ENUMA ELIS

Microreviews Xaneiro'12 - I

2012-02-01T00:01:00.001+01:00

Volvo outra vez con Microreviews. Non pensedes que neste mes de Xaneiro oín poucos discos, senón máis ben todo o contrario XD Resulta que se foron amontonando demasiados, e fixen un auténtico maratón para ir eliminando as cousas que non me gustaban e facer espacio no disco do ordenador. Ainda me queda moito por oír, polo que o de escribir Microreviews tomareino con máis calma.

One Man Army and the Undead Quartet - The Dark Epic... (2011)
Melodeath
Myspace
Cuarto álbum destes suecos, que se formaran baixo a tutela de Johan Lindstrand cando deixara The Crown no 2004. The Dark Epic... non é un álbum que supoña unha ruptura no xénero tan explotado do Melodeath sueco, nin tan sequera se diferencia excesivamente dos anteriores discos da banda, que podemos comparar estilísticamente con The Crown, Carnal Forge, Darkane os primeiros Soilwork...
En efecto, pode que neste sentido a banda non sexa excesivamente innovadora, pero hai pequenos detalles que sí que permiten decir que este álbum pode merecer unha escoita. O punto máis importante relacionaríao coa intención de ampliar conceptos e estructuras musicales, cousa que se vé reflexada sobre todo en dous temas coma son "Sandman Apocalypse" e "The Dark Epic". Ambos cunha duración de case 8 e 9 minutos correspondientemente, proporcionan unha cantidade de riffs e ideas por minuto harto interesantes, sendo sobre todo novedoso o planteamento da canción "The Dark Epic", no que logo duns 5 primeiros minutos instrumentales, meten a parte vocal para o medio-final (!?). Por certo, sen dúbida o mellor tema do disco e probablemente o mellor que lle escoitara a OMAATUQ.
Na parte menos positiva, vemos coma o resto do álbum se deixa levar nun melodeath-thrash bastante xenérico... ben executado, pero que non sorprende. Tamén añadiría a inclusión dunha última pista totalmente innecesaria de 2 minutos; penso que o álbum houbera gañado máis se acabara por todo o alto con "The Dark Epic".
Sólo polo tema The Dark Epic, merece unha escoita. 7/10

Sacrilegious Impalement - II - Exalted Spectres (2011)
Black Metal
Myspace
Segundo disco destes finlandeses, que tal e coma pasou co primeiro, "Cultus Nex" en 2009, pasará desapercibido para a maioría do público blacker. Non poido decir outra cousa que non sexa que o seu Black Metal é bastante estándar e cheo de clichés, eso sí, adecuadamente executado e incluso temos algúns momentos interesantes, pero na súa maioría permanece na mediocridade dos miles de álbumes do estilo que salen por ano.
Para ser máis precisos coa música de Sacrilegious Impalement, pódese decir que fan un Black inspirado de escola noruega e sueca que colle un pouco de varias bandas coma Marduk, Setherial, Lord Belial, Watain, Tsjuder,... co habitual tremolo-picking liderando e variacións basicotas de batería que vai alternativamente de medio tempo a blast.
Prácticamente non sobresale ningunha canción sobre o resto, así como tampouco sobresale a técnica de ningún dos seus componentes nin a predictibilidade dos temas, facendo un álbum xenérico que dá a sensación de telo xa oído moitas veces noutros grupos.
Predictable Spectres. 5/10

Vendetta - Feed the Extermination (2011)
Thrash Metal
Myspace
Os veteranos alemanes Vendetta, con máis de 20 anos de historia pretenden conseguir un puesto entre os grandes do seu país nesta nova ola de Thrash que estamos a vivir. Alemania conta cunha larga tradición thrashera e de Speed Metal, entre a que se encontran algúns dos máis influyentes e populares grupos non sólo a nivel europeo, senón mundial. Era obvio logo, pensar que trala sombra de bandas coma Sodom, Kreator, Destruction, os primeiros Helloween, Running Wild ou Blind Guardian nacerían multitude de bandas que pretenderían seguir os seus pasos. No caso de Vendetta, a banda consigueu certa fama underground a finales dos ochenta, cando o Speed-Thrash estaba en boga, pero posteriormente quedouse no ostracismo durante os noventa. Foi hai catro anos cando, vendo un interés renovado no Thrash ochentero, se decidiron a volver, e este 2011 sacarían o segundo álbum trala reunión.
Non escoitei o anterior, pero se ofrece o mesmo que Feed the Extermination, témome que Vendetta non tardarán en volver ó ostracismo, xa que o Thrash moi influenciado polos máis groovies Anthrax, Pantera ou Death Angel, quédase soso, trasnoitado e con falta de vida. Prácticamente todos os temas seguen unha línea parecida e predecible; penso que a calquera nose sería difícil destacar algún. Ademáis, a producción non axuda; as guitarras sonan pouco potentes, as líneas vocales con pouca forza, os estribillos desganados e ainda por encima os poucos inspirados riffs, oídos xa ata a saciedade, pero en peor, rematan a faena.
Thrash for the Trash. 2/10

Amoral - Beneath (2011)
Heavy Metal/Hard Rock
Myspace
Despois das pésimas críticas do seu anterior disco Show Your Colors no que os finlandeses se decidiran por "evolucionar" cara un Heavy Metal con trazas de Hard e algún deje ó seu anterior Melodeath, Amoral continúan o seu camiño por derroteiros máis melódicos en Beneath.
Que unha banda faiga caso omiso a tódalas críticas que lles choven e faigan o que lles gusta é algo digno de respeto (ainda que se volveran a facer Melodeath serían a vista dos fans uns chaqueteros XD), e como tal, ata ahí eu alabo o seu empeño. Pero hai un problema: habería moitos fans que criticarían Show Your Colours "pola vendida" dun teóricamente bon grupo de Melodic Death, pero penso que a maioría realmente pensou que ese era un álbum por debaixo das expectativas de calquera de Hard'n Heavy, e algo parecido pasa con Beneath, que comparte a mesma falta de forza, de pegada e de memorabilidade no oínte que o seu predecesor. A elo axuda unha composición mediocre, ainda que non é do peor que oíra no estilo; por exemplo, a canción de 8 minutos que abre o disco, tenta tocar varios paos e faino dunha forma convincente e case "Progre", característica que se repite algunha outra vez no disco, coma en "Of Silent Stares & Fire Lost". Pero o problema vén no resto dos temas, cada un máis olvidable que o anterior, e cun OT coma Ari Koivunen que pasa a ser incluso molesto, xa non sei se polo seu tono de voz, polas líneas vocales -algunhas horribles- ou ambas cousas.
Polo resto, hai referencias tanto ó Heavy clásico da NWOBHM, ó Hard Rock tanto antigo coma moderno, e incluso algún momento máis "cañero", pero que a duras penas chega a ser cercano á súa etapa anterior, falando a todos os niveles.
Beneath non pasará á historia da música, e Amoral cavan un pouco máis a súa tumba.
Beneath... already behind... 3/10

The Rotted - Ad Nauseam (2011)
Death Metal
Myspace
Desde a mítica Candlelight Records, chegan os ata o dagora desconocidos para mín, The Rotted, grupo que surxiu das cenizas de Gorerotted. Estes británicos tocan un Death Metal con moita influencia Old School, e reminiscencias do Grind e do Punk-Rock/Death'n Roll que resulta bastante adictivo. O acerto de Ad Nauseam baséase nunha simpleza musical que realmente dá no punto, derivando nun CD fácil de dixerir para os fans do Death.
Con The Rotted atoparemos poucos detalles técnicos nos riffs (ata pasaron tamén dos solos!) e un sonido lixeiramente sucio, pero que lle vai perfecto ó seu estilo directo e básico, destacando especialmente o sentido rítmico dun batera polivalente e un baixo poderoso.
Sen ser un gran amante do Death-Grind, mín pasouseme nun suspiro e pareceume un disco bastante pegadizo e que te leva a onde quere cunha gran facilidade sen obviar a brutalidade.
Ad Notablem. 7/10

Elizium - Relief by the Sun (2011)
Symphonic Doom-Gothic
Myspace
Mira que levo oído música últimamente, xa digo que perfectamente uns centos de discos en días. A maioría eran grupos que sacaban o seu primeiro traballo e como as miñas impresións non foron demasiado positivas, directamente pasei de metelos en ningunha microreview. Non me mola eso de decir malas cousas de grupos primeirizos. Pero ó que iba, foi poñer "War in Heaven", a primeira canción de Relief by the Sun, e decir: "fijo que este grupo leva máis dunha década". A razón, pois non o sabería explicar; foi coma un feeling, pero o feito de que me sonara á época medio-noventera de grupazos daquela coma Tiamat, Cemetary e Lake of Tears tivo que ver. Un xa non se encontra hoxe en día bandas que recollan influencia de todo o que foi aquel movemento de expansión do Doom a terrenos novos mezclando esa vena "extrema" con dejes máis góticos, setenteros ou sinfónicos.
En definitiva, pois sí, Elizium (non confundir cos millares de Elysium) son uns holandeses que levan na música máis de 20 anos, ainda que Relief by the Sun sexa o seu segundo CD logo do debut oficial hai 5 anos. Con eles a teletransportación ó 95 é inmediata, cunha música lenta, melancólica á par que sinfónica, e cun tono de voz que fácilmente recorda a aquel Edlund carraspeante pero limpio. Os teclados están habitualmente presentes dalgunha ou outra forma, sempre aportando unha dosis ambiental rica, a batería suele seguir tempos lentos e nin as guitarras nin baixo se prodigan técnicamente, ainda que neste estilo non lles fai falta tampouco demasiado.
Unha grata sorpresa que non me esperaba a estas alturas e logo de moita broza XD
Relief by the 90's. 8/10

Deviser - Seasons of Darkness (2011)
Black-Gothic Metal
Myspace
Deviser son un grupo griego que a mediados dos noventa alcanzaron certa popularidade underground despois do seu disco debut Unspeakable Cults, ainda que nunca chegaron a competir cos grupos grandes de Metal Extremo que saían do país. Cómo non, falo de Rotting Christ, Nightfall ou Septic Flesh.
Pode que debido a este motivo, Deviser quedara prácticamente inactivo durante a última década, ainda que tamén pode que as malas críticas do seu último disco Running Sore (2002) axudaran.
Así que este é o regreso de Deviser, e non se pode decir que o que traigan baixo os brazos sexa algo que os axude a remontar entre a clientela extrema. Para empezar, esperábame algo moito máis Black, non sei por qué. Non é que esto supoña algo negativo, pero o que hai en Seasons of Darkness non se corresponde co que eu recordaba da música de Deviser. O estilo deles converteuse nalgo moito máis heteroxéneo, no que fusionan Gothic con trazas sinfónicas, certa experimentación electrónica e Black Metal bastante melódico. Combinan voces rasgadas con claras, meten diversos teclados e en xeral todo transcurre nun ritmo bastante mid-low-tempo, facendo un disco bastante atmosférico. Para focalizar mellor, creo que decir que é coma unha fusión dos Nightfall con Rotting Christ de finales dos 90 non estaría desencamiñado -non sei qué teñen por ese país, pero teñen un estilo bastante reconocible e propio-.
O malo é que hai melodías e punteos que a mín non me convencen, e, a pesar de que a apertura de miras o vexo coma algo positivo, Deviser resultan bastante sosos por tramos... por suposto do que se trata é do de sempre e máis difícil de tratar: composición.
Influencias interesantes, recreación mellorable. 6/10

Eldritch - Gaia's Legacy (2011)
Prog-Power Metal
Myspace
Os veteranos italianos lanzan o seu octavo disco nunha onda moi similar ó que levan facendo toda a vida: Power Metal con influencias do Power-Thrash americano e un toque de Progresivo que se deixa ver, non por estructuras excesivamente complicadas, pero por certos riffs e teclados.
Había moito que non me atopaba con algo deles, a pesar de que os coñezo desde hai máis dunha década con "El Niño", un disco bastante decente, coas súas flaquezas, pero que se facía ameno.
Con Gaia's Legacy, non noto unha excesiva diferencia con aqueles discos seus de finales dos 90 e principios dos 2000 na parte musical, tendo máis ou menos o mesmo feeling de composición sólida ainda que pouco orixinal, con algún altibaixo segundo o tema. Tal vez neste álbum o que poida chamar máis a atención sexa a parte temática e letrística, e non para ben; todo o álbum está dedicado a advertirnos sobre o calentamiento global, a escaseza da auga, que hai que coidar o planeta, e que blabla..., pero dunha forma tan pouco sutil e tan ñoña, que parece un panfleto ecoloxista escrito por un neno de 7 anos. E cando digo "todo o disco", digo "TODO". Seguro que estades pensando "vaia exagerao este tío"... vós o quixestes, non atopei as letras por ahí, pero máis ou menos me entendo co que dicen. Esto é un extracto da letra de "Thirst in our hands":
"... sometimes we let the water run
for hours and hours to keep our bodies clean
with the water waste we'd brush our teeth..."
Ainda que as intencións que poida ter Gaia's Legacy sexan as mellores, realmente con letras tan... insulsas, Eldritch non poden pretender cautivar ó oínte. Nun grupo de tanta traxectoria xa, esperabame algo máis de esmero...
Mentres que non lle fixen caso ó que cantaban non me pareceu un mal álbum, pero na segunda e terceira escoita e valorandoo todo, de vez en cando ata se me escapaba algunha risa...
Save the world, save the children. 5/10

Royal Hunt - Show Me How To Live (2011)
Melodic Prog-Power Metal
Myspace
Os anos de maior gloria destes daneses déronse sen duda durante os 90 con discos coma Paradox, un dos que máis alabanzas recibeu por parte dos fans. O seu creador, o teclista André Andersen resultou ser co paso do tempo o único membro fixo da banda, e tantos cambios de instrumentistas non creo que fora positivo para Royal Hunt, que, a pesar de ter bastantes traballos e moitos deles dunha calidade que sobrepasaba a media do que foi o Power nas últimas dúas décadas, quedouse nun plano totalmente secundario. Supoño que a falta de concertos e xiras tampouco xogou a favor da súa popularidade.
Con Show Me How To Live, a banda recupera a un dos seus antigos vocalistas logo de 13 anos, DC Cooper, un cantante americano con experiencia e gran voz, que precisamente cantou por última vez con Royal Hunt en Paradox.
En canto ó apartado musical, o que temos é Royal Hunt coma eu sempre o recordei: mezclando Rock Progresivo con Power Metal e con moito teclado que se queda a medio camiño entre neoclásico, épico e "proggy"; boa composición, ainda que teñan algunhas partes un pouco "melosas" que nin fu nin fa, e que tampouco sexan uns grandes innovadores; gran sonido, e un cantante que cumple de sobras. Bon lanzamento.
Equilibrando sobre a línea, pero sen caer. 7/10

Dreamtale - Epsilon (2011)
Power Metal
Myspace
Dreamtale é unha banda finlandesa que naceu con todo aquel boom happy-flower-power a finales dos 90, e que tivo o honor de contar nas súas filas con varios nombres do Metal nórdico coma Jarkko Ahola (Terasbetoni), Rolf Pilve (Solution.45) ou Esa Orjatsalo (Amaran).
Fiel ós seus principios, parece que Dreamtale non cambiou un ápice desde os seus comenzos, ofrecendo un Power Metal con moito aire happy e sinfónico. Acórdome que moitas daquelas bandas colleran como referente a unhas poucas que imitaban ata a saciedade, e con Dreamtale pasa algo parecido, tendo éstes como referentes esenciales a Stratovarius e Helloween. Dito esto penso que xa se dice todo, porque Epsilon é unha recopilación de melodías, riffs, estribillos e líneas vocales que xa se saturaron per se no 2003, se non antes.
Realmente non hai moito máis que añadir, se vos gusta a happypowerexploitation, disfrutaredes coma enanos con Dreamtale. Se credes, coma mín, que seguir con este xénero que foi extra-explotado hai anos pouco pode aportar, alonxádevos xa!
O que é máis curioso é que polo que estiven mirando por ahí, Dreamtale realmente gustan entre os seguidores do Power... home non o fan mal, pero eu canseime de oír referencias ós de Timo Tolkki e ós de Weikath, que xa os teño suficientemente oídos (se case se podería acusar de plaxio de "Future World" ó estribillo de "Each Time I Die"...).
Pasados. Pesados. 3/10

Enlil piratea a Enuma Elis

2012-01-29T23:25:00.002+01:00

Vaia cómo se están poñendo as cousas logo do cerre de Megaupload. Todos os servidores están coas orellas agachadas e mexando por sí para que ningún FBI lles meta mao. Algúns xa cerraron e outros están cambiando normativas profundamente, pero o que non esperaba era o mensaxe que me chegou desde Mediafire, un servidor co que estaba a gusto a pesar de que levaba tendo problemas para subir cousas desde hai tempo. Alomenos as que tiña subidas de antes mantíñanse sin problemas de caducidade nin nada semellante.
Pois resulta que me chegou este mail á miña cuenta:

The file "Enuma Elis - (2006) Obscura Epica.rar" has been suspended

MediaFire User: MediaFire has received a notification per the Digital Millennium Copyright Act (“DMCA”) that the following file is claimed to be infringing material. The file Enuma Elis - (2006) Obscura Epica.rar identified by the key (egxi2mzm4gh) As a result of this notice and pursuant to Section 512(c)(1)(C) of the DMCA, we have suspended access to the file.

The reason for suspension was:

Copyrighted media relating to 'Epica'

Information about the party that filed the report:

Company Name: Muso
Contact Address:
Contact Name: legal@muso.com
Contact Phone:
Contact Email: legal@muso.com

Copyright infringement also violates MediaFire’s Terms of Service and our Acceptable Use Policy. MediaFire accounts that experience multiple claims, without viable counter-claim, may be terminated.

If you feel this suspension was in error please submit a counter-claim by following the process below.

Step 1, Click on the following link to open the counter-claim webpage.

http://www.mediafire.com/myaccount/suspension_claim.php?u=1cfbeb74abf2d04132f012514ce955f5b6b521b8123171aa

Step 2, Use this PIN on the counter-claim webpage to begin the process:

7e54

Step 3, Fill in the fields on the counter-claim form with as much detail as possible.

This is a post-only mailing. Replies to this message are not monitored or answered.

Ou sexa que eu me estou pirateando a mín mesmo? se nin sequera metín a música en copyleft nin está rexistrada en ningún lado!
E eso de que a infracción de copyright ven da palabra "Epica", vai resultar que lle vou ter que pedir permiso a quen a inventou, omevaitetirarórío!
Xa lles mandei un mail de réplica hai como 10 días e non houbo nin resposta nin me repuxeron o enlace... vai ser que esto está chegando un pouco lonxe, ou non?

Críticas a Críticos: Enslaved - Axioma Ethica Odini por Ponderer

2012-01-26T18:37:00.005+01:00

E aquí vamos con outro post para a colección de "críticas dudosas". Desta vez toca unha do último de Enslaved sacada do portal estoniano Metalstorm. Non puiden nada máis que pensar "con un par!!" cando vín unha crítica a Enslaved extremadamente negativa, e de primeiras, ainda que me gustara o disco, penso que se a crítica se fai dunha maneira constructiva, pode ter a súa chicha sendo interesante de ler, e, sabendo que neste mundo da arte ninguén ten a palabra absoluta, penso que calquera criticismo ben argumentado é válido, ainda que, coma neste caso o tema a tratar sexa un sobradamente enaltecido pola gran maioría de público ó que vai dirixido.
O malo é cando os argumentos distan de ser fiables e sólidos, facendo que toda a posible crítica se vaia ó garete pola falta de información, e por unha sobradez que deriva na simple falta de mínimo criterio. Vexamos:

Fuente: Metalstorm

Enslaved - Axioma Ethica Odini; Rating: 2.9/10

Here we are again. I say that because Enslaved are beating the proverbial "Nordic Black Metal" horse to death. It seems like this is becoming a standard out of the Northern European Black Metal scene these days. Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics. Like anyone will ever go as far as Mercyful Fate did in the 80's lyrically? Doubtful, and I haven't seen anyone do it yet.

Paramos; a ver... "Scary makeup, growling vocals, droning guitars, and a complete lack of direction other than to throw in some "evil" lyrics." ??? Como todos sabemos, Enslaved non levan nin maquillaje "blackero", nin teñen letras "malvadas", nin creo que teñan unha falta de dirección musical. Eso, na parte máis obxectiva e irrefutable. Logo... o do standard de Black Metal nórdico... obviamente este tipo non ten nin pajolera idea. O norte de Europa non creo que peque de quedarse estancado nos estándares noventeros, de feito últimamente estanse a mover moitos grupos co Black'n Roll, rollos máis progresivos ou máis "Death", etc... e non creo que Enslaved pertenezcan nin moito menos a eses "standard Black" nos que os incluye o señor Ponderer... non credes?

The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion, other than that it sounds like the rest of an already clichéd mess of metal coming out of northern Europe. It's basically a carbon copy of Immortal or Gorgoroth + (insert any band using the same gimmicks and sound from that region). The guitars drone away with the same simplistic rhythms using a grand total of 3 or 4 bar chords maximum for pretty much the length of any given track. Exhausting? More like headache inducing. The drums are nothing out of the ordinary providing a monotonous driving beat with little or no change, which when compounded with the lack of time changes or anything really interesting at all from the guitars, leaves the listener wondering, where's the beef? Where are the balls this music is supposed to retain which all the fanboys blather about?

"The only redeeming quality of this band is that the guitars have distortion".... qué fuertequefuertequefuerte XD e está claro, non? Immortal + Gorgoroth + calquera outro = Enslaved do Axioma Ethica Odini. Clarísimo! En canto ó que comenta da repetición de 3 ou 4 acordes máximo, baterías monótonas, ausencia de cambios de ritmo... esto raya entre o subxectivo e obxectivo... eu simplemente comentarei que aposto a que na súa vida oeu máis de 10 discos de Black Metal (que sería unha definición un pouco inexacta para o que eu concibo en Enslaved), e que por supuesto non lle gusta... cuestións ambas que me fan preguntar...
...poqué este home se puxo a tirar por terra un disco dun estilo que non escoita nin lle gusta?

Heavy? This couldn't be further from heavy. There's little or no chunk and grind which you'll find in bands like Nevermore or Exhumed. Heavy means driving, deep, rhythmic bass, and double bass drum blast beats with chunky, low, 7 and 8 string guitars. Heavy is music that has bite and gets right up in your face. Enslaved seem to be more about long, drawn out almost symphonic rhythms that never really go anywhere. Where are the time changes? Where are the melodic, blistering solos? Also, what's with all the growling and screaming all the time? Is everyone in Norway really so pissed off that there isn't any time to thoughtfully plan a cd and put some effort into the music?

Esa última frase é para enmarcar, que non? XDDD... e seguimos co show... penso que pouco máis queda por decir, o home expláyase en prácticamente insultar a Enslaved e a todo o movemento de Black nórdico...
Unha cousa que chama a atención é que non menciona case que a música do disco en sí. O que fai é lanzar verbas en contra do grupo, co cal dudo que acabase de escoitar o álbum antes de empezar a escribir, e o pouco que oiría sería pasando a "seguinte" ó chegar o minuto 4 vendo que lle quedaba o doble para acabar as cancións... pobriño.. se no fondo vese que sufreu poñendo Enslaved XDDD

When did people give up singing for growling, screaming, and grunting as if the vocalist is suffering from a bout of violent diarrhea throughout the entire cd? I like a good growl here and there like Opeth, but after an entire cd of it I want to take an ibuprofen. Enslaved made an attempt at mixing clean vocals with a growl on this cd, but it fell flat like the rest of their music.
The only thing I can fathom about the complete blind-devotion of the fans is that they don't know any better or haven't heard anything better. Enslaved left this listener wanting a hell of a lot more musically and lot less of the exact same tired, angry Nordic "scene," cd after cd. Giving this offering anything over a 3 is being generous.
This cd was a monotonous journey into boredom which would eventually spawn a headache. I actually enjoy bands like Amon Amarth, Ensiferum, and Wintersun because they all offer something musically. Their music actually goes somewhere, and some of the musicianship in these bands is god-like. Enslaved just aren't the caliber of musicians their fans make them out to be. You'll find so much more in bands like Symphony X, Fates Warning, Nevermore, Opeth, Death, Slayer, etc...
I don't hate Enslaved, I just think their music is severely lacking on just about every front. At least it's not Lady Gaga and the guitars are distorted

Performance: 3
Songwriting: 3
Originality: 2
Production: 2

Pois con un par!! XDDD a mín fíxome bastante gracia esta crítica, pero penso que a maioría de lectores de Metalstorm se lle botaron encima dunha maneira bestial XD
Moloume ese detalle final de poñer os grupos que se vé que máis lle gustan -e que pouco teñen que ver co disco revisado- como decindo: "escoitade esto que é o bon e deixade toda esa mangantada de grupos nordicos que berrean e (me) dan dolor de cabeza" XD

En fin... outra "contrareview" de mans de "EE dpto. de investigación".

Jim Carrey, o jevimetalero

2012-01-19T13:58:00.006+01:00

Despois de Harrison Ford, Tom Cruise, e Miss USA, chega ahora.... Jim Carrey, o jevimetalero!

Parece que o humorista está preparando a nova peli, que, non, non será sobre a vida de Varg Vikernes.... -alomenos non desta vez XD- senón que fará de mago... eso sí, un mago con pintas bastante jevirulas XD

Era sabido que a Jim Carrey lle fan tilín os grupos extremos, de feito xa colaborara en Ace Ventura con Cannibal Corpse, grupo do que se proclamaba fan... así que a ver se fan algunha colaboración máis no futuro :D

Buenísimo cando se sube ó escenario XD

Os Grandes Grandes Grandes nomes do core II

2012-01-18T02:39:00.000+01:00

Cada cual mellor có anterior, e non o digo sólo polos nomes, senón polas pintiñas...

Raise These Sails
Levanta estas velas
Ése deulle tanto ó peine pó lado que ata se agarrotou o pescozo.

The Handshake Affair
A aventura amorosa de chocar as mans (??? XD)
É un fastidio ter o pelo rizo cando se fai emo ou core, a que sí?

Daniel & Ghosts
Daniel e fantasmas
Indispensable levar camisetas con eslóganes ben grandes para entrar no grupo. De feito, o da esquerda xa está revirado para que en calquera momento lle dén a patada no cú.

Vampires Everywhere!
Vampiros en todos lados!
Ben Stiller-Emo, por que yo lo valgo.

Paris Hilton Chainsaw Party
A festa da motoserra de Paris Hilton (?)
Hombre! desde pequeno non vía eu os chandales que me compraba miña nai! Habería que preguntarlles ónde se fixeron con eles!

Udo, de actor

2012-01-15T02:07:00.003+01:00

Parece ser que o cantante alemán participará de actor nunha próxima peli rusa que se rodará a finales de ano!
Será curioso velo actuando, coa cara difícil que ten eu veríao perfectamente no papel de Bilbo Bolsón XD
O que está claro é que a peli será sin duda, un corto.
Siii xa paro XD

Fuente

Os Grandes Grandes Grandes videos metaleros: Virgin Steele - Perfect Mansions

2012-01-13T02:37:00.001+01:00

Cun requiebro inaudito se me adiantaron os Virgin Steele a todo o resto de propostas que manexaba para esta sección, pero cando vexades o seguinte vídeo entenderedes o porqué.
Desde The House of Atreus ando moi perdido con esta banda -e deso hai xa máis de 10 anos!-, que básicamente deixeina un pouco de lado. O que non puiden deixar de lado foi darlle un vistazo ó novo videoclip, que a través dun fotograma, deixaba ver unha calidade máis ca dudosa... digna dunha peli de serie B, algo asombroso para un grupo que ten unha historia de case 30 anos e certa reputación...
Virgin Steele... 2012... Perfect Mansions... unha praia, un camposo e unha salita... qué grandes!

Ben, imos empezar con que ésta é unha canción do seu "Age of Consent" que foi re-editado hai pouco. Curioso que faigan un video promocional dunha reedición e non do seu último disco... pero algo me dá que aquel non funcionou coma eles quixeran...
...así que o punto primeiro é: ¿cómo chegamos a que unha banda como Virgin Steele saque un video casero grabado por algún colega/familiar deles? Tal mal nos afectou a crisis? qué é o próximo? máscaras de tienda de chinos para Slipknot e ristra de petardos para o próximo concerto de Kiss?
Como sexa... hai bandas que están empezando que teñen videos promocionales caseros un pouco máis currados ca éste... XD

Momento épico 1: os "parajes épicos"
Quizáis se fora unha banda "rookie" podería pasar por alto esta "obra de arte" cinematográfica, pero sendo quenes son, é para quedarse atónito cos irregulares movementos de camara en man e as localizacións escollidas para o video, ademáis rodado todo en pleno día, o que lle dá ainda máis sensación de cutreza:
- unha sala de estar que intentan facer ver que se encontra dentro dun castillo...

- unha praia na que sólo se encontran DeFeis e o guitarrista (sería certamente gracioso se puxeran unha batería na area ou entre as pedras XD)

- un bosque, típico de bandas de Power-fantasía-medievo.

...no que a veces sólo están DeFeis e o guitarrista... se se nota quenes son os jefes...

Momento épico 2: o arsenal de gestos de DeFeis
Entre o que destacamos o "tenista frustrado"... de volea, saque, revés, volea de drive,... tantoooo!!

... e o "donde está la mosca, aquí o aquí"

...entre os pañun pañun e pasadas de modelo por detrás do guitarra XD

Ollo á vestimenta.. e ese é Al Bundy?

Momento épico 3: a espada
Non me esperaba eu ver a un grupo que rondará os 50 anos "xogando" con espadas e mostrando qué duros son mostrando unha envolta en llamas XD

Momento épico 4: windows movie maker, cos seus efectos en momentos aleatorios e coas típicas cortinillas cutres

Momento épico 5: a baixada da colina rememorando a Gunan.
Este momento en verdad se merecía unha mención aparte.

Virgin Steele non teñen unha vergüenza, eso quedoume claro XD

Microreviews Decembro'11 - V

2012-01-12T01:06:00.002+01:00

Lahannya - Dystopia (2011)
Gothic Electronic Metal
Myspace
De casualidade, atopeime con esta británica que parece ser que se formou un nome na última década nos campos do Electro-Dark, Gothic Metal e Rock Industrial, tres xéneros que poderían encaixar perfectamente dentro de Dystopia.
Nunca entendín moi ben os xéneros próximos ó Electro-Darkwave e Techno-Gótico, todo o que oín deles pareceume musicalmente nulo e que a xente que está metida no meollo se inclina máis polos gustos á hora de vestir un look que de valorar unha calidade musical. É decir, un estilo musical que ten máis que ver coa moda que coa música (igual me vén algún e me empeza a tirar pedras, pero así che penso).
Pode que polo que dixen, moitos se pensen que non son o máis indicado para comentar un disco de Gothic Metal Industrial se opino que a maior da xente metida nese mundillo están ahí únicamente para satisfacer a súa vista diante do espello, pero hei de decir que hai cousas que me gustaron coma Inkubus Sukkubus, The Cure e no rollo máis electrónico, Deathstars non me disgustan a pesar do seu cantante. Tamén é certo que salvo Deathstars, os outros dous non andan tanto no rollo discotequero coma o podería facer Lahannya...
En fin, que aquí nos encontramos un disco que aborda o Gothic con teclados e samples electrónicos e guitarras básicas pero con suficiente distorsión como para consideralo case-metal. Dystopia narra unha historia conceptual e postapocalíptica sobre o Londres nun futuro, e musicalmente recordoume a unha versión simplista e sampleada de Within Temptation. De vez en cando hai algún doble pedal e gutural secundario que se agradece, pero dista de facer ameno un álbum lineal e predecible, guiado sobre todo pola propia Lahannya, que tén máis que un aire a Sharon Den Adel, pero sen alcanzar o rango désta.
Cara o final podemos encontrarnos cun pequeno soplo de aire fresco nunha canción coma "The Stand", que empeza sorprendentemente con gaitas...
...se non fora porque a melodía que fan é penosa e o tema vólvese igual de lineal que o resto do disco.
Terá moita repercusión esta Lahannya e encherá nos concertos, pero resultoume aburrida de carallo. 3/10

Ravenage - Fresh From Fields of Victory (2011)
Folk-Viking Metal
Myspace
Hoxe en día, no apartado do Metal vikingo con tintes folk hai que ter "algo" para chamar a atención. A maior parte das bandas que escoitei nos últimos anos non o fixeron, e ésta "moda" empezoume a recordar á do Power-fantasía a finales dos 90, no que, a pesar de haber bos instrumentistas en moitos daqueles grupos, o que non había era imaxinación para levar o estilo a outro nivel de experimentación, hoxe en día prácticamente a única forma de que un grupo dese estilo (me) poida chamar. Tal foi o caso de Pegasus hai pouco, por certo.
A mín, Ravenage, surxido das cenizas de Heathen Foray, realmente non me parece que sexa un mal grupo, pero carece de chispa suficiente como para sorprenderme. Por certo, ollo, que Heathen Foray non son os austríacos e máis conocidos, senón que son uns británicos que non sólo compartían o nome cos outros, senón tamén estilo e incluso fecha de fundación... hai que ver...
En canto ó que nos podemos encontrar en Fresh From Fields of Victory, será Viking Metal épico, que mezcla partes máis Black-Melodeath con ese aire "heavy" e sinfónico de bandas coma Ensiferum (a eterna comparación para a maioría XD), Gwydion ou Nomans Land, con teclados en primeira línea na maioría do tempo. Parte vocal que aproba sen máis, movéndose pola combinación growl-rasgado, e que curiosamente non se tiran de cabeza ós coros vikingos, como parece que está sendo a tendencia. Sólamente encontraremos unha voz feminina que aparece tímidamente en "Winterternia" como cambio de rexistro vocal.
Polo demáis, outro lanzamento máis que non aporta demasiado ó mundo vikingo.
Not fresh enough. 4/10

LIK - The Second Wind (2011)
Rock-Black
Myspace
Todos temos oído os últimos experimentos vidos de terras noruegas no referente a mezclas entre o Rock e o Black Metal; dous que foron un día grandes son boa proba delo, Satyricon e Darkthrone. LIK, seguen a estela comezada hai uns anos por xente coma a dos grupos mencionados, pero levando a mezcla a un terreno máis rockero aínda. De feito, se vos fixastes, sólese clasificar a estes grupos coma Black'n Roll, pero desta vez, e ahí sí que comparto opinión coa definición da Metallum, esto está máis cerca do Rock que do Black, estilo do que colle o xusto e necesario como para ser considerado un grupo con influencia extrema.
En LIK atopamos de feito a un ex-Armagedda, -que vaia cera metían polo que recordo...- que neste novo proxecto vaise por esa rama dentro do Black escandinavo e que intenta "retrorrenovar" a música extrema con sonidos máis propios do Rock e incluso diría que do Doom-Rock máis ben.
A producción é sucia, e as estructuras son máis ben repetitivas, cousa que ó final do disco fará que o poñas outra vez para seguir no trance ou que xa non o queiras ver nin en pintura. No apartado vocal os coros doomies poden sorprender cando paran os semirasgados de Stoif, pero a mín resultoume en xeral un disco difícil de oír, repetitivo e que no apartado compositivo garda unha simpleza hastiante.
A innovación dentro da innovación non deu no punto. 3/10

Spectral Mortuary - Total Depravity (2012)
Death Metal
Myspace
Spectral Mortuary son uns daneses que con este Total Depravity sacan o seu segundo álbum, que vai directo ó núcleo do Death Metal máis clásico. Cunhas guitarras potentes, cambios de velocidades e pequenas mostras de tecnicismo por aquí e por alí xunto cuns guturales con carácter, Spectral Mortuary non se aparta dos cánones do Death máis tradicional e ben feito. Aunando o Old School co Death técnico obtemos temazos coma "Absorbing the Bloodline" ou "Bestial Sanctity", ainda que todo o disco ralla a un nivel parecido, brutal e intenso a partes iguales. E tal vez, se lle buscara un punto crítico, sería xustamente que todo o disco mantén un nivel semellante. Baixo o meu gusto, apreciaría un pouco máis de variedade, pero para os que sexan acérrimos do Death, sen duda disfrutarán con Spectral Mortuary.
Death. 7/10

Graveborne - Pure Negativity (2011)
Black Metal
Myspace
Disco debut destes finlandeses. É curioso, pero cando vexo algo de Black Metal finlandés venme á cabeza Black melódico, con teclados... posiblemente atmosférico e pode que con punteos tristes liderando ó estilo "suomi". Pero no país tamén hai outros grupos que alcanzaron certa fama no underground facendo algo moito máis directo e propiamente blackero coma Horna ou Satanic Warmaster. Estes Graveborne seguen máis o estilo destes últimos, ainda que sexan menos "trves". En Pure Negativity atoparemos eso sí, un black nórdico coidado e que desprende maldade por cada poro. Ademáis, Graveborne imprímenlle certa variación que se agradece, facendo que moitas veces dentro dos propios temas haxa cambios de tempo e de riffs que chaman a atención, e é esa sensación de non saber cómo rematarán cada tema a que acrecenta o interese. E a mín gustoume.
Pure Negativy recordoume ós últimos discos de Marduk, cun Black Metal agresivo e mínimamente variado, no que, se logran pulir pequenos detalles para o seu próximo, Graveborne teñen potencial para dar un salto interesante.
Positivamente negativo. 7/10

Hard - Even Keel (2011)
Hard Rock
Myspace
Estaba claro que chamándose Hard, esta banda húngara non andaría por uns derroteiros moi lonxanos ós que o seu nome parece querer decir. A portada sólo confirma as expectativas...
Ben, introducindo un pouco ó grupo, Hard sacaran un disco por aló de 2008, chamado Traveller, e en 2009 renóvanse co fichaje do vocalista sueco Björn Lodin, tamén guitarrista e productor, co que sacan éste Even Keel neste ano. Desde logo Lodin ten unha voz con carisma coma poucos dentro do Hard Rock que escoitara últimamente, a mín recordoume a unha mezcla de varios cantantes do Rock clásico coma Kevin DuBrow ou Bon Scott, sendo o deje de Andi Deris máis que notable.
Se nos ceñimos á música tamén observaremos unha gran predilección polo Rock-Hard Rock ochentero, tendo algúns cortes máis cercanos ó setentero de Krokus ou Deep Purple e outros totalmente made in 80's. O outro día deume por ver videos de Hard ochentero, e topeime con varios dos que sempre oíra falar, pero non dera a casualidade de toparme cos seus discos enteiros... eran bandas coma Bang Tango, Trixter, Jailhouse ou Love/Hate e recordeinas cando estaba escoitando este disco de Hard. Realmente algunhas daquelas bandas tiñan boas cousas, os guitarras solían ser de primeira e os vocalistas.. bueno, había de todo, pero surxiron uns cantos moi bos... o que fallaba era que a súa música era tan clónica coma os seus videos promocionales. E algo así lle pasa a Hard, non está mal, pero o que tocan está tan trillado, que penso que raramente a alguén lle poida sorprender. De feito a mín, o único que me chocou foi esa balada final, pero porque me recordou a algo que xa oíra... "Temple of the King"? Cinderella?
Even more Hard Rock. 5/10

Throne of Molok - Impulsive Assault (2011)
Industrial Black-Death-Thrash
Myspace
Throne of Molok son un grupo composto por membros de diversas bandas underground italianas. Con Impulsive Assault finiquitaron o seu segundo CD intentando innovar dentro dos sonidos extremos mezclados con baterías tratadas e ocasionales samples electrónicos de background. As cancións de Impulsive Assault teñen unha base xenuínamente Thrash-Death old school á que se pode añadir un pouco de Punk-Metal no estilo de Motorhead, mentres que o apartado vocal é predominantemente "blackero". Os sicilianos tentan demostrar en 15 temas dunha media de duración entre 2 e 3 minutos que se desenvolven ben na mistura, pero non alcanzan a pegar no oínte (neste caso en mín) coa forza suficiente como para que resulte unha escoita memorable. A maioría do tempo, a sensación que tiven era de Thrash-Death moi xenérico a medio tempo, e que podería estar mezclado moito mellor co sampleado electrónico que lle aportan de vez en cando. Véselles potencial, pero non deron co quiz.
Interesante en principio e mediocre ó final. 4/10

Havok - Time Is Up (2011)
Thrash Metal
Myspace
A miña primeira reacción ó empezar con este Time Is Up, dos estadounidenses Havok non foi excesivamente boa, xa que os vín coma "un grupo máis de muchachos copiando os 80", e en términos xerales a nova ornada de grupos de Thrash básanse nun pouco imaxinativo revival de riffs feitos hai máis de 20 anos polos grandes do xénero. A mín ésto cánsame, sobre todo cando un se encontra con casos coma o de Angelus Apatrida ou Crisix -encántame poñer de exemplo a Angelus XD-, no que todo sona a feito, pero cunha palpable carencia de inspiración compositiva (sen duda Angelus se naceran nos 80 formarían parte da mediocridade do xénero e probablemente se disolverían despois de Clockwork, que competiría cos auténticamente punteros quedando coma "un máis", lo apuesto!).
Havok non se diferencian excesivamente duns AP, pero por fortuna sólo no estilo, xa que éstes encadenan unhas cantas cancións que realmente dan no blanco para quedarse na cabeza, a pesar de que a fórmula está usada e abusada. Para enfocar un pouco mellor o traballo de Havok, podería decir que as influencias pasan por Sodom, Exodus, Metallica e Slayer, grupos os 4 dos que incluso bordean algún riff-plaxio segundo a canción, pero que máis ou menos se perdona porque conseguen facer un disco ameno de bon old school Thrash. Frenético e pegadizo, Havok sálense da maraña de imitadores, eso sí, facendo equilibrismos. Se nun próximo disco poñen sobre a mesa algo máis personal e diferenciable, poderán dar que falar.
Nada novo baixo esta cuberta, pero alomenos entretén. 7/10

To/Die/For - Samsara (2011)
Gothic Metal
Myspace
Despois de importantes cambios na banda e de estar oficialmente separados durante un tempo, os finlandeses To/Die/For lanzan novo CD logo de 5 anos.
A esta banda descubríraa no seu primeiro LP, All Eternity, que me gustara razonablemente. Daquela pareceume un grupo innovador, algo así coma uns HIM con ganas de facer Heavy Metal e con estilo suficientemente personal, guiado por un cantante cun tono vocal pouco común. Logo, o Epilogue xa me parecera un pouco máis do mesmo, pero non estaba mal, e xa cando oín Jaded decidín apartarme do que eu cría que era a crónica dunha morte anunciada. A banda parecía tocar techo logo duns 2 ou 3 discos que os lanzaron á fama internacional, pero tamén á autocomplacencia.
Non foi ata 2006, no Green Christmas concert que volvín saber deles, e, a pesar de perderme os seus últimos traballos, disfrutei do seu concerto ainda que a metade dos temas non me sonaban para nada -por certo, vaia Laiho-poser que era o guitarra aimamaiña...-.
Ben, comento esto para facer saber que a opinión sobre Samsara é a dunha persona que prácticamente non estivo interesada na banda desde hai 10 anos. E pasado este tempo, poido albiscar algún intento de innovación sobre o que me esperaba encontrar; para empezar, "Jape" ten unha voz máis carcomida do que recordo, un toque que lle favorece ó grupo, xa que un dos principales escollos que lle encontraba a To/Die/For era que o vocalista era cansinamente pasteloso. En Samsara, ese deje de rotura ala Ville Laihiala cáelle moi ben ó estilo. Ademáis hai máis variedade neste apartado, introducindo algún gutural de fondo en "Damned Nature", ou coros de nenos en "Folie A Deux".
En canto ó resto, os teclados e a forma de estructurar non varía demasiado do que recordaba, así que no que decidiron ser creativos foi na variedade de influencias, introducindo máis elementos diferentes, tanto en riffs coma en ambientacións. Así, poderémonos encontrar con algo máis doomy, máis rockero, progresivo ou máis heavy segundo o tema, e tamén con ambientacións étnicas, melancólicas e incluso.. "enfermizas"?.
Todo esto, baixo o meu punto de vista enriquece o disco, que se vé aderezado por diferentes corrientes... pero no punto negativo hei de decir que hai coma 3 temas que botan abaixo todo o que To/Die/For se esforzaran en perfilar. E, cómo non, atrévome a decir cales son, xa sabedes que nestas críticas o dos pelos na língua non vai conmigo XD
04 - "Death Comes in March": canción corta de guitarras acústicas, con constante sonido "recreando vinilo". Molesta.
07 - "Love's a Sickness": canción que pasa por varios estados e que non se queda en ningún, deambulando por terrenos que non parece nin que eles sepan a ónde van. Qué c...?
09 - "Oblivion: Vision": "balada" introspectiva de máis de 6 minutos regada por gotas de chuvia caendo nun tablés e cunha línea vocal horrible. Fulerísima.
Irregular volta, con boas ideas... e outras que non tanto. 6/10

Draconian - A Rose For The Apocalypse (2011)
Doom-Gothic Metal
Myspace
Había algo neste novo traballo dos suecos Draconian que non me daba boa espiña. A despedida un tanto inesperada de Lisa Johansson xusto despois de acabar de grabar A Rose For The Apocalypse non axudou a aplacar a miña sensación, e unha vez que por fín conseguín darlle unha oída, confirmou os meus medos.
Lonxe de construír un album diferente ós seus predecesores, Draconian apostaron pola continuidade, algo non necesariamente negativo posto que os seus anteriores 3 traballos son obras de arte do Doom melancólico con dueto bella-bestia. O sonido tamén é o habitual, claro, profundo e triste, con boas interpretacións en calquera dos ángulos. Pero A Rose For The Apocalypse ten algo que non tiñan os anteriores... por desgracia...
Ten cancións demasiado mediocres se as comparamos coas da historia ata o dagora impecable da banda. Non se pode apuntar noutra dirección que non sexa a dunha falta considerable de inspiración creativa. A mín deixoume absolutamente aburrido todas as veces que o oín, e considero que non deixa o mesmo feeling que tiñan os seus anteriores traballos. Todo resulta máis predecible, menos orgánico e con poucas cousas que realmente se che metan no corpo e mente coma antes.
Lisa debeu ver que neste album algo fallaba...
A Rose for Draconian. 4/10

The Project Hate MCMXCIX confirman que chegaron ós 5000 $ de donacións

2012-01-11T16:44:00.002+01:00

Esta noticia chamoume bastante a atención, parece ser que os suecos decidiron prescindir de discográficas, xa que decían que non conseguían diñeiro nin para costearse a súa propia música, e puxeron a disposición dos fans un fondo de donación co obxectivo de conseguir entre 4000 e 5000 $ para facer un teórico próximo álbum, que parece, sería enviado ós donantes en formato dixital e alta calidade -sen edición física-.

As donacións, das que foron informando periódicamente, e das que advertiron que se non chegaran se iban a devolver, finalmente alcanzaron os 5000 $ e parece que finalmente haberá nova música de The Project Hate MCMXCIX en 2012.

Toda a info está aquí:

http://www.theprojecthate.net/news/pay-attention-haters-now-is-the-time

É un método curioso, ¿seguirán máis bandas estes pasos no futuro, pasando de compañías e dirixíndose directamente a fans sen intermediarios e quitando do medio formatos físicos?

E máis curioso para mín é que este grupo, -bastante bo, creo eu, o último disco é obligado para calquera amante do Death melódico-, non saque ningún tipo de ganancia, en qué mundo vivimos? :S

Descanso

2011-12-30T16:54:00.002+01:00

Despídome durante uns 10 días do blog.
Ghaal tamén vos desexa unha feliz entrada de ano (esto non pode sonar peor...)

.. Satan!

Microreviews Decembro'11 - IV

2011-12-28T01:39:00.000+01:00

Vangough - Kingdom of Ruin (2011)
Progressive Metal
Myspace
Extraño concepto o que manexaron estes norteamericanos para o seu terceiro disco, un traballo conceptual que aborda os conflictos dun home atrapado entre o mundo real e un mundo de.. conexos (espera que igual me veñen os da academia), digooo coellos. Estará emparentado co conto de Alicia?... é posible xa que a penúltima canción leva por título xustamente "Alice".
Para levar a cabo tan singular empresa, Vangough toca un Metal Progresivo que emparenta perfectamente co lado máis emotivo de Dream Theater, e sobre todo Pain of Salvation. Ainda que as dúas influencias son palpables en todo o disco, coma moitos outros dentro dese estilo, hei de dicir que por levar a Vangough a unha segunda definición, podería catalogalos coma unha mistura entre uns Leprous, Conception e Avalanch que lles deu por oír a King Crimson unha tempada (por certo vaia morralla que está sacando Avalanch nos últimos anos, incluído o último e decepcionante -porque lle oíra o tema-título e estaba ben-, Malefic Time Apocalypse) .
Realmente me levou tempo adentrarme en Kingdom of Ruin, máis de 6 escoitas, ainda que non vos preocupedes, non son masoca XD A cuestión é que cada vez que o oía víalle cousas boas, moita riqueza instrumental, melódica e gusto musical amplio, pero tal vez a súa extremada duración era a causante de que me provocara cansancio auditivo cara ó final tódalas veces que o reproducía.
Por mín, quitaríalle un par de temas, pero supoño que Vangough quixeron manter o hilo conceptual ata as súas últimas consecuencias, alongándoo o necesario. Polo resto é un álbum bastante ben composto, que estou seguro que gustará ós fans das bandas mencionadas e do Metal melódico en xeral.
Alicia e o seu co~~nexo~~ello tócanse en Progresivo. 7/10

Jungle Rot - Kill on Command (2011)
Death Metal
Myspace
Penso que a estes americanos os oíra fai tempo, pero debéronme causar unha sensación parecida á que tiven despois de oír Kill on Command, xa que éste me pareceu un disco do máis xenérico e mediocre. Dentro da música de Jungle Rot, son claras as influencias do Old School, e incluso algo de Crossover-Thrash, pero sobre todo encontrámonos cun Groove-Death con moito medio tempo, algún que outro breakdown, e aposta por unha línea da que difícilmente se desmarcan. Esto probablemente fora a principal causa de que me deixara certo cansancio logo de cada escoita, posto que todo o disco segue un patrón moi fixo, no que difícilmente se poderán escoller temas mellores ca outros, porque eses riffs gruesos e graves, apoiados por un baixo potente, acaban sonando prácticamente idénticos de canción a canción.
Lín unha crítica por ahí que os comparaban con Bolt Thrower, e sí, polo que recordo (fai décadas que non oigo a Bolt Thrower XD) o estilo é parecido, pero no apartado compositivo queda un treito me parece a mín.
Dull on Command. 3/10

Mythological Cold Towers - Immemorial (2011)
Doom Metal
Myspace
Cando me encontrei con éste álbum, viña precedido de numerosas críticas positivas nas que algunha o poñía incluso coma o mellor álbum de Doom do 2011. Ben, primeiramente vamos a desentrañar qué tipo de Doom fan estes brasileiros; Mythological Cold Towers, grupo do que sólo me sonaba o nome, practica agora (parece que tiveron varios cambios estilísticos) un Doom pesado, con ambientación tenebrosa e lúgubre que é levada sobre todo polos afligidos e lentos punteos de guitarras profundas e os guturales de Samej. De fondo hai teclados continuos pero que pasan desapercibidos, xa que a única función que teñen é a de dar ambientación. No tocante á composición, nótase un gusto polo Doom dos noventa, Doom denso e apesadumbrado con influencia do Doom-épico e o Death coma o fixeron no seu tempo os britanicos My Dying Bride, Paradise Lost ou Anathema.
Ata ahí todo ben, o caso é que quen queira comparar Mythological Cold Towers con esa tríada debería de medirse un pouco, xa que as influencias están claras, pero compositivamente, encontrámonos cun álbum tan lineal coma o pode ser o de Jungle Rot. A maioría dos temas corren a un tempo similar, a voz é lúgubre, pero monótona, e, salvo algunha cousa perdida, Immemorial converteuse en música ambiental desde a segunda canción, na que a atención se me dirixiu paseniñamente hacia outras cousas. De vez en cando prestáballe atención, e decíame: "hey esta parte está ben", pero volvía a abstraerme ó pouco tempo.
Polo que, non creo que sexa un mal álbum, de feito foi crecendo en mín a medida que lle dín escoitas, pero penso que os hai -e sobre todo houbo- mellores.
Para os que lles guste o Doom denso, funeral e atmosférico. Pode que eu non sexa o maior fan dese xénero, así que os que o sexan, non vos fiedes da miña nota. 5/10

Sinner - One Bullet Left (2011)
Hard'n Heavy
Myspace
Novo disco de Sinner, e van... pff moitos, pero eso sí, parece seguir coa mesma costumbre de facer Heavy tradicional con moita adición de Hard Rock. Sendo sincero, non me acordo da última vez que oíra algo deste home en solitario, incluso pode que fora fai pouco, pero no recordo desde logo non me quedou.
Neste novo pode que Sinner se planteara "un cambio", porque un servidor se pensaba que se trataría dun disco moito máis "pesado" e "rápido", e resultou que neste caso Sinner tirou cara atrás dos 80 para rememorar a un mítico coma Thin Lizzy. É un xiro inesperado, pero a cuestión é que case con cada tema deste One Bullet Left o recordo de Phil Lynott vaise acrecentando, ata o punto de que se nos olvidamos de que estamos oíndo ó de Primal Fear, pensaremos que alguén rescatou temas inéditos de Lynott, xa que hai máis que un deje en temas coma "Back on Trail", "Mend to be Broken", "Atomic Playboys" (que é coma se fixeran unha doble versión partindo da de Steve Stevens e añadíndolle algo de Cold Sweat XD... ou realmente Atomic Playboys tamén bebía tanto de Thin Lizzy? XD)...
Con esto non quero decir que sexa un álbum malo, One Bullet Left é un disco decente, ainda que esteña tan influenciado polo fallecido e que nas súa "re-versión" dese clásico do Rock non lle gane -pero é que tiña temazos-. Ignoro se os actuales Thin Lizzy (que parece que veñen a Santiago dentro de pouco) seguen a facer novos discos, pero deberían de chamar a Matt para que lles compuxera algo, vese que lle gustou os vinilos antigos que redescubreu na súa fonoteca antes de compoñer One Bullet Left.
Polo demáis encontramos influencias de Whitesnake, Dokken, Gotthard,... que supoño que ós fans máis clásicos entusiasmará, a mín... nin fu nin fa.
Thin Sinner, an unexpected journey. 6/10

High Spirits - Another Night (2011)
Hard'n Heavy
Myspace
As pretensións destes High Spirits non se pode decir que sexan a innovación na música nin romper moldes, senón que a eles o que lles vai é rockear sen complexos. Non son moi asiduo a este tipo de bandas porque xa as "vivín" demasiado hai anos, pero de vez en cando sale algunha que realmente fai que empeces a mover a cabeza inconscientemente, e éste pode ser o caso de High Spirits.
O máis chocante que lín cando empecei a ler info sobre a banda é que a formou un ex-Nachtmystium chamado Chris Black, que parece que tamén toca noutros grupos coma Dawnbringer, Pharaoh e Superchrist, tamén de temática Heavy e desconocidos para mín. Pero bueno, a cousa é que de Nachtmystium a esto hai un treito! XD
Volvendo co autoproducido Another Night, atopámonos cun Hard Rock que tira hacia o Heavy Metal e incluso Speed por veces, feito dunha forma moi añeja que recordará á NWOBHM. Iron Maiden, Raven, Saxon,... nunha onda máis hardrockera poden vir á mente fácilmente con Another Night, un disco que se escoita de pé a pá se realmente eres un fan do Heavy Metal clásico... a pesar de que a voz e algunhas líneas vocales flaqueen... pero bueno... esperemos que melloren este aspecto no segundo
Another High Night. 7/10

Pegasus - The Epic Quest (2011)
Power Metal
Myspace
Estaba claro que cun nome coma Pegasus (outro máis á lista de centos a non escoller), éste grupo alemán farían algo similar a Power Metal. A portada de batallas e dragóns xa sólo confirmaba o inevitable, ainda que neste caso non resulte unha portaba chea de colores pastel e fulera coma era habitual fai unha década. O que non me esperaba para nada era que o disco resultase ser tan interesante.
Para comezar, diremos que non é un disco de Power épico á usanza desde que o apartado vocal corre a cargo de rasgados masculinos que se vén acompañados por voz feminina tal cual fan Kaisa e Tomi en Battlelore. Un detalle que lle dá certa frescura, pero que non sería demasiado importante se as cancións non se mantiveran por sí mesmas, cousa que Pegasus consegue rallando á altura dos mellores grupos de Power Metal.
A proposta destes alemanes é variada, con grandes melodías, que por veces están máis cerca do Folk, por outras as referencias a Rhapsody son palpables, e outras están bordeando o Heavy-Black melódico épico do tipo duns Stormlord. Definindo a Pegasus en poucas palabras, eu diría que se trata dunha versión máis Power e creativa de Battlelore, onde os teclados mandan, pero sen restarlle importancia ós riffs.
Como puntos negativos, a voz envolvente ala Liv Kristine da rapaza non me convenceu -menos mal que non acapara as cancións-, e a producción non é a mellor, pero os temas salvan o disco.
Como detalle a engadir, decir que ésta é unha reedición de MDD Records para o 2011, xa que The Epic Quest salira totalmente autofinanciado no 2006. Unha boa decisión a de relanzar este disco, que, ainda que o Power de dragóns e espadas xa non está de moda, segue sendo boa música independentemente do estilo (e díceo un que se saturou de tanta morralla que saleu hai anos).
PD: O inicio de "Dragons of Hope" é "Another Day in Paradise" de Phil Collins! XD
Os bos discos non teñen que ver coas modas. 8/10

Thorondir - Aus jenen Tagen (2011)
Viking Metal
Myspace
Segundo disco destes alemanes que claramente persiguen a moda de Folk-Viking-Pagan do último decenio, xa que aportan o xustiño en canto a innovación. Se alomenos chegaran a facer cancións que pegaran, pero nin eso. A fórmula que transformaron a grupos coma Ensiferum, Equilibrium ou Thyrfing en grandes, hoxe en día está máis que explotada e saturada, polo que realmente, Thorondir terían que facer creacións moi boas para que a estas alturas chamen a atención dos fans do xénero. Penso que cos grupos mencionados, aforraría facer unha descripción de Thorondir, xa que son coma unha mezcla barata dos primeiros discos deles, pero bueno, ahí vai:
Throrondir, grupo de viking metal de teclados standard e por veces algo cursis, composicións mediocres dun estilo xa visto moitas veces, con alternancia vocal entre black-rasgado, gutural e coros "épicos", de melodías guiadas por guitarras de temática folk-pagana que non enganchan co oínte medio -miña opinión-, e producción correcta.
Terán que facer algo máis creativo se realmente se queren facer sitio na escena europea...
Grupo de segunda ou terceira dentro do Viking-Pagan. 2/10

Praesepe - Vesperae (2011)
Progressive Death Metal
Myspace
Os descoñecidos polacos Praesepe son unha banda que practica un Metal Progresivo Extremo no que entremezclan elementos de diferentes xéneros, alternando pasaxes atmosféricos e casi cósmicos con Death-Black Metal. Unha mezcla interesante nun principio entre melodías consonantes e disonantes diseñada para captar diferentes sensacións no oínte, pero que resulta un tanto caótica na súa confección.
Vesperae está dividido en dúas partes. Na primeira, temos o que é realmente o disco, con 5 cancións largas exceptuando un interludio, e na segunda, as versións instrumentales das cancións largas. Non entendín moi ben esta decisión, porque parece ser que non son bonus tracks nin están noutro segundo CD. Ahí radíca un dos peros que lle atopei a Praesepe: temos realmente 38 minutos a disfrutar da hora e cuarto que prometía o disco.
No segundo, xa o comentaba antes; é indudable que Praesepe teñen boas ideas, certos riffs coma o final de "Fragrance Of Old" son bastante bos, pero están estructurados dunha forma caótica para mín. Pode que o feito de que nunca tivera a sensación de estar metido na súa música axudara.
E terceiro, a pesar dalgúns bos riffs, hai moitos máis que me pareceron mediocres, adxectivo ó que uniría o aspecto vocal, que ainda que cambiante pareceume frouxo e plano. Case me gustou máis a segunda parte que a primeira por culpa desto mesmo XD
Difícil, e baixo a miña opinión, olvidable. 3/10

Cage - Supremacy Of Evil (2011)
Heavy Metal
Myspace
Coma naquel demoledor Hell Destroyer, Cage volven a abrir un disco con cera de la buena, ainda que neste caso "Bloodsteel" augure medos que se confirman no resto do CD. O que quero decir (e mira que me expliquei mal XD) é que "Bloodsteel" é moi parecido a "Hell Destroyer" -canción-, e que se intuye que Supremacy Of Evil se acabará parecendo ó disco do 2007, que hei de decir que a pesar de gustarme nun principio, nunca máis o volvín a oír XD.
Así que o que Cage nos trae é a receta de sempre: Judas Priest levado ó Power-Thrash, cun Sean Peck que canta nuns rexistros que lle fan leal competencia a Halford e Owens liderando as cancións, tendo como soporte unha base bastante potente e intensa de Heavy-Speed Metal. Tal vez neste álbum, os americanos se decidiron por aderezar o seu estilo con algo do que non teño tanta constancia en anteriores traballos: hai unha influencia máis que destacable en moitos temas de LaRoque e King Diamond, tanto na parte solística e riffera coma nas voces e nalgúns coros. Foi algo sorprendente encontrarme con cortes coma "Annaliese Michel", que tiven que comprobar que non era realmente unha cover dalgún disco de Mercyful Fate.
Polo resto, Cage fan bastante ben o seu traballo, se non fora por un par de cousas: primeiro, a intensidade é demasiado alta durante todo o disco e esto repercute negativamente. Penso que o minutaxe andaría bastante mellor entre os 35 e os 45 minutos, coma en moitos discos de Thrash, en lugar da hora e pico. Se o fixeran así, escollendo os mellores cortes, o conxunto ganaría. E segundo, encontro á voz extremadamente protagonista; está un chisco alta na mezcla e hai demasiada letra XD Hai momentos nos que me gustaría atender ó riff ou ó punteo que se oe de fondo e realmente se hai que concentrar para pillalo.
Judas becomes Fate, pero nada especial. 6/10

Bak - Sculpture (2011)
Progressive Ethnic Rock/Metal
Myspace
Bak é unha banda da que me costou o seu encontrar información, de feito non sei se é o seu primeiro disco... se hai alguén coñecido entre os membros... e souben de casualidade que eran australianos, dito sexa, que me esperaba calquera outro país menos Australia, xa que o Metal de corte árabe e étnico que tocan está localizado lonxe da isla dos canguros. Pero bueno, xa se sabe que hoxe en día podemos encontrar de todo en calquera lugar, senón que nolo digan a nós, que atopamos bandas coma Impvreza en Francia mezclando Death con flamenco ou en Argentina a Tengwar intercalando partes de puro Folk Galaico dentro do seu Power...
Volvendo a Bak, Sculpture móstranos un Rock Progresivo que por veces se torna máis metalero, e que está completamente envolto nunha agradable manta de folk do Oriente Medio. Melodías ricas e con fundamento, variedade de recursos e un excelente gusto compositivo. A voz dominante é masculina e de corte melódico, recordoume a outros que sacaron un moi bo disco coma os Myrath, pero Bak non se cortan á hora de experimentar, e añádenlle nalgunhas cancións voces femeninas e incluso algún growl. A producción cumple ben ainda que non chega a ser a duns Orphaned Land, posto que as guitarras pídenme máis forza. Por certo, se sodes fans de Orphaned, deberíades darlle unha oída pero xa! Ainda así, a instrumentación tradicional étnica é de primeira, tanto polas ambientacións que recrean coma pola producción.
Un dos grandes descubrimentos do 2011, e sería unha pena que Sculpture pasara desapercibido. 10/10

Os Grandes Grandes Grandes nomes do core

2011-12-27T02:09:00.010+01:00

Ahí vai unha nova ornada de posts... ainda que esta colección podería chamarse perfectamente "os nomes máis estupidos na historia da música" XD Este tipo de bandas salen coma lumachas nunha noite de orballo, polo que non me será difícil renovar cada certo tempo, ademáis poderemos explaiar a nosa vista coas súas malutas indumentarias e poses rockeras (XD).
Por unha vez non vos inundarei con chistes malos neste apartado, que tampouco son tan cruel XDD pero eso sí, imaxinade uns grupos españoles (ou galegos) con eses nomes.. anda que non lles ían caer de parte do Warblade XDDD
De momento, os primeiros:

Diamonds are Forever
Os Diamantes son para Sempre

Bullet For My Valentine
Bala para o meu Valentín

Sarah Where is my Tea
Sara, onde vai o meu Té

April Becomes Me
Abril Convírtese en Mín (?)

No Fuel Economy
Economía Sen Combustible

Microreviews Decembro'11 - III

2011-12-23T00:32:00.000+01:00

M.ILL.ION - Sane And Insanity (2011)
Hard Rock
Myspace
M.ILL.ION é unha banda sueca creada en 1989 polo baixista Lanely BJ, que estivo de xira con Magnum , Nazaret , Michael Schenker Group e Waysted entre outros.
Sane And Insanity é o seu séptimo disco e reflexa unha mistura entre o Hard Rock, AOR e o Metal melódico con base setenta e oitentera. O sonido é de primeira e a música, ainda que moi mallado xa este estilo, non está nada mal. Penso que contentará a todos os fans de Magnum ou Gotthard, grupos que especialmente me viñeron á cabeza oíndo este disco. Tal vez o punto malo é que non me enganchou tanto coma as dúas bandas mencionadas, pero penso que M.ILL.ION ten calidade e é recomendable para os amantes do Hard'n Heavy.
Por certo, a canción do video desde logo non é a mellor para mín, non entendo esta elección como single, pero.. en fin..
Para amantes do Rock clásico. 6/10

Lycanthropy - Instinct For Vengeance (2011)
Black Metal
Myspace
Lycanthropy, outro nome máis para non escoller se un se quere facer un grupo (agora heino decir sempre que me atope con mil na Metallum e que logo teño que mirar un a un para sacar a portada XD). Neste caso, éste é un grupo ruso de recente creación, ainda que con recursos, xa que tiran a disco por ano desde o 2008.
Na media hora que dura Instinct For Vengeance encontrámonos un Black Metal bastante típico e crudo. Riffs inspirados na escola escandinava dos noventa, con guiños ó Thrash e ó Death, que de vez en cando se volve máis presente cando o cantante comeza a facer guturales. Producción cruda e fría, con batería secuenciada que pasa o trámite e baixo pouco perceptible, onde o que mandan son os, por veces máis, por veces menos, inspirados riffs nas guitarras e a voz, que penso que peca de sonar demasiado por encima.
A verdade é que pasará desapercibido polo mundillo Black.
Sen instinto. 5/10

Malevolentia - Ex Oblivion (2011)
Symphonic Black Metal
Myspace
A escena francesa de Black Metal, ademáis de vasta, é amplia, coma o demostran Malevolentia, grupo que se atreve cun Black Metal sinfónico macabro e decadente. As comparacións máis recurrentes dentro do SymphoBlack, que sempre son Dimmu e Cradle, non serven exactamente neste caso, xa que diría que Malevolentia pódense emparentar máis rápido con Carach Angren ou unha versión máis relaxada e a medio tempo de Anorexia Nervosa.
As orquestacións usadas polos franceses empastan perfectamente sendo máis ou menos intensas e máis ou menos "BSO" segundo o momento, cousa que me "satisface", xa que vín a bastantes grupos que abusan dunha línea continua orquestal que á larga dun disco, se non se controla ben, pode causar cansancio no oínte. O sonido e as cancións superan a media e dán como resultado un bon álbum sen máis de Black nada pasteloso pero épico e con aires dramáticos, como a mín me ghusta.
Malevolent Blackers. 6/10

Novembers Doom - Aphotic (2011)
Death-Doom Metal
Myspace
Éste xa é o octavo disco de Novembers Doom, que polas críticas que vín lendo, ten tanto detractores coma fans que se atreven a comparalo co que foi o disco que lles abreu máis portas, The Pale Haunt Departure. Ben, primeiro hei de decir que eu tamén os coñecín con aquela obra de arte do Death-Doom, pero bueno, gardo un bastante mellor recordo que o que me deixou este Aphotic, sen tampouco ser un álbum malo, unha cousa non quita a outra.
En Aphotic, os americanos pretenden indagar noutros terrenos que anteriormente tocaban de refilón, e pode que fora ésto o que os antigos fans lles recriminen no caso de que non lles gustara. Dentro do Death-Doom que viñan practicando, e sen perder o seu particular sello, hai novas incorporacións que non me atrevería a chamar de vanguardistas, pero que sí os acercan a un campo introspectivo diferente. A maior proba delo é a canción "What Could Have Been", un tema íntegramente acústico no que únicamente teremos a voz invitada de Anneke Van Giersbergen (a ex-The Gathering) coa voz limpia de Kuhr acompañada de violín e guitarra. Unha balada en toda regla, con certo toque Opethiano. Polo demáis, tamén temos a participación de Dan Swanö, aparte de masterizando e mezclando, cantando nunha das mellores do disco, "Of Age and Origin", que está dividida en dous. Logo temos outras destacables coma "Harvest Scythe" e "The Dark Host" -tamén cun cambio de ritmo 100% Opeth-, onde nos encontraremos cos Novembers Doom habituales, misturando brutalidade e melancolía a partes iguales.
Polo que diría que Novembers Doom abren as miras tímidamente, veremos en qué dá esta evolución, eu sólo espero que non se acaben convertindo nunha versión Doom dos de Akerfeldt.
As portas abríronse. 7/10

Thy Catafalque - Rengeteg (2011)
Avantgarde Metal
Myspace
Mimadriña o que se sacou da manga o señor Tamás Kátai, único membro de Thy Catafalque. Tiña oído falar da banda, pero nunca me coincideu de oíla ata fai uns días... parece que merecerá a pena botarlle un ollo ó resto da súa discografía se está á altura deste Rengeteg.
A música que sae da mente de Kátai está lonxe dunha clasificación concreta, e esto pode botar por terra as esperanzas daqueles seguidores do Black metal máis ortodoxo e o Black-Folk sombrío que en principio desprende Rengeteg. E é que este álbum ten moito máis que ofrecer, moita experimentación indefinible e suficiente variedade de tema a tema. Por exemplo, podémonos atopar partes máis "trues" mezcladas con elementos electrónicos, coma ocorre en Vashegyék, temas extraños e vanguardistas coma "Kel Keleti Szél", que me recordou ós tolos lituanos de Pergale, con aqueles organillos pouco comunes nesta música, logo en "Trilobita" sorpréndenos unha melodía que podería ter salido do Tales From a Thousand Lakes mezclada con outra do Folk nórdico, hai aparte experimentos electrónicos-ambient en "Ko koppam" ou "Holdkamp" ou estribillos imposibles de sacar da cabeza coma o de "Kék Ingem Lobogó"... e para colmo o disco acaba cun trallazo de viking-black imposible de esperar coma "Minden Test Fq" logo dos anteriores temas.
Rengeteg é un album feito sen complexos e sen medo, no que sen duda a heteroxeneidade reina dentro dun mar de Black-Folk Metal avangardista ben hilado e pegadizo coma non vira.
Para os que non teman os experimentos. 9/10

Forefather - Last of the Line (2011)
Viking Metal
Myspace
Facer un álbum moi bon a veces é un lastre, porque é moi difícil de superar e no momento das comparacións o novo material acaba perdendo. Esto é máis ou menos o que pasa co novo de Forefather, que collín con ilusión pero con excepticismo.
Ilusión, porque son un grupazo, que sacaron un dos mellores discos de Viking Metal da historia no 2009, e importame un pimiento que utilicen unha "drum-machine" ou que os seus primeiros discos non teñan un sonido "Finnvox", "Fredman", "Abyss" ou "Slaughterhouse"... algo que suele preocupar a moitos fans -especialmente españoles- (cada vez que recordo esto, recordo a anécdota de Valhalla grabando nos Finnvox XD, realmente crían que melloraría considerablemente a súa música e ventas? XD).
Excepticismo porque o single sacado despois do Steadfast, chamado Summer's Flame era máis ca nada, mediocre.
Levo xa 4 oídas ó disco, e a miña sensación é a de que Forefather puideron dar máis de sí, como primeira conclusión, e como segunda, que na tónica xeral, ralentizaron un pouco o ritmo, tal vez para imprimirlle un pouco máis de épica? Non sei, simplemente, a sensación é de que "está ben", e, en certa maneira queda coma un baixón desde "Steadfast".
En canto a estilo, é prácticamente o mesmo: viking metal de temática histórica anglosaxona (ainda que esto implique contradicción, non? porque eles falaban de batallas contra os vikingos... non sei, supoño que a marca "viking" xa inflúe directamente neste tipo de Metal a pesar da temática). Forefather tamén utilizan de maneira totalmente secundaria algún teclado, e alternan entre a voz clara e os rasgados, mantendo toda a forza os riffs de influencia folky-heavy-black, vamos nada sorprendente respecto á historia da banda. Neste caso o que xa non ten o mesmo "carisma" son as cancións en sí mesmas, que non son malas, pero o dúo de irmáns xa me tiñan acostumbrado a temas épicos que me rebotaban na cabeza ó rematar o disco.
PD: tema 5: "Up High" // minuto 0:40 = melodía clavada a unha da canción "Mitolóxica errante - ...e na novena ola caeron os deuses" de Mileth...
Non é un mal album, pero esperaba -incluso- algo máis. 6/10

Guilthee - Homunculus Paradoxon (2011)
Experimental Thrash Metal
Myspace
Tiven moitos problemas á hora de barrenar un estilo que se axustara á música de Guilthee..., finalmente decanteime polo Thrash Experimental, pero é que nin sequera agora mesmo estou convencido delo. Guilthee propoñen unha mezcla de xéneros bastante inusual, no que parten dunha base de Thrash a medio tempo, ó que lle inclúen numerosos momentos "ambientales" e psicodélicos, momentos de tranquilidade que se vén asaltados bruscamente por tralla e que rompen os esquemas do oínte. Se a esto añadimos 4 voces, unha feminina clara bordeando o operístico moitas veces, que tamén fai growls, e unha masculina que alterna da mesma maneira clean-growl... obtemos un disco imposible de clasificar, que tanto te pode levar a momentos de calma atmosférica e psicodelia ata o Death-Thrash.
Penso que realmente merece a pena darlle unha escoita polo inaudito da mezcla, ainda que a mín non conseguiran inmiscuírme totalmente na música de Homunculus Paradoxon, e eso que prometía moito nun principio.
Rompendo estilos. 6/10

Draugr - De Ferro Italico (2011)
Symphonic Viking Metal
Myspace
Aglutinando un montón de grupos, desde Turisas, Moonsorrow, Finntroll, Stormlord e ata algo de Bal Sagoth -por favor, "Roma Ferro Ignique" é un compendio deles ou é orixinal de Draugr?-, pero sobre todo Blackguard! grupo que tamén copian neses agudos blackeros ala Dani Filth que resultan a veces moi cansinos, estes italianos sacan o seu segundo disco chamado De Ferro Italico.
O certo é que, a pesar de ter unha gran producción, gracias ó eterno Mika Jussila e ós Finnvox, este disco non consigueu chamarme a atención o suficiente. É verificable que hai un equilibrio sonoro meditadamente conseguido entre instrumentos folk e metálicos, tamén que as cancións, en xeneral manteñen un interés e cambios de ritmo ben levados, e ademáis entre elas son máis ou menos diferenciables. Na cuestión técnica, Draugr sale do paso con nota, pero a sensación de ter oído "este extracto daquí" e "este dacolá", fíxome pensar que a veces Draugr está entre un collage de grupos conocidos na escena Pagan-Folk da última década e unha versión evolucionada no sentido Folk dos Profugus Mortis, hoxe en día Blackguard.
É algo difícil de decir por qué, pero, sen apuntar directamente a algo malo, únicamente que sonan a outras cousas, ¿ pero cántos hai hoxe en día que o fan?, non me chegou a decir demasiado.
Eso sí, preferiría un grupo que non se gastara o diñeiral que costará grabar onde o fixeron, e que resultaran algo máis innovadores.
Merluzo! Pagano!* 6/10

*Oír "Legio Linteata", 5:54.

Goatmoon - Varjot (2011)
Pagan-Black Metal
Myspace
Goatmoon é un proxecto "one-man-band" dun finlandés que leva sacado un bo número de demos, EPs e discos desde hai unha década.
En Varjot, logo dunha envolvente intro, adentrámonos nun Black Metal de sonido sucio e crudo, cunha distorsión guitarrera bastante acentuada, pero que nos deixa o espacio xusto para degustar o resto da música de Goatmoon, no que os guiños ó Pagan Metal son continuos, de vez en cando con algún instrumento folky ou coros asomando por detrás e dándolle ese aire máis ou menos pagano dependendo da canción. O ritmo imprimido por "BlackGoat Gravedesecrator", o melodioso nome do jefe de Goatmoon, é esencialmente o medio tempo, no que a repetición de riffs podería supoñer un contra se non fose porque están perfectamente equilibrados coa duración de temas e disco.
A mín resultoume de agrado, Varjot escoitase bastante ben, e, ainda que o sonido tira hacia o "truísmo", penso que está en perfecta consonancia co que Goatmoon pretende.
Se a esto lle añadimos uns cantos riffs que se quedan, moi no estilo dos mencionados nesta Microreview, Forefather, non hai máis que falar, bon disco desde Finlandia.
Pagan crudo pero comible. 8/10

Azarath - Blasphemers' Maledictions (2011)
Blackened Death Metal
Myspace
Azarath é a banda paralela de Inferno, o gran batería de Behemoth, grupo co que garda unha resemblanza, ainda que mínima, porque Blasphemers' Maledictions é un álbum moito máis directo e menos técnico que os últimos de Nergal. Este disco rezuma odio e brutalidade, desta vez dunha forma máis rápida do que é habitual en Behemoth, polo que Inferno se emplea a fondo prácticamente en tódalas cancións con blastings e pedales a ritmo de locomotora.
No apartado guitarrístico, a maior parte dos riffs tenden ó Death con incorporacións máis Black e incluso Thrash que poden recordar a Marduk, Belphegor ou ós mesmos Behemoth.
Polo demáis, vocalista de voz rasgada que por veces parece querer meter guturales, temática satánica, e un sonido moi profesional.
Agora, na parte negativa, teño que decir que, a pesar de sonar potente e agresivo de sobra, Azarath non consigueu sorprenderme, tódalas veces que oín o disco, acabeino ignorando na metade-final inconscientemente mentres facía outras cousas. Houbérame gustado algo máis personal e menos lineal.
Sin innovación e predicible, pero indudablemente machacante. 6/10

A Moda Black Metal Vol. 2

2011-12-22T03:10:00.004+01:00

Xa había un tempo que publicara algo sobre a "moda" referente ó Black Metal, pero cada vez que leo algo relacionado con esto máis me sorprendo.
Nesta ocasión son os noruegos 1349, que se unen en malévolo pacto cos dunha tienda de diseñadores, para crear os auténticos "Trve cult underground trousers", surxidos dun ritual de néboa e oscuridade entre a impvra madre tela e o demo da calceta, como podedes observar nas fotos.
Neste caso, o fruto da unión satánica costará nada menos que "4666 NOK or 590 euros", porque será un único fillo irrepetible....
en fin... vaia trangalladas se traen estes noruegos...

Norwegian black metallers 1349 have worked with Anti Denim designer Karoline Bakken Lund to create exclusive handmade denim jeans as part of the Custom Made collection. The jeans are available through Anti Denim's online store, where every denim ordered will be made the exact way it was made. The jeans are sold numbered and each comes with a signed autograph from 1349. Prices start at 4666 NOK or 590 euros.

In a recent interview with Lemonade magazine, Kjetil Wold of the Norwegian design group Anti stated about about his black metal-inspired clothing company, "We are a denim brand who aim to put rebellion back into jeans. As Norwegians, we are heavily influenced by the true Norwegian black metal sub culture. Coming from Norway, we find it natural to build our philosophy around something truly Norwegian."

When asked if he has received any feedback from any remaining members of the early '90s wave of Norwegian black metal, Kjetil said, "We have had good feedback and are proud to say that artists like SATYRICON, 1349 and RUNHILD GAMMELSÆTER are not only using our denims but are or have been involved in several projects with us."

Fuente

As Grandes Grandes Grandes portadas metaleras: Guitar Heroes

2011-12-20T01:41:00.011+01:00

Ésta é unha nova sección que levaba preparando desde facía moito, gardándome esas portadas relacionadas co mundo do Rock e Metal que, cual serie B ochentera, están inocentemente feitas para asombrar, chamar a atención ou meterlle o toque macarra necesario que se apoia na música, pero que finalmente resultan fuleras, graciosas ou bochornosas sen buscalo precisamente. Gracias á fortuna, a pequena colección que fun facendo salvouse da queima que me supuxo perder un disco duro cheo de cousas irrecuperables de 1 Tb ;(

Ahí van as primeiras 5:

Beautiful Beast -Adult Oriented Candy (2011)
Lestedes ben, 2011. Un prodixio do pasteleo visual digno dun disco de, cómo no, Glam-Hard Rock. Todo un Beautiful Beast este Julian Angel, que se o dice él, será certo jajaj
Vivan as fotos de guitarristas mirando con pose molona e desafiante, mostrando o seu instrumento á audiencia.

Julian Angel - Choreography Sucks (2007)
Cando me encontrara coa anterior maravilla, deume por mirar quén era este guitarrista que semella padecer certo grado narcisista, e non me equivocaba, a portada do seu outro disco non se queda atrás.
Oh sí nenas, quién es vuestra estrella más grande?
Nótese a pose aguantando o sombreiro, non vaia ser que o vento espacial llo leve, o cuidado detalle de Julian coa cabeza de fóra da estrella coma querendo salir, e o título do álbum, coidadosamente situado nun lugar no que prácticamente nin se percibe.
A mín recordoume ás fotos das orquestas, non sei XD

Michael Angelo Batio - Hands Without Shadows 2 (2009)
Ehm Michael Angelo Batio... qué máis se pode decir daquel que unha vez fixo unha das escenas máis HEAVIES da historia do cine en Shock'em Dead, dándolle corpo ó mismísimo Satán, que tocaba unha guitarra doble cunha rubiaca en cada perna... e que lle daba o poder de tocar solos infernales ó protagonista, facéndoo unha Estrella do Metal que incluso vomitaba encima das súas fans nos concertos XD
Qué jevi non soñou con algo así nos 80???

Michael Angelo é o rei indiscutible nas súas creacións, e así o confirman as súas portadas, nas que obviamente sale sempre. Todas teñen un grado de inocencia graciosilla, pero ésta do seu último disco fíxome especialmente gracia. Será o peinado de Herman Monster... o xesto de "aaaaaargh esto son voltios infernaleeees"... o feito de agarrar 2 dobles guitarras (tamén jevi de carallo!)... ou simplemente a pose e o conxunto... sin duda é unha gran gran portada do Metal.

Steve Vai - Flex-Able (1984)
Steve Vai... outro guitar-hero que inevitablemente aparecerá en cada portada dos seus discos (ou na maioría alomenos). Ésta é dun disco bastante antiguo del -o primeiro, de feito- chamado "flex-able". Chamoume especialmente a atención e creo que se sodes tíos saberedes o porqué XD, polo que me aforrarei o chiste... Sólo añadir un par de cousas; que fai pouco vín un anuncio nun paquete de tabaco que era tal cual, cun cigarrillo case acabado e consumido no que a ceniza facía o que fai a guitarra de Vai, e tamén que.. ag non poido reprimilo XD, momento chiste malo: ¿non sería un título máis idóneo "flex-UNable"?? XD

Gungfly - Lamentations (2011)
Neste primeiro episodio sobre grandes portadas rockeras centreime en "guitar-heroes", e o próximo exemplo non vai á zaga. Non teño nin idea de qué estilo fará Gunfly (polas pintas, Metalcore?), pero a portada e o porte prometen, ou non?
Ata parece que o semblante do guitarrista quere acompañar ó título do disco... en fin... non é unha foto do máis favorecedora XD

Microreviews Decembro'11 - II

2011-12-14T16:58:00.001+01:00

Pegazus - In Metal We Trust (2011)
Heavy Metal
Myspace
Recordo que cando conocera a Pegazus fora con aquel video divertido e desfasado xa a mediados dos 90 da canción Wings Of Steel, no que había thunders, swords, castles, leather & Metal (qué máis se quere!). Conste que a canción era pegadiza, ainda que o solo non valera moito XD
Logo oíralles un disco que era máis ben fulero, e máis tarde cancións sueltas que non me chamaron a atención... e así ata o día de hoxe, no que me atopo que inda viven e que seguen a sacar discos falando do "poderoso metal" e todos os clichés propios do xénero menagüeresco.
Así que con estas miras excépticas me dirixín a oír In Metal We Trust, e teño que decir que o traballo dá o que promete: Heavy Metal clásico, básico e tradicional, con raíz ochentera bebendo de clásicos coma Maiden, Saxon, Judas Priest (do que hai unha versión de Metal Gods)... e feeling de Rock e rebeldía. O disco ten cancións mellores ("Metal Messiah", "Old Skool Metal Dayz") e peores ("Eye For An Eye" ou "Ghost Rider"), e a maior parte do que oín está máis que trillado, pero hei de decir que escoitei cousas moito peores (entre elas, antigas cousas de Pegazus XD). Supoño que sempre haberá grupos que conserven a parte máis mítica do "Heavy Metal" a pesar doutras modas, e parece que Pegazus sigue e seguirá ahí ainda que non sexan excesivamente bos tampouco.
Keepers of the Heavy Licks. 5/10

Crocell - The Wretched Eidola (2011)
Death Metal/Melodeath
Myspace
Crocell é unha banda danesa composta por membros de Panzerchrist e Compos Mentis que fai unha especie de Melodeath bastante agresivo, groovie e contundente, que en principio sona moi ben pero que por algunha razón se acaba convertindo nalgo xenérico que non deixa a sensación de ser memorable.
...e eso que The Wretched Eidola comeza moi ben, cun potente tema coma "I Know the Taste of Your Tears" despois da intro. Pero logo esa sensación de brutalidade e pegada vaise disipando a medida que transcurren os temas. E esto mesmo penseino tódalas veces que reproducín o album, sendo distintos días e incluso meses si me apuras (por se hai avispados que me digan que oigo todo moi seguido XD). E eso que o bon facer instrumentístico detrás, o bon sonido e a potencia da banda queda suficientemente demostrada, pero é que simplemente non calou en mín. Moitas veces me pasa esto, e supoño que a vós tamén, de que realmente non podedes decir algo malo dun álbum, pero simplemente cando o vás poñer outra vez, na metade case apetece máis quitalo porque non che está decindo nada.
Véselle potencial pero quédase ahí. 5/10

Execration - Odes of the Occult (2011)
Death Metal
Myspace
Desde a cálida a estas alturas Noruega chega un lanzamento de puro Death old school, ainda que non da forma que eu me esperaba. Quizáis me levei deixar un pouco polo nórdico da banda e pensaba que Execration (outro nome a evitar se algún día formades unha banda de Death) tirarían máis polo lado sueco do asunto, que é o que ten máis fama dentro das correntes do Death europeo. "Sen en cambio", estes Execration practican un Death que me recordou (ande vai que oín aqueles discos!), ós primeiros álbumes de Morgoth e Atrocity, de feito o cantante ten un estilo moi similar a Alex Krull cando facía guturales. Seguramente aqueles que seguían esta corrente tan cruda e extrema poderán decir máis bandas daquelas que saían dun estilo similar a principios dos 90, xa que a mín me cadrou moi novo e dixería o Metal Extremo en pequenas cantidades. Agora certamente non escoito moitos grupos que faigan o que fan Execration, polo que ainda que sexa contradictorio, resultoume un soplo de aire fresco dentro do que levo oíndo na última década en cando a Death Metal.
En canto ó disco propiamente, encontrarémonos coa herencia daqueles grupos mencionados, con partes máis Doom e outras con blasting, ainda que sempre coa seña de riffs espesos e agresivos que recrean unha atmósfera incómoda e opresiva. Odes of the Occult conta con unha hora de bon Death añejo, cun par de "Intermezzos" máis lixeiriños que nos preparan para o seguinte asalto, e unha épica "A Crutch For Consolation", de máis de 10 minutos de intensidade.
Old Death pesado e grueso. Deleitable. 7/10

Niflheim - Personae (2011)
Folk Metal
Myspace
Non sei de onde sale a calificación esa de Symphonic Heavy Metal de Metal Archives, porque nada máis lonxe ocorre cos franceses Niflheim (diferente dos míticos blackmetaleros suecos nifelheim -outro nome a evitar por calquera banda nova-).
Niflheim parecen ter nacido no 2003 baixo o nome de Potatoes (eing?) e posteriormente en 2008 sacan o seu álbum debut, xa cambiados de nick, titulado "Once Upon A Cow" (eing???). Neste 2011 lanzan o segundo, facendo un Folk-Rock/Metal influenciado por lendas e mitoloxía escandinava (ou eso é o que lín por ahí). O violín é parte esencial da súa música, aparecendo prácticamente todo o tempo coma o podería facer en Skyclad, ainda que Niflheim roda por outros derroteiros que buscan máis a beleza e atmósfera, e que tiran tal vez máis hacia o folk-power sinfónico. Nesto último, as líneas vocales da vocalista teñen que ver bastante, xa que me recordaron a outros actos de power-folk coma Elvenking, Tuatha de Danann ou Falconer. O que pasa é que non é bon deixarse levar completamente por eses nomes, xa que estes franceses tamén se deixan querer un pouco por outras ramas coma o Prog-Rock ou o Folk eslavo dependendo da canción.
Non estivo nada mal.
Variado e creativo. Non apto para fans que non gusten de violín en primeira liña. 7/10

5grs - Let's Crush (2011)
Thrash Metal
Official
Seguindo os pasos duns Arch Enemy enthrashizados, os iranís 5grs presentan o seu segundo disco saíndo tímidamente a augas internacionales, cousa harta difícil nun país tan inestable e conservador como parece Irán, e xa non digamos se nos topamos que a frontman neste caso é unha frontwoman (por certo primeira cantante feminina nun grupo de Metal na historia do país).
Así pois, 5grs basa o seu potencial nun Thrash Metal cun certo aire "prog", con algúns bos riffs e variedade suficiente que pode recordar a clásicos da escena norteamericana coma Metallica ou Machine Head. Nas voces, Nelly tenta darlle un aire máis "core"/melodeath que combina con limpios, ainda que a mín personalmente non me convence en ningunha das súas facetas. O sonido cumple sen máis, cun baixo con bastante presencia e unha batería bastante típica que non chama a atención.
Non me gustaría pecar de ser moi duro cunha banda coma 5grs, que o seu traballo lles costará facer este estilo de música nun país coma o seu, "hai que botarlle juevos ó asunto", pero remitíntome ó estrictamente musical, a mín Let's Crush é un album que a pesar de ser correcto, non me dice moito.
Desde Iran con ira, pero sen convencerme. 5/10

Deafheaven - Roads to Judah (2011)
Black Metal
Myspace
Ainda leo por ahí a xente que non se cree moito eso das escenas e que en certos lugares , países ou rexións haxa un xénero que predomina ou incluso que éste se "xenera" (valga a "rebundancia"). No caso dos USA, estes últimos anos, aparte do Metalcore, temos no xénero Extremo unha vertente con gran número de adeptos coma o é o Black Metal fusionado co Shoegaze/Post-Rock/Metalcore ou incluso Screamo, Emocore e non sei cántas merdas desas XD Tal é o tamaño da vertente que cada vez que escoito un grupo de Black americano hai altas probabilidades que practiquen este estilo. O malo é que dentro del, un atópase un montón de morralla, ou serei eu, que non sei capaz de valorar como se merecen algunhas bandas, visto o número crecente de fans que as defenden. Tal é o caso de Deafheaven, grupo que co seu disco debut está obtendo unhas críticas que case o poñen como disco do ano... bueno.. imos ver, tranquilidá...
As catro cancións que compoñen Roads to Judah forman un disco eminentemente melancólico, coa súa dosis de "muro de sonido", alternando blastings con punteos shoegazeinaos (ou como carallo se digha), e cunha voz do máis monótona e cansina. Ademáis o sonido tampouco é para tirar cohetes. É un disco típico deste xénero, que me recordou a outras cousas que oín fai tempo e que probablemente desbotara para sempre. Ainda así, non me pareceu do peor neste subestilo, pero dista moito do que eu considero un bo disco e está lonxe de tocarme a fibra en ningún sentido.
PD: Ah! se me dín hai uns anos que habería unha corriente dentro do Black Metal de xente gafapastosa de pelo corto engominado e peinaos á raia con camisa, non daría crédito!
...e máis Black-USA. 4/10

Darkest Era - The Last Caress of Light (2011)
Celtic Heavy Metal
Myspace
Primeiro disco destes británicos que debutan polo alto, fichando pola Metal Blade! Non calquera pode decir algo así!
A música de Darkest Era é difícil de definir nun principio, ainda que unha vez que oes o primeiro par de cancións, xa se volve un estilo claro e inamovible, tal vez xustamente o complicado sexa definilo con palabras, pero intentareino: ¿Imaxinades cómo sonarían uns Primordial ou Enslaved se fixeran Heavy Metal? Agora añadídelle o cantante de Divinity Destroyed e unha influencia Doom-Folk coma o que teñen The Lord Weird Slough Feg. Ahí o tedes! (alomenos no meu mellor dos intentos).
O caso é que Darkest Era, sen duda se convirte nun dos meus favoritos debuts do 2011 polo seu estilo, tal vez oído en parte, pero innovado do Heavy Metal de temática folk-celta, pola súa calidade compositiva, que se centra a medias entre as melodías vocales e os punteos folkies, e polo gran sonido que sacaron para éste The Last Caress Of Light.
Gran debut. 8/10

Arakain - Homo Sapiens..? (2011)
Heavy-Power-Thrash Metal
Myspace
Arakain son unha das bandas máis míticas da escena metalera checa, ainda que o seu Heavy Metal se quedou na escena nacional e pouco se sabe deles afora das fronteiras da República Checa -o feito de cantar en checo tamén axudará-.
Xa levan case 30 anos metidos na música e esa experiencia é algo que se percibe en Homo Sapiens..?, no que descargan un Heavy agresivo que acolle riffs que están moitas veces no límite entre o Thrash e o Prog-Power, onde as guitarras son o principal protagonista xunto coa carismática voz do seu cantante. É un estilo moi tradicional o desta banda, ó que se une un sonido moderno e diría que se desenvolven bastante ben facéndoo, ainda que no resultado final a mín me pedía algo máis o corpo. En canto a influencias, o certo é que hai un pouco de todo; é coma un grupo de Power americano ó que lle añadimos un pouco de Metallica, Megadeth, Symphony X...
Hai moi bos temas coma a inicial "Marat", "Straznej Andel" ou "Archa", pero non me acabaron de enganchar a pesar das 4 ou 5 escoitas que lles levo.
Interesante mezcla entre clásico e moderno. 6/10

Antipope - House Of Harlot (2011)
Melodic Thrash-Black /Heavy Metal
Myspace
Antipope é o exemplo de cómo un mal vocalista pode arruinar unha banda con potencial, algo parecido ó que pensaba na anterior tanda de Microreviews de Midnattsol.
Neste caso, Antipope son unha banda finlandesa que se podería considerar coma un híbrido entre Black Metal e Heavy-Dark Metal, con influencia da escola melancólica do Suomi Metal, acertados punteos melódicos que se combinan con riffs máis tendentes ó thrash-melodeath-heavy, teclados secundarios atmosféricos e un cantante que malamente alterna entre os rasgados-thrashers e a voz clara heavy-power. Cantante que a vai pifiando por onde vai, e que por veces pode colar, pero que nin me convenceu no rexistro escuro, nin moito menos no "heavy". É unha pena porque esta mezcla sin complexos de xéneros merecía ter un final máis adecuado que simplemente quedarse no olvido.
Bon grupo-cantante fulero=? 6/10

Risha - Лето (2011)
Folk/Industrial/Alternative Metal
Official
Risha é un grupo ruso do que me costou o seu encontrar info e encontrar algún site que falara deles nalgo distinto do cirílico (de feito non o encontrei XD). Parece ser que a banda está formada por un trío comandado pola cantante-baixista, que desempeña a súa labor vocal nunha onda moi parecida ás típicas bandas de Rock-Folk eslavo, pero neste caso, añadindo matices máis étnicos que aportan frescura dentro dese mundillo.
A música da banda é difícil de definir, xa que abordan diferentes campos coma o da electrónica, o new age étnico, e o Folk Metal con guitarras "modernillas", máis cercanas ó Industrial Metal e ó Rock Alternativo que non aportan excesivo riffin', senón que acompañan con acordes simples na maior parte do tempo.
A pesar de non ser un estilo que en principio me podería chamar a atención, certas melodías vocales que me recordaron a uns Betray My Secrets por veces unidas a ese background de samples sí que me causaron unha boa impresión.
Non sei se será un primeiro disco ou non, eu creo que é probable, polo que haberá que manter a atención nesta pouco convencional banda.
A veces.. hai creatividade dentro do Folk Metal eslavo. 7/10

Microreviews Decembro'11 - I

2011-12-12T18:20:00.002+01:00

Souldrainer - Heaven's Gate (2011)
Death Metal/Melodeath
Myspace
Máis swedish Death, neste caso pasable sen máis, de mans de Souldrainer, un trío que lanzou hai poucas semanas o seu segundo CD, Heaven's Gate.
Souldrainer fan un Death Metal melódico que me recordou moito ó dos seus compatriotas Hypocrisy, sonando contundentes, case sempre a medio tempo, con teclados que lle dán un aire sinfónico e melancólico e cunha voz entre a de Tom Angelripper e Peter Tägtgren. En canto á composición, recordoume en exceso ós álbumes de finales do século pasado de Hypocrisy, coma o The Final Chapter e o autotitulado, onde o teclado xa formaba parte da maioría das cancións e os estribillos empezaban a ser bastante melódicos, con semirasgados que se diferenciaban da forma de cantar do resto do álbum, moito máis cruda. Ainda que a verdade é que recollen un pouco de todas as épocas do grupo. Dependendo do tema, atoparémonos desde o máis sinfónico e épico, ó cañero e ata o seus experimentos máis modernetes.
Realmente todo o álbum ten unha tendencia bastante lineal, que recorda en exceso ó traballo de Tägtgren, e no que difícilmente se pode escoller unha canción. Pero tampouco poido decir que esteña mal... o que pasa é que Hypocrisy ainda existen... e fano mellor... polo que sentíndoo moito, penso que Souldrainer pasarán desapercibidos polo mundillo do Metal se non poñen un toque máis personal para o próximo disco.
Desde fans de Hypocrisy para fans de Hypocrisy. 5/10
Se ata o video se parece ó de Roswell 47! XD

Solar Fragment - In Our Hands (2011)
Heavy Power Metal
Myspace
Durante as primeiras cancións do disco In Our Hands, dos germanos Solar Fragment, houbo coma 2 ou 3 bandas que me pulularon pola cabeza coma influencias directas: Iron Saviour, Persuader, Savage Circus e por suposto Blind Guardian. Pero non os últimos Blind Guardian, senón os máis clásicos e noventeros, os que perfectamente podían meter temas cañeros de 4 minutos nun CD (momento puya). Os que máis me gustaban, a decir verdade...
Pero foi a partir da terceira canción, tamén cun título moi dos de Hansi coma "Inside The Circle" cando xa non me puiden quitar a Blind Guardian da cabeza (máis tarde entereime que o propio Kürsch fai coros ahí!), e eso que instrumentísticamente vese o gusto polos bardos, pero tampouco tanto... penso que o principal que fai que Solar Fragment pasen por ser unha nova versión daqueles, coma o foron Persuader e Savage Circus, sexa o cantante, os coros e o tratamento vocal.
Pode que a Solar Fragment lles falte realmente a chispa compositiva dos primeiros Blind, pero logo de oír o disco moitas veces, poido decir que non está nada mal, e que o prefiro incluso á maioría do que fixo Piet Sielck en Iron Saviour e Savage Circus. In Our Hands é un decente disco de Power-Speed Metal para amantes da parte máis épica e "germana" do asunto.
Xa que Blind Guardian non fan temas coma hai 15 anos... teremos que conformarnos con outros coma Solar Fragment. 7/10

StoneLake - Marching on Timeless Tales (2011)
Heavy Power Metal
Myspace
StoneLake son unha banda sueca que sobrepasa a década de existencia e cun quinto álbum coma Marching on Timeless Tales seguirá resultando desconocida fóra das súas fronteiras, porque a súa proposta de Power a medio tempo está vista de máis. StoneLake arrímanse ó Power noventero de ascendencia alemana, así podemos percibir a influencia de grupos coma Helloween ou Primal Fear, ainda que a mín o grupo que máis me veu á cabeza, tal vez polo estilo do cantante e certas cancións, sexan os infravalorados daneses Fate, cos que StoneLake tamén comparte un lado máis Hardrockeiro que rememora a Pretty Maids ou Thunder. Penso que con esta avalancha de nomes, un xa se pode facer unha idea bastante aproximada do que tocan estes suecos, pero o punto malo é que a maioría de cancións deste CD non se chegan a pegar de todo... ok, "Red Canyon" e "Lay Down The War" pasan, pero é coma se lles faltara ese puntillo para conseguir dar no clavo no resto do disco...
O que por suposto tampouco quere decir que o faigan mal... pero...
Marching on unimpressive tales. 6/10

Last Battle - War (2011)
Symphonic Black Metal
Myspace
Parece mentira que cun nome tan batallesco e cun título tan guerrillero, os Last Battle resulten ser un grupo de temática cristiana. Eu pensaba que as guerras e as armas as cargaba o diaño, pero en fin... XD
Non sei se a música de Last Battle a cargou deus ou o demo, pero sei que calquera que o fixera, non lles deu demasiadas habilidades para facer Black Metal. Bueno, si ésto é Black Metal, porque é un amasijo tal de cousas, que te podes encontrar desde un ritmo folk feito cun piano que antes daba notas máis "góticas", a tremolo-picking rodeado de teclados cutreiros épicos, a solos jevimetaleros, a... bueno... o que máis chama a atención: un intento de growling bastante fulero. Penso realmente que éstes ucranianos teñen ideas, pero habería que organizalas un pouco, porque senón sale algo coma War, un disco que non se sabe moi bén de qué vai, con cortes que rozan o surrealista, pero non por avanguardistas, senón porque nin empastan as cousas nin teñen precisamente unha calidade sonora e compositiva baixo o meu gusto.
"Unblack", "unplug". 1/10

Sacred Dawn - A Madness Within (2011)
Progressive Power/Heavy Metal
Myspace
Terceiro disco desta banda chegada desde Chicago, que xoga a crear un híbrido entre o Heavy Melódico clásico con teclados, tendo como referencia a Rainbow ou Magnum, e o Prog-Power na onda de Fates Warning e Queensryche. O certo é que a mezcla podería ser explosiva, e sabendo aunar os ingredientes cun mínimo de gusto e orixinalidade, e A Madness Within podería ter sido un gran álbum... Sí, podería ter sido, porque non o é. E eso que os americanos se esforzan, xa que proban a infundirlle un toque de mala leche a través dalgún semirasgado. algunha atmósfera interesante,... pero é que a música resulta demasiado parada, coma se nunca dese arrancado, cando hai marchas de sobra para usar. Ademáis moitas veces pasoume que me recordou a algo xa feito; por exemplo, "Demonlover" tíñame un aire moi Conception, grupo do que se ven tamén bastante fans... "A Madness Within" recorda a uns Stratovarius/Yngwie do máis sosos... "Delirium" pode que a uns Symphony X... pero non vos guiedes polas comparacións, porque todas elas non chegan nunca a alcanzar ós orixinales.
Existen os malos discos de Progresivo, e están aquí. 2/10

Torchbearer - Death Meditations (2011)
Melodeath
Myspace
Terceiro disco desta banda sueca que practica un Death Melódico variado, no que se entremezcla riffs e voces máis propias do Black Metal con solos moi prog-virtuoso, teclados e algunha cousa que podería estar máis cercana ó Thrash. É moito abarcar, desde blasting a Death Técnico, con momentos sinfónicos, pasando por violento Black... e a xogada non lles sale nada mal. De feito é un dos traballos máis creativos que me atopei desde hai tempo dentro do Melodeath/Death técnico. Death Meditations desborda caña e rapidez, que se vé reflexada en dúas bombas coma as que dan comezo ó disco (quitando a intro), "Severings", "Penumbra" ou "Death Meditations", cun doble bombo e uns blastbeats que parecen unha batidora en high-speed.
Curiosamente, a mín a que máis me molou foi a instrumental final, un broche perfecto para un disco moi traballado, cun sonido á altura dos grandes escandinavos, e o punto de orixinalidade dentro do estilo que o fai un disco a ter en conta.
Melodeath orixinal? Pois haino! 8/10

Midnattsol - The Metamorphosis Melody (2011)
Symphonic Gothic-Folk Metal
Myspace
Éste xa é o terceiro traballo do grupo da irmá de Liv Kristine, Midnattsol, banda que sempre considerei coma bastante mediocre, dito sexa. Así que con estas vistas me dirixín a oír The Metamorphosis Melody, que estivo acollendo bastante boas críticas polas webs que frecuento. O certo é que me deu bastante igual XD porque tamén ós outros discos deles llas daban e parecéronme do máis sosos.
Pois ben, penso que Midnattsol, coma en anteriores entregas, teñen boas ideas, pero que non as saben culminar. E o principal pero que lle poño á súa música é precisamente a voz e lína vocal de Carmen Elise Espenæs, que fai especialmente soporífera a escoita de calquera disco de Midnattsol. O seu tono de voz, certamente moi do estilo de Liv Kristine, as voces dobladas son moi do estilo de Liv Kristine, e incluso as melodías son moi do estilo de Liv Kristine... pero en aburrido. Esforceime en evitar a voz de Carmen, e durante o tempo no que o conseguín, pareceume un álbum moi rico en melodías e que incluso son bastante pegadizas, con esa mezcla de Gothic sinfónico, Folk e Power Metal que a mín non me produce ascos tal e como está feita en The Metamorphosis Melody.
O disco comeza dunha maneira inmellorable coa pegadiza "The Metamorphosis Melody" e "Spellbound", e logo hai altibaixos que podería pasar por "altos" se non fose pola onírica e somnolienta Carmen.
Por certo, moi boa bonus track, para mín a mellor do disco, ainda que teña unha semellanza na melodía que fai a guitarra con "A Poets' Prayer", a mín espertoume do letargo que me produxeron as últimas 2 ou 3 cancións. Sería polos guturales que aporta o guitarrista e que Carmen descansara un cacho?
Cambiade de cantante, por favor, polo demáis está mellor que os 2 anteriores. 6/10

Sacred Ally - Reality Hammer (2011)
Progressive Thrash/Heavy Metal
Oficial
Buff esa portada non me auguraba nada bon, pero finalmente, o disco debut dos canadienses Sacred Ally resultou ser unha grata sorpresa dentro do Metal este ano. Por certo, non sei qué lles dán en Canada, pero ainda salen bastantes bos grupos, como en Bélxica, dúas escenas que tiñan os seus grupos míticos, pero das que non se sabía moito máis doutros proxectos nacionales.
Neste caso, Reality Hammer é un álbum moi elaborado de Speed Heavy-Thrash Metal, onde Sacred Ally nos inundan canción tras canción de multitude de riffs moi da vella escola, entre o Thrash melódico e o Heavy clásico, e moi efectivos. As sete cancións do CD teñen unha duración media que sobrepasa os 7 minutos, cousa que lles dá técnicamente un acercamento ó xénero progresivo, ainda que na súa maioría, a música de Sacred Ally está lonxe de ser intrincada, máis ben todo o contrario, é bastante directa e amena. Toda unha sorpresa desde o outro lado do Atlántico.
Un disco-debut máis para a saca. 7/10

Scorned Deity - The Monarchy Memoirs (2011)
Melodeath
Myspace
De calquera outro lado me imaxinaba este grupo excepto de USA. De feito tiveronme enganado durante un tempo entre Finlandia e Alemania, non sei por qué, supoño que por certa "escola" sónica que se crea en determinados lugares.
Pois éste é o disco debut destes americanos, que xuntan o saber facer do melodeath finlandés con certo deje "core" e con teclados que aportan un aire sinfónico-moderno, ainda que a súa utilización non sempre me convenceu. A veces parecen cortados bruscamente, pero hai extractos nos que realmente ensalzan a música de Scorned Deity. As habilidades dos guitarristas están máis que probadas, ainda que non se salgan da línea tipicoide do Melodeath, o cal pode saturar a oídos entrenados por momentos.
O certo é que é un intento, non extremadamente atrevido, pero un intento de levar ó Melodeath escandinavo e sinfónico de grupos coma Kalmah, últimos Children ou Nightrage ó terreno americano dos Trivium menos popeiros. Algo é algo, e, considerando que ésta é unha banda primeiriza, estará ben ver cómo evolucionan en próximos álbumes.
The Melodeath Memoirs. 6/10

Thurisaz - The Cimmerian Years (2011)
Atmospheric Black/Doom-Death
Myspace
Thurisaz de Alemania, Thurisaz de Polonia, Thurisaz de Bélgica... disco de Obscurity, case disco de Menhir (Thuringia)... vaia lío cos nomes estes, logo está Turisas e Tunrida e seguro que haberá máis... en fin, xa sei qué nome non escoller se un día faigo un grupo XD
Pois non é que me chamara moito a atención este disco de nome de peli de Conan, pero xa facía moito que lle dera unha escoita, e hai uns días púxenme con él a fondo...
Impresionante. Cambiei de parecer radicalmente.
Thurisaz fan unha mezcla en principio extraña entre Black, Doom e Death, moi melódico, melancólico, ambiental... pero con forza. As cancións de The Cimmerian Years son fácilmente diferenciables entre sí, pero seguindo un hilo común, cousa que especialmente valoro. Por exemplo, "My Precious Unknown" é un temazo de Black atmosférico ó igual que o que lle segue "Second Mirror", que se eleva entre un aire gótico e épico cunha intensidade fóra do común. As tres voces, -growling, rasgado e clara- proporciónalles unha pizca de Borknagar moi interesante, sobre todo en "Unhealed". E na última e máis calmada "A Glance of Misperception" o Doom que viña asexando por todo o disco faise completamente palpable, recordando ó traballo de Katatonia, November's Doom ou Agalloch.
Sen embargo, o mellor do álbum encóntrase para un servidor na parte intermedia do disco, con dous temazos que van unidos coma "Fare Thee Well", con guitarras sombrías, crudas e doomies, e "The Carnival of Miscreation", soberbio tema de Doom-Death sinfónico.
Do mellor Doom-Death do 2011. 9/10

Críticas a críticos: Ozzy Osbourne - Scream/Black Rain por Sergi Ramos

2011-12-08T00:57:00.001+01:00

Ah! que sorpresa máis agradable me atopei no portal The Metal Circus, outro máis dos innumerables nacionales que adornan a súa web con miles de banners de acceso e logo ó redor da información. Ademáis tamén cumplindo a regla de "todos os discos son maravillosos" e con puntuación a partir de 7'5 sobre 10....
...todos?
Non! hai casos raros coma os que nos atopamos hoxe, ese tipo de casos entre o 0'5% dos discos nos que hai unha "nota negativa" de "aprobado raspado" (coa implicada incoherencia implícita -toma ya dominio del lenguaje!-). O señor Sergi Ramos, que non é o lumbreras do madrís, obsequianos cunha doble crítica para a historia, sobre os últimos 2 discos de Ozzy Osbourne -que, pola súa dudosa calidade non me vou volver a oír para este post, obviamente XD-.

OZZY OSBOURNE: Black Rain { Sony BMG}
Puntuación: [ 9/10]
Puntuación de los lectores: [ 5.6 /10]

Hay cosas que, sencillamente, no tienen explicación. Hace poco más de tres años y medio, Ozzy Osbourne estaba en un estado casi vegetativo, lleno de tido tipo de metales que le ayudaban a seguir en pie y con una esposa que se encontraba abocada al abismo del cancer. Había pasado de conseguir uno de sus mayores triunfos (la serie de la MTV “The Osbournes”, que le catapultó como uno de los entertainers más famosos del principio de actual milenio) a caer en un pozo lleno de mugre del que no sería fácil salir. Pero no era la primera ocasión en la que Ozzy se veía en una situación,por así decirlo, complicada. En 1989 se encontraba destinado a pasar una buena temporada en la carcel tras intentar matar a su esposa tras una discusión doméstica alimentada por el alcohol, como siempre solía pasar con el madman. Salió de ello y pasó a hacer uno de sus discos más exitosos, “No More Tears”. Y de manera similar, más de tres lustros después, Ozzy vuelve a salir del agujero negro al que se ha visto abocado en distintos momentos de su vida. Y con un disco fantástico bajo el brazo, como mandan los cánones.

“Black Rain” es, por lo pronto, el primer disco de estudo de Ozzy desde el año 2001. Por entonces se editaba “Down To Earth”, un disco que no terminó de convencer a los seguidores habituales del artista y que pecó de demasiado moderno para algunas sectores más dados al revival continuo. Canciones como “Junkie” o el melódico single “Gets Me Through” se salvaron de la quema, pero fueron olvidadas rápidamente. Ozzy necesitaba un disco mucho más cercano a su sonido clásico, al de discos como “ The Ultimate Sin”, “No Rest For The Wicked” e incluso “Bark At The Moon”, aunque evidentemente sin ese componente tan ochentero que termina por hacer sonar cáduco a cualquier disco.

“Black Rain” es un disco producido por Kevin Churko, un tipo que tan pronto produce un disco de Melissa Auf Der Maur como que trabaja para Shania Twain o Britney Spears. Ya trabajó con Ozzy en la caja “Prince Of Darkness” editada hace un par de años y parece ser que el vocalista quedó lo suficientemente contento como para volver a utilizar sus servicios. Y es que, sinceramente, el trabajo realizado es excepcionalmente bueno. Probablemente, desde “Ozzmosis” (e incluso desde “No More Tears”) un disco de Ozzy no sonaba tan duro y pesado como este. El tratamiento que Churko ha dado a las baterías y las guitarras es suficiente como para lanzar abajo las paredes de tu casa con el volumen a medio gas. Si en “Down to Earth” faltaba ese “uummphhh” característico de cualquier disco de Ozzy, en “Black Rain” se ha conseguido sobradamente.

Es típico y comprensible que la escucha de un disco motive múltiples comparaciones con trabajos pasados del mismo artista. En éste caso, Ozzy tiene a su favor que pocas de las canciones aparecidas en el disco son reminiscentes de composiciones pasadas. Si que hay momentos como el single “I Don’t Wanna Stop” que recuerdan a sus mejores himnos de los ’80, o baladas como “Here For You”, que recuerda a clásicos como “Mama I’m Coming Home” o “Goodbye To Romance”, pero por lo general, “Civilize The Universe”, “The Almighty Dollar” o “Not Going Away” tienen más de BLACK LABEL SOCIETY que de cualquier disco pasado de Ozzy.

En otro orden de cosas, cabe remarcar que las letras de Ozzy (o de Churko, que ha compuesto junto con Osbourne la mayoría de canciones) se han vuelto mucho más autobiográficas si cabe, aunque en algunos momentos Osbourne se excede con las odas a su esposa y manager. Es lógico que el artista de salida a sus inquietudes en las letras, pero quizá Osbourne está siendo demasiado romantico para lo que la gente espera de él.

La mejor manera de resumir éste nuevo disco de Ozzy Osbourne es decir que no es un disco-excusa, el típico que se hace para renovar interés, subir caché y girar de nuevo. A día de hoy, Ozzy no necesita nuevas canciones para llenar recintos en todo el mundo. Asi que, sinceramente, “Black Rain” es una propina de uno de los artistas más grandes del rock. No debe nada a sus fans, pero aun sigue dandoles lo que quieren.

Por cierto, si “Countdown’s Begun” no es el mejor tema que ha editado Ozzy en los últimos diez años ¿qué demonios es?

Sergi Ramos

Fuente Ozzy Osbourne: Black Rain, de The Metal Circus

Ben, logo de expoñer a crítica coa súa fuente, diredes.. ¿cómo que hai unha nota negativa? ... esperade jóvenes padawans... todo a su tiempo.

O primeiro... decir que é unha absoluta exageración puntuar a este -recordo- mediocrísimo álbum de Ozzy case coma un dos mellores discos da pasada década. Coma sempre digo: se ésto é un 9/10, con cánto puntuamos "Diary of a Madman", "No Rest For The Wicked", "Bark At The Moon", "The Ultimate Sin"... ?

Segundo, algo típico nestas "críticas" de webs grandes. Impórtame un pimiento a historia da banda, e penso que á maioría da xente que lee a crítica dun disco, tamén. Con esto non quero decir que esteña mal poñer en antecedentes ó personal, pero... de verdade hai que alongalo durante 2 párrafos de máis de 10 líneas cada un? Vamos!!
Sin embargo gustaríame resaltar unha frase do 2º párrafo:
"Ozzy necesitaba un disco mucho más cercano a su sonido clásico, al de discos como “ The Ultimate Sin”, “No Rest For The Wicked” e incluso “Bark At The Moon”, aunque evidentemente sin ese componente tan ochentero que termina por hacer sonar cáduco a cualquier disco."
E quereranos metela con que "Black Rain", con "temazos-MTV" coma "I Don't Wanna Stop", é unha volta ó sonido clásico... espera que me ría un pouco XDDD
E eso de "componente ochentero que termina por hacer sonar "cáduco" a cualquier disco"??? eing?? pero sonar en qué sentido...? esto tería que explicalo un pouco mellor, posto que os grandes do Heavy Metal de hoxe en día, salvo contados casos, son os que sacaron o mellor material nos 80, e que difícilmente se veu superado por ningunha producción nin noventera nin deste milenio (Maiden, King Diamond, Metallica, Anthrax, Slayer, Helloween -se contamos os Keepers tamén nos 80-principios 90-...). Por suposto, o meu punto de vista.
Non creo que os álbumes ochenteros deles sonen caducos. Acaso o sonan os setenteros ou sesenteros tamén?

Por último, en canto ó resto da reseña, directamente paso de comentar máis, porque realmente toda en sí mesma é unha tontería. Se ata se atreve a comparar "I Dont Wanna Stop" cos seus himnos ochenteros... en fin... e moito blablabla autocomplaciente sin aportar demasiada información.
Bonito.
Típico.

E agora vén o turno de Scream, unha crítica tamén de Sergi Ramos, ainda máis larga si cabe que a déste "Black Rain" da que rescatarei un par de cousas, xa que se nón ocuparíame todo o espacio do blog XD

Fuente Ozzy Osbourne - Scream, de The Metal Circus

Todo está no primeiro párrafo, demoledor á par que hilarante XDDD Acomodádevos para rirvos un cacho:

OZZY OSBOURNE: Scream { Sony Music}
Puntuación: [ 5/10]
Puntuación de los lectores: [ 7.1 /10]
"¿Saben ustedes cuantas veces ha escuchado un servidor el penúltimo disco de estudio de OZZY OSBOURNE, aquel ya lejano “Black Rain” de 2007, desde que acabó la crítica del mismo? Cero. Ninguna. Ni una sola. Incluso los cuatro minutos que dedicó a tocar ese bodrio de single llamado “I Don’t Wanna Stop” en directo en la gira de aquel año me parecieron demasiados. Seamos sinceros: desde “Ozzmosis” y, agarrandolo con pinzas, “Down To Earth”, Ozzy Osbourne no ha hecho nada a nivel discográfico que merezca gastarse el dinero. Entre los jodidos pinch harmonics de Zakk Wylde repetidos hasta la saciedad y el rollo de la dualidad entre la música de BLACK LABEL SOCIETY y el Ozzman, no había nada realmente excitante en un nuevo trabajo del ya sexagenario y legendario vocalista. OZZY OSBOURNE se ganó el respeto del público en base a un estilo musical que bebía de los años 70 y que fue modernizado para adaptarse a los 80 y la generación de los guitarristas sobrenaturales, como Randy Rhoads, Jake E. Lee o en su día, el propio Zakk Wylde. Pero un buen día alguien le dijo a Ozzy que había que volverse actual y hacer música para la chavalería y así le ha ido con sus últimas entregas discográficas. Ozzy Osbourne es famoso por “Crazy Train”, “Bark At The Moon”, “Mr. Crowley”. Obviamente, ya han pasado treinta años desde que aquellos discos se grabaron, el panorama musical ha dado muchas vueltas y el propio Ozzy ha dado incluso más. Pero lo que es innegable es que cualquier banda clásica que trata de actualizar su sonido está condenada al fracaso discográfico. El nuevo disco de Osbourne ya ha debutado en Estados Unidos vendiendo la mitad de lo que vendió “Black Rain”, una muestra más que clara de la desaprobación del personal por el rumbo que ha tomado Osbourne desde el maldito día en que el productor Kevin Churko se cruzó en su vida."

Do resto da crítica paso, mireina por encima, e supoño que estou de acordo, ainda que eso non é o interesante como podedes comprobar nesta comparación patrocinada por "Enuma Elis contra el mundo, dpto. de investigación" XD
Penso que non hai moito máis que decir salvo que... qué grandes son os críticos destas webs populares!

E este era o video de Aronofsky para Loutallica?

2011-12-06T02:21:00.002+01:00

Realmente non podería facer outro calquera un video igual ou mellor? Para mín que o Aronofsky xa non lle puxo moito interés desde o principio vendo a bazofia de canción que iba dirixir XD
O mellor, Lou ó final decindo: "bravo, encore, brilliant" aimamaíña como vai o mundo...

Microreviews Novembro'11 - VI

2011-12-05T16:42:00.001+01:00

Steel Panther - Balls Out (2011)
Hard Rock / Glam Metal
Official
Volven os Gigatróns norteamericanos de Steel Panther, cun álbum de temática similar á do seu anterior "Feel The Steel" e que os relanzou comercialmente a nivel global a pesar de intentos que quedaron no olvido baixo o nome de Metal Shop/Metal Skool.
A fórmula segue sendo a mesma: Hard Rock ochentoso e americanoide, de gancho fácil e temática paródica sobre o mundo do Rock'n Roll, as groupies, sexo, drogas... Unha volta ós 80 con toda a súa implicación e con moito humor no que, como Gigatrón, persegue a sátira, sarcasmo e a desmitificación dun xénero esaxeradamente explotado e que rozaba xa o ridículo a finales dos 80.
Recordo que Gigatrón tivera moitas críticas en España, tal vez o noso conservadurismo e elitismo en canto a Rock non aceptara de bon grado que houbera un grupo que ridiculizara as conductas do "Rock Star" e do "Jevi hispano", pero parece que Steel Panther encaixaron moi ben tanto co anterior coma con éste novo incluso dentro deste país. Cousas que nunca se entenderán... bueno, algúns temos unhas lixeiras ideas de porqué pasa esto, de feito penso que está moi relacionado con que neste país a maioría das bandas que salgan sexan rip-offs de outras ochenteras ou as "modas" coma o Metalcore ou o Death Melódico empecen como 7 ou 8 anos máis tarde que no resto de Europa...
Volvendo con Steel Panther, o certo é que se un non se fixa nas letras, a súa música pasaría totalmente desapercibida entre os milleiros do Glam Rock de hai dúas décadas. Bon Jovi, Warrant, Mötley Crüe, Van Halen, Poison, Aerosmith, ... o certo é que houbo, e ainda hai con éste certo revival ochentero nestes anos recentes moitas bandas sonando parecido a Steel Panther, pero non moitas coas que te poidas pasar un bo rato oíndo as burradas que dicen.
Musicalmente, non me dixo moito, pero ainda mo pasei ben con eles, que supoño que será o seu obxectivo principal.
O revival de Spinal Tap. 6/10
Veña, un pouco de karaoke XD

If you really really really really love me
Then you really really really gotta show me
Don't whine when I put it in your booty
Or if I'm up all night playing Call of Duty
Never hassle me because I'm unemployed
If I sleep all day don't get annoyed
Then I'll know that you really really really really really really really love me
If you really really love me

If you really truly want to make me feel nice
Make it so I don't ever have to ask twice
Let me have the keys to your Mercedes
Don't get mad when I bring home some ladies
If I get fat and look like an egg
Lie to me, tell me I'm in great shape
Then I'll know that you really really really
Really really really love me

If you wonder what I did with the rent
Just consider it money well spent
I bought trunks and a new surfboard
So just go tell your dumb landlord
That you love me
You really really love me

If I have sex with your friend Melanie
Don't act like it's some kind of felony
It's not uncommon for this kind of infidelity
It happens to a lot of guys like Tiger Woods and me
Just be happy that I'm hung like a horse
And you get to ride the pony of course
'Cause I'm really really really really really really
Really really fond of you too

When you think it's really suckie girl
All your friends will say 'you lucky girl'
You got a man who's hot you say
All the girls wanna be with me
'Cause they love me
They really really love me
Yes they do

If you really really really really love me
You'd never make me hang out with your family
Your mum sucks and your dad really hates me
When I try to borrow money he berates me
So Molly thinks that I'm too old for you
'Cause you're 19 and I'm 52
He can't see that you really really really really really really love me
You really really really really really really really really love me
If you really really love me

Anvil - Juggernaut of Justice (2011)
Heavy-Speed Metal
Myspace
Ah Anvil! Non fai moito que vín o documental sobre eles (que por certo, que a cousa tiña a súa manipulación para causar máis emotividade, non creades todo o que vexades XD), algo hilarante e bochornoso que te introducía na historia da banda canadiense. O certo é que desde pequeno o nome sempre me resultou familiar, pero non son consciente de ter oído nada deles... quizáis un vídeo do seu tema máis famoso, "Metal on Metal", pero nada máis ata fai relativamente pouco.
Sobre Juggernaut of Justice, a verdade é que, a pesar da pena que me deron na película, foi un disco que non me fixo excesiva gracia. Anvil, que non se moven ante modas nin tempos, seguen anclados no Heavy Tradicional ochentero, con partes máis "Speed" e certa influencia Motorheadesca. A pesar da diferente e delirante "Swing Thing", toda unha sorpresa positiva ó final do álbum, Juggernaut of Justice quédase nun mediocre intento de Heavy Metal no que non te quedas con prácticamente nada. Tal vez o tema-título, "When Hell Breaks Loose" e "Swing Thing" poderían sobresalir sobre o resto, pero non salvan a linealidade xeral.
The -same- story of Anvil. 5/10

Krisiun - The Great Execution (2011)
Death Metal
Myspace
Octavo disco da banda brasileira comandada polos irmáns Kolesne, grupo que logo de 20 anos de historia e numerosas xiras ó redor do mundo, se consolidou en primeira liña no competitivo e saturado mundo do Death Metal.
The Great Execution é un traballado álbum de Death da vella escola, con riffs machacantes e contundentes, fillos directos do que un día foron os inicios do Thrash e Death, con Slayer, Morbid Angel e os seus compatriotas Sepultura como referentes; de feito Krisiun podería ser perfectamente unha versión Death Metal deles. E tal vez ese sexa precisamente o punto fraco que sempre lle atopei a Krisiun. Fáltalles innovación, e, a pesar de facer un álbum relativamente variado, introducindo incluso algunha guitarra acústica ou facendo un par de cortes que chegan ós 8 minutos -probablemente os mellores do álbum-, a mín quedouseme a sensación de predicibilidade, e as 3 veces que o reproducín, tiven o mesmo feeling de desinterés pola metade. Non é a primeira vez que me pasa esto con Krisiun, polo que non me queda outra que admitir que é unha banda que non me cae en gracia a pesar de ser palpable a súa experiencia e profesionalidade.
Nada do outro mundo. 6/10

Christian Epidemic - Pusztítástan / Primordial Soul (2011)
Symphonic Black-Death Metal
Myspace
Cuarto disco desta banda húngara e primeiro do que teño constancia de escoitar. Parece ser que nos seus primeiros discos practicaban un estilo máis cercano ó Death Metal, ainda que co paso do tempo foron cambiando a algo máis propiamente Black. Podería decir que moitas partes deste Primordial Soul sí que teñen un aire Death old school, e quizáis ata Thrash, pero non atoparemos guturales nin un sonido propiamente Death. O medio tempo imperante en moitos dos temas sí que pode acentuar ese puntillo Groovie Death, e os teclados que se presentan nalgúns temas, o tremolo-picking e os rasgados e temática lírica inciden máis ben no Black Metal, polo que o conxunto resulta interesante a primeira vista. O malo é que o traballo creativo non é demasiado orixinal, e por temas resulta ata cansino. O sonido cumple e pouco máis, hai como certa sensación de que todo podería dar máis de sí, que podería ter sido moito máis brutal en xeral, porque tanto o estilo e certa épica riffera o pedía. Unha pena habendo un punto de partida interesante e boa materia prima, pero non pasará de ser outro grupo máis de Black-Death dos moitos que hai.
Primordialmente, pouco interesante. 5/10

Thromdarr - Electric Hellfire (2011)
Black-Death Metal
Myspace
Thromdarr é o proxecto paralelo dos membros do grupo de funeral doom finlandés Skepticism. Curioso que todos esteñan involucrados en Thromdarr, pero penso que tal vez lles tería sido mellor centrarse en Skepticism, que estivo a gañar certa fama underground dentro do Doom finlandés primeiro, cerca doutros grandes coma Spiritus Mortis ou Reverend Bizarre, e logo incluso do Doom europeo, xa que se embarcaron en xiras polo continente adiante e incluso Rusia.
E digo que lles sería mellor, porque dudo que con Thromdarr cheguen a alcanzar algunha repercusión internacional, xa que o seu Melodic Black-Death con toques Heavies e sinfónico, sona ben na teoría, pero na realidade faise algo monótono, e esencialmente é pouco creativo. A banda intenta salirse un pouco dos cánones do Black melódico, pero non chegan a sobresalir da mediocridade, básicamente porque os riffs e punteos non son do máis inspirados que eu oíra. Tal vez en algún momento o escarceo doomy dalgún tema me chamara a atención, pero sólo foron falsas alarmas.
Nin sequera en canto a sonido aprobaría a Thromdarr, cuias guitarras sonan por enriba -e non especialmente ben- da voz -que tampouco é para tirar cohetes-, e dos teclados, que poida que se deixaran premeditadamente nun plano secundario... pero...
O nome do disco prometía máis movemento... 3/10

The Konsortium - The Konsortium (2011)
Avantgarde Black Metal
Myspace
Un disco curioso o que se sacou da manga Teloch, máis conocido por participar como guitarra en directos de Satyricon, Gorgoroth ou 1349. O feeling que desprende poderíase definir coma misantrópico e ocultista, cun sonido moi Black, pero con coros limpios e intrincados riffs que dan unha sensación bastante apocalíptica. Se a eso lle sumamos un certo matiz de Black'n Roll, aquí temos un álbum debut máis ca interesante para todos os seguidores do Metal Extremo que gusten da frialdade e caos do Black noruego añadíndolle unha sensación de loucura nihilista.
El apocalipsis va a llegar... 7/10

The Project Hate MCMXCIX - Bleeding the New Apocalypse (Cum Victriciis In Manibus Armis) (2011)
Modern Progressive Melodeath
Myspace
The Project Hate MCMXCIX consígueno outra vez, incluso sendo o octavo álbum da banda en trece anos, os suecos comandados por Lord K. Philipson e baixo o estudio do experimentado Swanö logran compoñer un épico álbum á altura da súa carreira. A fórmula é a que estamos acostumbrados: largas cancións de Death Metal/Melodeath con ocasionales teclados "modernos" que acompañan máis que protagonizan, e interludios electrónicos/drum'n bass/ambient que lle aportan ó sonido da banda un toque personal e orixinal sen que quede nin forzado nin coma islas abandonadas. Neste novo disco contan coa axuda da cantante portuguesa Rubi Roque, añadindo un aire máis ca interesante e recordándome moito ó traballo de Agnete con Madder Mortem.
Hai pouco máis que decir, gran traballo instrumentístico, que é progresivo na súa xusta medida ainda que as cancións sexan dunha duración media de 10 minutos, pero que está tan ben composto e enlazado que fai que os temas se nos pasen volando e ó mesmo tempo se poidan disfrutar durante escoitas e escoitas sen cansancio.
Na línea da banda, pero a mín gustoume máis que o anterior. 9/10

The Wolves of Avalon - Carrion Crows Over Camlan (2011)
Pagan Metal
Myspace
Éste é o primeiro disco de The Wolves of Avalon, pero nin moito menos o primeiro dos fundadores, xa que non son outros que Metatron e Allan Davey de The Meads of Asphodel recuperando o sonido primixenio da banda de culto británica.
Así, The Wolves of Avalon intentan recrear unha atmósfera ocultista e medieval a través de composicións de apacible Black Metal con numerosa instrumentación folk, coma guitarras acústicas, teclados atmosféricos, un majo violín que consegue realmente transmitir cando aparece, e algunha flauta e gaita. As voces son básicamente os semi-rasgados de Metatron, ainda que de vez en cando introducen coros e ata unha voz feminina.
O sonido da guitarra non me acaba de convencer, pero penso que o principal fallo é que o que fan as guitarras en sí é o que menos me convence. Carrion Crows Over Camlan pareceume un álbum irregular, no que The Wolves of Avalon tanto te poden sorprender cunha xenial melodía folky de violín coma aburrirte con repetición de riffs mediocres. Non estará entre os meus favoritos deste ano...
Gorrión Crows Over Camlan. 6/10

Nightwish - Imagenaerum (2011)
Orchestral Power Metal
Myspace
O que sucedeu con Nightwish na última década foi algo harto extraño. Desde os últimos anos de Tarja no grupo, empezou a haber un fanatismo esaxerado, que posteriormente se divideu entre detractores-Nightwish/fans-Tarja e detractores-Tarja/fans-Nightwish; algo curioso para os que empezamos a seguir a banda desde os comezos e nos mantemos ó marxe de todo este circo...
...e coma en tódolos fenómenos "fan", hai moita cabeza atrofiada que deglutirían calquera merda que lles chegase dos seus ídolos. Sí, odio os fenómenos fan, e penso que gracias a eles, neste caso, pode que me volvera extremadamente crítico tanto con Tarja coma con Nightwish por separado, sendo un amante dos seus primeiros CDs xuntos... ou pode que no, porque que non me gustaran nada os discos de Tarja en solitario e me gustara na xusta medida o Dark Passion Play, véxoo normal dentro dos meus estándares, pero claro, o tolo non sabe que está tolo XD
Imaginaerum é o segundo disco con Anette á voz, e parece que sacarán unha peli ou algo así sobre él (ehem igual se lle está subindo o rol peliculero ó Tuomas un pouco, ou?). Para comezar, poido decir que poida que se trate do álbum máis arriscado dos finlandeses, posto que acolle máis experimentación entre estilos diferentes ó do power-sinfónico e boombástico típico de Nightwish. De feito podemos ver unha vertente folk-irlandesa da que xa se notaba o seu gusto anteriormente, en cancións coma "Last Ride of the Day", "I Want My Tears Back" (cunha gaita facendo a melodía principal que me recorda a algo xa feito no folk celta e cun estribillo que ten un deje a Over The Hills and Far Away mezclado con algún intento de Pop-Folk de Carlos Núñez), ambas cancións moi "single", ou a que rememora absolutamente a Blackmore's Night; "Turn Loose The Mermaids" (e que ten unha parte que me recorda a aquela "canción do oeste" no último de Ensiferum).
Logo temos os típicos momentos "boombásticos" made in Nighwish, que alcanzan un grado totalmente épico na última "Song of Myself" de máis de 13 minutos, ainda que para un servidor sexa un total corte de rollo que teña 7 minutos de personal falando sobre mileniarismo. Bueno, un corte de rollo e un final anticipado de disco, porque pasa unha vez e nunca máis, xa que a última que dá título ó álbum é un recopilatorio orquestal de todas as cancións a modo de "títulos de crédito". Bonito... para oír unha vez e basta.
Despois temos un par de instrumentales-orquestales, a "intro" e "arabesque", que dicen bastante pouco, un par de baladas: "The Crow, The Owl And The Dove", bastante inaguantable, e "Slow, Love, Slow", un tema experimental que parece tal cual unha canción dun pub dos 50 ou 60 con Anette subida encima dun piano e cantando sobre o sexy que é (...). É unha canción curiosa, definitivamente Nighwish quixeron introducir moitos elementos diferentes, e un nunca se esperaría atopar algo así nun álbum deles hai 10 anos. Unha lástima, porque queda absolutamente coma un pegote e é unha desas firmes candidatas para manter o dedo sobre o botón de "seguinte" para próximas escoitas.
Resumindo, non tiña postas moitas esperanzas en Nightwish desde hai tempo, e este álbum confírmanme que cada vez son un grupo que menos ten que ver cos meus gustos. Intentaron facer un collage de xéneros que non lles quedou demasiado ben. Pretenderon agradar ós seguidores do Pop-Metal, cos de Folk celta, cos de Danny Elfman/Hans Zimmer introducindo elementos doutros estilos, algo interesante en principio, e por veces dán no clavo, pero outras no. O traballo guitarrístico é prácticamente presencial, aportando pouquísimos riffs e máis ben acompañando a orquestacións e melodías vocales que por veces se pasan da raia do "easy-listening". Por non facer, Emppu non fai nin casi solos.
Por suposto no lado positivo, temos uns arreglos orquestales totalmente profesionales e peliculeros, unha Anette que empasta mellor que en DPP e unhas poucas cancións que sonan moi ben, pero a mín fíxoseme largo. De Hietala non fai falta decir que sempre está á altura, ainda que sexa nun disco mediocre (basta con oír un ó azar de Tarot sen contar co Suffer Our Pleasures XD). Polo resto, é un disco que promete moito, pero que se queda no camiño.
Haters gonna hate, fans gonna have fun. 5/10

To Cast a Shadow - In Memory Of (2011)
Gothic Doom Metal
Myspace
É impresionante o dalgúns grupos, os noruegos To Cast A Shadow, por exemplo, comezaron, segundo a Metallum, no ano 90 pero non sería ata o 2005 que lanzaron a primeira Demo! Estará mal?? Moi raro me parece a mín, porque mirando a foto, moi vellos non parecen...
En fin, In Memory Of é o segundo CD oficial da banda, que trata de facer un Gothic Doom de voz feminina que se alterna con algún growl e que, despois de escoitar a decenas de bandas seguidoras da moda de Female Fronted Power Metal ou "Chocho Metal", como lle chama un amigo, sorprende de oír nun grupo de "recente creación" -vamos, que non me creo que se montaran a banda hai 20 anos XD ten que ser unha errata-. E non é que a fórmula sexa novedosa precisamente, senón que máis ben é un subestilo que foi quedando en desuso coa aparición de clones dos últimos traballos de Epica, Nightwish, Evanescence e Within Temptation.
A cantante que leva prácticamente todo o peso lírico (e gracias, porque os poucos growls masculinos que hai son de risa) de To Cast A Shadow ten un aire moi parecido a Lisa Johansson (Ex-Draconian) e incluso o grupo tamén tende a ese Gothic Doom pesado e groovy, con moita melancolía e romanticismo dos suecos. Entre as influencias, penso que hai un claro gusto polo rollo gótico e doom noventero de bandas coma The Gathering, Paradise Lost, My Dying Bride, Theatre of Tragedy, os primeiros Within Temptation ou Dismal Euphony, grupo que de vez en cando me viña á mente ainda que foran máis "Blackers" e To Cast A Shadow sexa máis "Death".
A mín non me disgustou oír algo que me sonaba a "añejo" pero ó mesmo tempo actual e con cancións medianamente boas.
Gothic Metal sen pasteleos. 7/10

Posado de Hetfield e Mustaine

2011-12-03T17:08:00.005+01:00

...e parece que ó final se volveron amigos coma quen tivo un cabreo duns anos (quen dice anos dice décadas), e James e Dave fixeron as paces (porqué será que nestes casos sempre me ule a dólares americanos?). E qué mellor xeito de facerllo ver ós fans que posar xuntos para levar a facebook unhas cuantas fotos nas que parece que reviviran en canto a amistad e en canto a edad (polas poses de "uuuuuuh jeviiii cuernossss/somos guays" XDD) e así demostrarlle ós fans que hai futuro despois de Lulú e máis drojas.

Que é o seguinte? anunciar un álbum de Megatallica con Dave/Ellefson/James/Ulrich? Eso uliría a moitos moitos $$$... seguro que xa hai alguén pensando nelo XD

As traduccións da gallega non che son coma peneirar, meu VII

2011-11-29T16:29:00.000+01:00

Os demáis volumenes

Ratas á carreira
- "Contra! vaia morrada!"
- "...é coma un can da pradería" (un perrito de la pradera? XD)
- "Axustador" (=sujetador?)
- "cagoental!"

Shrek 1
- "E agora ven cando saídes daquí cagando mistos!"
- "...qué maneira de darlle seo ás canelas"
- "Non me gustan os follados" (hojaldres)
- "Cheira a xofre"
- "Arredemo qué rallante!"
- "Manda truco!"
- "Non, vai á merda, xa o dixo?" (rara vez se oe "merda" nunha peli infantil XD

As crónicas de Sarah Connor
- "Son unha candorca con pitos!" (para decir que o embarazo a facía gorda)
- "Sempre és tan toxo?"
- (Personaxe abre a neveira e está vacía) "Coiro! non deixaron nin cogombros!"

Superman II
- (Superman a uns transeúntes) "Vos qué mirades? Papóns!"

O bo, o feo e o malo
- "Mala chispa te coma!"
- "Merdán!"
- "Cala, galiña choca"
...

...e algo de Pulp Fiction de regalo :D

Microreviews Novembro'11 - V

2011-11-27T16:50:00.003+01:00

Dekadent - Venera Trial & Tribulation (2011)
Atmospheric Black Metal
Myspace
Outra das sorpresas do ano para mín vén desde Eslovenia da mán de Dekadent. A pesar de ter editados un par de discos (que pronto buscarei para ver si o deste Venera Trial xa vén de antes), non tiña idea da súa existencia, así que por favor, grandes compañías de Metal europeas, botádeme un ollo a éstes e dádelles promoción porque aquí hai chicha!
Con Venera Trial & Tribulation pasoume algo que rara vez ocorre: é un deses álbumes que desde que empeza a sonar incluso a intro, paras todo o que estás facendo e pós todos os sentidos nas orellas. E a medida que entra o brillante, incrible punteo de Thralldom Decree, empezas a sentir que esto é algo grande e que este grupo non é igual que os 3 ou 4 que sonaron antes (sí, últimamente paso máis tempo na casa e engullo música coma un becerro, como podedes ver polo ritmo de microreviews), nin sequera é igual que os 5 de ontes nin os 50 deste mes...
Indo co tema musical: Dekadent fan Black Metal... sí... e no... o xénero de Dekadent está máis aló das etiquetas. Poido comenzar decindo que a música é eminentemente emocional e intensa, con moita melodía sobre todo guiada polos punteos de guitarra. Estas melodías son principalmente melancólicas, ainda que moitas veces sálense desa línea para ofrecer diferentes sensacións, por veces máis Post-Rock, por veces máis épicas, por veces máis "bonitas", por veces máis "depressive", por veces máis... Pop? (ata hai unha que me sonou a un videoxogo de Game Boy!). O mellor é oílas por un mesmo, o que está claro é que son orixinales, e nunca oín melodías coma as que hai en Thralldom Decree ou Sunday's Lament nun grupo de Black... nin parecidas!
Polo demáis, temos un gran acompañamento de Black sinfónico sen ser Black sinfónico exactamente, ó menos como en principio pensaríamos; olvidádevos de Cradle of Filths, Dimmus, ou Limbonic Arts, é sinfonía decadente, romántica e melancólica, cunha gran atmósfera, feita con sensibilidade e caña a partes iguales.
...inesperado e orixinal Black melódico, alguén dá máis? 9/10

Dementia - Beyond The Pale (2011)
Progressive Melodeath
Myspace
Non se lles pode negar a perseverancia a este grupo alemán de máis de vinte anos de historia, e que fallidamente intentaron facerse un oco entre a movida progresiva extrema europea. Este é o seu cuarto álbum, e o estilo, en principio é un apetecible Death melódico non demasiado cañero, de cancións extensas que se moven en diferentes direccións, podendo tocar un riff escola de Schuldiner, algo de Heavy Metal Progresivo, ou extractos acústicos; un baixo xoguetón cando quere; algún teclado -incluso partes de Hammond!- interesante; unha voz que máis ou menos cumple cos growls e se anima en contadas ocasións con partes limpias (para nada protagonistas na onda dos Melodeathcore máis modernos)... en principio éste álbum de Dementia teno todo para ser un gran disco, tamén bos músicos, ainda que a día de hoxe o contrario sería a novidade, boas e amplias miras, bon sonido...
... pero... hai un gran pero... que é que os riffs, e os duradeiros temas non acaban de resultar interesantes. Hai cousas por aquí e por aló que están ben, pero que no cómputo global non acaban de empastar nin tampouco sonan excesivamente orixinales, facendo que cando acabemos Beyond The Pale nos sintamos un tanto contrariados.
Ahí entendín porqué logo de tanto tempo este grupo non chegou a ser nin mínimamente coñecido a nivel europeo, fáltalles brillo na creación para o meu gusto.
Todo ben, pero... 3/10

Vanir - Særimners Kød (2011)
Folk-Viking Metal
Myspace
Desde Dinamarca, Særimners Kød é disco debut de Vanir, grupo de Folk Metal de temática vikinga-cervecera. Non é difícil ver que Vanir colle básicamente de Finntroll, Korpiklaani e Alestorm, ainda que un peldaño por debaixo deles. Digo ésto xa non sólo pola producción, senón polas cancións, algunhas mellores e outras peores, pero que non dicen demasiado novo en canto ó Folk Metal salido nos últimos anos. As melodías folk, que lideran a música ante unha base presencial de baixo-batería-guitarra, nin sequera se notan excesivamente arregladas (tal vez para dar unha sensación máis "festiva"? non sei, pero pareceume un pouco chapucero todo). Como decía, as melodías de intrumentos folk (gaitas, flautas e teclados a modo de acordeón básicamente) son o fío a seguir indiscutible de todos os temas, cousa que pode cansar por saturación.
Sólo dúas cousas máis:
1. "Suttungs Mjod" ten unha melodía plaxiada a Saurom Lamderth.
2. Sei que a maior parte do disco trata sobre festa vikinga e bebercio, pero realmente era necesario tajar ó gaiteiro en "Niddings Dom"???
Loilolololoooololo hei! heihei! Subproducto a evitar da moda de grupos folk-viking. 2/10

Ivory Tower - IV (2011)
Prog-Power Metal
Myspace
Facía moito que non oía desta banda germana, de feito, pensaba que xa estarían desfeitos logo da moda pasaxeira de Power europeo de finales dos 90. Sen embargo, hoxe atopeime con este IV, que parece ser que é o quinto disco da banda (?) ou eso pon na Metallum, e o reencontro non puido ser peor. Bueno, xa non sei se a relación era boa antes, porque vagamente me acordo do nome e de pouco máis XD
Neste novo traballo, notase un intento de facer Heavy-Power dunha maneira seria e "moderna", pero que falla estrepitosamente en composición e gancho. Ivory Tower conxuntan medios tempos que non transmiten nada ainda que se propoñan facer algo "emotivo" coma en "Loss", con cancións que non se sabe bén a onde tiran, se a Metal Alternativo, coma a pésima "What if", a Metal Moderno con moito palmmuting, coma a sorprendente e Fearfactoriana "Expelled from Heaven", ou a Prog-Power nunha onda dos últimos Helloween. Dá igual, manexaron tan rematadamente mal e con tan pouca imaxinación todos os paos que conseguiron un dos peores discos de Metal que levo oído este ano. Se a eso sumamos un sonido totalmente irregular... buff...
Qué pretendían facer??? O que queiran que sexa... é unha cagada. 1/10

Dammerung - Dark Poetry (2011)
Melodic Black Metal
Myspace
Estes ucranianos escapan ó que moitas veces os fans do Black Metal asociamos a países eslavos en canto a éste xénero: o NSBM. Dammerung fan un Black Melódico de boa factura e fácil asimilación (desde logo, despois de oír a Unexpect, este disco pasoume livianamente, cunha facilidade pasmosa). A atmósfera creada polos teclados danlle a Dark Poetry un aire sinfónico e melancólico, ainda que esteñan nun plano totalmente secundario, e os emotivos riffs e acordes, moi nun estilo que a mín particularmente me gusta, fixo que éste álbum se me fixera incluso corto (e non o é, supera os 45 min.).
Pode que na parte menos boa, eu diría que se lle podería sacar un pouco máis de jugo á producción, e que hai momentos nos que os temas están bordando a brillantez, pero que nunca chegan a dar ese golpe. Ainda así, é un bon álbum para amantes do Black romanticón, melódico e pegadizo.
Bon Black desde Ukrania. 8/10

Folge Dem Wind - Inhale The Sacred Poison (2011)
Atmospheric/Prog Black Metal
Myspace
A través da italiana Code666 Records, especializada en grupos de Black Metal e Metal extremo experimental, os franceses Folge Dem Wind sacan o seu segundo LP, un disco que encaixa bastante ben na especialidade de Code666, xa que practican un Black de tintes ocultistas e progresivos, no que prima unha atmósfera insana e intranquila. Folge Dem Wind experimentan sen tapuxos, incorporando elementos de música ambiental-jazzy e rock psicodélico cun aire perturbador moi efectivo, xogando con melodías pouco convencionales, e movéndose principalmente en medios tempos, con rasgados que por veces se converten en alaridos, e con ecléctico gusto (ollo a ese final de saxo "Behind the Grey Veil") á hora de compoñer. En canto a sonido considero que está convenientemente traballado para o seu estilo, mezclando crudeza con refinamento segundo o momento o precise.
Para amantes do Black Metal experimental, éste pode ser un álbum a ter en conta.
Inhale the insane. 7/10

Valknacht - Chants de Guerre (2011)
Pagan Black Metal
Myspace
Segundo álbum dos canadienses Valknacht, que neste segundo LP intentan achegarse aos grandes europeos do Pagan-Black na onda de Windir, Falkenbach ou, sobre todo baixo o meu punto de vista, Moonsorrow. En Chants de Guerre Valknacht aúnan unha parte sinfónica-folk de teclados-coros e flauta maioritariamente, cunha base de Black Metal na que as guitarras-baixo teñen un protagonismo secundario, e a batería cumple ainda que sin arriscar coma o podería facer o de Moonsorrow, deixándose levar con medios tempos e doble pedal na maioría do tempo.
Moita atmósfera épica, growls-rasgados típicos que algunha vez se acompañan de berridos vikingos, e cancións largas dunha media superior ós 7 minutos.
Quizáis a parte negativa sexa que todo está feito dunha maneira un pouco lineal, na que os canadienses se limitaron a seguir a fórmula Pagan-Black sen arriscar e facendo que sexa difícil elexir unha ou outra canción, sólo extractos. De todos xeitos a mín non me disgustou, esperemos que para o seguinte experimenten un pouco máis.
Epic Pagan desde Canadá. 6/10

Eufobia - Cup of Mud (2011)
Death Metal
Myspace
Segundo álbum destes desconocidos búlgaros, que en media hora intentan demostrar que saben facer Death Metal, pero que se quedan no camiño. Logo dunha intro do máis aburridiña e que non daba pistas para saber qué pao iban tocar, Eufobia saltan cunha especie de Death con algún toque progresivo, cons growls bastante frouxos, e cunha mezcla na que o bombo e o baixo están un pelín esaxerados en canto a volumen. As cancións vanse sucedendo sen pena nin gloria, sen chamar a atención en ningún momento ata que pasa a media hora de duración de Cup of Mud e chegamos á "outro", outra canción coma a intro, moi calmada e chea de guitarras acústicas, que realmente non está nada mal, pero que non pinta nada no conxunto, e que parece posta xunto coa primeira co propósito de rellenar tempo (sen esas dúas cancións, Cup of Mud non pasa moito máis dos 25 minutos).
Polo demáis, Death do montón que non sorprenderá a ninguén a día de hoxe.
Oídos e olvidados. 3/10

Unexpect - Fables of the Sleepless Empire (2011)
Avantgarde Progressive Metal
Myspace
Ultra-recargado. Eso é o primeiro que pensei ó poñer a primeira canción deste novo disco dos progresivos canadienses, e eso foi o último que pensei ó acabar o álbum. Por 4 ou 5 veces xa.
Así que sí, todo segue na mesma onda do anterior In A Flesh Aquarium que lles consigueu certa fama no mundillo metálico máis avanguardista. Cancións imprevisibles de estructuras multibizarras, cheas de mil cambios de ritmo que nunca sabes por onde salirán, con moitos instrumentos ó mesmo tempo facendo tamén mil cousas ó mesmo tempo, con diferentes influencias que van desde o Prog-Metal, ó Gótico, a clásico, a algo de Metal Extremo, jazz, psicodelia, e centos de cousas máis que, como me pasou no anterior, fun incapaz de dixerir. De verdade me sentín coma un pobriño desghrasiao por non saber entender a música de Unexpect, xa que ésta é obvio que rebosa riqueza musical feita por músicos de conservatorio.
Pero non a pillo, é un caos que sólo eles entenden.
E gustaríame decir o contrario, porque suelo gustar de grupos progresivos, avangardistas, e en xeral que digan algo novo, cousa que presinto pasa con Unexpect. Pero cansoume tanto estar 1 hora de non saber por onde me iban chover.. xa digo que 4 ou 5 veces en diferentes días -hainos que un está máis espeso do normal por algunha razón-, que acabei por pensar que non é música para mín, ou que no seu defecto -e por defenderme en algún sentido-, Unexpect non saben facer cancións. Xa sabemos que non serán temas para todos os públicos facendo esta mezcla tan brutal, pero sólo cun pouco máis de orden, sólo un pouco máis, Fables of the Sleepless Empire poderíame resultar audible.
Quédome co EP cos que os descubrín, We Invaders, de todo o que sacaron, pero logo de dous discos despois del, empezo a pensar que me gustou porque 26 minutos eran máis asimilables.
Puzle multidimensional. O carallo. 3/10

Brainstorm - On the Spur of the Moment (2011)
Heavy Metal
Myspace
Qué vos pasou, Brainstorm? antes érades guays... e desde o Liquid Monster -que considero último disco decente da banda- non facedes máis que sacar CDs mediocrísimos coma Downburst ou Memorial Roots... e agora ésto... non sei, pero supoño que 3 discos nesta línea son suficientes como para considerarvos coma "grupo abandonado á súa sorte".
On The Spur of the Moment é xa o noveno álbum desta banda que pouco a pouco iba facéndose un oco no panorama de Power Metal europeo pero que nos últimos 5 anos experimentou unha baixada moi considerable na calidade dos seus traballos. Dáme moita pena, porque considerábaos sempre coma unha banda interesante, con creatividade á hora de facer riffs e estribillos, e cunha gran voz, pero neste último intento dos germanos sólo me poido quedar con eso último. E xa case nin eso, porque os dez temas de On the Spur of the Moment son como unha versión mala dos propios Brainstorm, cun traballo instrumentístico demasiado parecido a anteriores traballos pero sen ningún tipo de chispa, como pasaba nos 2 anteriores, idem para as melodías vocales, que aportan uns dos estribillos máis grises da historia da banda -véxase Dark Life, Temple of Stone, Where Your Actions Lead You To Live-. O único salvable é a producción, pero eu non son dos que consumen música polo ben que sona e polo lugar onde está grabado (xa vín a máis de un nesta rexión para o cal o sonido e as pelas invertidas nel era algo esencial...).
Plano, sin emotividade. No umbral da morte compositiva. 2/10

Novo álbum de Enuma Elish

2011-11-25T00:54:00.004+01:00

O 30 de Novembro

A punto de chegar o que todo metalero agardaba: Os Remixes de Morbid Angel

2011-11-23T13:20:00.004+01:00

Sí, os americanos sabían o revuelo que montaron co seu último Illud Divinum Insanus e decidiron lanzar algo que todos os fans do álbum reclamaban a berros: unha edición chea de Evil-Techno Remixes!!
O caos "Dance" desataráse o 12 de Febreiro a través de Season of Mist e o traballo estará composto por 2 CDs e unha descarga dixital de remixes do último de Morbid Angel a cargo de populares grupos de Industrial/Techno. Preparáte para mover la cadera!!
O listado de temas será:

CD 1:

* LAIBACH - "I Am Morbid" (Wall Of Morbid Mix)
* CEVIN KEY/HIWATT MARSHALL - "Omnidead"
* BRAIN LEISURE - "Too Extreme" (Black Symphony Edition)
* THE TOXIC AVENGER - "10 More Dead"
* MALAKWA - "I Am Morbid"
* SYNAPSCAPE - "Too Extreme"
* PUNISH YOURSELF VS. SONIC AREA - "Destructos Vs The Earth" (Doomsdaymarchmix)
* HIV+ - "Too Extreme"
* MICROPOINT - "I Am Morbid"
* JOHN LORD FONDA - "Too Extreme" (Metallizer Remix)
* EVIL ACTIVITIES - "Radikult"
* MIXHELL - "Too Extreme"
* BLACK LUNG - "I Am Morbid"
* MONDKOPF - "Radikult"
* XYTRAS - "Existo Vulgoré"
* TOXIC ENGINE - "I Am Morbid"

CD 2:

* AHNST ANDERS - "I Am Morbid"
* NACHTMAHR - "Destructos Vs. The Earth"
* TIM SKOLD - "Profundis / Mea Culpa"
* BLACK STROBE - "10 More Dead"
* CHRIS POHL - "Too Extreme"
* PROJECT PITCHFORK - "Destructos Vs. The Earth"
* TREPONEM PAL - "10 More Dead"
* SCOTT BROWN - "I Am Morbid"
* FIXHEAD - "Radikult"
* DJ RUFFNECK - "I Am Morbid"
* IGORRR - "Remixou Morbidou"
* TAMTRUM - "I Am Morbid"
* TEK-ONE - "10 More Dead"
* ADRIAN - "I Am Morbid"
* THE HORRORIST - "Existo Vulgoré"

Digital Download Card:

* COMBICHRIST - "Destructos Vs. The Earth"
* CHRYSALIDE - "Nevermore"
* ASCHE - "Destructos Vs. The Earth"
* SYLVGHEIST MAELSTROM - "10 More Dead " (Deconstructed)
* DEAD SEXY INC. - "I Am Morbid"
* ROGER ROTOR - "Radikult"
* THE PROCESSUS - "I Am Morbid"
* MULK - "Existo Vulgoré"

Quén se pode resistir a coller esta recopilación e oír unha e outra vez "I Am Morbid", "Too Extreme", "Radikult" e "Destructos Vs. The Earth" (xa o 80% dos CDs) pero ainda máis maquineros???
Un clásico antes de ser lanzado!!!

Fuente

Microreviews Novembro'11 - IV

2011-11-21T01:11:00.003+01:00

Astral Doors - Jerusalem (2011)
Heavy Metal
Myspace
Os eternos adoradores de Dio están de volta, e sen moitas novidades, a decir verdade. Logo dun álbum tan mediocre coma o seu anterior Requiem of Time, os suecos lanzaron un "best of", e non poido decir que me esperara moito deste novo, dedicado parece que a cruzadas e batallas entre moros e cristianos, ainda que polo medio metan un tema que se chame "Child of Rock'n Roll" (cousa que me fixo a súa gracia, é coma se fás un disco conceptual sobre o Valhalla e polo medio metes unha canción que se chama "Pure Fucking Black Metal" XD).
Musicalmente non dice nada que non dixera xa o desaparecido Dio, Ozzy Osbourne ou Saxon nos 80, por decir 3, ainda que a voz de Nils Johansson é tal calcada á do fallecido Ronnie que durante todo o álbum é difícil pensar noutra banda. Ademáis, pode que o máis importante é que por moito que se inspiren nesas bandas ochenteras contando coa producción do século XXI, hai algo que lle falla a Astral Doors. Fáltalles alma e dar no punto para que os temas enganchen, e tanto Requiem of Time coma Jerusalem carecen delo, por moi ben que sone e moi bos músicos que sexan. A mín non me dixo nada.
Diors, Astral Diors. 3/10

O mellor do disco, o video, que podería estar no meu apartado de grandes perfectamente XD e que ten moito que ver con batallas de cruzados e tal XD

RoutaSielu - Pimeys (2011)
Melodic Death/Suomi Metal
Official
A verdade é que é difícil sonar máis Suomi que do que o fan estes rapaces de Lahti, en Finlandia, comandados polo imparable Tuomas Saukkonen, mente de Before the Dawn, Black Sun Aeon, Dawn of Solace, e agora tamén RoutaSielu, cantando e tocando os baixos.
Neste disco debut os fineses aglutinan todo o sentimento do Metal propio da nación, empezando polos medios tempos de guitarras potentes, pero con melodía e tirando a melancólicos, de grupos coma o de Timo Rautiainen ou Kotitellosuus, utilizando riffs máis thrashers-death coma os de Stamina ou Mokoma, un aire místico en certas cancións que pode recordar a Ajattara ou Amorphis, e cómo non, reminiscencias á parte menos Doom e máis directa das bandas de Saukkonen.
Por suposto, o sonido é moi bon, coma todo o que trata este home, e, en xeral, non está mal, ainda que penso que tendo tantos proxectos, podería diferencialos algo máis entre sí.
A cabeza non para. 7/10

Satyros - Riven (2011)
Melodic Black Metal - Progressive Death
Myspace
Satyros é unha banda alemana que saca este ano o seu segundo LP, facendo un Black Metal para nada ó uso, xa que incorpora elementos progresivos procedentes do Death/Melodeath e Thrash. Desde logo non me esperaba algo así cando lín a etiqueta de "Melodic Black Metal" baixo o seu nome e o corpse paint nos membros; esperábame algo do estilo de Old Mans' Child ou incluso algo de Pagan-Black, pero nada máis lonxe. Por eso tamén lle añadín á descripción a etiqueta de Prog-Death, penso que neste Riven. A influencia de bandas coma Edge of Sanity ou os Death de Chuck Schuldiner é palpable.
Esta mezcla extraña deses clásicos co Black Metal melódico e noventero de bandas coma Rotting Christ e con algo de Melodeath melancólico finés... pois non teño consciencia agora mesmo de tela oído antes, ainda que os grupos son de sobra coñecidos e imitados.
Polo resto, temos estructuras máis complexas do normal nos grupos Black, batería que tende por momentos ó Progresivo, algúns teclados sinfónicos e moito lead guitar. Para un servidor, o álbum gana enteiros a medida que transcurre, tendo como punto álxido o final, con 2 grandes temas coma "Lost In Grey" e "Moments of Mine". Tal vez o talón de Aquiles desta obra sexa a calidade do sonido, xa que a mín recordoume a algo de Thrash/Death progresivo de principios dos 90. Sona como falto de forza, cunha mezcla mediocre, e é unha pena, porque o potencial está latente.
Se un día os colle Swäno, líase! 7/10

Subliritum - A Touch of Death (2011)
Melodic Black Metal
Myspace
Coma se dun irmán xemelgo de Keep of Kalessin se tratase, os noruegos Subliritum lanzan o seu segundo disco no que prácticamente calcan o estilo da banda. Non en vano entre os seus fundadores contaban co cantante -agora xa fóra da banda- e o batería de KoK, pero, aparte deso, tanto o sonido coma os propios riffs, a cabalo entre o Black, o Thrash e o Death técnico poderían estar perfectamente compostos para a banda citada. De feito, desde os primeiros acordes de "No Tomorrow" tiven que mirar un par de veces o reproductor para asegurarme de que non estaba poñendo o Reptilian.
Pode que Subliritum intentaran diferenciarse un pouco dos seus compatriotas metendo algunha voz clara e contados teclados, pero acaba sendo algo mínimo no cómputo global. Diría que se vos gustan Keep of Kalessin, lle dérades unha escoita, os tíos non se desenvolven mal no que fan... se non, pasade olímpicamente.
Para mín xa existe un grupo que fai exactamente o mesmo e faino mellor.
Attack of the KoKlones. 4/10

Titans Eve - The Divine Equal (2011)
Thrash Metal
Myspace
Ainda que encontrei no Metal Archives que ésta banda canadiense lanzou The Divine Equal no 2010, éste álbum estaba na miña lista do 2011. De feito hai outras páxinas que afirman que a fecha de lanzamento é o 1 de Febreiro do 2011... Como sexa, éste é o debut destes rapaces, que se atreven cun Thrash-Heavy de boa factura, cun bo sonido e boas performances, ainda que lles falta un chisco para acabar de explotar.
De paso que estaba mirando a páxina da Metallum de Titans Eve, dinlle unha ollada á critica que hai colgada e estou en bastante desacordo co escrito ahí. O que a firma, afirma (avalga a rebundancia XD) que as principales influencias que atopa son as de Sepultura ou Slayer e incluso un rastro de Hardcore (?). Éste tamén me valía para unha "crítica a críticos" XD... porque eu non emparento demasiado eses nomes con Titans Eve, que me parecen moitísimo máis cercanos a Susperia, incluída a forma de cantar do vocalista, con esa voz clara pero co toque "sucio" de Athera. Pode que tamén collan cousas de Megadeth e algo do Power Metal americano, pero están lonxe das influencias descritas polo señor que escribeu na Metallum...
Non é un mal debut. 6/10

Martyr - Circle of 8 (2011)
Thrash-Power Metal
Myspace
Os para mín descoñecidos ata hoxe Martyr son outro dos grupos que viven unha segunda xuventude logo de 20 anos no ostracismo. E non se pode decir que o tempo ou as modas pasaran por eles, porque o sonido deste novo Circle of 8 segue a estela ochentera do Power Metal americano de onde bandas coma Metal Church, Vicious Rumors ou os recentemente comentados Tokyo Blade deixaran o listón alto. Incluso o sonido peca de ochenterismo, cunha mezcla que podería ter sido mellor, penso eu.
As cancións manteñen un listón sen moitos altibaixos, con riffs decentes que andan entre o Thrash ochentero e o Groove noventero, pero que adolecen de chispa suficiente como para que se queden na mente logo dunhas escoitas. Tal vez os fans das bandas mencionadas e o Power americano o acepten de mellor grado do que eu o acollín.
Sensación parecida á do retorno de Tokyo Blade. 5/10

Sorrowfield - Heritage of Fire (2011)
Heavy-Rock/Gothic Metal
Myspace
Non coñecía a estes alemanes, que sacan xa o seu terceiro disco no que podemos observar unha máis que clara influencia de Poisonblack (ou a parte máis rockeira de Sentenced), sobre todo polas melodías melancólicas e as líneas vocales. Neste apartado, o cantante pareceume unha curiosa mezcla entre o tono de Ville Laihiala e a teatralidade de Bunburi.
Musicalmente, Sorrowfield son máis heteroxéneos que Poisonblack, introducindo elementos de diferentes estilos ainda que mantendo unha línea moi rockeira de "obxetivo estribillo" coma o facían Sentenced, Entwine ou os traballos de principios do 2000 de Paradise Lost.
Foi un disco que pillei de primeiras bastante mal, tal vez porque me recordou moito a Poisonblack e ese grupo paréceme bastante malo, pero a medida que o fun oíndo, foi crecendo en mín, e de feito levo varias escoitas e vai a mellor.
Para amantes do Metal Melancólico finés. 7/10

Enthring - The Grim Tales of the Elder (2011)
Symphonic Melodeath/Prog-Power
Myspace
O disco debut destes finlandeses empeza coma un ciclón en "I, the Exiled" facendo unha mezcla curiosa que me levou o seu tempo de asimilar para poñer unha descripción. No Metal Archives está escrito "Symphonic Death/Viking Metal", pero penso que pode levar a engaños. Voume argumentar:
Symphonic Death: sí, definitivamente hai teclados a modo de arreglos sinfónicos, pero están moito máis nunha onda de Symphonic Power Metal, penso eu. Se deixamos a parte musical sóla sen a voz, o que teríamos é unha especie de Symphony X, Pyramaze ou Beyond Twilight, cuns riffs de Prog-Power máis que de Death. Comparade Enthring con Septic Flesh e veredes que eso de "Death" non ten xeito.
Viking Metal: aquí supoño que quenes escribiron eso, se basarían nunha máis que palpable influencia dos últimos Ensiferum en Enthring, pero non vexo a parte folk ou "vikinga" na música. Igual tal melodía podeeería ser un chisco folk e aquela outra tamén... pero desde logo creo que un grupo de "viking metal" é outra cousa. O que non quita, como dixen que Enthring se noten coma fans de Ensiferum, especialmente pola voz e por certas partes rápidas, pero tamén diría que teñen o seu toque de xente coma Eternal Tears of Sorrow, Kalmah, Norther ou incluso Nightwish me veu á mente en "Rend Me Asunder".
Eso sí, acepto que a última instrumental "The Grim Tales of the Elder" tira moito ós Ensiferum máis dramáticos XD
Un bon debut unha vez máis desde Finlandia que se une ó de Brymir este ano. 7/10

Night in Gales - Five Scars (2011)

Melodeath
Myspace
Xa os tiña case olvidados a estes germanos que debutaran por aló do 97 cun bon disco coma era Towards The Twilight, ou alomenos téñolle bon recordo, porque debe haber máis de 10 anos que non o oio. E digo que os tiña case olvidados porque éste é o regreso deles logo dunha década de silencio, cun par de discos a principios dos 2000 nos que parece ser que experimentaron fallidamente con outro tipo de sonidos.
Hei de admitir que non oín nin Nailwork nin Necrodynamic, pero tampouco creo que tiveran unha difusión excesiva, pode que debido a malas críticas, ou excesiva ida de olla que non pegaba co Melodeath sueco dos primeiros traballos e que os fans rexeitaron, cuestión que non me extraña, porque ese final dos 90 e principio dos 2000 foron uns anos nos que moitas bandas tentaron sacar cousas diferentes, moitas veces mal acollidas. A maior parte daquelas bandas volveron co tempo ás raíces, ou algo próximo a elas, como poden ser os casos de Moonspell, Paradise Lost, My Dying Bride... -o certo é que foi no mundillo do Doom-Gothic onde máis se deu que eu pense agora... igual Satyricon tamén con aquel Rebel Extravaganzza e Megiddo... Amorphis facendo os mediocres Tuonela, Am Universum e Far From The Sun... Septic Flesh co sorprendente daquela Revolution DNA (experimento exitoso para mín)... os comezos electrónicos de Samael...-.
Pero estoume indo moito de madre XD... a ver, ó que iba, Night In Gales volveron á época do que eu lles recordaba: Melodeath con partes moi heavies, moi influenciados pola escola sueca, con moito lead e melodías dobladas xunto cunha parte vocal desgarrada no estilo de At The Gates. Producción perfecta a cargo de Dan Swano e temas bastante decentes nos que destacaría o que dá título ó CD, a rápida "Endtrip" e ese final cunha canción lixeiramente diferente do resto coma a "emotiva" "Blackmouth Blues" (qué lle vou facer, si xa a que máis me gustaba do Thunderbeast era a versión acústica de "From Ebony Skies" XD, estes tíos terían que profundizar neso, que creo que se lles dá ben e o Melodeath tradicional xa está moi sobado).
Para fans de At The Gates e os In Flames noventeros. 7/10

Lance King - A Moment in Chiros (2011)
Melodic Heavy/Prog-Power Metal
Myspace
Lance King é o dueño de Nightmare Records, compañía discográfica americana especializada en grupos de Progresivo e Power. Con 20 anos de historia, lanzou discos de bandas coma Prototype, Halcyon Way, Anubis Gate, Katagory V, Pyramaze...
En numerosos discos apadriñados por Nightmare Records, Lance King formou parte da sección vocal, coma en Pyramaze, Shining Star ou Balance of Power. Dito esto, un non se pode esperar outra cousa que Power Progresivo no debut en solitario do vocalista. Pero é obvio que éste non é un debut calquera, pois a experiencia de Lance é vasta, non sólo detrás do micro, senón tamén en labores de producción, composición, masterización e ata no apartado de diseño artístico. Entón, A Moment in Chiros é calquera cousa menos un debut dun grupo rookie; posúe boa creación musical, un gran sonido e boa execución. De feito a primeira metade de álbum é do mellor que levo oído en canto a Power Metal este ano, con temas para nada pastelosos, con gancho, caña e boas líneas vocales. Pode que a partir da metade a euforia se poida diluír, porque a power ballad "Kibou" é un somnifero eficaz, que remonta o voo con dous temas medianos coma "Infinity Divine" e "Joy Everlasting" para acabar cunha sensación de que o disco fixo unha curva cóncava (sempre me liei coas curvas convexas e cóncavas XD) con "Sacred Systems" (vamos, que tirou pa baixo).
Penso que Lance foi consciente desto e deixou un gran tema para acabar o LP, "Transformation", e tamén penso que sería un disco mellor se se quitaran un par de cancións.
O que empeza ben mal acaba, pero a parte boa era o suficientemente boa. 6/10

Críticas a críticos: Metsatöll - Ulg, por Sergio Fernández

2011-11-19T17:49:00.011+01:00

Volvo con esta sección, unha de tantas que empezo e olvido durante un tempo XD, desta volta co portal de Queens of Steel, no que encontrei un filón de críticas dunha calidade máis que dudosa que me fixo rir durante un cacho. E o mellor é que me volvín a topar con Sergio Fernández, o rapaz que escribeu unha crítica sobre Moonsorrow en Rocktotal.com que demostraba claramente que (si o oeu) oíra o álbum por encima, e cunha idea bastante ínfima sobre a historia musical da banda.
A ver, non é nada personal, a mín tamén me pasa que teño mellores días para escribir que outros, pero homiño, se fás críticas de discos por facer, e publícalas en dominios comerciales (supoño que esto supón algún tipo de ingreso por publicidade ou "en especie" con pases de prensa para eventos...), cúrraas un pouco, ou alomenos dedícate a leer sobre o grupo en cuestión e escoitar (que non oír) o álbum. De verdade e sin acritude, as túas críticas son moi mediocres, macho. E digoo sen entrar no aspecto subxectivo da crítica, que todos sabemos que cada un ten o seu gusto...

Acabado con esto, imos aló co novo disco de Metsatöll:

Fuente

Tras lanzar dos discos en sus primeros ocho años de trayectoria, los estonios METSATOLL se han puesto las pilas y han lanzado tres en el último trienio. “Ulg” es el nuevo disco y como es normal, esta banda de Tallin sigue siendo fiel a si misma y a su sonido que les ha hecho ir ganándose poco un sitio dentro de la escena folkie europea.
Bueno, primeiro decir que Metsatöll non é que se puxeran as pilas, durante o período entre o 2005 e 2008 (que sólo son 3 anos, non me parece unha eternidade), estiveron moi activos facendo infinidade de concertos. De feito creo que vin poucos grupos máis activos, xa que en Estonia non paran. Non sei o número de shows que fan por ano, pero aposto que tiran a docenas. Aparte, nese período sacaron un EP, un split e dous DVDs, un deles ganou un premio nacional ó mellor DVD editado no 2006 e o outro foi grabado no monasterio de Pirita, coa participación do coro nacional de Estonia. Raua Needmine é algo impresionante e digno de ver, e algo que nunca pasará en países coma éste.

“Ulg” contiene once temas en estonio grabados en un bosque del sur de su país, completamente alejados del mundo urbano y con una total tranquilidad que se ha plasmado en dichas canciones.
Con su habitual Folk Metal y sus composiciones de carácter alegre con ritmos bailables, METSATOLL vuelven al camino de discos como “Iivakivi” por ejemplo y siendo a su vez bastante mejor que el compacto anterior “Aio”.
Uiuiui empezamos mal. Carácter alegre e ritmos bailables?? Pero qué disco oíches alma de dios, ou eso ou temos diferentes nocións das palabras "alegre" e "bailable".
Volven ó camiño de Iivakivi?? Bueno, ahí entro en materia de gusto tal vez, pero aquel disco non o vín nin alegre nin que sexa máis comparable con él que o Äio. De feito a mín aquel parecérame bastante malo, e Äio un paso adiante que melloran con Ulg, pero que non cambia demasiado realmente o estilo do grupo. Polo tanto "bastante mejor"... bueno, cuestión personal, eu diría "mellora".

Las partes folkies suenan más folkies ahora mientras que las metaleras tienen una personalidad más marcada, teniendo una importancia mayor en el sonido, haciendo que el disco suene más compacto a la vez que más épico y orgánico. Canciones como “Sõjasüda”, “Muhu õud”, “Isata” o “Kahjakaldad” son el mejor ejemplo de ello.
"Las partes folkies suenan más folkies"(???) si, e as metaleras más metaleras, eso co de que ten 11 cancións fan ter unha idea moito máis clara sobre o disco, non? faltou de decir a duración total e que ten unha intro para ser máis específico.

La producción es “de la casa”, realizada por ellos mismos dando como resultado un trabajo honesto con sensación de directo.
En resumen, podríamos decir que METSATOLL han recuperado su mejor nivel tras un redondo anterior bastante alejado de su línea más positiva, por lo que “Ulg” es una gran bala musical en la recámara de estos estonios que prometen seguir dando toda la guerra del mundo.
Spinefarm Records (2011)
Puntuación: 8/10
Sergio Fernández
"De la casa" (???) e cómo sona algo "de la casa" logo? Non sei, pero desde que ficharon pola Spinefarm a mín os seus discos sónanme mellor, simplemente, coincidindo coa axuda do ingeniero de renombre Mikko Karmilla, que tamén mezclou este novo disco, para información de Sergio. E dito sexa de paso, a mín non me sona máis "a directo"... pero en fin, visión miña...
Sólo me queda decir.. "e eso é todo o que se pode comentar??? aimamaiña... son amante de críticas cortas e concisas, pero non dice prácticamente nada e o pouco que dice está errado...

Vós diredes, a mín paréceme unha crítica do máis chapucera, sin xeito, e que pode levar a engaño ó lector pensando que Metsatöll son unha especie de Korpiklaani. Dame a impresión de que nin siquiera se oeu o disco e que pillou información de varios puntos de internet, algo máis en boga do que eu pensaba entre "críticos musicales" que levan páxinas de dominios "serios" .com

Este home promete boas cousas para o futuro desta sección XD

Microreviews Novembro'11 - III

2011-11-17T16:46:00.003+01:00

Metsatöll - Ulg (2011)
Folk-Pagan Metal
Myspace
Metsatöll, una de las bandas más conocidas a todos los niveles dentro y fuera de Estonia (y esto ya es raro en una banda de Pagan Metal) sacan nuevo disco, su segundo dentro de la finlandesa Spinefarm Records.
Hace un par de años celebraban su décimo aniversario con un doble CD/DVD con más de 5 horas de contenidos musicales, y lo redondeaban firmando un contrato con la compañía finlandesa Spinefarm para lanzar en 2010 Äio. Contrato que, junto a una gira europea con Ensiferum en 2009 les dió a conocer fuera de sus fronteras dentro del panorama Folk-Pagan europeo.

Ulg sigue los estándares formados y consolidados por Metsatöll durante los últimos años, siendo una perfecta continuación de su anterior Äio. El álbum fue grabado en los bosques del sur de Estonia, en donde pretendían sacar unas versiones demo de los temas de su próximo disco, pero finalmente se decidieron a sacar todo el material de vez, ayudados por Mikko Karmila y Keijo Koppel, grabando en ese mismo lugar y adelantando la previsión de la fecha de salida.

Nunca fuí muy seguidor de los trabajos de estudio de Metsatöll -en vivo siempre me parecieron mucho mejores, y ya van 5 veces que tuve la oportunidad-, pero creo que en éste se han perfeccionado a sí mismos encontrando equilibrio con un estilo propio y un ambiente que realmente te lleva a evadirte entre los sonidos folk de los intrumentos tradicionales confeccionados por el mismo Lauri "Varulven", las guitarras guerreras y pesadas, de riffs a veces imprevisibles, un bajo potente donde los haya, batería simple que nos sorprende de vez en cuando con ritmos extraños (véase el ejemplo de "Kahjakaldad") y los cánticos épicos, corales y por veces furiosos de Markus.
Por lo demás, letras en estoniano, que tratan sobre naturaleza, batallas épicas e historias antiguas del folklore nativo. La presentación está a cargo de Jüri Arrak, un reconocido y veterano artista estoniano que ya había trabajado con la banda en pasados LPs y cuyos trabajos empastan muy bien con la música del grupo.

Para mi gusto, Ulg arregla los defectos de su predecesor, siendo un álbum más compacto, más inspirado y que, sin variar prácticamente nada, consigue transmitir mejor el universo Metsatöll.

O seu mellor ata a fecha? 8/10

1. Agu / 02:17
2. Sõjasüda / 04:36
3. Küü / 04:07
4. Muhu õud / 03:50
5. Kivine Maa / 03:53
6. Rabakannel / 04:47
7. Isata / 02:14
8. Kahjakaldad / 04:49
9. Tormilind / 02:57
10. Ulg / 06:02
11. Eha / 04:02

Tiempo total - 43:34

Review para Pagan Dreams

Autumn - Cold Comfort (2011)
Atmospheric Rock-Gothic Metal
Myspace
Facía moito que non oía nada sobre esta banda holandesa de Gothic Metal a pesar de que me acabo de enterar que sacaron un disco no 2009. Parece ser que xa nese álbum, titulado Attitude, non estaba a que era a súa cantante de toda a vida, unha guapa rapaza chamada Nienke de Jong, que se foi por problemas de salú.
Nese disco pillaron a unha descoñecida vocalista, inexperta no mundo do metal, chamada Marjan Welman, que non ten mala voz, tal vez máis intimista e "indie" que a da súa predecesora. Alomenos eso é o que ensina neste novo disco titulado Cold Comfort, un traballo onde Autumn cambia completamente do estilo que eu lles tiña oído. Agora as guitarras non sonan tan profundas nin os arreglos son tan sinfónico-góticos. A música de Autumn transformouse nunha versión dos The Gathering post-Nightime Birds/Anathema post-Judgement con voz femenina, con numerosas reminiscencias ó Prog-Rock'70s, ó Soft Rock e música ambiental, e cunha cantante que pode estar máis cerca de Alannis Morissette que de Nienke.
O disco a mín resultoume bastante aburrido, pero pola mesma razón que os últimos de Anathema e The Gathering me resultan aburridos. Incluso pode que éste de Autumn esteña un peldaño máis abaixo que os citados, porque teñen cancións que realmente considero malas para o meu gusto personal.
Autumn non eran demasiado allá facendo Gothic Metal, pero facendo Soft Rock superáronse. 2/10

Firebird (Жар-Птица) – Soul Warming Rage (Душу Греет Ярость) (2011)
Folk-Pagan Metal
Myspace
Primeiro álbum destes paganos rusos que perpetúan a especie do Folk-Pagan eslavo con teclados case omnipresentes, rasgados masculinos e unha rapaza que asoma coa mítica voz e línea vocal do xénero. Os temas son de corta duración, e pásanse relativamente rápido, con simpleza pero con escasa repercusión polos nosos oídos.
Non hai demasiadas ideas innovadoras, pero alomenos conseguen que nunhas cuantas cancións un servidor movese os pés ainda que fora lixeiramente. É certo que musicalmente non se diferencian moito doutros compatriotas coma Izmoroz, Butterfly Temple, Kalevala, Alkonost, Nevid... e moitos máis, e supoño que para os que non lles caiga en gracia este tipo de Metal Eslavo, Firebird serán obxecto a evitar, sobre todo pola pobre producción que salta á vista. Tal vez cun mellor sonido, cunhas guitarras máis potentes e con algo máis de imaxinación poderían facer algo máis interesante para o próximo álbum.
Sentíndo que sexa un disco debut, non me queda outra que decir: máis pagan-folk eslavo. 4/10

Scar Symmetry - The Unseen Empire (2011)
Melodeath - Power Metal
Myspace
Levo oíndo este disco desde hai moitos meses, case desde que saleu en Abril, e nunca me dín decidido a comentalo por aquí porque me crea moitas dudas. Por un lado temos que o dúo de novos vocalistas Lars e Roberth parece compaxinar mellor coa música de Scar Symmetry do que o fixeran no anterior Dark Matter Dimmensions, ainda que por veces cando Lars canta parece que esteñamos oíndo a unha versión elaborada de To/Die/For, coas implicacións que eso conleva. Quero decir, dependendo do momento, Scar Symmetry introduceu certos elementos dunha música moito máis ehm... comercial dirán algúns por ahí... outros "cursi"... eu diría Pop-Metal.
Coma en moitos casos, certas decisións e cambios sobre a forma de facer música dos grupos medianamente consagrados, provoca contradiccións e iras nos fans, e xa non digamos se éstes cambios se tornan para o lado máis "asequible" da "balanza comercial".
Non se pode negar que a esencia da banda segue ahí, e que hai componentes máis cercanos ó Melodeath e ó Metalcore progresivo (sí, dixen Metalcore) que os fan unha banda de Metal extremo, pero hai certos elementos máis melosos que chirrían ó oído, e tamén certa influencia do Metal "moderno" e "core" que pode asustar sobre o futuro da banda. Eu ainda non sei qué pensar, sólo espero que o próximo álbum non sexa coma o de Mercenary.
A incertidumbre da progresión. 6/10

Shub Niggurath - A Deadly Call from the Stars (2011)
Black Metal
Myspace
Facía moito que non oía falar dos mexicanos Shub Niggurath, auténtica banda de culto no Black Metal do seu país. Recordo que aquela revista que se volvera tan fulera chamada Black Light mos dera a coñecer nun dos seus sampler-CDs e recordo ter feito "recopilatorios dos recopilatorios" nos que aparecía unha das cancións de Shub Niggurath. Pouco máis lembro desta banda, que sacou o seu anterior e ata este ano único álbum no 97, chamado The Kinglike Celebration (Final Aeon on Earth).
E a verdade é que a música de Shub Niggurath no 2011 segue a estela xusto onde a deixou, porque A Deadly Call from the Stars sona totalmente a unha producción de Black Metal noventero con influencias Thrash-Heavy e Death, tanto pola forma de compoñer, con certa melodía e solos "heavies" pero sonando underground, coma polo sonido. A mín recordoume a outros grupos daquela época máis 90's coma Varathron, Masters' Hammer, Mystifier ou Deviser. Se vos gustaron/gustan eses grupos, dádelle unha oída ó novo destes mexicanos.
Volta ás raíces noventeras. 7/10

Lost in Thought - Opus Arise (2011)
Progressive Metal
Myspace
Este disco recordoume enormemente a cando descubrira o ano pasado a outro grupo procedente do Reino Unido facendo Progresivo e debutando cun pedazo álbum coma era Aquarius. Falo de Haken, un dos mellores descubrimentos dentro do xénero nos últimos anos.
Neste caso, Lost In Thought veñen desde Gales, e o seu debut pode ser difícilmente mellorable tamén. As reminiscencias á mellor época de Dream Theater con Images & Words (para un servidor é indiscutible) son obvias; oír este disco foi coma un déjà vu, foi coma volver á miña inocencia sobre o Metal Progresivo e me atopara con Images & Words, pero nunha segunda entrega que colle elementos da primeira parte, pero que para nada os repite. Líneas vocales con sentimento e moi ben enlazadas, cunha voz parecida á de LaBrie, pero sen chegar a ser tan pastelosa. Riffs e estructuras complicadas, pero dixeribles, nas que un nunca perde o obxectivo do tema entre desvaríos varios, ó igual que a sección rítmica e o baixo, que mantén unha línea simple dentro do que cabe, e que deixa todo o seu poder a disposición da canción e da emotividade. Polo resto, gran producción, e non queda máis que comentar. Recomendado.
Images & Words Pt. II, era 2011. 9/10

Black Sun - Dance Of Elders (2011)
Power Metal
Myspace
Black Sun son unha banda procedente de Ecuador que lanzan o seu segundo CD este ano facendo unha música fortemente influenciada polo Power Metal alemán na onda de Freedom Call, Edguy ou uns Gamma Ray/Helloween na súa faceta máis suave e hímnica. Pero a música de Black Sun dá a impresión de que nunca chega a arrancar, quédase coma se a Dance Of Elders lle faltara forza, tal cual os discos mediocres de Freedom Call.
O que está claro é que desde logo, o cantante non é o que falla, xa que se move nuns rexistros que, salvando as distancias, se queda a camiño entre un Geoff Tate e Sammet imitando a Kiske (ahí é nada!), polo que o principal fallo véxoo no aspecto compositivo, con melodías moi happy-ñoñas (véase "La pinta, la niña y la Santa María", que pode evocar a algún tipo de debuxo animado daqueles ochenteros do tipo de Los trotamúsicos, Osos Gummy ou David el Gnomo -algo do que adolecen certos grupos de Power e que moita xente acaba chamando Flower Power pola cursilería latente-). Ademáis contan cunha sección rítmica falta de recursos e forza, básica ata o extremo.
En canto ó sonido, pois non está nada mal, xa que está a cargo de Arne Lakenmacher (Sodom, Gamma Ray, Amon Amarth...), e grabado nos estudios de Hamburgo de Kai Hansen, polo que a profesionalidade está asegurada.
Os cartos poden comprar un bo sonido, pero non a creatividade ou a composición. 2/10

Srodek - Förfall (2011)
Black Metal
Myspace
Seguindo a moda de Black depresivo que se extende polo mundo adiante nos últimos anos, este grupo sueco aporta bastante pouco á escena. Riffs burzumescos e repetitivos, medio tempo persistente, voz rasposa trollera con algún que outro alarido, algunha guitarra acústica que asoma, e unha producción bastante mala, tal vez buscada aposta. A voz sona cun eco "retro" e as guitarras cunha distorsión cortante e fría, ainda que as melodías que persiguen son máis atmosféricas e melancólicas que "malignas". Srodek busca esa dualidade de beleza-crudeza con insistencia en Förfall, ademáis cun aire que tamén está de moda últimamente en grupos de Black Metal nacidos nos 2000; eso que deron en chamar "shoegaze" que tal vez é máis habitual en grupos de Post-Rock con alto grado melancolía onírica. Sexa como sexa, non acabou de convencerme. Pareceume excesivamente repetitivo, e un sonido tan cutreiro, dame igual que buscado adrede ou no, lastima os meus oídos.
Black depre que deixa depre, e que incita a oír outra cousa. 2/10

Chryst - PhantasmaChronica (2011)
Avantgarde Metal
Official
Chryst, antes chamados Korovakill, antes chamados Korova. Parece que logo de Waterhells, o único disco editado por Korovakill hai dez anos, Christof Niederwieser quixo volver á actualidade musical, desta vez cunha banda na que él se quedou como único membro e que rebautizou coma Chryst.
Recordo ter oído a Korovakill e Korova, pero moi vagamente, supoño que non me chamaron o suficiente a atención, senón poñeríaos no baúl da mente no que gardo con agarimos a todos aqueles desaparecidos que un día me sorprenderon, coma Golden Dawn, Phlebotomized, Grand Alchemist, Gardenian...
No primeiro disco do proxecto Chryst, Christof aúna todo un repertorio de influencias baixo unha única canción de 47 minutos nos que maioritariamente nos traslada unha sensación de Metal psicodélico que vai desde algo moi atmosférico e experimental ata o Thrash-Black pasando por momentos que certamente me recordaron a Devin Townsend. O que pasa é que Christof nin é Townsend, nin ten a súa voz nin habilidade compositiva, polo que o resultado final é curioso e interesante por tramos, pero non nun nivel de xenialidade coma a do canadiense, xa que pode dar a sensación de batiburrillo de moitas cousas con escaso orden.
Un álbum complicado, para certas audiencias, e que requerirá o seu tempo de deglución. 6/10

Morton - Come Read The Words Forbidden (2011)
Heavy-Power Metal
Myspace
Morton é o proxecto personal de Max Morton, un ucraniano que participou en varios proxectos de Metal melódico anteriormente. Nesta nova banda, o home atrévese con todo, desde a composición,voz e guitarra, pero apoiado por un grupo que se nota o suficientemente profesional como para facerse un hueco entre os grandes do Power europeo (deste ano alomenos). Porque Come Read The Words Forbidden é un disco que está por encima da media, mostrando un Power Metal bastante elaborado sen que se faiga excesivamente cansino nin pasteloso. Os riffs guitarreros teñen un certo compoñente Hard-AOR e Progresivo, pero mantéñense nunha línea bastante Heavy e contundente que por veces pode recordar a Nocturnal Rites, Mystic Prophecy ou Firewind; na voz, Morton demostra ser un gran cantante, pero, o máis importante para mín, é que se notan melodías vocales traballadas e que pegan ben. O resto de compoñentes cumplen dunha forma solvente, facendo deste CD un digno debut.
Non é o máis orixinal, pero non é malo. 6/10

Microreviews Novembro'11 - II

2011-11-11T13:22:00.001+01:00

Rev 16:8 - Ashlands (2011)
Black Metal
Myspace

Rev 16:8, anteriormente coñecido coma Bloodshed eran un grupo totalmente descoñecido para mín ata hoxe. Hai 3 anos decidiron cambiar de nome, e este é o seu segundo disco baixo o "monicker" (sempre quixen utilizar esta palabra XD) Rev 16:8. Supoño que ver que hai coma 20 grupos dentro de calquera variante do Metal que se chaman Bloodshed influiría nelo, e xa non sei cómo alguén hoxe en día non pensa nesto antes de formar un grupo... é coma se creara unha banda chamada.. hmm Requiem. Hai nomes que xa están moi explotados, e... alomenos de seguro non hai moitos grupos que se chamen Rev 16:8.
En canto á música, a banda sueca practica un Black Metal que realmente non dice demasiado deles coma compositores. Black do montón fortemente influenciado por Dark Funeral e Gorgoroth que nin posúe bos riffs nin transmite sequera agresividade ou frialdade. A pesar de que son un gran fan do sonido Black-Death sueco, éste desde logo non é o mellor exemplo do saber facer da escena, e pasaron polos meus oídos con máis pena que gloria.
Black sueco por debaixo da media. 2/10

Requiem - Within Darkened Disorder (2011)
Death Metal
Myspace
E se Rev 16:8 se cambiaron de nome, tampouco lles viría mal ós suízos Requiem, porque o mundo está plagado de infinitos Requiems de todos os estilos. Éstes concretamente fan Death Metal nun sentido bastante estricto. A mín sonábanme, pero non son consciente de ter escoitado nada deles a pesar de ter no seu haber 5 álbumes con éste.
Musicalmente, Requiem están cerca de grupos coma Hate Eternal, Suffocation ou Immolation, cun gran traballo instrumental, unha voz cruda e que sorprenden de vez en cando con riffs bastante chulos. Non é nada que non se oíra xa, pero os suízos desenvolvense ben no seu campo e penso que é un álbum disfrutable para calquera acérrimo do Death Metal.
Máis ca decente, o único que lle cambiaría á banda é o nome. 7/10

Attica Rage - Road Dog (2011)
Rock-Metal
Myspace
Attica Rage era un grupo que me sonaba, primeiro pensaba que serían os americanos Attika, que reviviran desde aquel disco de Power americano de hai 20 anos chamado When Heroes Fall, pero logo dinme de conta que eran os que participaran naquel festival que ninguén publicitara pero que estaba cheo de bandazas coma Battlelore, Alestorm, Tyr ou Die Apokalyptischen Reiter chamado Hard Rock Hell en Ibiza.
O certo é que ésta era a primeira ocasión que me topaba coa súa música e a experiencia non foi excesivamente boa. Recordoume a aqueles grupos nos noventa que pretendían subirse ó carro dun metal máis accesible para aquela audiencia. Así que, o que temos en Road Dog é un Hard Rock-Heavy Metal de carácter "post 80's HardRock" que flirtea por veces con converterse nun grupo MTV para adolescentes (mamaíña, qué bodrio de canción "Ashamed") pero que en xeral se pode encasillar no Heavy-Rock alternativo dos noventa de bandas coma Corrosion of Conformity, The Almighty ou Alice in Chains.
Non o meu gusto, pero podería selo de quen lle guste as bandas citadas. 3/10

Necrodeath - Idiosyncrasy (2011)
Thrash-Melodeath
Myspace
Un disco de Metal basado nunha película de Tarantino?? Flipado me hayo.
Os veteranos italianos Necrodeath dedican o seu último disco a facer unha especie de traballo conceptual sobre "Reservoir Dogs" no que todas as cancións forman parte dun todo dedicado á peli de culto mencionada. Sí, ok, ok, hai bandas que se dedican a falar de traballos de escritores coma Tolkien ou C.S. Lewis (ainda estou esperando polo primeiro que se atreva con Harry Potter XD), pero é realmente curioso que un grupo (non sendo participando na banda sonora) se anime a dedicar un CD a unha peli.
Indo ó estrictamente musical, que é o que importa, Idiosyncrasy é un álbum correcto de Thrash añejo con voz rasgada. Sen moita complicación poden vir á cabeza cousas de Possessed, Sodom, uns Slayer máis calmados ou incluso de Megadeth, pero é algo xa visto e pouco orixinal onde as cancións non acaban de brillar por sí mesmas. Nunca me acabou de gustar este grupo italiano, e os novos álbumes tampouco conseguen que me fixe neles.
Correctos "cans de presa". 6/10

Hagl - Irminsul (2011)
Black Metal
Myspace
O segundo disco dos blackers rusos Hagl é un bo exemplo de cómo sen ser excesivamente orixinales, se poden facer boas e memorables cancións dentro dun Black Metal bastante old school. Neste Black podemos encontrar influencias tanto do Heavy-Thrash coma puntuales adicións folkies -sen a colaboración de ningún instrumento aparte de guitarras-baixo-batería-.
O sentimento que desprende este Irminsul é de frialdade e agresividade, pero co punto xusto de melodía que o fixo suficientemente adictivo para un servidor.
As cancións son diversas pero ó mesmo tempo difícilmente se podería escoller unha, facendo un álbum bastante redondo. Toda unha sorpresa.
Media hora intensa de bon Black Metal. 8/10

Detonation - Reprisal (2011)
Thrash Melodeath
Myspace
Cuarto álbum dos holandeses Detonation, que se curraron un álbum totalmente autoproducido e autoeditado, xa que despois duns vaivenes nos últimos anos, quedáranse sen discográfica, asunto ainda pendente a día de hoxe. Esperemos que encontren compañía rápido, porque Reprisal é un álbum que merece a pena para todos aqueles amantes do bon Thrash con algunha que outra influencia core e Deathmetalera. Cancións variadas e con certo nivel de complicación e rapidez, cun cantante a camiño entre o rasgado thrasher e o "core" e moi bon sonido é o que contén Reprisal en apenas media hora que cunde o seu.
Como curiosidade, Detonation é a banda da que saleu o actual guitarrista de God Dethroned, Danny Tunker, un hacha que lle deu unha pequena volta de tuerca técnica tamén á banda de Black Metal.
Agresividade e técnica. 7/10

Abstrusa Unde - Introspection (2011)
Avantgarde Symphonic Black Metal
Myspace
Abstrusa Unde é o curioso nome dunha banda francesa que debuta este ano con Introspection, unha arriesgada aposta de fusión entre elementos sinfónicos con certas atmósferas circenses e psicodélicas que recordan a ratos aos últimos Arcturus facendo un coidado Black Metal. Aparte deso, a soprano que comparte protagonismo cos growls-rasgados masculinos dálle ó disco soplos de aire fresco que xa de por sí é rico en momentos curiosos máis cercanos ó jazz, electrónica e o Metal experimental, ainda que sen abusar e mantendo un equilibrio onde o Black Metal é o eixo sobre o que xiran todo o resto de influencias.
Certos momentos de caos-psicodelia controlada poden levar a pensar nuns Unexpected moito máis centrados, supoño que a inclusión hai 2 anos do guitarrista de Wormfood tivo que ver nese aspecto tamén. Definitivamente a movida dentro do país veciño é para envidiar.
PD: a última canción chámase "Chvte Totale"??? XD
Disco recomendado, gran debut dos franceses. 9/10

Ysengrin - Tragedies - Liber Hermetis (2011)
Atmospheric Black Metal
Myspace
...pero non todo o campo é orégano no país veciño, e Ysengrin están ahí para recordárnolo. O segundo disco destes franceses é unha especie de Black Metal ocultista cunha producción regulera, e que produce cansancio desde a primeira canción logo da intro, que parece tirar máis ben hacia o Doom. De feito, todo o disco parece ter un componente Doom bastante presente que alternan con algún teclado e cun Black Metal a medio tempo que nunca dá despegado, producindo unha somnolencia fóra do común.
Non lle vín ningún aliciente a este disco de Ysengrin, que parece repetir esquemas canción tras canción, sumerxindo ó oínte nunha desesperación insana. Ou moito van ter que mellorar, ou témome que se quedarán en terra de ningures, sentíndoo moito.
Non é Black-USA, pero podería selo. 1/10

King Kobra - King Kobra (2011)
Hard Rock
Myspace
Outra das reunións que se están producindo últimamente entre os grupos que alcanzaron a fama nos 80, e nos 90 desapareceron progresivamente é a de King Kobra, grupo que con moi pouco alcanzaron unha fama considerable e que posteriormente se quedaron no ostracismo.
Para esta volta, reuniron a case toda a plantilla orixinal e xunto con eles, a Paul Shortino (Quiet Riot, Rough Cutt) na voz. O mítico batería Carmine Appice xa tentara reunir á banda a principios dos 2000, pero parece que esta volta sí que é definitiva.
En canto á música, hei de ser sincero e decir que King Kobra pasaron polos meus infantes oídos coma centos de outros naqueles anos, e non sentín a necesidade con máis uso de razón de darlles unha segunda oportunidade, a pesar de que teñen un par de álbumes moi recoñecidos polo público do Sleaze-Hard Rock... E este novo autotitulado tampouco me abre o apetito de máis King Kobra, posto que o que atopamos é un Hard Rock bastante sobado e sen excesiva gracia. Nótase certa madurez rockeira que podemos comparar cuns Whitesnake ou Tesla, e, sen estar realmente mal, bótanse en falta temas que enganchen moito máis, eses hits dos que logo de oír o álbum sigas repetindo na cabeza.
Maduro Hard Rock, pero sen chispa. 5/10

U.D.O. - Rev-Raptor (2011)
Heavy Metal
Myspace
O novo disco de U.D.O. desde logo non persegue nin romper moldes no mundo do Heavy Metal, nin tan sequera romper os esquemas do que vén sendo o estilo habitual do pequeno germano. O estilo que o fixo famoso, ese Heavy Metal básico pero con gancho, con cancións-himno unidas ao Heavy-Speed Metal alemán cantado pola carismática e inimitable voz de Dirkschneider. Así que dentro do pouco novo que xa me intuía que me iba atopar, poido decir que Rev-Raptor é un álbum bastante normaliño, que parece máis unha excusa para poder seguir xirando e facendo tours arredor do globo... e que a mín particularmente me gusta menos que o seu anterior Dominator -e xa non digamos que o último de Accept-.
Nin sorprende nin cautiva, pero segue sendo UDO. 5/10

Microreviews Novembro'11 - I

2011-11-10T00:52:00.000+01:00

Myrath - Tales of the Sands (2011)
Progressive Ethnic Metal
Myspace
Xa sorprenderan no seu anterior Desert Call, e neste novo Tales of the Sands os de Túnez seguen a desbordar calidade con esa mezcla tan peculiar entre Kamelot, Symphony X e Orphaned Land.
Moi boa producción e moi boas composicións, que non pecan de ser excesivamente complicadas, pero cheas de detalles e de momentos con moito gancho que nunca se desvían no regocijo progresivo (algo demasiado habitual no último disco de Orphaned Land, índose por ramas que non ían a ningún lado). Un cantante con personalidade e versatilidade, e tal vez o único punto negativo que lle podería encontrar son as aparicións vocales dunha rapaza que intenta emular á participación femenina nos últimos discos de Kamelot, con líneas case clavadas ("Under Siege", "Time to Grow")
Mezclado por Frederik Nordstorm, e masterizado por Jens Bogren de Symphony X, Tales of the Sands promete ser o lanzamento do ano en canto a Metal étnico, e probablemente relance a fama dos tunecinos a nivel internacional.
O disco que Orphaned Land terían que oír para non repetir erros/Aigh Hakim, mételle unhas jitarras, que seguro que non sona mal! 9/10

Natural Spirit - The Price of Freedom (2011)
Folk-Pagan Metal
Myspace
Terceiro álbum dos ucranianos, que se perpetúan no Pagan Metal eslavo de voces "-typical slavic-beauty and the beast". O estilo é de sobra conocido polos amantes do xénero, e Natural Spirit non se desvía demasiado do camiño, aportando un disco rico en melodías, pero non demasiado largo; onde hai un bon traballo instrumental por parte da banda, e onde utilizan (parece que por primeira vez na súa historia) whistles, flautas, harpas, violín e gaitas reales. Ollo, que ata utilizan a gaita galega! Teñen que vir desde Ucrania para fusionar os nosos instrumentos tradicionales co Metal... hai que ver...
Polo resto, penso que hai unha ou dúas cancións que están un escalón por debaixo das outras; hai incluso unha que posúe unha melodía que xa oín noutro lado ("Witchery of the Winter Sun"), e esto fai que The Price of Freedom sexa, baixo o meu punto de vista, un CD un chisco irregular.
Aparte remata cunha versión de God's Tower que realmente queda coma un pegote con respecto ó resto, pero bueno, tampouco diría que é un mal disco; penso que se coloca por encima da media dos que levo oído dentro do xénero este ano. Proba delo é que o tiña oído no verán, e, 3 meses despois, cando o volvín a escoitar, sabíame moitas das melodías...
..."eso é bonito", como dice un amigo meu.
Máis Pagan dende o Este, con algunha reminiscencia celta, pero Pagan do Este con todas as súas implicacións. 7/10

Beyond Creation - The Aura (2011)
Progressive Technical Death Metal
Myspace
Álbum debut destes canadienses que se desenvolven cunha técnica fóra do normal dentro do mundo do Progresivo Extremo. Todos os instrumentistas raian a un nivel altísimo, ainda que se hai alguén digno de mencionar, ese sería o baixista "Forest" Lapointe, tal vez o que aglutina máis experiencia na banda, tendo participado noutros grandes da escena canadiense coma Augury ou Quo Vadis.
Musicalmente, Beyond Creation está cerca dos mencionados Quo Vadis, pero sobre todo, recordáronme a Obscura (seica esta banda está creando escola, últimamente estou escoitando un bo número de grupos similares).
O meu principal motivo de exclusión deste tipo de bandas suele ser que técnicamente se desenvolven moi ben e ofrecen moitos cambios de ritmos ricos en riff e velocidade, pero que logo de oír un disco enteiro, un fica coma se realmente non se quedara con moito salvo con que son uns hachas co seu instrumento. Rara vez me atopo con bandas do xénero mencionado que leven as súas composicións a un nivel onde un se sinta identificado emocionalmente aparte de envidias en canto a destreza XD. Beyond Creation están no borde, por veces conseguíronno, e por veces saturáronme, parecéndome virtuosamente fríos dependendo da canción.
Death de conservatorio. 6/10

The Deving Townsend Project - Ghost (2011)
Ambient/New Age
Myspace
Esperábame algo diferente desto cando oín que Devin Townsend iba a facer un CD máis tranquilo do que é o xenial Deconstruction, pensaba nalgo así coma un álbum coas cancións máis tranquilas e ambientales de Addicted ou non sei... contaba alomenos con que oiría algunha guitarra que non fose acústica.
Non é que desbote de raíz oír música ambient, pero xa hai moito tempo que non a oigo, para mín todo é cuestión de momentos, e en determinadas épocas a poido aceptar de mellor grado que outras. Pero postos a oír música ambiental, decántome sen duda polo New Age e música étnica/folk (ou decantábame, últimamente co traballo que me propoño neste blog, escoito menos cousas que non sexan Metal). Digo esto, porque Ghost non me entrou nada ben. Pareceume un traballo aburrido de ambient. Saturoume as 3 ou 4 veces que o intentei oír enteiro, e non o dín conseguido. Non sei se é porque realmente non teño a época, se porque realmente é un traballo excesivamente atmosférico e parado ou por qué.
En fin, deixareime levar por Deconstruction... e deixarei Ghost para os fanáticos de Devin... se é que lles gusta (que o dudo).
Non me atrevo a puntuar Ghost, síntoo. ?/10

Gevolt - AlefBase (2011)
Industrial-Folk Metal
Myspace
Cunha base de Metal Industrial ala Rammstein, os israelís Gevolt fan un estilo curioso no que xuntan Heavy Metal con Folk xudío e ruso. A parte folk está guiada por violín, mentres que os sintetizadores aparecen de vez en cando, a veces de forma bastante sorpresiva e chocante. As cancións son en xeral simples, ainda que o traballo de guitarras e sección rítmica é máis coidadoso que o de bandas do estilo dos mencionados Rammstein. A voz achégase tamén á de Till Lindeman, e o sonido é bastante profesional, 10 anos de experiencia e membros doutra gran banda coma os progresivos Soul Enema xogan ó seu favor.
A mín gustáronme máis que todo o último de Rammstein, así que se botades en falta algo máis de orixinalidade nos alemanes, coma mín, pode que vos faiga a súa gracia.
Rammstein+Folk. 6/10

Dauden i Mørke - Syn (2011)
Black Metal
Facebook
Medo me deu cando vin as palabras "Black" e "USA" unidas. Os que me seguides, xa saberedes a miña opinión sobre o -mal- facer das bandas americanas en canto se propoñen compoñer Black Metal tentando imitar a toda a movida europea e escandinava, sobre todo a nacida hai un par de décadas.
Lamentablemente éste é outro máis deses casos nos que a cousa falla por todos lados. Producción cutreira na que hai pésimo tratamento vocal, a batería secuenciada sona máis ben de fondo e as guitarras parecen grabadas en distintas sesións, porque dependendo da canción sonan mellor ou peor. Pero como é habitual nestes casos, o peor son as composicións, planas, olvidables e bastante pouco orixinales. Determinados momentos que corresponderían máis ao Black sinfónico tampouco é que esteñan mal, pero desde logo non fan que éste Syn sexa un álbum a ter en conta.
Ter un nome máis escandinavo non os salva de ser outros Black-USA para o olvido. 2/10

Highland Glory - Twist of Faith (2011)
Power Metal
Myspace
Highland Glory é unha banda noruega de Power con voz femenina que non conocía, polo tanto, outra vez sen ningún tipo de noción nin expectativa á hora de poñer a funcionar Twist of Faith.
O primeiro do que nos podemos dar cuenta cando a primeira "Holocauster Ride" empeza, é que neste CD non nos encontraremos con ningún atisbo de orixinalidade, cousa que, debido á mansalva de grupos de Power Metal nacidos nos últimos 10 anos, non me decía nada bon. O segundo, é que sona, baixo o meu punto de vista, bastante amateur, cunha producción pouco coidada e unha vocalista con pouca personalidade e carácter. Pero do que realmente adolece Highland Glory é de cancións mínimamente carismáticas. Os temas, nunha maioría son bastante mediocres, recordándonos a moitos outros grupos do estilo e a moitas cousas xa feitas. Penso que o punto de inflexión que me fixo pararme un pouco a decirme a mín mesmo: "buff vou cambiar de disco" foi a interminable balada "Without You" -a cuarta canción!-. Unha power ballad de case 6 minutos repetitiva e mala a rabiar, que pode recordar lixeiramente a algo Nighwishesco con Anette, pero sen transmitir ningún tipo de emoción nin ser remotamente variado. A partir de entonces limiteime a "pasar o trago" de oír o resto de álbum, que ten as súas cousas boas, pero que difícilmente recomendaría nin a amantes do Power.
Prefiro incluso o último de Running Wild. 3/10

Quintessence Mystica - The 5th Harmonic of Death (2011)
Symphonic Black Metal
Page
Novo proxecto dun dúo ucraniano que redunda nun trillado Black Metal melódico con moito teclado. As melodías están repartidas a partes iguales entre as guitarras e uns teclados que por veces sonan bastante fuleros (ou tal vez quixeran darlle un toque avant-garde, pero a mín sónanme fuleros). Hai cousas boas por aquí e por alí, pero a sensación de ter oído todo esto xa antes é continua na maior parte do disco... con decir que a canción que máis me gustou foi o interludio sen guitarras chamado "Memorial"... ainda que a última "Frankenwald Mystery" tampouco está mal, pero a mín o resultado xeral non me convence.
Un álbum para amantes de Dimmu Borgir, Anorexia Nervosa e Limbonic Art, ainda que non esperedes que Quintessence Mystica chegue á metade deles.
Trillado black sinfónico. 5/10

Erevos - Descensus Ad Inferos (2011)
Black Metal
Myspace
Primeiro disco destes gregos no que compilan todo o que foi o Death, Black e Metal extremo sinfónico dos 90 e 2000, quedando ésta última influencia como simple apoio e nunca como principal medio de transmisión. Polo tanto, o que temos aquí é básicamente Black Metal con lixeiro toque Death que bebe da escola escandinava, con dose de melodía, pero mantendo agresividade, e onde poderemos intuír influencias, dependendo da canción, de Black noruego, Black-Death sueco, ou Black mid-tempo finlandés. Sí, a verdade é que por momentos recordoume a cousas tan distintas coma Covenant, outros a Naglfar, Alghazanth, Watain, Immortal, primeiros Dimmu, Ragnarok...
Non está mal como grupo compilador de diferentes elementos, pero botei un pouco en falta algo máis de personalidade. Polo demáis, un digno disco debut.
Heteroxéneo Black. 7/10

Leaves' Eyes - Meredead (2011)
Symphonic Gothic-Folk Metal
Myspace
Un movemento interesante o dos noruegos liderados por Liv Kristine, acercándose moito máis a unha atmósfera celta e de folk nórdico. Estaba lixeiramente animado logo de ver numerosas críticas positivas de Meredead, digo "lixeiramente", porque Leaves' Eyes nunca me satisfaceu completamente, a pesar de que penso que o grupo ten calidade. Pero hai ese algo intanxible que me fai escapar deles desde case o primeiro disco.
Con Meredead, como digo, profundizan no folk regado por atmósferas oníricas guiadas pola a veces emotiva, a veces cansina voz de Liv, onde abunda o medio-lento tempo e as orquestacións antaño recurrentes, foron suplidas progresivamente por violín e guitarras acústicas. Realmente parece que quixeran darlle unha volta de tuerca a aquelas melodías irlandesas de Thin Lizzy ou Gary Moore e convertilas en Pop-Rock Celta con guitarras profundas -máis dunha vez pensei... "en calquera momento vai vir un "ooooover the hills and faaar awaay"...-. E sí, Pop-Rock, porque a parte metálica convírtese en tan presencial e líder coma o podería ser en grupos coma Evanescence (salvando as distancias). Os amplis existen, pero nunca levan o peso da música, a favor das melodías vocales e folk/orquestales.
Con esto, e indo directamente ó disco, a mín pareceume un bo paso cara adiante, pero irregular. Imos ver, dúas versións de temas folk noruegos: "Krakevisa", que recorda moitísimo á versión doutro tema tradicional sueco que fixo Falconer no seu debut con "Per Tyrssons Döttrar I Vänge", e "Nystev", que sona bastante ben; unha cover de Mike Oldfield, xa versioneada unhas cantas veces, "To France", e que desde logo non pasará á historia...; a canción máis larga, "Sigrlinn" (8:47) é unha das que menos transmiten do disco; logo temos un interludio do máis innecesario e que nin sequera pega co seguinte tema....
Con esto xa me cargo case a metade do disco... o que pasa é que na parte boa, o resto ten suficiente calidade como para aguantalo enteiro e incluso disfrutalo se un é fan da música celta e folk.
Ademáis que Alex Krull se quedara sen cantar na maioría dos temas fíxolle ganar enteiros. 6/10

20N

2011-11-09T00:50:00.005+01:00

Aceptémolo, é o que temos e difícilmente melloraremos con todos estes elementos. A emigrar toca XD

Aronofsky, rumoreado para filmar un video de Loutallica

2011-11-08T17:02:00.003+01:00

Segundo Associated Press, o director de Cisne Negro, Requiem Por un Sueño ou Pi, podería ser o director do vídeo que plantean filmar o conxunto de Lou Reed con Metallica para a súa canción "Iced Honey".
Aceptará Aronofsky poñer unha pedra no seu camiño xuntándose coa tropa que sacou esa infamia para os oídos chamada "Lulu"?

Ulrich: Douche un fajete de $ se abres a boca, Aronofsky!
Os fans xa probaron o que regurgitei!

Award-winning director Darren Aronofsky will direct a music video from the new Metallica and Lou Reed album, "Lulu."

Best-known for his Oscar-nominated films "Black Swan" and "The Wrestler," Aronofsky will produce a video for the track, "Iced Honey." Scenes will be shot in the San Francisco Bay area and will be available for viewing later this month.

Metallica drummer Lars Ulrich said in a statement Thursday that working with Reed and Aronofsky is "living the dream."

Ulrich called making this album and video a monumental chapter in his life.

"As if making a record with Lou Reed is not enough, now I get to make a video with Darren Aronofsky, who has been among my very favorite filmmakers since his first movie, "Pi."

The avant-garde Reed said he shares Ulrich's affection for that film as well and he hoped the video "can be his next Black Swan."

Aronofsky brings his cameraman, Matthew Libatique, to the project as director of photography. Libatique has worked on all of Aronofsky's feature releases and has been a cinematographer for several Spike Lee films.

Released on Tuesday, "Lulu," the joint venture between the singer-songwriter and the metal band is inspired by German playwright Frank Wedekind. Reed called the album "the best music I have ever done."

Several years ago, another Wedekind play, "Spring Awakening," was adapted by recording artist Duncan Sheik and lyricist Steven Slater, and won the Tony for best musical.

Fuente

Harrison Ford, o jevimetalero

2011-11-07T00:01:00.001+01:00

Despois de Tom Cruise, o metalero, e Miss USA, a metalera, chega un mito ainda maior:
Harrison Ford, o metalero.

Non temades, Indiana Jones non se pasou ó lado escuro do Rock, simplemente se disfrazou de Glam metalero para este Halloween 2011. Ainda me rín un cacho de todos xeitos XD

Decapitated, sanos e salvos

2011-11-06T00:01:00.000+01:00

Hai uns días lín unha noticia sobre un avión que tivo problemas co tren de aterrizaje e que tivo que maniobrar para tomar terra sen as rodas. A pista fora recuberta de espuma, e posteriormente o avión foi rápidamente regado para que ningunha chispa causara problemas.

Ata ahí todo ben (ou máis ou menos ben, esto non se vé tódolos días), pero o realmente curioso é que entre os 230 pasaxeiros, iban os deathmetaleiros polacos Decapitated!
Parece que todos se encontran ben, pero que tiveron que cancelar algún concerto: "We are extremely sorry to inform our fans, that due to unforeseen circumstances that are out of our control, we will unfortunately have to cancel our shows in Aalborg (Aalborg Metal Festival) and Leeds (Damnation Festival)."

Microreviews Octubre'11 - III

2011-11-05T00:01:00.003+01:00

Harm - Demonic Alliance (2011)
Thrash Metal
Myspace
Con dous membros do grupo de Power Metal Guardians of Time, que sacaron este ano tamén un gran disco, os noruegos Harm lanzan o segundo CD logo de máis dunha década de existencia. Disco que debería de estar na colección de todos os thrashers e speedmetaleiros, xa que Harm atacan ós nosos oídos cunha agresividade que moitos intentan mostrar, pero que a duras penas os novos grupos de Thrash e Death conseguen.
A tralla de Harm básase no Thrash primixenio da escola americana e xermana, mezclado con algún toque máis Death, e cunha voz que ben podería pertencer a algún grupo de Black-Thrash.
Metal con grandes riffs, actitude, e sen concesión nun álbum de pouco máis de media hora pero que causa a adicción suficiente como para poñelo unha e outra vez. Slayer fixérono un día con Reign In Blood, quén sabe se o tempo pon a Demonic Alliance nos peldaños próximos a ese álbum.
Aprendede Angelus Apatrida! 9/10

Wolf - Legions Bastards (2011)
Heavy Metal
Myspace
Se nas últimas líneas do comentario de Harm falaba de "actitude", Wolf anda sobrado dela. Xa van 6 discos e os suecos saben o que queren, dándolles igual modas e entorno. O seu é o puro Heavy Metal da escola ochenteira da que collen o mellor da NWOBHM. As influéncias están claras: Iron Maiden, Judas Priest, Saxon, Accept... sí, ó igual que moitos outros grupos, pero Wolf teñen algo que outros non posúen. É difícil de explicar, podería ser ese intanxible chamado actitude, pero eu iría máis aló, Wolf saben crear novas cancións con gancho a partir das mesmas influencias que milleiros de grupos que o único que fan é repetir esquemas e riffs xa feitos hai décadas. A esto eu chámolle talento; compoñer algo pouco novedoso pero dunha forma personal e atractiva ó oínte.
Neste novo disco Wolf consígueno outra vez, creando cancións que a primeira vista son simples, pero con ese algo que fai que non nos cansemos fácilmente, e no que resulta difícil poder escoller algunha canción, xa que a maioría raian un nivel alto.
Se Wolf saíran nos 80, hoxe estaríamos falando duns grandes do Heavy Metal a nivel mundial por discos coma Legions Bastards. 8/10

Blackguard - Firefight (2011)
Folk Power/Symphonic Melodeath
Myspace
Os anteriormente chamados Profugus Mortis (cuio álbum debut creo que tiña unha gran calidade, xa non tanto o posterior), sacan o seu segundo disco baixo o nome Blackguard, nunha clara progresión desde Profugus Mortis.
Por un lado temos uns riffs moi Children of Bodom (e Skyfire), ó igual que o cantante, que sempre mostrou o seu claro aprecio por Alexi Laiho. Pero, a diferencia dos finlandeses, Blackguard imprímenlle ás súas composicións partes máis folkies e outras máis sinfónicas, con ocasionales coros e arreglos máis dramáticos-BSO. As cancións son pegadizas e están ben compostas... desde logo prefiro esto a calquera cousa post-Hate Crew Deathroll, a pesar de que o cantante non me faiga moita gracia.
Se seguen por este camiño, penso que Blackguard pode dar moito máis de sí.
Children of Folk. 7/10

Attonitus - Opus II - Von Lug und Trug (2011)
Folk Metal
Myspace
Hai xa máis de 10 anos que escoitara aquel disco, daquela extrañísimo para un servidor, de In Extremo chamado Weckt Die Toten! Recordo ter a sensación de, non solo non ter oído esa mezcla anteriormente, senón de ser algo que case non podería imaxinar que funcionaría coma o fixo. Porque tanto ese coma o seguinte Verehrt Und Angespien, son auténticos discazos cheos de boas melodías medievales unidas con ese toque metaleiro. Tanto deberon de gustar tamén entre o público alemán e tan famosos se deberon volver os In Extremo, que cos anos, os clones foron salindo de debaixo das pedras, sobre todo no seu propio país.
Attonitus é un deles máis, que con pouca orixinalidade xuntan melodías folk-medievales con Metal, un estilo vocal parecido a In Extremo e multitude de instrumentos tradicionales reales, coma gaita, flauta, harpa, etc. Cancións cortas e simples, con algunhas melodías que se quedan mellor ca outras -na metade do disco enganchan uns 3 ou 4 temas que realmente producen cansancio auditivo-, e maioritariamente cantadas en alemán é o que nos ofrecen. Non moito máis que contar...
Sólo para fans do Folk-Metal medieval alemán. 4/10

Neuraxis - Asylon (2011)
Technical Death Metal
Myspace
Os míticos franco-canadienses Neuraxis volven á actualidade cun álbum onde perpetúan e incluso profundizan máis nas súas raíces técnicas para ofrecer un traballo coidadísimo de Death Metal "virtuoso".
Continuos cambios de ritmo dentro dun mundo opresivo de Thrash-Death que pode recordar a tempos pasados de Atheist, Cynic e Death pero cunha producción á altura deste novo milenio. A batería, un chisco subida de máis para o meu gusto, simplemente non nos dá un respiro entre cambio e cambio, indo de blastbeats a intrincados movementos e pajería varia que pode recordar a algún grupo de ProgMetal pasado de revolucións. Na sección de corda temos experiencia á par que habilidade sobrada para darnos un bon atracón de riffs heteroxéneos e complicados; e a voz quizáis queda nun segundo plano ante toda esta amalgama técnica, pero como pode, vai cumplindo nun rexistro de guturales na media.
Sen embargo, con Neuraxis pásame algo parecido á maioría de grupos de Technical Death que escoito: fáltalles ese algo para que a un se lle quede na cabeza, polo menos na maioría de cancións. Tal vez coas que me quedo son "Reptile", "Purity" e a que cerra, "Left To Devour", o resto, están ben, moi ben executadas, pero sen moito máis.
Bon disco destes veteranos do TechDeath, pero este ano quédome con Obscura. 7/10

While Heaven Wept - Fear of Infinity (2011)
Power - Epic Doom Metal
Myspace
A pesar de levar máis de dúas décadas de historia, éste é o primeiro álbum que lles escoito a While Heaven Wept, así que non tiña prácticamente idea do que me dispoñía a oír.
O estilo de While Heaven Wept é realmente difícil de explicar, eso sí que me quedou claro logo de máis de 10 escoitas. Sí, dixen 10 escoitas, porque Fear of Infinity ten algo que engancha co oínte -de variantes de Doom, primordialmente-, é un estilo que bebe de varias fontes, tanto do Doom-Heavy coma do Power americano; xa oíra grupos que mezclaban estes estilos, pero While Heaven Wept ten un estilo personal de practicar ese xénero. A súa música non é máis contundente que envolvente, e as melodías dobladas de guitarra son moi curiosas... largas e complexas, diría eu... cunha aureola melancólica e onírica.
Sí, gustoume Fear of Infinity, a non ser dun par de peros: o primeiro, 37 minutos parecéronme demasiado poucos, quizáis unha canción máis completaría un disco redondo. O segundo é que encontro a última canción, Finality, de 11 minutos, de menor calidade que o resto. Non me digades porqué, simplemente non me gustou e pareceume un "finality" pouco acertado que moitas veces me deixou cun mal sabor de boca logo dunha escoita placenteira a Fear Of Infinity.
Emocional e melancólico Power Doom. 7/10

Tokyo Blade - Thousand Men Strong (2011)
Heavy Metal
Myspace
Os míticos británicos regresan logo de máis de 10 anos desde o seu último disco, reagrupación coma tantas outras nos últimos tempos de grupos míticos ochenteros que viron como no último par de décadas a súa música xa non vendía. Tales son casos os de Brocas Helm, Grim Reaper, Satan...
Por Tokyo Blade non parecen pasar os anos en canto ó asunto musical, porque o que ofrecen é un Heavy Metal tradicional dos 80, un disco máis de NWOBHM que non aporta demasiado sobre o que se fixo daquela nin o que se fai agora. O que quero decir é que non creo que Thousand Men Strong fose un disco que marcara un hito se fora lanzado naquela marabunta de grupos británicos facendo Heavy Metal, ainda que realmente tampouco esteña mal.
Producido polo famoso Chris Tsangarides, os Tokyo Blade sonan moi vintage pero cun bo tratamento de cada instrumento, algo así coma se fora feito a mediados dos 80 pero máis potente e menos "garage". Os británicos teñen guiños durante todo o álbum hacia os grandes do país; Saxon, Iron Maiden, Judas Priest... pero tamén nos poden recordar a ratos a Queensryche ou a uns arcaicos Brainstorm pasados polo filtro NWOBHM.
Para acabar Thousand Men Strong, repasan un dos seus grandes éxitos, Night of the Blade, ó cal lle imprimen un sonido bastante mellor que na súa concepción; supoño que ó traballar con Tsangarides aproveitaron para revisar esa canción e sacala coma tiñan na súa mente nun inicio.
Para fans da NWOBHM. 6/10

Vanhelgd - Church of Death (2011)
Death Metal
Myspace
Non hai moito que decir sobre o segundo disco de Vanhelgd. Old School Swedish Death, con influencias dos primeiros Entombed, Asphyx, Grave, Morbid Angel, etc. Non é a proposta máis orixinal, pero dentro do que cabe os suecos manéxanse máis ou menos ben dentro dela. As cancións sucédense a un medio tempo no que inclúen partes máis doomies e outras máis punk e algún blast. O sonido é totalmente noventero, empezando polo death con deje crust das guitarras, seguindo polo sonido basicote da batería, e por suposto cos rasgados "evil-gore" con certo eco do cantante.
O malo é a falta total de creatividade, porque sona tal cual un disco de Asphyx a principios dos 90, bueno, é malo para mín, que sei que a moitos lles gusta rememorar esa vella escola. Eu preferir, prefiro que un grupo se esforce en facer cousas novas, pero si vai repetir esquemas xa feitos hai 15 anos, polo menos darlle un enfoque actual ou personal. Vanhelgd pouco saben deso.
Para true-fans do estilo.
Pure Old Swedish School of Death Swedish Old Metal of Death Old School... 4/10

Euphoreon - Euphoreon (2011)
Viking Melodeath
Myspace
Unificando elementos de distintas bandas de Metal finlandés xurdiu o proxecto australiano de Euphoreon. Neste primeiro disco pois, atopámonos cousas de, sobre todo Wintersun e Ensiferum, ainda que os Euphoreon non fan ascos a coller tamén de Norther ou Children of Bodom, resultando un disco debut de Viking Melodeath que non contén demasiadas melodías folkies, senón máis ben pertenecentes ó Power Metal de voz rasgada.
A producción, para ser un primeiro álbum, non está nada mal, e, a pesar de que non chegan ó nivel das mellores creacións dos grupos mencionados, Euphoreon sacaron unha boa colección de temas, chegando a ser un disco disfrutable. Esperemos que para a próxima busquen un sonido máis personal, eu creo que teñen potencial.
Suomi desde a outra punta do globo. 7/10

Finalmente, o exorcismo a Necrobutcher

2011-11-04T00:01:00.000+01:00

Parece ser que sí que o houbo e que non era unha lenda urbana XD
A partir do minuto 20:00 ou por ahí:

Gaahl nunha de acción medieval

2011-11-03T13:07:00.002+01:00

Eso é o que se pode ler nunha das novas do corazón del metal que facía tempo que non actualizaba... Satan!

Former GORGOROTH/GOD SEED frontman Gaahl (real name: Kristian Eivind Espedal) will star in a new Norwegian film called "Flukt" (English: "Escape"). An action picture set in the remote Norwegian countryside during the 1300s, it is being helmed by "Cold Prey" director Roar Uthaug and will feature Norwegian actress Ingrid Bolsø Berdal in the role of the leader of a group of outlaws living in the mountains.

Synopsis: "The film takes place in the year 1363. Black Death has killed half the population. Many travel from death and misery in search of a better life elsewhere. But the country is sparsely populated, and in the mountains, raging outlaw gangs and a life is worth little."

Uthaug said, "'Escape' should be a grand adventure that takes us back to a time that is little described in the Norwegian film. It should be an epic rollercoaster ride of a thriller."

"Flukt" has been in production since the beginning of September and is scheduled to premiere on September 28, 2012.

Fuente

Microreviews Octubre'11 - II

2011-10-27T16:55:00.001+02:00

Krypteria - All Beauty Must Die (2011)
Symphonic Power Metal
Myspace
Basta con oír un par ou tres cancións de Krypteria para intuír que todo o álbum seguirá o mesmo estilo lineal de Power Metal con arreglos sinfónicos. Así que... sí, outra Female Fronted Symphonic Pop-Power Metal Band (cada vez que escribo algo parecido dame grima XD) no estilo de Within Temptation, Imperia ou Nightwish, pero neste caso cunha guapa cantante koreana.
Conocín a este grupo hai uns 5 anos e xa daquela me pasaran totalmente desapercibidos a pesar de que a canción do vídeo (que fora a primeira toma de contacto) me parecera interesante.
O grupo segue adolecendo de calidade compositiva desde aquel primeiro álbum. Por moito que intenten "poperizar" os estribillos, non chegan a ser totalmente pegadizos, e, non dudarei das habilidades dos instrumentistas, pero dame que dán bastante pouco de sí. Os arreglos orquestales están ben, pero sólamente axudan a ornamentar lixeiramente unha música vacía e bastante sosa.
Non cambiou un ápice a idea que tiña deles: grupo que vale para oír unha ou 2 cancións, pero que un álbum enteiro faise cansino.
Máis do mesmo. 4/10

Revocation - Chaos Of Forms (2011)
Thrash-Technical Death Metal
Myspace
Terceiro álbum destes norteamericanos que practican un Thrash con influencias tanto añejas coma modernas mezclado con partes moi técnicas máis cercanas ó Death ou Melodeath. Riffs puramente Thrash americanos da estirpe de Pantera, Exodus, Megadeth ou Overkill únense a outros máis caóticos, progresivos e endemoniados na onda duns Necrophagist ou Suffocation. Os solos tamén teñen a súa chicha, contendo un virtuosismo fóra de toda duda....
Pero... a parte mala que lle atopo é o cantante, que se esforza en levar distintos rexistros á música de Revocation, pero que en ocasións resulta cansino, e cun deje Metalcore-Phil Anselmo na maior parte do tempo que a mín personalmente non me gusta. Desde logo está mellor cando saca a vena máis deathmetalera, pero supoño que será cousa deles e para gañar tamén algunha audiencia no mercado saturado de Post/Melodic/Math/Metal/Hard/.... Core.
Polo resto, intrincado Thrash que se deixa oír e que contén gran número de cambios de ritmo e moi boas partes que lindan entre o Progresivo e o Death Técnico.
Falla un pouco o cantante, pero a mín váleme. 7/10

Benighted In Sodom - Reverse Baptism (2011)
Atmospheric Black Metal
Myspace
Nada menos que 11 traballos en 7 anos, exceptuando unha larga lista de demos, EPs e Splits é o que nos encontramos ó buscar algo sobre esta one-man-band americana a cargo de Matron Thorn, home cuios logros aparte da súa banda pasan por ter sido guitarra dos germanos Bethlehem durante o período 2009-2010.
De verdade debe de ser un tipo cun montón de tempo libre, porque eso de grabar un disco coma por exemplo éste en 3 meses ou lanzar 5 álbumes no 2010, non o pode decir calquera que esteña nun grupo máis ou menos serio... digo eu...
...ainda así, indo co tema musical, Benighted In Sodom é un grupo de Black Metal depresivo e bastante ambiental, coas míticas voces desgarradas unidas a limpias cercanas ás do Gothic-Rock, moito medio tempo doomy ou post-rock, e melodías repetitivas que xogan entre guitarra clean ou con lixeira distorsión e a típica do Black.
A mín deume a sensación (outra vez coma en moitos casos no Black Metal-USA) de que xa oín esto, e sigo coa teoría de que por esas terras o Post-Rock/Black Metal non o saben facer a excepción dun par de bandas. O resto, coma Benighted In Sodom fanse aburridas e carecen de recursos.
Eu, se fora él, collía todos os álbumes e facíame un sólo cos mellores cortes. 3/10

Legion of the Damned - Descent into Chaos (2011)
Death-Thrash Metal
Myspace
Se os holandeses Legion of the Damned nunca sobresaíron por ser precisamente unha banda innovadora dentro do metal, sí que chamaron a atención en pasados traballos por compilar un bo feixe de boas cancións en discos coma Malevolent Rapture ou no seu pasado coma Occult.
Teño que decir que a pesar de ter oído os traballos máis recentes e disfrutalos no seu momento, pasáronme un pouco desapercibidos co paso do tempo. Sen supoñerse discos con pouca calidade, penso que fixeron no seu pasado cousas mellores.
Algo así me pasa con este novo Descent Into Chaos, non me parece un mal disco, ten un rollo moi Thrash germano na onda de Sodom, Destruction e Kreator ó que lle imprimen o seu toque personal, e é consistente, pero fáltalle ese chisco que tiñan discos anteriores para consideralo coma un dos lanzamentos do ano.
De todos xeitos, para aqueles que gusten do Thrash con toques Death, disco recomendado. 7/10

Vader - Wellcome To The Morbid Reich (2011)
Death Metal
Myspace
Novo álbum dos polacos deathmetaleros por excelencia xunto con Behemoth, nada menos que o noveno, e demostran que a idade non lles fixo rebaixar un ápice a súa brutalidade. De feito, penso que pode ser o álbum máis cañero que lles levo oído. O traballo guitarrístico é sen duda complexo e técnico, andando entre o Thrash de afinación grave e o Death, con algunha que outra novedade respecto a composicións anteriores do grupo, tal vez máis básicas. Pode que a inclusión do ex- Esqarial Spider tivera incidencia nese apartado.
Nun par de cancións hai arreglos orquestales que se quedan en anecdóticos dentro do álbum pero que lle queda moi ben, tal vez deberían de extenderse un pouco máis nese campo, pero bueno, é unha opinión personal. Na voz de Piotr non hai cambios salientables e polo demáis, o sonido é contundente á par que claro.
Se hai algo achacable é que, a pesar dunha labor técnica moi boa, salvo un par de excepcións, as cancións non me acaban de enganchar. Pode que teña que escoitalo máis veces, pero van unhas 4 ou 5 e, a verdade, ségueme parecendo que Impressions In Blood deixa máis marca a pesar de ser un disco non tan coidado coma éste.
As críticas estano poñendo polas nubes, e en parte creo que están un pouco esaxeradas, pero tamén pasou co anterior Necropolis, que creo que era bastante malo, en fin... é a miña opinión.
E seguen dando caña... 7/10

Vitruvius - Vitruvius (2011)
Prog-Power Metal
Official
Xusto oíndo este disco, púxenme a darlle un vistazo ás novedades audiovisuales e encontreime cun par de bandas case clónicas que fan case o mesmo que os mexicanos Vitruvius. E bueno, haberá centos máis que Echoterra ou Amberian Dawn... houboos e seguiraos habendo, ainda que a personalidade de cada un deles esteña suxeita con lazos de ferro ás míticas 2 ou 3 bandas que teñen por fetiche. Neste caso, tal vez os Vitruvius se deixen levar máis no musical pola parte Progresiva de bandas coma Pain of Salvation, Dream Theater ou Symphony X, ainda que a voz da rapaza nos remita irremisiblemente a todas esas bandas de Female Fronted PowerGothic do estilo de Edenbridge, Visions of Atlantis, etc.
A mín personalmente paréceme que os certos detalles Prog, coma algún piano máis jazzy ou virtuoso-solos vanlle ben, pero deume a sensación de que non me quedaba con nada en especial e que se me pasou coma se non oíra nada realmente. Cada pouco probei a prestarlle atención, pero cando a rapaza empezaba a cantar íbaseme a olla a pensar outras cousas. Aínda é o primeiro disco, e supoño que lles quedarán cousas por pulir, hai potencial para facer algo diferente á media de grupos, pero a mín resultoume un pouco soso.
Haberá que esperar ó seguinte álbum. 4/10

Liturgy - Aesthethica (2011)
Black Metal
Myspace
E outros americanos máis facendo Black Metal, neste caso, coma en moitos que me levo encontrado xa, mezclando partes máis ben do Post-Rock/Metal con rasgados entre Blacker e Hardcoretas que teñen certo punto de "cavernoso" por ese pequeno eco introducido e por deixarse levar nun segundo plano. As melodías son largas, con certo punto melancólico, ainda que adolecen de personalidade e sobre todo, de gancho, algo que me fixo recordar ós centos de grupos vidos de USA e de creación post-2000 que resultan anodinos, e que carecen masivamente de capacidade compositiva, creativa e e de chamar a atención. Ademáis fíxoseme un pouco interminable, así que... pouco máis que contar...
Punto e aparte cando vín a foto do grupo. Mimadriña. Xa mos imaxino a todos flexionando as rodillas co torso tirao pa diante seguindo o ritmo da música.
Outros Post-Rock Blackers made in USA para a saca. 2/10

Meliah Rage - Dead To The World (2011)
Power-Thrash Metal
Myspace
Os míticos americanos formados no 87 demostran seguir nun bon estado de forma logo de máis de 20 anos e neste octavo álbum obséquiannos cun máis ca decente disco de Thrash Metal fusionado con Heavy, ou o que por aqueles anos se deu en chamar Power americano.
Gran sonido, gran voz de Paul Souza, e cancións que superan a media e que se nos transportan cara atrás no tempo rememorando os grandes do xénero. Non sei a aceptación que teñen grupos coma Meliah Rage ou Vicious Rumors agora mesmo en USA, pero témome que toda a corrente de moda do Metalcore e Thrash Metalcore se están levando toda a nova audiencia. Unha pena, porque estes 2 grupos citados dánlle mil voltas a todos os Triviums e Black Tides (baixo a miña opinión). O tempo dirá onde están todas esas bandas que están a salir agora e onde estarán Meliah Rage nuns anos.
Aparte destas novas bandas que tiran do carro do Metal en USA, tamén me gustaría recordarlles a todos os fans de Metallica (ou Anthrax tamén) que aquí teñen un disco que de verdade merece a pena en lugar de seguirlles escoitando a bazofia que os Hetfield-Ulrich levan sacando desde hai 20 anos. Non torturedes máis os vosos oídos con "Lulús" e dádelle unha oportunidade a "Dead To The World". Se de verdade sodes fans do Thrash Metal e as palabras "ata o Black Album foi a mellor época de Metallica" salen habitualmente das vosas bocas, éste pode ser un disco que vos guste.
Metal añejo e ben feito. 7/10

Grief Of Emerald - The Devils Deep (2011)
Symphonic Black-Death
Myspace
Primeiro disco en 9 anos destes suecos que case tiña olvidados, pero dos que gardaba un grato recordo. A música de Grief of Emerald poderíase calificar coma Black con toques Death e con teclados bastante presentes, ainda que nunca tomen unha presencia protagonista. Por momentos a un pódelle vir á mente grupos coma Watain ou Dissection, e por outros tanto Dimmu Borgir, Old Man's Child, coma uns Cradle do máis crudo, nos que a melodía nunca chega a tomar totalmente o primeiro plano. Logo atopámonos con momentos puramente Death, coma en "Zyklons of Fire", tema que rompe imprevisiblemente na metade do álbum co lado Blacker introducíndonos nun Death Metal caótico e interesante.
Así que coma aproximación ó mundo de Grief of Emerald non está nada mal... Digo como aproximación, porque para os que seguiron un pouco da historia da banda, éste é un disco un pouco pobre, xa que non se lles ocorreu outra cousa que regrabar dous temas do seu disco debut Nightspawn, o "Famine" e o "Revival", e esto nun disco coma bonus tracks estaría ben, pero nun CD novo de 37 minutos...
Ademáis, logo de 9 anos as novedades quédanseme en pouco, así que non me queda outra que deixarlles unha nota non tan boa coma quixera.
5 novas cancións en 9 anos?? 4/10

Metallica & Lou Reed - Lulu (2011)
Rock-Metal
Official
Doloroso.
Hilarante.
Penoso.
Vergüenza ajena.
Nestas 4 líneas, que poderían ter máis profundidade que calquera das letras de Lulu, pódese reflexar o meu pensamento sobre o estrambótico experimento de Metallica co cantautor americano Lou Reed.
Lou Reed penso que é máis coñecido por USA que por Europa, ainda que recordo que no colexio un amigo me deixara unha cinta de casette del porque "eu era o rockeiro, e teríame que gustar", ainda que o estilo daquela cinta estaba lonxe do que eu solía poñer no radiocasette.
A cousa é que non teño nin idea de qué estarían fumando tanto Metallica coma Lou cando decidiron unir forzas para sacar esta grandiosa merda de música.
É demasiado malo. Incluso para Metallica.
A repetición de riffs é máis ca cansina. Composición e estructuración nula.
Os riffs son malos a rabiar. Parecen unha banda de punk novata improvisando.
Sección rítmica pobre e previsible.
Lou Reed parece un vello borracho que intenta cantar por encima dun CD desa banda de punk improvisando.
As letras, que polo que entendín son o punto forte do álbum, a primeira vista parecen bastante improvisadas tamén.
A duración das cancións e do álbum é excesivísima.
O sonido tampouco é o mellor.
...
Realmente non encontro nada salientable nesta porquería de álbum. Metallica debería de pagarme por telo oído enteiro (bueno, hei de decir que esa última canción de 19 minutos ma saltei por partes, un é humano e ten o seu aguante).

PD: Estaránse rindo Metallica de nós? Dígoo en serio, se vedes a portada, o nome do álbum é Lulu, pero a última "U" é case unha "L", e no medio entre esas 2 supostas "L", onde tería que ir o brazo do maniquí, hai unha posible "O", co cal... Lu"LOL"? Eu xa me creo todo.
Why do you cheat on me. Why do you cheat on me. Why do you shit on me?? 0/10