 02:57
Total: 54:04
Metsatöll - Äio (2010)
Folk-Pagan Metal
Myspace
Último disco do grupo máis popular de Estonia. Recén fichados pola Spinefarm, redímen de sobra o seu anterior fallido disco Iivakivi cunha boa producción e boas cancións do heavy-pagano tan particular que fan Metsatöll, con numerosos intrumentos folk, sen growls, con cánticos moi folkloricos, e cunha poderosa línea de baixo, como podemos observar na canción do vídeo que sacaron para Äio, Vaid Vaprust (que por certo, a mín encantoume!). Bon disco. 7/10
Soulitude - Wonderfool World (2010)
Power-Speed-Heavy Metal
Myspace
Jevo, a cabeza pensante de El reno Renardo e membro de Valhalla, trae o seu terceiro disco en solitario no seu proxecto Soulitude. Dunha forma máis seria que en El reno Renardo, Jevo desarrolla unha mezcla de estilos interesante entre power metal-non pasteloso, algún que outro toque prog que por veces pode recordar a algo de Arjen Lucassen e algún que outro riff e voz nun estilo máis melodeath. Cos 2 anteriores discos penso personalmente que fixo un gran traballo, sobre todo en "Destroy all Humans", e, a pesar de que non varía moito a forma de crear música, creo que as cancións non son simplemente tan boas en xeral. Aparte dun terrible gran acento español (...), a notar a ¿imitación? ó cantar en "Back To Life" de Marco Hietala??? Esto non o oíra antes XD 5/10
Vhäldemar - Vhäldemar (2010)
Heavy-Speed Metal
Myspace
Desde que oín o debut dos vascos con "Fight to the End" en 2002, e en posteriores lanzamentos tamén, sempre me asaltou a mesma duda: ¿existirían Vhäldemar se non existiran Gamma Ray? Neste álbum tamén é evidente a influencia de Kai Hansen, pero a cousa é que xa chega con uns Gamma Ray, inda que saquen discos tan malos coma os que levan en toda a década do 2000, xa chegando ó tope cunha bazofia do estilo de "To the Metal", un disco que parece unha deliberada burla contra os fans.
Volvendo con Vhäldemar, o que temos é Gamma Metal por un tubo, riffs clasicotes, estribillos-himno, ou alomenos eso se intenta, e máis do mesmo en xeral.
Mellor, eso sí, que o último de Gamma, pero eso non era moi difícil. 4/10
Wald Geist Winter - Teufelskreise (2010)
Black Metal
Páxina web
Grupo alemán que practica un black metal xa bastante sobado con abundancia de contrapúa, e numerosos cambios blastbeat-medio tempo. Sen unha gran producción, por veces pode sonar a uns lonxanos Satyricon (salvando as diferencias) cun toque pseudomelancólico e tamén a outros centos de grupos máis que fan prácticamente o mesmo. 4/10
Sorg Uten Tårer - For Eternity (2010) Demo
Melodic Heavy-Death
Myspace
Novena demo deste one-man band de Turkía, e xa sacou outra máis no 2010! Demos que case poderían ser discos porque ésta polo menos ronda os 40 minutos. A música que fai está entre un melodeath e heavy metal con algún que outro lixeiro toque folk a veces. Sen ter unha producción especialmente boa, tampouco é un gran lastre, o sonido é decente e esta demo óese bastante fluídamente. O home ten a libre disposición todo o seu traballo na súa páxina web. 6/10
Thunderstorm - Nero Enigma (2010)
Doom Metal
Myspace
Despois dun disco xenial coma "As We Die Alone", estaba expectante por ver qué máis nos poden dar os italianos Thunderstorm, e a pesar de non chegar a ser un disco tan bon, mantén o nivel, demostrando que este é un dos grandes grupos de Doom clásico europeos do que levamos de milenio. En Nero Enigma podemos encontrar o mesmo que en pasados albumes: doom sen growlings, con influencias de Candlemass, Solitude Aeturnus ou Black Sabbath, con toque propio e bon gusto. 7/10
Legen Beltza - Need To Suffer (2010)
Thrash Metal
Myspace
Se alguén me pregunta polo disco de Thrash Metal do ano en España, desde logo ese non será o dos sobrevalorados e sobrepublicitados Angelus Apatrida, senón que moi posiblemente este dos vascos Legen Beltza sexa do mellor que se fixo neste 2010. Incluso xa non exclusivamente en Thrash, senón en calquera das variantes metálicas. Moi bon disco que encantará ós fans de Kreator, Testament, Overkill,... 8/10
Aktarum - Gang of Trolls (2010)
Black-Folk Metal
Myspace
Xa que está tan de moda o humppa, o folk metal e falar de trolls, esta banda belga tomouno ó pé da letra e dedicouse totalmente ó tema. Tanto.. tanto... que todas, todas! as cancións de Gang of Trolls conteñen a palabra Troll no que promete ser ou unha auténtica parodia, ou unha total tontería de letras (eso xa non o sei). Musicalmente, a mín recordoume aos antigos Profugus Mortis, chamados ahora Blackguard un pouco menos acelerados con lixeiros toques duns Turisas con menos cartos para producción e uns Thyrfing do Valdr Galga. Non o fan mal, pero tampouco son unha maravilla, acaban saturando ó final. 5/10
Astriaal - Anatomy of the infinite (2010)
Black Metal
Myspace
Astriaal non van revolucionar o mundo do black metal pola súa orixinalidade, pero o que fan sábeno facer de sobras. Un disco para o disfrute de todo fan do metal extremo, coas súas partes máis melódicas e atmosféricas e con cañonazos apoiados por blastbeats que seguro che farán mover a cabeza dun lado para outro. Sen ter a mellor das produccións, Anatomy of the Infinite, é corto pero intenso, un gran disco con gran riffin'. 8/10
Unherz - Unherzlich Willkommen (2010)
Heavy Metal-Rock
Myspace
Cando oín os primeiros acordes da primeira canción Sünder Vor Dem Herrn (da cal a melodía principal sóname moitísimo pero non sei a qué) e xa cando oín a voz do cantante xa dixen: outros In Extremo máis... Hai miles de grupos que fan case o mesmo que este grupo en Alemania, mesmo tono de voz e forma de cantar, mesma forma de utilizar o folk con guitarras eléctricas...
Pero non, Unherz non utilizan ningún instrumento folk.. polo que.. nos meus inexpertos ollos ante esta forma de facer música, sólo poido consideralos coma "In Extremo sen gaitas nin harpas". Outros por ahí comparanos con grupos coma Die Böhze Onkelz ou Die Toten Hosen, pero sinceramente, se oín algo deles foi rápidamente olvidado, ainda que os nomes sónanme. Sexa como sexa, éste de Unherz, non é un album que esteña mal , ainda que personalmente non me diga moito. 4/10
Veneficum - In Tranquil Absurd (2010)
Melodic Black Metal
Myspace
Unha vergonza para o xénero black metal é o que me atopo con este álbum dos americanos Veneficum. A pesar de contar cun bon sonido, a música que fan; unha especie de black metal con teclados que lle dan un aire sinfónico e certa atmósfera caótica e depresiva, sona totalmente falta de inspiración e cunha composición nula. Un pésimo disco de black metal. 1/10
Secrets She Kept - La Fin Absolue du Monde (2010)
Black Metal
Myspace
Outros americanos coma os anteriores Veneficum que intentan facer black metal... e xa van uns cuantos yankis que levo oído que o intentan, pero moi poucos consiguen facer algo decente, o que me fai pensar se USA é un país incapacitado para certos estilos... bueno, sempre teremos a Absu para romper a norma XD Secrets She Kept desde logo para facer black metal non valen. 2/10
Skyforger - Kurbads (2010)
Folk-Pagan-Heavy Metal
Myspace
Este álbum dos lituanos paréceme moi difícil de comentar. Empezando polo estilo que vexo pouco clasificable... ten elementos folk, ainda que parece que menores que en anteriores entregas, e logo hai unha mezcla extraña entre Heavy con elementos Thrash e Black no que a guitarras-baixo-batería se refiere. A voz podería encaixar perfectamente nun grupo de Thrash con connotacións paganas, ainda que non se trate exactamente de Martyn Walkyier en Sabbat, non é tan veloz nin agudo. É unha mezcla curiosa, e hai cancións coma "Black Rider" (que por certo, paréceme do peor do álbum) que case poderían parecer máis dun grupo tipo Xentrix con toques de .. Motorhead? e ocasionales gaitas. Eu aínda non me aclaro con Skyforger... hai cachos que me gustan moito.. e outros que me pareceron unha broza total. 6/10
Ragnarok (Nor) - Collectors of the King (2010)
Black Metal
Myspace
Os míticos Ragnarok, a banda de culto noruega -non a que era case que unha one-man band inglesa- lanzaron o ano pasado un dos discos de black metal que podería estar perfectamente nun top10 de black do 2010. Collectors of the King ten case 40 minutos de black metal sen concesión. Caña e mala leche por un tubo nun disco escuro, con baterías rápidas maioritariamente e feeling moi noruego na composición. This is pure fuckin' black metal! 8/10
Azahel's Fortress - The Chaos Kingdom (2010)
Black Metal
Myspace
One-man band de Austria que practica un black metal tendente ó medio tempo, influenciado polo black dos 90 nunha onda un pouco máis ambiental, ainda que sen chegar a ser unha banda do tipo black-doom coma moitas que salen últimamente. Bastante bon riffin' que por veces pode resultar repetitivo, ainda que sen saturar, e boas ideas as que saca este home. Non ten a mellor das produccións, ainda que neste estilo sacar algo completamente limpo ata restaría ó resultado final. A mín gustoume. 8/10
Karmic Link - Esoterica (2010)
Melodic Progressive-Gothic Metal
Myspace
Karmic Link é un grupo griego que fai unha mezcla de estilos que vai desde o power melódico ata o progresivo, con toques góticos e electrónicos. A sensación xeral que me produxo este grupo, e oín Esoterica unhas cantas veces, éme difícil de decidir, xa que é un deses que pensas que ten un gran potencial para innovar e facer cousas orixinales, pero que por algunha razón se queda nun "quero e non poido". É innegable que Esoterica ten calidade, pero podería ter sido algo mellor. Aparte, non é que me molesten os arreglos electrónicos, pero nótase demasiado esa batería prefabricada. Pasable, sen máis. 5/10
Caliber 666 - Blood Fueled Chaos (2010)
Death Metal
Myspace
No seu primeiro disco, os suecos Caliber 666 ofrecen un Death Metal bastante estándar que non aporta demasiado novo. As cancións son maioritariamente a medio tempo, cun bon sonido e riffs decentes, a veces tendentes ó black metal debido a ocasionales trémolos, o cantante tampouco o fai mal, pero bótase en falta algo máis de orixinalidade. Ainda así non sei pode decir que sexa un mal disco. 6/10
PD: por certo, a palabra trémolo, segundo me dixo un "artista" de Vigo que toca a guitarra no seu grupo desde fai xa case 10 anos e que non ten moi boa fama -polo que puiden oír, e posteriormente constatar- díxome algo así como ríndose de mín (con cara de... "pobre incauto ignorante") que "trémolo" non é a contrapúa, que é o feito de mover os dedos no mástil cando a nota xa está sonando. A mín sóname como certo tamén, pero ademáis sóname como correcto que o trémolo é a sucesión rápida dunha misma nota ao modo no que a contrapúa o fai. De feito eu aprendino así polo programa de facer música que lle chamaba desa maneira ó que dixen (admito que de teoría musical non teño case que nin idea e tamén por eso calei no momento en que o personaxe este mo dixo)... alguén sabe de certo esto?
0 - Non o quero nin regalado / I dont want it, not even as a gift
1 - Algúns chámano música, non serei eu / Some people call this music, not me this time
2 - Un álbum malo, sen máis / A bad album, no more no less
3- Gustaralle a algún, pero penso que hai mellores cousas para oír / Some people might like it, though I think there are better things to listen to
4 - Hai esforzo detrás, pero fáltalles saber facer mellores cancións / There is an effort, but they lack to do better songs
5 - Hai boas ideas, pero non pasa de ser un álbum máis / They've got good ideas, but not enough good as to be memorable
6 - Ten gancho e paréceme un bon disco / It has a charm, it's a good album
7 - Un bon album que supera a media / A good album above the average
8 - Un gran album que tería que ser apreciado pola gran maioría dos amantes do xénero / A great album that the mayority of the genre fans should like.
9 - Intachable, un album que merece a pena comprar / Flawless, a worth buying album
10 Intemporal / Masterpiece
Crítica para Pagan Dreams:
Battlelore - Doombound (2011)
Symphonic Power Metal
Myspace
Label: Napalm Records
Release date:
January 26th 2011: ESP/FIN/SWE
January 28th 2011: GAS/BENELUX/ITA
January 31st 2011: Rest of Europe
February 8th 2011: USA/CAN
Los finlandeses Battlelore vuelven a la actualidad musical con Doombound, un disco con el sello propio de la banda que narra la historia de Túrin Turambar, personaje trágico tolkiniano cuyas hazañas se narran en el Silmarillion. Así, este sexto trabajo de la banda es el primero en ser propiamente un álbum conceptual.
Musicalmente, la seña de identidad de Battlelore sigue intacta en este álbum: juego de voces femenina-growl entre Kaisa y Tomi, arreglos dramáticos y épicos y una gran producción. Tal vez si hay algo que cambia en este disco es que sea un poco más atmosférico y calmado que sus predecesores, tal vez relacionado con que sea un disco conceptual?
Ahora bien, eso no es suficiente como para decir que hayan progresado mucho desde sus últimos álbumes, ya que, a pesar de que no se puede decir nada exactamente negativo en la parte técnica de Doombound, la sensación es de cansancio al acabar de oírlo. Tanto por la impresión de haber escuchado antes ciertas melodías en lo que concierne a los teclados, como sobre todo por las líneas vocales de Kaisa. Es algo que el grupo venía acusando en sus últimos trabajos desde "Sword's Song" y que en este nuevo ya no reparan, sino incluso agravan en ciertas partes.
Un disco que se perderá en el olvido entre la maleza del bosque de Fangorn. 4/10
Enlil.
1. Bloodstained / 04:34
2. Iron of Death / 04:42
3. Bow and Helm / 03:56
4. Enchanted / 05:40
5. Kärmessurma / 04:23
6. Olden Gods / 04:21
7. Fate of the Betrayed / 05:08
8. Men as Wolves / 04:38
9. Last of the Lords / 05:43
10. Doombound / 08:02
11. Kielo (instrumental) / 02:57
Total: 54:04
Metsatöll - Äio (2010)
Folk-Pagan Metal
Myspace
Último disco do grupo máis popular de Estonia. Recén fichados pola Spinefarm, redímen de sobra o seu anterior fallido disco Iivakivi cunha boa producción e boas cancións do heavy-pagano tan particular que fan Metsatöll, con numerosos intrumentos folk, sen growls, con cánticos moi folkloricos, e cunha poderosa línea de baixo, como podemos observar na canción do vídeo que sacaron para Äio, Vaid Vaprust (que por certo, a mín encantoume!). Bon disco. 7/10
Soulitude - Wonderfool World (2010)
Power-Speed-Heavy Metal
Myspace
Jevo, a cabeza pensante de El reno Renardo e membro de Valhalla, trae o seu terceiro disco en solitario no seu proxecto Soulitude. Dunha forma máis seria que en El reno Renardo, Jevo desarrolla unha mezcla de estilos interesante entre power metal-non pasteloso, algún que outro toque prog que por veces pode recordar a algo de Arjen Lucassen e algún que outro riff e voz nun estilo máis melodeath. Cos 2 anteriores discos penso personalmente que fixo un gran traballo, sobre todo en "Destroy all Humans", e, a pesar de que non varía moito a forma de crear música, creo que as cancións non son simplemente tan boas en xeral. Aparte dun terrible gran acento español (...), a notar a ¿imitación? ó cantar en "Back To Life" de Marco Hietala??? Esto non o oíra antes XD 5/10
Vhäldemar - Vhäldemar (2010)
Heavy-Speed Metal
Myspace
Desde que oín o debut dos vascos con "Fight to the End" en 2002, e en posteriores lanzamentos tamén, sempre me asaltou a mesma duda: ¿existirían Vhäldemar se non existiran Gamma Ray? Neste álbum tamén é evidente a influencia de Kai Hansen, pero a cousa é que xa chega con uns Gamma Ray, inda que saquen discos tan malos coma os que levan en toda a década do 2000, xa chegando ó tope cunha bazofia do estilo de "To the Metal", un disco que parece unha deliberada burla contra os fans.
Volvendo con Vhäldemar, o que temos é Gamma Metal por un tubo, riffs clasicotes, estribillos-himno, ou alomenos eso se intenta, e máis do mesmo en xeral.
Mellor, eso sí, que o último de Gamma, pero eso non era moi difícil. 4/10
Wald Geist Winter - Teufelskreise (2010)
Black Metal
Páxina web
Grupo alemán que practica un black metal xa bastante sobado con abundancia de contrapúa, e numerosos cambios blastbeat-medio tempo. Sen unha gran producción, por veces pode sonar a uns lonxanos Satyricon (salvando as diferencias) cun toque pseudomelancólico e tamén a outros centos de grupos máis que fan prácticamente o mesmo. 4/10
Sorg Uten Tårer - For Eternity (2010) Demo
Melodic Heavy-Death
Myspace
Novena demo deste one-man band de Turkía, e xa sacou outra máis no 2010! Demos que case poderían ser discos porque ésta polo menos ronda os 40 minutos. A música que fai está entre un melodeath e heavy metal con algún que outro lixeiro toque folk a veces. Sen ter unha producción especialmente boa, tampouco é un gran lastre, o sonido é decente e esta demo óese bastante fluídamente. O home ten a libre disposición todo o seu traballo na súa páxina web. 6/10
Thunderstorm - Nero Enigma (2010)
Doom Metal
Myspace
Despois dun disco xenial coma "As We Die Alone", estaba expectante por ver qué máis nos poden dar os italianos Thunderstorm, e a pesar de non chegar a ser un disco tan bon, mantén o nivel, demostrando que este é un dos grandes grupos de Doom clásico europeos do que levamos de milenio. En Nero Enigma podemos encontrar o mesmo que en pasados albumes: doom sen growlings, con influencias de Candlemass, Solitude Aeturnus ou Black Sabbath, con toque propio e bon gusto. 7/10
Legen Beltza - Need To Suffer (2010)
Thrash Metal
Myspace
Se alguén me pregunta polo disco de Thrash Metal do ano en España, desde logo ese non será o dos sobrevalorados e sobrepublicitados Angelus Apatrida, senón que moi posiblemente este dos vascos Legen Beltza sexa do mellor que se fixo neste 2010. Incluso xa non exclusivamente en Thrash, senón en calquera das variantes metálicas. Moi bon disco que encantará ós fans de Kreator, Testament, Overkill,... 8/10
Aktarum - Gang of Trolls (2010)
Black-Folk Metal
Myspace
Xa que está tan de moda o humppa, o folk metal e falar de trolls, esta banda belga tomouno ó pé da letra e dedicouse totalmente ó tema. Tanto.. tanto... que todas, todas! as cancións de Gang of Trolls conteñen a palabra Troll no que promete ser ou unha auténtica parodia, ou unha total tontería de letras (eso xa non o sei). Musicalmente, a mín recordoume aos antigos Profugus Mortis, chamados ahora Blackguard un pouco menos acelerados con lixeiros toques duns Turisas con menos cartos para producción e uns Thyrfing do Valdr Galga. Non o fan mal, pero tampouco son unha maravilla, acaban saturando ó final. 5/10
Astriaal - Anatomy of the infinite (2010)
Black Metal
Myspace
Astriaal non van revolucionar o mundo do black metal pola súa orixinalidade, pero o que fan sábeno facer de sobras. Un disco para o disfrute de todo fan do metal extremo, coas súas partes máis melódicas e atmosféricas e con cañonazos apoiados por blastbeats que seguro che farán mover a cabeza dun lado para outro. Sen ter a mellor das produccións, Anatomy of the Infinite, é corto pero intenso, un gran disco con gran riffin'. 8/10
Unherz - Unherzlich Willkommen (2010)
Heavy Metal-Rock
Myspace
Cando oín os primeiros acordes da primeira canción Sünder Vor Dem Herrn (da cal a melodía principal sóname moitísimo pero non sei a qué) e xa cando oín a voz do cantante xa dixen: outros In Extremo máis... Hai miles de grupos que fan case o mesmo que este grupo en Alemania, mesmo tono de voz e forma de cantar, mesma forma de utilizar o folk con guitarras eléctricas...
Pero non, Unherz non utilizan ningún instrumento folk.. polo que.. nos meus inexpertos ollos ante esta forma de facer música, sólo poido consideralos coma "In Extremo sen gaitas nin harpas". Outros por ahí comparanos con grupos coma Die Böhze Onkelz ou Die Toten Hosen, pero sinceramente, se oín algo deles foi rápidamente olvidado, ainda que os nomes sónanme. Sexa como sexa, éste de Unherz, non é un album que esteña mal , ainda que personalmente non me diga moito. 4/10
Veneficum - In Tranquil Absurd (2010)
Melodic Black Metal
Myspace
Unha vergonza para o xénero black metal é o que me atopo con este álbum dos americanos Veneficum. A pesar de contar cun bon sonido, a música que fan; unha especie de black metal con teclados que lle dan un aire sinfónico e certa atmósfera caótica e depresiva, sona totalmente falta de inspiración e cunha composición nula. Un pésimo disco de black metal. 1/10
Secrets She Kept - La Fin Absolue du Monde (2010)
Black Metal
Myspace
Outros americanos coma os anteriores Veneficum que intentan facer black metal... e xa van uns cuantos yankis que levo oído que o intentan, pero moi poucos consiguen facer algo decente, o que me fai pensar se USA é un país incapacitado para certos estilos... bueno, sempre teremos a Absu para romper a norma XD Secrets She Kept desde logo para facer black metal non valen. 2/10
Skyforger - Kurbads (2010)
Folk-Pagan-Heavy Metal
Myspace
Este álbum dos lituanos paréceme moi difícil de comentar. Empezando polo estilo que vexo pouco clasificable... ten elementos folk, ainda que parece que menores que en anteriores entregas, e logo hai unha mezcla extraña entre Heavy con elementos Thrash e Black no que a guitarras-baixo-batería se refiere. A voz podería encaixar perfectamente nun grupo de Thrash con connotacións paganas, ainda que non se trate exactamente de Martyn Walkyier en Sabbat, non é tan veloz nin agudo. É unha mezcla curiosa, e hai cancións coma "Black Rider" (que por certo, paréceme do peor do álbum) que case poderían parecer máis dun grupo tipo Xentrix con toques de .. Motorhead? e ocasionales gaitas. Eu aínda non me aclaro con Skyforger... hai cachos que me gustan moito.. e outros que me pareceron unha broza total. 6/10
Ragnarok (Nor) - Collectors of the King (2010)
Black Metal
Myspace
Os míticos Ragnarok, a banda de culto noruega -non a que era case que unha one-man band inglesa- lanzaron o ano pasado un dos discos de black metal que podería estar perfectamente nun top10 de black do 2010. Collectors of the King ten case 40 minutos de black metal sen concesión. Caña e mala leche por un tubo nun disco escuro, con baterías rápidas maioritariamente e feeling moi noruego na composición. This is pure fuckin' black metal! 8/10
Azahel's Fortress - The Chaos Kingdom (2010)
Black Metal
Myspace
One-man band de Austria que practica un black metal tendente ó medio tempo, influenciado polo black dos 90 nunha onda un pouco máis ambiental, ainda que sen chegar a ser unha banda do tipo black-doom coma moitas que salen últimamente. Bastante bon riffin' que por veces pode resultar repetitivo, ainda que sen saturar, e boas ideas as que saca este home. Non ten a mellor das produccións, ainda que neste estilo sacar algo completamente limpo ata restaría ó resultado final. A mín gustoume. 8/10
Karmic Link - Esoterica (2010)
Melodic Progressive-Gothic Metal
Myspace
Karmic Link é un grupo griego que fai unha mezcla de estilos que vai desde o power melódico ata o progresivo, con toques góticos e electrónicos. A sensación xeral que me produxo este grupo, e oín Esoterica unhas cantas veces, éme difícil de decidir, xa que é un deses que pensas que ten un gran potencial para innovar e facer cousas orixinales, pero que por algunha razón se queda nun "quero e non poido". É innegable que Esoterica ten calidade, pero podería ter sido algo mellor. Aparte, non é que me molesten os arreglos electrónicos, pero nótase demasiado esa batería prefabricada. Pasable, sen máis. 5/10
Caliber 666 - Blood Fueled Chaos (2010)
Death Metal
Myspace
No seu primeiro disco, os suecos Caliber 666 ofrecen un Death Metal bastante estándar que non aporta demasiado novo. As cancións son maioritariamente a medio tempo, cun bon sonido e riffs decentes, a veces tendentes ó black metal debido a ocasionales trémolos, o cantante tampouco o fai mal, pero bótase en falta algo máis de orixinalidade. Ainda así non sei pode decir que sexa un mal disco. 6/10
PD: por certo, a palabra trémolo, segundo me dixo un "artista" de Vigo que toca a guitarra no seu grupo desde fai xa case 10 anos e que non ten moi boa fama -polo que puiden oír, e posteriormente constatar- díxome algo así como ríndose de mín (con cara de... "pobre incauto ignorante") que "trémolo" non é a contrapúa, que é o feito de mover os dedos no mástil cando a nota xa está sonando. A mín sóname como certo tamén, pero ademáis sóname como correcto que o trémolo é a sucesión rápida dunha misma nota ao modo no que a contrapúa o fai. De feito eu aprendino así polo programa de facer música que lle chamaba desa maneira ó que dixen (admito que de teoría musical non teño case que nin idea e tamén por eso calei no momento en que o personaxe este mo dixo)... alguén sabe de certo esto?
lunes, febrero 21, 2011
Entrevista a Fallen Sentinel
Velaquí vai a entrevista feita a Laura e Palomo de Fallen Sentinel feita xa fai uns meses por Abel aka Grilo do Demo, na cal estiven presente e aportei únicamente medios materiales :D Foi unha tarde divertida de charla sobre os planes do grupo e "o mundo do metal". Vouna reproducir tal e como ma enviou, tamén a podedes atopar en Hall of Metal e mais Furia Asgardiana:
Nota: Esta entrevista fue realizada hace meses, pero hubo varios factores que impidieron que se publicara antes. Si bien la mayor parte sigue siendo válida, hay algún que otro comentario referido a planes entonces futuros que actualmente ya se han llevado a cabo, caso por ejemplo del videoclip. Aun así preferí dejarla tal cual se hizo, con algunas anotaciones entre corchetes añadidas a día de publicación de la entrevista.
Pincha en las fotos para agrandarlas.
En la soleada tarde del 15 de junio del 2010, los miembros de Fallen Sentinel Rubén Alonso “Palomo” (cantante/bajista) y Laura Comesaña (cantante/teclista) tuvieron la amabilidad de dedicarnos un par de horas de entrevista presencial a Enlil y a mí, con motivo del reciente estreno de su segunda obra, Perpetual. La conversación fue amena y nos contaron muchos detalles interesantes acerca de uno de los grupos punteros de la escena extrema gallega como es el suyo. A modo de introducción, Palomo nos habló de las actividades actuales de los Fallen.
Después de haber tocado en la Mondo y presentado el nuevo disco, estamos estudiando ahora dónde poner a la venta el CD físico. Optamos por, en un principio, no ponerlo a la venta en tiendas, porque eso conlleva un gasto de distribución y de publicidad que vamos a intentar evitar por ahora, y ver cómo va la cosa, en plan experimento, porque a día de hoy casi es más gasto que beneficio ponerlo en tiendas de música. Entonces, al menos durante estos meses de veranito, vamos a distribuirlo por toda Galicia en distintos sitios, locales de copas y similares, y más adelante ya veremos si hacemos una inversión potente en publicidad y lo ponemos en tiendas en toda España y el extranjero. Quien viva fuera de Galicia puede conseguir el disco contactando con nosotros en fallensentinelofficial@hotmail.com. También estamos planeando una gira en otoño/invierno, porque vamos a dejar el veranito tranquilo, para luego atacar ya a finales de año, a nivel español, evidentemente.
Como bien comenta, la semana anterior, concretamente el viernes 4, el grupo presentó Perpetual, en un concierto (cuya crónica podéis leer en este mismo blog) no exento de algún que otro fallo técnico, pero en el que se armó una buena fiesta, y además tocaron algunos temas por primera vez. Mientras nos atiende la camarera, Laura nos empieza a contar cómo se vio desde encima del escenario, y recuerda cuando se les fue una guitarra y un teclado durante el tema “A part of the show”.
Laura: Hubo algunos problemas ese día, y siempre es difícil ecualizar dos teclados, dos guitarras, un bajo y una batería. En el caso de los teclados, eso es más complicado, porque llenan mucho, entonces te escuchas difícilmente si tienes el monitor un poco lejos… Fue complicadillo, pero sobre todo cuando llegó “A part of the show”…
Palomo: ¡Buhhh!... [risas generales] Sí, a una persona del público se le cayó la cerveza en una regleta de corriente y se apagaron varias cosas.
Con respecto a lo que dice Laura, siempre es complicado para un técnico de monitores hacer el sonido de Fallen Sentinel, porque somos muchos instrumentos, y evidentemente es imposible que todos los músicos estemos cómodos en el escenario. Aparte, en esa fecha hubo un problema técnico añadido, porque se estropeó un monitor y para la mayoría de nosotros fue un poco incómodo estar encima del escenario por el tema de la escucha. A pesar de que Fran Álvarez, nuestro técnico de sonido, es un magnífico profesional, fue un pelín incómoda la escucha por nuestra parte. Pero, aun así, vimos que la gente al acabar quedó encantada y también durante el concierto estaba bastante animada, así que todo nuestro calvario encima del escenario fue recompensado.
De teloneros estuvieron Onyria. ¿Los elegisteis vosotros?
Palomo: Sí, son colegas, buena gente, una firme promesa del metal vigués y sabíamos que con ellos no iba a haber ningún tipo de problema; y de hecho fue así. Son una gente encantadora y músicos con muchísima proyección. Creo que fue una gran elección.
A pesar de acabar de sacar su segundo disco, Fallen Sentinel no es ningún grupo novato, sino que llevan en la brecha trece años ya, y Palomo estuvo desde el principio; no así Laura, que se incorporó en 2004, por tanto fue él quien, entre sorbo y sorbo de su zumo, nos habló de las raíces de la banda, el origen del nombre y sus influencias musicales.
El grupo proviene de otro grupo anterior, del que sólo seguimos Simón Alonso y yo. El nombre se me ocurrió a mí y no sé por qué [ríe]. Esa pregunta me la hicieron muchas veces, yo creo que… no sé, probablemente sea por el tema de Mike Oldfield, “The Sentinel”, del Tubular bells II, que fue una palabra que me gustó. Me gustó “sentinel”, me parece una palabra bonita. Y luego lo de “fallen” no sé por qué se lo puse. Fue una cosa mía, que se me ocurrió un día. Se lo dije a la gente, a la gente le gustó, y ahí queda.
Fallen Sentinel como tal nació en 1997. Luego se unió Tamara Martínez, después hubo un pequeño parón y luego por fin volvimos otra vez a tomar las riendas, y en el 2000 por fin salimos ya en directo como sexteto, con la particularidad de tener dos teclistas, que fue una cosa que a la gente le chocó bastante. Y desde el 2000 llevamos hasta hoy dando guerra. Hubo años que estuvimos parados, por el tema de que se iba gente, venía otra gente… Es muy complicado tener un grupo con unos mismos componentes mucho tiempo porque evidentemente cada uno tiene su vida y la gente tiene que elegir muchas veces entre hobby y trabajo o estudios, y casi siempre el hobby es lo último. Pero bueno, ahí seguimos y estamos orgullosos de nuestros años desde el principio, con sus pros y con sus contras pero bueno, aun
así es un logro y un orgullo seguir aquí tras esos trece años, desde que empezó todo.Y con respecto a nuestras influencias, cada uno de nuestros integrantes tiene diferentes gustos musicales. En un principio en el grupo éramos admiradores de grupos en la onda de Cradle Of Filth, Dimmu Borgir… pero con el paso del tiempo también nos fue tirando la onda progresiva, con grupos como Dream Theater o Symphony X, y también la onda gótica de otros grupos… [se gira hacia Laura] ¿Qué grupos te gustan a ti, por ejemplo?
Laura: Yo soy más rockera, en realidad. A mí me gusta muchísimo Dio, al que escucho desde pequeñita, Rainbow, Savatage, pero ahora también escucho mucho Amorphis, por ejemplo, Orphaned Land, The Gathering, Lacuna Coil… Es que hay miles de grupos que me pueden influir, y no solamente del metal. También me influye mucha música pop, por ejemplo. Aunque no escucho ni jazz ni blues sí que intento escuchar un poco de todo. Incluso me gusta la música techno. Me influye toda clase de música, siempre que sea buena.
Eso sí, más tarde aclaró que cuando dice pop se refiere a Roxette, no a El Canto del Loco… Al margen de esto, no pude evitar preguntarles por qué escriben las letras en inglés, en lugar de usar el castellano o el gallego.
Laura: Proyección internacional. [risas generales]
Palomo: ¡Vender millones de discos! No, yo siempre lo dije: es básicamente porque creemos que es el idioma que mejor encaja con este tipo de música. Es por simple tema fonético, y que la mayoría de música que escuchamos está en inglés, y bueno, es como si quieres cantar una sevillana en alemán: no empasta. Aparte, el inglés es un idioma que nos resulta bastante cómodo a la hora de componer las letras.
Un rato antes de la entrevista, mientras nos dirigíamos al punto de encuentro, mi compañero me comentaba que él tenía el debut Eternity & before desde el año 2003, lo cual contradice la información que se encuentra en internet, que dice que salió en el 2004. Palomo nos aclaró el asunto.
Es que fue grabado en el 2001, como premio por haber sido los vencedores del certamen Ciudad de Vigo – Revoltallo, y se acabó de grabar en el 2002, si no recuerdo mal. Luego hubo un parón en el grupo porque nos dejó nuestro batería y veíamos una tontería sacar el disco sin poder presentarlo en vivo. Esperamos a tener un batería que nos diera confianza de cara al directo, lo que sucedió en el 2003, y entonces entre finales de ese año y principios del 2004 lo sacamos a la venta. De ahí ese pequeño desajuste, porque alguna gente ya lo había escuchado antes.
¿Y qué sentisteis cuando finalmente salió el primer disco: emoción, miedo, todo a la vez a lo mejor…?
Palomo: Bueno, antes ya habíamos sacado una demo llamada Inert, grabada en los estudios de la Escuela de Imagen y Sonido de Marcote (Vigo). Una grabación peculiar, porque fue realizada por técnicos en prácticas y fue muy simpática. Aun así, evidentemente no fue una grabación al uso, no estaba excesivamente bien, y luego Eternity & before ya sonó bastante mejor, en un estudio profesional.
Aun así, siempre quedó la sensación de que en E&B se pudo haber hecho mucho más, pero ya se sabe que en el estudio hay problemas de tiempo, problemas técnicos… Aun así estamos muy orgullosos de todo lo que hicimos en ese disco. Incluso se quedó un tema colgado, que no se pudo incluir porque se borraron accidentalmente unas pistas. El tema era “Lilith”, que aparece ahora en Perpetual. Recuerdo que la gente acogió el disco realmente bien y le tenemos mucho cariño. ¡Hasta la Heavy/Rock lo puntuó con la máxima calificación!
Unos días antes de la entrevista estuve repasando sus lanzamientos anteriores, y la maqueta Inert, que oía por primera vez, me sorprendió por lo oscura que es, incluso diría que bastante blackmetalera, no me esperaba tanta caña. ¿Qué opinan sus artífices al respecto?
Palomo: El grupo tiene una evolución clara desde el principio, que era más en la onda del black melódico, como Cradle Of Filth o Dimmu Borgir y todo este tipo de grupos, y ahora estamos más en la onda gótica/progresiva, por así decirlo. Siempre hay gente a la que no le parece bien nuestro cambio, pero estamos convencidos de que ha sido a mejor.
Laura: Tampoco yo creo que haya mucho cambio. No es una ruptura, sino una pequeña evolución hacia un tipo de música un poquito más melódica.
Palomo: Inert tenía temas más rápidos. La diferencia, básicamente, es la velocidad. Creo que ahora nuestras composiciones están mucho más trabajadas.
Desde que salió el Eternity & before hasta la edición de este segundo disco pasaron seis años y piquillo, y no deja de resultar llamativo leer en el libreto que, en realidad, Perpetual fue grabado entre finales del 2005 y principios del 2006. El plan era sacarlo en verano de ese año, pero las cosas no salieron como cabía esperar, así que se fue demorando hasta ahora. La mezcla fue hecha por el propio Palomo, y para la masterización, aunque planeaban enviarlo a los famosos estudios finlandeses Finnvox, al final se decantaron por otro estudio de Brighton (UK). Cuando les preguntamos qué sentían ahora que por fin estaba en la calle, la respuesta fue la esperable:
Palomo: ¡Yo, alivio! [risas generales] Para mí fue una locura.
Laura: Para ti y para todos, fue muy duro.
Palomo: Pasamos por seis técnicos de sonido, gastando mucho dinero y gastando mucho tiempo, y nunca nos quedaba como nosotros queríamos. Al final cogí yo las riendas y, sin tener mucha idea del mundo del sonido en aquel momento, le puse mucho corazón y creo que fui, humildemente, el que mejor sonido le sacó.
Se me ocurrió que quizá fuera por eso que le llaman Palomo, “yo me lo guiso yo me lo como”, pero parece ser que el mote ya venía de atrás… A continuación quisimos saber un poco acerca de la incorporación de Laura a Fallen Sentinel, y fue ella misma quien, tras salir victoriosa de una ardua batalla con una tetera demasiado grande y una taza demasiado pequeña, nos contó todos los detalles.
Yo entré en 2004. Además me acuerdo perfectamente de cuando entré, porque yo era muy fan de Fallen. Fue justo en un concierto suyo cuando Loreto [Otero, anterior teclista], que es colega mía, vino a hablar conmigo y me preguntó si quería sustituirla. Yo al principio no me veía capaz de tocar esta música. Pero ella insistió. Aparte, es bastante difícil encontrar en esta ciudad un teclista al que le guste este estilo de música. Al final me lo pensé mucho y dije: bueno, voy a intentarlo. Y fueron dos meses intensivos con Palomo y con Loreto enseñándome los temas. Me di mucha caña para poder alcanzar el nivel; no tenía estudios de música, tTocaba de oído y aprendía de oído, por lo que en ese momento fue bastante complicado.
Hablábamos antes de que tuvisteis muchos cambios en la formación, pero sobre todo parece que sois víctimas de una especie de “maldición de las baquetas”, porque baterías es lo que más tuvisteis. ¿Qué les hacéis a los pobres baterías?
Palomo: Nosotros nada… Supongo que será coincidencia que sea el de batería el puesto que más ha cambiado.
Laura: Yo creo que es una música muy complicada técnicamente. Lo más difícil de Fallen es que, aunque son complicadas las guitarras, son complicados los bajos y son complicados los teclados, lo más complicado es la batería. Es la que tiene que sustentar todo el resto de la música. Hay que ser técnicamente muy bueno para estar en la batería de Fallen.
Palomo: El tocar la batería en Fallen Sentinel exige muchísimo sacrificio. Exige no solamente llegar y sacar los temas fluidos, sino estar en casa trabajando duramente todas las partes. Las partes de batería no son, digamos, naturales, que salgan porque sí. Son baterías que son muy complejas, y que hay que estudiar en casa. No se puede llegar al ensayo y ya salen porque sí; tienen una serie de detalles que a un batería normal de los que tocan por instinto le chocan. Son
baterías muy trabajadas. Y ese tipo de sacrificio durante X tiempo satura. Puede que sea un sacrificio que la gente no pueda llegar a asumir. No es fácil tocar la batería en Fallen, yo soy el primero que lo dice. Es muy complicado tocar este estilo, y exige bastante sacrificio físico, por lo que hay gente que no puede permitirse ese esfuerzo. También exige mucha responsabilidad, porque somos seis músicos y si falla la batería, evidentemente, nos perdemos todos. Es el puesto más complicado en cualquier estilo, pero en nuestra música muchísimo más, porque que se vaya un mínimo puede hacer que nos perdamos todos. Hay partes que son muy muy exactas, y a nada que se pueda equivocar, ya nos vamos todos fuera. Es complicado. Pero no sé, yo… los baterías… [risas de ambos] los baterías son en general gente muy peculiar… y no voy a hablar de ello. [Más risas.]Laura: Pero bueno, estamos encantados de tener a Adrián ahora con nosotros, porque si sigue así, no sé dónde va a acabar, pero llegará muy lejos.
¿Adrián está en alguna banda más?
Palomo: Undertown. Es un grupo en plan rock noventero/indie. Una onda muy diferente a la nuestra. Pero Adrián es fan del progresivo, de grupos como King Crimson, como Yes…
¿Fuisteis vosotros a buscarlo o vino él?
Palomo: Cuando nos dejó David Castro probamos seis meses con Nacho Dafonte, batería de Minim, pero la cosa no fue para adelante. Es un chaval muy joven, al que le faltaba muchísima experiencia en nuestro estilo… Entonces él nos recomendó a Adrián Charlín, que también cuando llegó alucinó porque, aunque técnicamente es buenísimo, venía de un estilo donde no se usaba mucho doble bombo y se cansaba en las partes largas de muchas semicorcheas seguidas. Entonces tuvo que ponerse las pilas en el sentido físico. Notamos que los compases complicados los cogía a la primera, que tenía muchísima facilidad, muchísimo talento; pero lo que le faltaba era el fondo físico en las piernas.. Pero se lo trabajó más que muchísimo. Estuvo muchas horas en casa dándole caña, y ahora va sumamente bien. Tenemos batería, si él quiere, para rato.
Si echamos cuentas, no es difícil deducir que el que grabó el disco no fue Charlín, sino David Castro, que era quien llevaba las baquetas por entonces. En cualquier caso, esas mismas cuentas nos hacen pensar que probablemente haya mucho más material compuesto; tras confirmar esta suposición, Palomo nos comenta el posible futuro de los nuevos temas.
Yo tengo ahora un pequeño “home studio” en casa, y creo que sobre diciembre podremos tener una previa hecha en mi casa con algunos nuevos temas. Tenemos temas de sobra, y creo que en este medio año que tenemos de aquí allá podemos hacer una preproducción. Pero ahora bien, de ahí a decirte una fecha para sacar el disco hay un gran trecho. La suerte es que, al tener un home studio en casa, todo se hace mucho más cómodo: no hay que ir al estudio pillados de tiempo, que si X horas te vale X dinero… Se trabaja mucho más cómodo en un home studio, y a día de hoy se pueden conseguir unas calidades de sonido que hace años eran impensables en un estudio casero. Por tanto, podemos tener una pequeña previa de lo que pueden ser los temas para un disco en unos meses y luego ver lo que se puede hacer ya en un estudio profesional.
¿Cuándo empezaréis a tocar algunas de estas canciones nuevas en directo?
Palomo: En otoño. Probablemente cuando presentemos el nuevo disco en otros sitios. Se puede tocar algún tema de los nuevos para que la gente que estuvo esperando por este disco y que ya estaba un poco harta de escuchar siempre en directo las mismas canciones de siempre tenga algo nuevo que escuchar.
¿Nos podéis decir cómo son? Más melódicas, más extremas…
Palomo: Mejores. [risas] Lo que sí es probable es que compongamos ahora canciones un pelín más cortas de duración. Desde los principios hasta ahora se produjo una reducción de duración de los temas. Antes teníamos temas de incluso diez minutos, y ahora tenemos temas más, digamos, estándar… Probablemente eso la gente sí que lo va a notar.
Laura: Nos vamos a hacer comerciales. Lo que queremos hacer es acabar en los 40. [risas]
Acabaréis haciendo pop. Ya tenéis una balada… [en alusión al tema “Nosferatu”, que anunciaron en el concierto como balada y es la más cañera del disco]
Palomo: Tenemos todo tipo de registros en el nuevo disco. Pero lo que sí que creo es que la gente va a notar muchísimo más trabajo en las melodías, sobre todo en las melodías vocales. Me parece un gran disco en la parte compositiva.
Volvemos a recordar el Eternity & before, la mitad del cual consiste en varias canciones unidas por un hilo conductor, formando una hexalogía llamada “Before”. Con ese antecedente, y siendo un grupo que gusta de crear diferentes ambientaciones para los distintos temas, les preguntamos si piensan hacer alguna vez un disco conceptual completo, de principio a fin. Al oír la pregunta, se miran en silencio unos instantes y finalmente es Palomo quien contesta:
Palomo: Yo, de hecho, el siguiente lo tengo pensado como tal. Creo que lo podemos hacer conceptual por lo menos el tema letrístico… Sí, es una idea que nos gusta.
Laura: Lo que sí es cierto es que todos los temas tienen un punto común, que es que son todos muy depresivos, son todos muy negativos. Siempre representamos el lado oscuro del ser humano, siempre. Somos bastante negativos componiendo.
Parece que a Palomo no le gustó mucho ese adjetivo, porque al oírlo arrugó la nariz y empezó a mover la cabeza pensativo. “Negativo es feo”, repitió varias veces; al final se pusieron de acuerdo entre los dos en llamarlo pesimista.
Aclarado este punto, pasamos a preguntarles por el proceso de composición de los temas.Palomo: A día de hoy quien más compone puede ser Laura, seguida de mí, probablemente. Básicamente, cada uno tiene o una canción entera o la mayoría de la canción pensada, y luego se le presenta al resto de componentes. Entonces cada uno se busca sus castañas. Puede ser, por ejemplo, que Laura componga un tema y diga: “mira, pues el bajo molaba que hiciera esto”. O puede decir: “mira, el bajo, lo que tú veas que es lo mejor”…
Laura: Cada uno lleva una idea, pero luego cada músico hace su trabajo. El tema es que, por ejemplo, yo no sé tocar el bajo, no sé tocar la guitarra, entonces yo no le puedo decir: “haz esto, haz aquello”, porque puede resultar un disparate. Entonces eso siempre tiene que correr a cargo de cada uno. Cada uno lo adapta a su terreno.
Palomo: Claro. Puede haber partes que tú digas: “tengo la idea de que el bajo puede ir por aquí o por allá, o la guitarra podía ir así o asá”… y luego el instrumentista puede decir: “pues sí, me parece bien la idea”, o: “no no, mira, tengo esta idea mejor, a ver qué tal”. Y luego lo hablamos y vemos si todo encaja. Es complicado, porque son seis instrumentos y hay que hilar muy fino. Puede haber un choque armónico a la mínima y por eso tenemos que tener todo bien claro para que todo encaje.
Cuando les preguntamos si a la hora de componer buscan la inspración más allá de la música es cuando obtenemos dos puntos de vista opuestos.
Palomo: Yo, cuando compongo, lo hago puramente desde el punto de vista musical. La letra la tengo como algo que sé que tiene que ir, pero, entre comillas, entre mil comillas, “accesorio”. Para mí lo principal es la música. Y a la hora de componer, hay días que coges el instrumento y das cuatro notas y sale algo que es bueno; otros días que estando horas y horas no sale nada; otros días estás andando por la calle y se te ocurre una melodía de repente...
Laura: En el autobús pasa mucho.
Palomo: Lo de la composición es muy extraño, porque a veces puedes tener un día inspirado que salen mil melodías, y otro día que no sale nada. Pero yo personalmente compongo desde la base de la música, y luego ya la letra va después.
Laura: Yo, por mi parte, compongo desde un punto de vista temático. Me apetece hablar de algo y entonces me imagino cómo lo voy a contar. Pero yo sí soy bastante emotiva componiendo, y siempre busco que lo que digo sea principal y que luego venga la música; que esté acorde con lo que estoy diciendo. No soy tan técnica como Palomo en ese sentido.
Además de teclista y cantante, Laura se dedica profesionalmente al dibujo artístico, y de hecho todas las ilustraciones del libreto, que serán unas doce o trece, fueron realizadas por ella; éstas muestran diferentes escenas en un jardín florido, con una niña pequeña y una mujer de delgadez cadavérica. Sabiendo esto, le pedimos que nos cuente un poco acerca de su trayectoria por un lado, y por otro, que nos explique lo que representan las figuras de los dibujos; se me ocurre que la mujer flaca puede ser Lilith, pero estaba equivocado…
Más que trayectoria, estoy empezando. Yo estudié Bellas Artes y es algo que me gusta desde pequeñita, entonces es lo que hago siempre. Profesionalmente o no, intento todos los días dedicarme a ello un poquito. Ahora sí que tengo ahí algunos proyectos para que salgan publicados, pero con el tiempo se verá, porque es un mundo bastante complicado.
Respecto a “esa mujer tan flaca”: mira, me acuerdo que nos habíamos reunido en casa de Palomo para decidir cómo iba a ser el libreto. Entonces propuse que, si ellos querían, lo hacía yo, y les llevé algunos de mis dibujos para que les echaran un vistazo. La portada es una adaptación de otro dibujo mío en el que aparece ese mismo personaje, que está inspirado en la leyenda gallega de la Santa Compaña. Fue David Zarandón el que dijo: “éste, este dibujo es el que tiene que estar en la portada”, aunque luego sufrió algunos cambios. La historia del libreto la hicimos un poco entre todos. Yo me encargué de hacerla, pero fue idea de Palomo también. Lo que queríamos contar era un poco quizá acorde con el tema de “Innocence”. [Mira a Palomo] ¿No?, un poquillo…
Palomo: [pensativo, se encoge de hombros] Mmm…
Laura: Sí, bueno, un poco por el tema de la niña y tal, pero…
Palomo: Ssssí… lo que pasa es que luego… se desvió…
Laura: [ríe un montón] Sí, bueno, luego se desvió un poco…
Palomo: Se desvió bastante… No, el tema del libreto es que aunamos una idea que tenía yo, filosófica, metafísica, con los dibujos de Laura. El tema que yo me planteaba era el de que si se dice que cuando alguien muere ve la luz, entonces cuando alguien renaciese vería la oscuridad. Entonces a partir de ahí unimos los dibujos de Laura con esa idea. Y ese fue un proceso un tanto confuso porque veíamos los dibujos y nos decíamos: ¿esto qué significa?, ¿este dibujo adónde nos lleva? … Pero al final pudimos hacer que la historia tuviera coherencia.
Laura: Quizás lo más complicado fue adaptarlo al formato del libreto, porque no es como un cómic, que metes todo lo que te da la gana; aquí también tienen que ir las letras. Y eso fue quizá lo que más problemas nos dio. Pero bueno, estamos muy contentos con el resultado.
En la parte posterior del libreto aparece una lápida con una inscripción que viene a decir precisamente lo que quería expresar Palomo, concretamente: “As we see a beam of light when we’re dying, we’ll be caught by the shades when we are reborn. HERE COMES THE DARKNESS.” Tras esta curiosa historia, cambiamos de tercio para hablar un poco de la escena metalera gallega actual.
Palomo: Bien, vamos a ver, ¿desde qué punto lo preguntas? ¿La escena tocando qué temas? A día de hoy, con respecto a la escena musical, si hablamos de grupos, hay muchísimos grupos. Calidad, muchísima. Pero pasa lo de siempre: lo que no hay en Galicia es industria musical. Cuando la gente habla de escena, yo a veces no sé muy bien de qué están hablando: si hablan de cantidad, si hablan de calidad, si hablan de industria… Evidentemente no es lo mismo cuando toca un grupo pequeño que cuando toca un grupo grande. Si viene aquí Iron Maiden, de repente todo el mundo es metalero, pero si el concierto es de un grupo buenísimo pero que es de tu ciudad y que no conoce nadie, pues no tiene público. Eso pasa en todos lados, es evidente. Me parece simpático cuando la gente dice que no hay escena aquí en Galicia y recuerdo haber leído una entrevista a In Flames que decían que , en una tan afamada como es la escena escandinavia, en sus principios iban como mucho doscientas personas a verlos por concierto. O sea que lo de la escena musical, si hablamos de público, estamos casi en todos los sitios igual. No dudo que sí que es cierto que en Europa adelante hay más, digamos, cultura metalera que aquí y mucha más industria En ese sentido la escena musical gallega metalera no existe. Nadie puede vivir de la música metalera a día de hoy. Si hablamos en ese sentido, como mucho Los Suaves; y tampoco es metal, es rock and roll, por así decirlo. También Kathaarsys están luchando por ello, pero no es nada sencillo.
Volvemos a cambiar de tema, esta vez hacia las polémicas descargas de música en internet. [No, aún no se hablaba de la ley Sinde por entonces.]
Laura: Yo estoy a favor.
Palomo: Se ha popularizado la cultura. Por un lado, a los grupos pequeños les viene muy bien, porque evidentemente tienen a todo el mundo como mercado. A los grupos grandes que han invertido mucho dinero en hacer su disco, evidentemente, les va a quitar ventas de ese disco, pero aun así también puede darles publicidad para sus conciertos. Esa es la cuestión, que igual lo que les quita de vender discos, les puede favorecer en los conciertos. Es publicidad gratuita. En ese sentido está muy bien, porque es una forma sencillísima y baratísima de que te escuchen en todo el mundo. Y ya digo que es un inconveniente para la gente que gasta dinero en hacer su disco, pero también le viene bien en el sentido de que no tiene que hacer tanto gasto en publicidad si ya tiene un nombre.
Laura: Hoy en día cuando sacas un disco ya tienes en cuenta eso, y entonces lo que tú haces es ofrecer otra clase de cosas para que compren tu producto, como vídeos, o material exclusivo. Es decir, el que le gusta la música y que es fan de un grupo va a querer tener el disco original. Yo lo veo como una ventaja de cara al público. Al que le interese la música y tener música, pues comprará.
Palomo: El fan lo comprará. Te lo bajas y ¿te gusta? Pues este me gusta, me lo compro, me vale la pena. Antes ibas un poco a ciegas, comprabas un disco y decías tú: “bueno, a ver”. Llegabas a casa y te podrías llevar un gran chasco. Ahora, primero lo pruebas, y luego, si te vale la pena comprar el disco, lo compras.
Laura mencionó los vídeos, pero hasta ahora no tienen ninguno oficial. Lo más parecido que hay es un montaje de imágenes en directo del grupo tocando el tema “Nightmare”, grabadas con dos cámaras; ese montaje lo hizo Palomo como divertimento, sin más aspiraciones. ¿Tendrán planeado hacer un videoclip de verdad por fin? Ella resopla…
Laura: Lo del vídeo, dios mío, eso sí que es una maldición [ríe]. Tenemos “intentos de”, alguna vez hicimos algo para el disco anterior, pero el problema es que vamos cambiando de gente con el tiempo, y entonces todo lo que vas haciendo se pierde.
Palomo: ¡Hay que hacerlo este verano, hay que hacerlo! Ideas hay, el problema es que hay que gastar pasta, evidentemente, para hacer algo decente. Se puede hacer algo para adelante, pero molaría hacer algo digno, y eso vale dinero. Pero bueno, algo se hará. Este verano se hará.
¿Se atreverá la dibujante con algo de dibujos animados?
Laura: Ehh, ¡uf! Yo creo que eso va a ser un poco complicado [ríe].
Palomo: Un videoclip llama mucho a la gente. Lo haremos, aunque no sea de dibujos animados.
[A día de hoy, el videoclip ya está hecho y corresponde al tema "Lilith".]
Además de Fallen Sentinel, Laura milita en otro grupo llamado In.verno, de estilo más cercano al gótico/melódico, en el que se encarga de la voz solista. Le pedimos que nos cuente las actividades actuales de dicha banda, y ya de paso, si hay más proyectos paralelos en Fallen Sentinel.
Laura: El año pasado sacamos el último disco, Realscapes. Anteriormente habíamos hecho la maqueta In darkness again; después sacamos el Realscapes, que no tiene nada que ver con la maqueta; y ahora vamos a por el siguiente. Es decir, es paralelo literalmente, porque yo ahora mismo voy a la par con Fallen y con In.Verno. Creo que ninguno más está en otros proyectos salvo Adrián.
Palomo: Sí, Adrián tiene Undertown. Y yo mismo ahora tengo la idea de hacer un proyecto en solitario. Me pillé un instrumento nuevo, se llama Kelstone. Soy endorser y el primero en España en tenerlo. Es un instrumento que es así como un
Chapman stick, ¿sabes lo que es un Chapman stick?Sí, es como un bajo, pero sólo un mástil.
Palomo: Efectivamente. Yo tuve uno y tiene cierto parecido. El Kelstone tiene nueve cuerdas, se toca con el instrumento tendido horizontalmente sobre un soporte de teclado y con las cuerdas hacia arriba. Éstas se pulsan con los dedos, haciendo tapping, aunque también se puede tocar con púa, como un lap steel o una guitarra. Es como un híbrido entre teclado y guitarra/bajo. Estoy planeando hacer un proyecto en solitario, tocando con proyecciones por detrás. Algo de New Age. Pero es una cosa a largo plazo. Algún día saldrá… [ríe]
Esto me recordó a Mortiis, con sus teclados y sus escenarios medievales, pero Palomo recalcó que será algo diferente. [Actualmente ya hay varios vídeos suyos en el Youtube; buscad Rubén Alonso Kelstone.] Volvemos a Fallen Sentinel. Aunque realmente no son el grupo más activo en directo, tenemos curiosidad por saber si salieron de gira al extranjero alguna vez o piensan hacerlo próximamente. Demuestran ser más bien caseritos.
Palomo: Portugal, es lo único fuera de España a donde hemos llegado. En Portugal tocamos con Immortal y con Primordial, en el 2000. En Gaia, frente a Oporto, en la sala Hard Club. Era increible, simplemente preciosa. Fue una gran experiencia, con un montón de gente, con Primordial y con Immortal… fue la de dios. Y hablando de Portugal, estábamos incluidos en el Lagoa, donde íbamos a compartir cartel con Opeth, WASP, Obituary, … pero desgraciadamente fue un evento que se suspendió. Luego tocamos en diferentes ciudades de España: Madrid, Barcelona, …pero nada en el extranjero. Tenemos compromisos laborales y es dificil tener días libres los 6 a la vez. Además una gira es bastante cara. Para recuperar lo que inviertes es complicado. Es dificil a día de hoy hacer una gira por Europa sin perder pasta. Tú puedes salir por gusto personal, pero si quieres recuperar el dinero la cosa está cruda. Me refiero a estos niveles, como grupo amateur. Pero sé que a muchos grupos profesionales les cuesta mucho también, a pesar de lo que pueda parecer.
¿Cuáles son vuestros planes para lo que queda de 2010?
Palomo: Pues nada, en otoño retomar el directo, presentando el nuevo disco, y seguir sacando temas para el álbum que venga después. Ya tenemos bastantes canciones compuestas y queremos sacar el siguiente disco cuanto antes.
Bueno, pues eso fue todo por nuestra parte. Si queréis añadir algo, un saludo a nuestros lectores o contar alguna cosa…
Palomo: Muchas gracias a vosotros por la entrevista y animamos a vuestros lectores a entrar en nuestro myspace (www.myspace.com/fallensentinelofficial), escuchad nuestros temas, y espero que os guste nuestra música. El que quiera comprar el disco que recuerde que puede contactar con nosotros en fallensentinelofficial@hotmail.com. ¡Y que no duden en asistir a nuestros conciertos!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





